Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Een verhaal uit de achterhoede – hoe Grinta-reporter en triatlete Joyce Verdonck de finish van Fre miste

3athlon.be 1 year 2 months ago

Triatlete en Grinta-reporter Joyce Verdonck stond vorige week aan de start van de halve triatlon van Menen en beschreef achteraf op Grinta.be haar eenzame gevecht in de achterhoede. Het is voor velen een herkenbaar verhaal van een eenzame tocht, met nog weinig supporters langs de kant, behalve dat ene vrouwtje dat nog een halfuur voor haar voordeur bleef ziten, het vermeld worden door de 3athlon.be speakers (met veel plezier overigens!) en over blote billen en brandende billen. Daarom willen ook wij dit verhaal graag brengen…

Gezonde spanning

“Jodelajietie! Ik sta nog eens aan de start van een wedstrijd! De gezonde spanning giert door mijn lijf als ik de avond voordien al mijn spullen klaarzet. De nacht zelf slaap ik maar halfhalf zoals bij elke wedstrijd. Ik krijg berichtjes van familie en vrienden of ik al stress heb. Niet echt. Het is vooral opwinding om toch niet een heel triatlonseizoen naar de vaantjes te zien gaan. Op de valreep heb ik toch nog die éne wedstrijd. Top verschijn ik niet aan de start. De voorbije maanden sneuvelde het ene na het andere event. De vier wedstrijden waarvoor ik ingeschreven was, zijn geannuleerd of doorgeschoven naar volgend jaar. Wat ertoe heeft geleid dat ik vooral rustige duurtraininingen deed op de fiets. Lopen bleef redelijk beperkt. Deels door een blessure, deels omdat ik me gewoon te veel uitleefde op die toeristische fietstochtjes in eigen land.”

“Toen ik me in een opwelling eind augustus toch nog inschreef voor de triatlon in Menen, besefte ik dat het er eentje op karakter zou zijn wegens te weinig loopkilometers in de benen en te weinig power op de fiets. Maar alleen al voor de fun zou ik gaan. En omdat ik zo van heel dichtbij het afscheid van Frederik Van Lierde zou kunnen meemaken. Zou dat even anders uitdraaien.”

Brullen voor Fré Frederik Van Lierde zwaait af in Menen (foto: 3athlon.be/Mario Vanacker)

“Om 8 uur ‘s morgens parkeer ik mijn auto in Menen op het moment dat de eerste atleten al in het water liggen. De dames (niet-profs) hebben de pech om in de voorlaatste wave om 9u10 van start te gaan. Ruim een uur na de officiële start. Met mondmasker aan wandel ik de wisselzone in het Vaubanstadion binnen. Ik hang mijn fiets aan het rek. Leg mijn spullen in de voorziene box, overloop nog even of alles in de juiste volgorde ligt. Op dat moment hoor ik opwinding. De eerste atleten komen uit het water. Ook Van Lierde is erbij. “Komaan, Fré!” Ik brul mee met de atleten die aan de kant staan te kijken.”

“De dames naast me klagen over hun late startuur. Het is moeilijk om voor vrouwen de ideale wave te vinden. Laat je ze als eerste starten, dan worden ze overzwommen of steekt het gros van de mannen ze continu voorbij op de fiets. Maar starten ze bij de laatsten, dan staan er niet veel supporters meer op het moment dat zij hun laatste rondje lopen. Na ons zullen de trio’s starten, die ons hoe dan ook zullen voorbijsnellen. We weten nu al dat het einde van onze eigen wedstrijd een eenzame battle wordt.”

Blote billen

“Er komt een meisje terug van een dixi-toilet. Paniek. Ze is met haar trisuit blijven hangen aan iets scherps in het toilet. Een gat in haar pak. Een stuk van haar bil bloot. Of haar vriendinnen het kunnen oplossen met sluitspelden? Ik opper voorzichtig dat ik nog een reservepakje bij heb (met mij kan je naar de oorlog gaan, ik heb altijd vanalles reserve bij) en dat ze dat gerust mag gebruiken. Tuurlijk zijn de clubkleuren anders. Maar ze trekt dat van mij onder haar pakje aan. Billen bedekt. Eer gered. Ik zeg dat ik ook nog naar het toilet moet. Blijkbaar is er in geen toiletpapier mee. De vrouw naast me schiet me te hulp en geeft me een paar papieren zakdoekjes. De triatlonwereld als één warm, solidair nest.”

“Verdorie, slippers vergeten om naar de zwemstart te gaan. Dat wordt op blote voeten naar de oevers van de Leie trippelen. De grond is koud en er blijven allerlei korreltjes aan mijn voetzolen kleven die tussen het kunstgras zitten. Gek hoe je na een jaar geen wedstrijden te hebben gedaan, sommige dingen vergeet. Het schiet me te binnen dat ik ook vergeten ben een reservetampon in de wisselzone klaar te leggen, voor als ik na het zwemmen of fietsen even naar het toilet wil. Die tampon steekt nog in mijn trisuit. Teruglopen naar de wisselzone daar is geen tijd meer voor. Dus gooi ik hem in een vuilbak. Na het zwemmen zou die toch waardeloos zijn. Hopen dat ik na een uur of zes wedstrijd geen ‘lekjes’ heb. Snel de wetsuit aan, zwembril op de snoet en aanschuiven. Omwille van corona is er voor de amateurs geen groepsstart en mogen we één voor één om de paar seconden het water in. Net voor we het water in gaan, mag eindelijk het mondmasker af.”

Lees het vervolg en het volledige verhaal van Joyce Verdonck op Grinta.be

Hoe beleef je een wedstrijd als je achteraan in het pak eindigt? Onze reporter Joyce deed mee aan de afscheidswedstrijd van Frederik Van Lierde? Dit is haar verhaal. Decospan Triatlon Menen. 3athlon.be

Geplaatst door GRINTA! op Zondag 20 september 2020

Frederik Van Lierde zet kers op de taart voor eigen volk in Menen, Katrien Verstuyft wint overtuigend

Geen 70.3 IM Luxemburg door blauwalg; Kritische Per van Vlerken; Tri Santander; Irene – WTJ 1629

Trikipedia 1 year 2 months ago

DINSDAG – De laatste hoop op een 70.3 Ironman in 2020 is vandaag in rook opgegaan. Na de teleurstelling dat we toch geen West-Friesland editie mogen beleven, is nu ook de wedstrijd in Luxemburg van het toneel verdwenen. De Ironman 70.3 Luxembourg-Région Moselle zoals het evenement officieel heet stond oorspronkelijk op 14 juni gepland, maar werd vanwege corona uitgesteld tot 11 oktober a.s.

Corona-technisch leek alles oké en dat is nog steeds zo. De organisatoren zagen met vertrouwen de nieuwe datum tegemoet. Alle veiligheids- en gezondheidsmaatregelen waren in acht genomen zodat deelnemers, staf en publiek voldoende beschermd waren tegen een mogelijke coronabesmetting. Nu gooit echter blauwalg roet in het eten. Het is niet zo maar dat we eerder deze maand al schreven dat de grootste vijand van triathlon in de toekomst eerder blauwalg dan COVID-19 zal worden. Laten we hopen van niet, maar Luxemburg is er door getroffen.

Grote teleurstelling voor dik 200 Nederlanders

De Riemscher Weiern was het water waar gezwommen zou worden. De lokale overheid heeft het gebied echter afgesloten voor publiek/zwemmers vanwege blauwalg. Een poging om terug te keren naar de Mosel, het originele zwemparcours stuit op hetzelfde probleem: het groene goedje wat op het water drijft. Ook hier een zwemverbod. Met deze informatie kan de organisatie niet anders dan het evenement cancellen en uitkijken naar 20 juni 2021. In het besef dat dit een grote teleurstelling is voor veel atleten (vorig jaar stonden er 2300 aan de start waaronder 226 Nederlanders) delen de organisatoren in de treurnis. Ingeschreven deelnemers zijn per e-mail verder geïnformeerd over inschrijfgelden, vouchers en de nieuwe datum.

Altijd met een grote ploeg in Luxemburg: TVS.

Bas Diederen vier keer tweede in Remich

De race omzetten in een duathlon is kennelijk geen optie gebleken. In 2016 gooide de IM-organisatie te elfder ure de boel wel om. Dat had te maken met de hoge waterstand van de Mosel, waardoor het te gevaarlijk werd om te zwemmen. Een RBR was toen wel het alternatief. De 70.3 Ironman in Ergo Remich wordt sinds 2013 gehouden. Voor Bas Diederen was het een van de meest geslaagde races in zijn carrière. Maar liefst vier keer (2015, 2016, 2017 en vorig jaar) eindigde de Limburger tweede. Winnen deed hij nooit. Ook Evert Scheltinga stond in 2016 op het podium als nummer drie. Sven Strijk was in 2018 goed voor een vierde plaats. Ook dit jaar zouden ruim 200 Nederlandse triatleten alsnog van start gaan deze laatste 70.3 Ironman van het bizarre jaar 2020.

Kansengelijkheid in twijfel getrokken

Het zal ongetwijfeld tot wisselende reacties leiden. Begrip en kritiek gaan hand in hand.  Een kritische noot ook van Per van Vlerken, die zondag zijn titel in Maastricht verdedigt. De echtgenoot van Yvonne is verbolgen over het feit dat Pushing Limits rijkelijk laat een prof-wedstrijd in Ratingen neerzette en daarbij selectief te werk ging in haar uitnodigingen. Per was er niet bij, maar dat is niet de kern van zijn kritiek. Het gaat erom dat atleten in de gelegenheid gesteld moeten worden ja of nee tegen zo’n race te zeggen. Terecht zegt de Duitse/Nederlander dat Pushing Limits altijd snel klaar staat met kritiek op Ironman en PTO over prijzengeld en dergelijke, maar nu zelf ook geen schoon blazoen overhoudt. Gelukkig kan Per zondag gewoon in Maastricht starten op het Multi Sports Festival 5150.

Filmpje James-Diego is hot, maar wie won er eigenlijk?

Het ging viraal, zoals dat zo mooi heet. De naastenliefde van triatleet Diego Mentrida, die zijn derde plaats in de Santander triathlon afstond aan de Brit James Teagle. Simpelweg omdat de Brit harder liep, maar in de haakse bocht naar de finish rechtdoor liep. Er stond een hek, dus je kunt ook denken eigen schuld, dikke bult. Maar zo zat Diego dus niet in elkaar. Afijn het filmpje hoeven we eigenlijk niet meer te plaatsen denk. NOS, RTL, SBS6 en werkelijke alle kranten haalden het voorval aan. Deden ze dat ook maar net zo makkelijk met – pak ‘m beet – onze klassiekers in Almere, Stein, Maastricht, Holten enzovoorts. Overigens legde het de Spanjaard geen windeieren, want hij kreeg alsnog een eremedaille en driehonderd euro. Maar het brons was voor Teagle. Dat Javier Gomez trouwens deze triathlon Ciudad de Santander gewonnen had, lees je nergens. Hij was vijf minuten sneller dan Kevin Vinuela Gonzalez en zeven minuten rapper dan James Teagle dus. Sara Perez Sala was de snelste vrouw.

Irene loopt en loopt en loopt

Na 24 heles/Ironmans vond Irene Kinnegim het tijd om iets anders te gaan doen. Maar het mocht best wel lang duren. Voor alleen een marathon kwam de Haagse haar bed niet uit, bij wijze van spreken. Het werden ultralopen en ook daarin heeft ze de landelijke top bereikt met tal van zeges en overwinningen. We noemen de Zestig van Texel, de Jan Knippenberg Memorial, Ultra Pad Nederland en de West Coach Challenge. Daar kwam in het weekend de 24 uur van Deventer bij. Bovendien verpulverde ze het nationaal record van Wilma Dierx (en da’s een grote dame in de ultraloopwereld). Irene tilde het van 226 kilometer naar 233 kilometer. Oef.

 

 

 

René in Grimm Extreme; Bearman met Ramon en Karin; Woerdman; Leanne Fanoy – WTJ 1628

Trikipedia 1 year 2 months ago

MAANDAG – We zeiden het zondag al. Er waren in het weekend Nederlandse triatleten in een paar zware wedstrijden. De Trinatura Houffaraid hadden we al, hieronder volgen er nog enkele.

Geloof je in sprookjes?

Zoals de Grimm Extreme Triathlon in Duitsland. Een sprookje of een nachtmerrie? De naamgever(s) van deze triathlon kennen we allemaal. De Gebroeders Grimm waren de befaamde Duitse schrijvers van sprookjes als Hans en Grietje, Raponsje, Roodkapje en Assepoester. Als try-out werd een aan de Edersee deze nieuwe Extreme Triathlon uitgeprobeerd met de bedoeling er volgend jaar een echte race van te maken. René Verheij – altijd in voor een nieuw avontuur – had zich voor de solo-race ingeschreven. Hij was de enige, de andere deden in teamverband mee. Het verslag van de duursportman ten voeten uit:

 

Once upon time….. A fairytale Xtri in Germany. Na een toch wel teleurstellend resultaat in Noorwegen vanwege de gekneusde enkel, was ik uitgenodigd om een test wedstrijd te racen: de Grimm Extreme Triathlon in Duitsland. Mijn zusje Ellen zou mij in dit avontuur gaan supporteren.

Het zwemparcours was op het laatste moment veranderd van een point-to-point swim naar 3 rondjes om wat boeien. Dit vanwege de lage waterstand in de Edersee. Het was lastig navigeren met de slecht zichtbare boeien en de laaghangend mist. Tijdens het zwemmen miste ik wel wat competitie, want ik was de enige solo atleet. Verder bestond het deelnemersveld uit 2 relay teams. Na als snelste uit het warme water (19 graden) te zijn gekomen, begon het fietsen. Het fietsen was echt prachtig door het heuvelachtige landschap bij opkomende zon en door kleine pittoreske dorpjes. Aan architectuur geen gebrek, want het fietsparcours liep langs vele kasteeltjes en oude kerken. Gelukkig had ik op het laatste moment met inpakken nog wat handschoenen in m’n tas gegooid, want het was behoorlijk fris: lees 4 graden.

Op 90 km fietste ik over een losliggende steen en liep mijn voorband (tube) van de velg. Dit heeft me een half uur gekost. 20 km verder had ik ook nog een langzaam leeglopende achterband. Dit zorgde ervoor dat ik de rest van het fietsen niet echt lekker op de fiets zat. Na een km of 120/130 begon het ook harder te waaien vanuit het oosten en werden de wegen ietwat saaier, opener en langer. Hier werd het dus echt een gevecht tegen de elementen en mezelf. De laatste 20km waren wel weer mooi glooiend en passeerde ik ook het IJzeren Gordijn. Na 202 km, 2.450 hoogtemeters en 7,5 uur (6:43 beweegtijd) was ik blij dat ik van de fiets af kon stappen en aan de marathon mocht beginnen.

De gehele marathon loopt door het Nationalpark Harz. Bijna een volledige trail met maar enkele kilometers aan asfalt. Beginpunt is op ongeveer 300m hoogte en het eindigt op de Brocke op 1.150m hoogte. In totaal ruim 1.500 hoogtemeters is dit een volwaardige Xtri marathon. Na 15 km was ik even de route kwijt, want het pad waar de route overheen zou lopen bestond helemaal niet. Hier ongeveer 20 minuten aan kwijt geweest toen ik een eindje verder weer op het juiste spoor zat. Bij de laatste 7 km moest ik wat warme kleding aantrekken, want de zon was alweer ondergegaan. Ook moest ik hiervandaan de verplichte berg equipement meenemen, want dit ging alleen nog maar omhoog. Ellen had hier de auto achter gelaten en was al vooruit gelopen, want met de auto kan je niet boven komen, dus na de finish moest er ook weer terug naar beneden gelopen worden. Normaal gesproken zou je hier dus een supporter bij je moeten hebben, maar wij mochten het op deze manier doen. Ellen haalde ik bijna boven in en zo konden we samen finishen. Met het finishen betekende dat ik de eerste editie van de Grimm Extreme Triathlon op mijn naam heb mogen schrijven.

Hulde René, weer een uitdaging bedwongen. Jouw bucketlist bevat genoeg vinkjes, lijkt me.

Ramon maakt meters dit coronajaar

In de Franse Pyreneeën (St. Jean Pla de Corts, drie Pyreneeëncols naar Amélie les Bains) ging ook de Bearman Xtreme Triathlon door. Geen experimentele wedstrijd meer met een XXL-afstand (Ironman-lengte) en de halve afstanden en in totaal ruim 200 deelnemers. De Fransman Greg Verschuere was in 11.30.01 uur de allersnelste. In het water was Aymeric Fabre nog een vijftal minuten rapper, maar op de fiets kwam Verschuere helemaal in zijn element. Hij liep steeds verder uit op naaste concurrent Moises Vidal Gil. De Spanjaard werd 38 minuten later tweede. Op 48 minuten volgde dan de tweede Fransman Sacha Doumenc. Ramon van der Wilde, die van alle Nederlanders dit coronajaar zo’n beetje de meeste zwem-, fiets- en loopkilometers in wedstrijdverband maakt finishte als 23e in 14.21.09 uur. Ene Mark Schram van het eiland Barbados bleef hem nipt voor.  Ramon kwam als negende uit het water, verloor veel posities bij het fietsen, maar herpakte zich op de marathon die hij in 4.46 uur aflegde.

Karin finisht tweede in deze Pyreneeëntriathlon

Souverein bij de vrouwen was de Française Nathalie Olasagasti. Na 14.10 uur was haar avontuur klaar en daarmee hoefde ze maar 18 mannen voor te laten gaan. Tegen zoveel geweld kon zelfs de ervaren Xtreme-tri specialiste Karin Sloove niet op. Acht minuten lag Karin achter na het zwemmen, het werden er 34 na het fietsen en bij de eindafrekening was het verschil bijna een uur. Eindtijd voor Karin: 15.09.59 uur. De derde plaats ging naar de Spaanse Angel Maria Medina Venegas in 16.45 uur. Winnaars op de halve afstand waren Ludovic Dasque en Camille Desmartin, beiden Frankrijk. Christel Muis viel uit de op halve. Vier Nederlanders waren wel ingeschreven, maar gingen niet van start. Atleten kwamen uit elf landen.

Woerdman

En geloof het of niet, maar in eigen land was er afgelopen zaterdag toch ook weer een hele: de Woerdman. We weten allemaal dat Woerden een echt triathlonbolwerk is. Gemiddeld staan er jaarlijks in Almere altijd wel een stuk of 20 Woerdenaren aan de start. Om zeven uur begonnen in de Greft/Grecht, gefietst werd vier keer het rondje Bodegraven, Alphen, Nieuwkoop en Zegveld en het lopen zes keer 7 kiloemter, deels over de Singel met finish ter hoogte vna nummer 39. Uitslagen hebben we niet, wel een leuk filmpje.

Last but not least: Leanne Fanoy, zij is meestal in de zomermaanden bij Tri-Topia in Frankrijk te vinden. Ook nu weer. Ze deed en passant mee aan de triathlon L’Madine en finishte er als tweede.

Afscheidsrace Guido Gosselink; Zwelo Zwolle; Extreme Triathlon; Pareltriathlon; Jetze; Eric – WTJ 1622

Trikipedia 1 year 2 months ago

WOENSDAG – Het ene afscheid is nog maar net achter de rug of het andere kondigt zich al aan. In eigen land dit keer. Ten opzichte van Frederik van Lierde was Guido Gosselink – over hem gaat het – nog langer actief. Zijn eerste wedstrijd is in Doetinchem 1986 en sindsdien elk jaar actief. Dat is dus 36 jaar triathlonsport. Uit mijn hoofd zeg ik dat alleen Rob Barel, Pim Veeger en Marijke Zeekant langer actief zijn, maar daar komen ongetwijfeld van jullie aanvullingen op.

Hoe dan ook Guido won in al die jaren maar liefst 77 triathlons. Hij haalde zilver op het EK lange afstand, haalde vier Nederlandse titels, won twee keer Holten, stond 18 keer op een NK podium. Afijn, wie echt de hele waslijst van Guido wil nalezen klikt even op het tabblad ‘Atleten’ en komt daar Guido tegen. Wordt wel tijd dat we de Hall of Fame weer aan gaan vullen trouwens.

Naam Gosselink blijft nog wel even hangen

Nam Frederik in zijn eigen Menen afscheid, ook Guido zoekt het dichtbij huis. Zondag is de Rutbeek triathlon in Enschede van TC Twente, de club waarvan hij lange tijd voorzitter was en nu hoofdtrainer. Dichtbij huis kunnen veel clubgenoten, familie, vrienden en bekenden getuige zijn van het laatste kunstje van Guido. Ik geloof dat ook Rachel Klamer en Richard Murray erbij zijn. Eén ding is zeker: we zijn Guido na zondag niet kwijt, hij blijft bij de club en bovendien zijn er vier zeer sportieve Gosselinkjes, die wellicht de komende 36 jaar kleur blijven geven aan triathlonsport. Mede namens Ruud: alvast veel plezier zondag.

Het is in de Rutbeek triathlon op het grote recreatieterrein even buiten Enschede allemaal te doen vanaf half tien ‘s ochtends. Alles in aangepaste vorm uiteraard. Eerst de TCT groep, dan bijna 100 deelnemers op de 1/8e. Vervolgens junioren en kindertriathlon en kort na het middaguur de tweede groep 1/8e triathlon. Lukte het de UT-triathlon helaas niet, de Rutbeek triathlon staat goed in de steigers.

Erwin en Aniek winnen zwemloop Zwolle

De zwemloop Zwolle stond nog op ons lijstje. Erwin Akkerman is niet per se een grote naam in de
triathonwereld. Toch won hij deze zwemloop al voor het derde jaar op rij. En dat met tegenstand van
de sterke triatleet Han-Peter Lucas, die andermaal zijn meerdere moest erkennen in Akkerman. Wel
haalde Han-Peter bij het lopen op de valreep nog Justin Steenkamp in, in de strijd om de tweede
plaats. De winnaar zwom nog enigszins op reserve, volgens ingewijden. Zou niet verkeerd zijn om
Erwin Akkerman eens wat vaker in triathlons te zien.


Met de nodige aanpassingen in verband met corona kon de zwemloop in het Openluchtbad van
Zwolle doorgaan. In het weekend dat normaliter de triathlon Zwolle was gehouden, kwam dit veel
atleten goed van pas. Zoals de 16-jarige Aniek Mars uit de Overijsselse hoofdstad, groot talent en
zaterdag sneller dan Ina Strijker en Saskia Bekhuis. Door de lokale media ‘good old Saskia’ genoemd.
Dat zien wij als een compliment. Volgens dezelfde journalist draait Saskia al decennialang mee in het
triathloncircuit. En daar is geen woord van gelogen.

In de jeugdseries waren het Triade-talent Daan van de Belt, die sneller was dan favoriet Rens de
Boer. Beste meisje was Ilse Sitters. Bij de jongste jeugd was een meisje alle jongens de baas. Lineke
Hummelen (gaan we weer onthouden deze naam) was superieur aan de beste jongen Siebe Roes.

Holland Extreme voor Michel Besseling en Christel Muis

En dan hadden we zaterdag weliswaar geen WK lange afstand in Almere, er was wel Mik Borstens
Holland Extreme Triathlon. De tweede editie met de keuze om de 180 kilometer door bos en natuur
per mountain of gewoon met de racefiets op de weg af te leggen. De die-hards kozen de zware
variant. Michel Besseling, altijd wel in voor een bizar zware uitdaging, wilde het weleens op de
mountainbike proberen. Samen met organisator Mik Borsten kwam hij na 1 uur en 10 minuten uit
het water. Titelverdediger Kenneth Alting was sneller uit het zwembad van Vathorst, maar hij zou
later uitstappen. Bleven Michel en Mik op de ATB nog bij elkaar, de marathon maakte serieus het
verschil. De 42 kilometer wist Michel af te leggen in een sterke 3.22 uur, terwijl Mik er 5.50 uur over
deed. Dat gaf de doorslag natuurlijk. Michel Besseling verbeterde het parcoursrecord met ruim een
uur en bracht het op 13.35 uur. Op de finishfoto leek het of de duursporter uit Amersfoort gewoon op de trein stond te wachten. Mik kwam tot 16.30 uur en de derde en laatse finisher op de hele
was Bart Jan Suijkerbuijk in 20.50 uur. Bij de teams was het trio rondom Johan Christen (vorig jaar
solo tweede) het sterkst:L 12.55 uur. Het duo Linda van Vliet en Edwin Laurentzen finishte tweede in
15.30 uur.

Voor het eerst was er ook een variant op de weg. Racefietsend dus. Jef Bogers won in 10.55, Rob
Froonhoff deed er als tweede 12.07 uur over. Bram Bakker, de bekende psychiater/publicist deed
ook mee. Helaas haalde hij de finish niet. Beste van de twee vrouwen was na een spannende strijd
Christel Muis in 13.50 uur. Zij was vier minuten eerder uit het water, bouwde haar voorsprong op de fiets uit tot drie kwartier, maar hield daar op de marathon nog maar acht minuten van over op tegenstandster Desiree de Ronde, die 5.28 over de marathon deed terwijl Christel er 6.20 uur voor nodig had. Desiree dus klaar in 13.58 uur. De estafette werd gewonnen door Trions Try Before You Die in 11.35 uur.

Pareltriathlon Zeewolde

We blijven een beetje in mid-oost Nederland, want ook Michael Sleijster van de Pareltriathlon stuurde nog een verslag door. Komt ie:

Wat een succes! De TVZ-wedstrijdcommissie wist in deze ‘cancelled cultuur’ tegen de stroom in
toch een wedstrijd op de mat te leggen waar maar liefst 120 triatleten op af kwamen als beren op
honing. Leuke opsteker voor de wedstrijdcommissie onder de bezielende leiding van Michael
Sleijster en Hans Olde Hengel, want ook al wordt de Pareltriathlon als een kleine wedstrijd weg
gezet tegenover bijvoorbeeld de Zeewolde Endurance, het vele vrijwilligerswerk is er slechts iets
minder om.
De Pareltriathlon is inmiddels een gevestigde naam op de TVZ wedstrijdkalender. Eerder begonnen
als estafette-triathlon bij de Rode Schuur als afsluiter van het seizoen, waar de organisatie de teams
nog samenstelde, verhuisde het na een korte tussenstop bij RCN in 2009 als familie- en vrienden
estafettewedstrijd naar de Groenewoudseweg. En mochten er voorzichtig ook solisten deelnemen,
waarbij dit onderdeel groter groeide dan de estafette en zorgde Covid-19 dit zelfs voor de doodsteek
van dit trio-evenement.
Gelukkig blijkt de Pareltriathlon zelf zeer levensvatbaar. Zelfs de reparatiewerkzaamheden aan de
ogenschijnlijk door een aardbeving getroffen asfaltlaag kon deze jaargang niet verhinderen. De
vondst om via het fietspad aan de rechterzijde langs camping ‘de Parel’ – waar de linkerzijde richting
de Flediteweg meer voor de hand liggend leek om daar het originele parcours weer op te pakken –
richting de Bosruiterweg en de Bloesemlaan te koersen, viel sterk in de smaak. Sterker, het bleek
gewoonweg een schot in de roos. Maar eerst naar het zwemmen….
Het leken de rolling waves van een Ironman wedstrijd wel. Klokslag 10:00 uur dook de eerste shift
van 5 atleten het nog donkere water in. Mooi eerbetoon dat de voorzitter van TVZ, Thomas van den
Hof, hier onderdeel van uitmaakte.

De eer voor de allereerste die de mooi ontworpen watertrap mocht bestijgen na 600m genieten van
de heerlijke watertemperatuur was echter Daan van Oosten, kersvers lid van het TVZ_triathlonteam,
als vanouds gesponsord door Paramedische Centrum Luxor, die ook als vanouds de EHBO deze hele
dag verzorgde. Daan kwam ook als allereerste van de fiets af, maar kon niet verhinderen dat
teamgenoot Casper van Dam (uit Harderwijk) de snelste ochtendtijd klokte na 1:03:50. Daan was nog
wel drie luttele seconden sneller dan snelste middagman Remon Hemmes (1:04:20) uit Nunspeet.
Waarmee en passant het regionale karakter van deze wedstrijd onderschreven is.
Er was ook een hele grote verrassing deze dag. De dameswedstrijd werd gewonnen door de
Limburgse Robin Dreyling. De eindtijd van deze zeer talentvolle juniore was echter 1:02:29, waarmee
zij de overall winnaar van de Pareltriathlon 2020 werd. Hoe prettig zal haar gevoel geweest zijn op de
terugweg naar Born, als je weet dat je 56 mannen geklopt hebt?? En dat je hebt gelezen dat de
organisatie de prijs bij je thuis komt bezorgen??

Robin werd overigens vorig jaar derde op het NK Junioren sprinttriathlon.
De in de triathlonwereld eveneens bekende Ilona Eversdijk legde beslag op de tweede plaats
(1:04:53, en vijfde overall waarmee en passant onderschreven is dat de kwaliteit van de
dameswedstijd bijzonder hoog lag) en Maaike Telkamp werd derde.
Na afloop kon er geen enkele wanklank uit de monden van de deelnemers genoteerd worden. De
wedstijd was perfect georganiseerd, het weer was perfect en de sfeer zeer sportief. Heerlijk om in
2020 weer een wedstrijd te kunnen afwerken!!

Jetze en Geert 1 en 2 op NK handbiken

Wat weten we verder nog? De fabelachtige overwinning van Jetze Plat op het NK handbiken in Sloten, amper drie maanden na zijn zware val toen de paratriatleet even niks meer kon. Het triathlonsucces bij dit NK werd trouwens compleet gemaakt met het zilver van Geert Schipper. Mannen, jullie hebben de handbike-elite weer even een poepie laten ruiken. Klasse!

Grootse plannen in Schagen: een hele erbij!

Als uitsmijter van de dag nog een primeurtje. Eric van der Linden is gelukkig ook nooit ver weg uit onze sport. Afgelopen zondag was een coronaproof halve triathlon in Schagen met in elk geval een prominente rol voor Eric-Simon Strijk. Uitslagen zijn in deze testwedstrijden niet zo heel belangrijk overigens. Voor volgend jaar heeft de Adelaar van Schagen grootse plannen met een halve triathlon op 6 juin en een volledige triathlon op 4 juli. Aan de laatste kunnen maximaal 50 atleten mee doen, maar zij krijgen wel een kwaliteitswedstrijd voorgeschoteld.

 

 

Maarten van der Weijden aan start Roermond City Triathlon, zijn tweede race

Trikipedia 1 year 2 months ago

WOENSDAG – Maarten van der Weijden kreeg na zijn debuut op de sprint triathlon van Workum de smaak te pakken. Zijn tweede wedstrijd zou meteen de halve triathlon in Hoorn zijn oftewel de 70.3 Ironman West-Friesland. Afijn, we weten allemaal dat die race dit jaar niet meer doorgaat. In gesprek met de Olympisch zwemkampioen proefden we wel hoe aanstekelijk de driekamp werkt. ,,Waarom doe je niet nog een wedstrijdje in Roermond?”, opperden we. ,,Hartstikke leuk, maar is daar nog plaats dan?”

Snel een lijntje met de organisatie gelegd en toen bleek dat (ook weer vanwege corona) een aantal atleten zich inmiddels had afgemeld en de wachtlijsten waren weg gewerkt. Zo kon Maarten gewoon inschrijven en mocht de organisatie er ook wel wat reclame mee maken. Zo ontstond onderstaan persbericht:

Ruim 800 triathleten staan zaterdag 19 september aan de start van de tweede editie van de Roermond City Triathlon (RCT). En niemand minder dan voormalig olympisch kampioen
Maarten van der Weijden is er daar een van.

Sportieve uitdaging
Maarten van der Weijden zwemt, fietst en rent zaterdag mee tijdens de Roermond City Triathlon. Een nieuwe uitdaging voor de zwemmer: “Vanwege corona waren de zwembaden lange tijd gesloten. Ik ben gaan hardlopen en fietsen om toch te kunnen trainen. Dan is de stap naar een triathlon snel gemaakt.” Maarten doet mee aan de kwart triathlon om zichzelf uit te dagen, maar vooral om plezier te beleven. “Ik heb de afgelopen maanden veel getraind en heb mijn lichaam laten wennen aan deze voor mij nieuwe sporten. Met zwemmen gebruik ik mijn lichaam heel anders. Door mijn topsportervaring en mindset wil ik altijd voor het hoogst haalbare resultaat gaan. Maar ik doe het vooral om iets nieuws te ervaren en te genieten van de sport.”

Triathlon op de kaart
Net zoals voor veel atleten is de triathlon ook voor Maarten een uitdaging. “Ik ben blij dat de triathlon in Roermond doorgaat, zodat ik en veel anderen met mij de kans krijgen aan een wedstrijd deel te nemen.” Maarten hoopt hiermee ook triathlon meer op de kaart te zetten: we willen met de Maarten van der Weijden Foundation ook verbreden en door de inzet van andere sporten meer kankergerelateerd onderzoek en projecten mogelijk maken.”

Over Maarten
Maarten van der Weijden heeft tijdens zijn zwemcarrière van 1998 tot 2008 veel titels op zijn naam mogen schrijven. In 2008 won hij goud op de Olympische Spelen in Peking bij de 10 kilometer openwaterzwemmen. Maarten deed in 2018 en 2019 een poging om de Elfstedentocht (196km) te zwemmen, om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor de (toekomstige) kankerpatiënt. In 2018 moest hij stoppen na 163km, in 2019 haalde hij de tocht wel. Met beide edities werd 12 miljoen euro ingezameld.

 

De voorbeschouwing op het NK triathlon in Roermond volgt de komende dagen.

 

Eind goed, al goed; Groot interview met Frederik van Lierde – WTJ 1621

Trikipedia 1 year 2 months ago

MENEN – Woonachtig op tien kilometer van de grens voel ik mezelf weleens een halve Belg. Nog meer Belg word ik als onze zuiderburen weer eens formidabel presteren in een internationale triathlon. En als er dan zo nu en dan ook eens eentje Hawaii wint, ja dan deel ik graag mee in de vreugde.

In oktober 2013 bijvoorbeeld, toen Frederik van Lierde deed waar hij zich al jarenlang op richtte: wereldkampioen Ironman worden. Bijna zeven jaar later neemt Fre afscheid van de sport, waar hij zo in uitblonk. En opnieuw is het een dag vol kippenvelmomenten. Nog een geluk dat de hoofdrolspeler zelf vrij nuchter is. Maar bij het zien van al zijn familie, vrienden en bekenden op de atletiekbaan aan de finish in Menen, houdt ook deze kampioen het niet droog.

(Foto: David Pintens)

Wat een carrière, wat een prachtig sportmens. En uiteindelijk op een mooie zondagmiddag in september: wat een eerbetoon, wat een afscheid. Het komt hem meer dan wie dan ook toe. Om met Pieter Heemeryck te spreken: ,,Jij hebt mij en vele anderen geïnspireerd dat met hard trainen je je knt meten met de besten.” En zo is Frederik voor vele goede, maar ook recreatieve triatleten een echte inspiratiebron geweest. Bij de finish stond een batterij fotograferen en journalisten de Champ op te wachten. Ook maandag en dinsdag gaat in huize Van Lierde (te Menen) onophoudelijk de telefoon voor het zoveelste afscheidsinterview. Voor ons maakt Frederik dinsdagmiddag ruimschoots de tijd. Hij stuurt ons bovendien een serie prachtfoto’s van zijn vaste fotograaf David Pintens.

Frederik, het is twee dagen na je fantastisch slotakkoord aan een 23-jarige loopbaan. Hoe voel je je?
,,Het was superleuk en onvergetelijk. Alles zat mee. De organisatie liep als een trein, er stond een massa volk langs de kant die me allemaal aanmoedigden. Het was het eerbetoon waar je op hoopt, maar het was nog mooier dan ik had durven wensen. In december vorig jaar zijn we rond de tafel gaan zitten om in Menen iets neer te zetten, waar ik en passant mijn afscheidswedstrijd van zou maken. Toen brak corona uit en kwam alles op slot te zitten. Complimenten aan ons team dat we desondanks doorgezet hebben, de beloning was zondag niet alleen voor mij maar voor de ganse organisatie.”

(foto: David Pintens)

Menen is meteen goed terug op de triathlonkalender. Wat zijn de toekomstplannen voor dit evenement?
,,Met hoofdsponsor Decospan lopen de afspraken voor vijf jaar. In die tijd willen we de wedstrijd groter en internationaler maken. Ik blijf bij de organisatie betrokken om op die manier iets terug te kunnen doen aan de sport die me zoveel gegeven heeft.”

Het was nochtans zondag nog een serieuze wedstrijd ook, he?
,,Ik had van tevoren met de jongens afgesproken dat we er voor zouden knokken. Het moest geen wielercriterium worden. Toen Pieter, Bart en ik vooruit bleven zijn we er een spannende race van blijven maken. Dat Pieter als een ware gentleman voorrang gaf op het laatste stuk en vervolgens de loftrompet over mij opstak, waardeer ik enorm. Maar nee, cadeautjes werden niet uitgedeeld. Ik heb er serieus nog diep voor moeten gaan.”

(foto: David Pintens)

Je nam drie jaar geleden al de beslissing om van 2020 je laatste jaar te maken. Heb je daar door corona nog aan getwijfeld?
,,Nee, het besluit stond vast. Ik verkeerde nog in de vorm om wedstrijden naar mijn hand te zetten. Het was zonde met de afgelastingen van Embrun en Nice, maar ik kon de focus houden op wat eventueel nog komen zou. Dat zijn toch nog twee toffe wedstrijden geworden. Les Sables bij mijn Franse club die ik vorig jaar won en dan thuis in Menen. Eind goed, al goed.”

Dat heet nog eens stoppen op je hoogtepunt. Ajacied Johan Cruyff werd in zijn afscheidswedstrijd met 0-8 verslagen. Zo wil je niet eindigen, toch?
,,Nee, dan heb je als tegenstander weinig respect voor iemands loopbaan. Ik wilde stoppen op het moment dat het allemaal nog goed gaat, dat ze roepen die Frederik moet nog zo nodig. Ik ben overigens niet gestopt op mijn hoogtepunt, want dan had ik er na 2013 een punt achter moeten zetten. Daarna heb ik immers nog diverse pogingen ondernomen op Hawaii. Op een gegeven moment heb ik me er mee verzoend dat die ene zege al zo speciaal is, dat je die niet kunt evenaren laat staan overtreffen. Het is in onze sport wel mooi dat Hawaii gelijk staat aan een Olympische titel of meer.”

(foto: David :Pintens)

In interviews betrek je naast Hawaii 2013 ook altijd je vijf Ironman-zeges in Nice erbij. Zijn die net zo belangrijk voor je?
,,Elke overwinning is er eentje die telt en Nice is voor Europa wat Hawaii voor de wereld is: een klassieker. Maar ik noem het vooral om aan te tonen dat ik geen eendagsvlieg ben. Ik heb constant kunnen presteren met jaarlijks één of twee aansprekende overwinningen. Daar ben ik wel fier op.”

Je naamgenoot Luc in 1996 en 1999, jij veertien jaar later. Wie wordt binnen nu en zeven jaar de ‘derde Van Lierde’ op Hawaii?
,,Haha, het zou wat zijn mocht hij ook Van Lierde van achteren heten. Maar nee, ik acht Pieter Heemeryck zeer goed in staat om ook op Hawaii te schitteren al staat hij nog aan het begin van zijn Ironman-carrière. En vlak Bart Aernouts niet uit hè. Het podium heeft ie al geproefd, die gaat daar nog een keer geraken. Verder staat er een aantal jonge Belgische atleten op, die de komende jaren voor de doorstroming gaan zorgen. Dat Luc en ik een voorbeeld zijn voor hen, dat beseffen we allebei terdege. Ik stel me ook ten dienste van triatleten, die hetzelfde beogen wat wij bereikt hebben. Via online coaching begeleid ik nu een stuk of 15 atleten, die groep zal in de toekomst wel groeien. Hawaii winnen vraagt geduld, zelfopoffering en jaren van voorbereiding. Bij de mannen zijn in veertig jaar tijd slechts uit vijf landen winnaars voortgekomen. Amerikanen, Australiërs, Duitsers, een Canadees en twee Belgen.”

(foto: David Pintens)

Nederlanders is het inderdaad nooit gelukt, terwijl wij toch best een reputatie hebben?
,,Misschien lag de focus bij jullie wel te veel op Almere. Een mooie wedstrijd, ik had hem graag eens gedaan. Net als Maastricht trouwens. Maar het viel te kort voor Hawaii, het was voor mij niet te combineren. Je moet keuzes maken en die vielen in mijn geval vaak op Franse wedstrijden. Daar kwam ik het best tot mijn recht. Voordat ik aan de langere afstanden begon stond ik wel ieder jaar in Zundert aan de start.”

Als je jouw 23 prachtige sportjaren overziet, dan kan ik me haast niet voorstellen dat er nog iets ontbreekt op je palmares?
,,Voor mijn gevoel had ik de Spelen van 2004 moeten halen. Dat is niet gelukt, maar je hebt gelijk: ik moet vooral koesteren wat ik bereikt heb. En dat doe ik inmiddels ook wel. Daar is de coronatijd best goed voor geweest. Het was tevens al een aanloopje van papa Frederik, die meer bij zijn gezin kan zijn. Vrouw en kinderen hebben zich alle jaren voor mij weg gecijferd. Daar zit nu compensatie op.”

Als onderofficier bij defensie ga je wel verder in de coaching en begeleiding van militaire sporters. Toch nog best een intensieve job?
,,Zeker en vast. Maar de vele trainingsuren vallen weg. Ik zal zeker blijven hardlopen, maar de lange zwemsessies of fietstrainingen worden van lieverlee minder. En wat die sporters betreft. Ik voel goed aan wat zij doormaken. Omgaan met tegenslag, trainingsdiscipline. Het overdragen van mijn kennis is prettig.”

(foto: David Pintens)

Over tegenslag gesproken. Je bent meermaals flink ten val gekomen, belaagd bij een training in Zuid-Afrika. Daar tegenover staat dat je maar zelden blessures kreeg door overbelasting. Hoe krabbelde je toch iedere keer weer overeind?
,,Valpartijen wierpen mij inderdaad wel eens terug, schopten mijn wedstrijdprogramma’s in de war. De ergste was een val in Nice, waar ik mijn reukvermogen kwijtraakte. Prettig als het ergens stinkt, maar als je lekker wilt eten is geur toch wel een leuke bijkomstigheid. En ook het niet meer kunnen ruiken van je eigen kinderen vind ik een gemis. Van de meeste valpartijen was ik wonderlijk snel hersteld. Inspanningsblessures had ik amper, mede daardoor heb ik mijn constante niveau jaar in, jaar uit kunnen behouden.”

Wat wil je tot slot nog kwijt aan de triathlonwereld, Frederik?
,,Dat ik dankbaar ben dat mijn lichaam me zoveel gegeven heeft. Dankbaar ook voor de vele support al die jaren. Ik kwam misschien wel over als een nuchter persoon en val niet snel uit mijn rol, maar zondag was toch wel heel emotioneel. Ik gun iedereen zo’n prachtige dag als ik in mijn eigen stad heb mogen beleven. Voor mijn collega’s die doorgaan hoop ik dat ze snel weer de normale wedstrijdkalender voorgeschoteld krijgen. En als ze daar langer op moeten wachten, dat ze toch gemotiveerd blijven. Ikzelf heb het altijd met plezier op kunnen brengen. Uiteraard verdwijn ik niet van de radar. Ik zal mijn geliefde sport immer blijven volgen. En tegen de Nederlanders: nooit opgeven. Er komt een dag dat ook jullie een Hawaii-winnaar afleveren.”

(foto: David Pintens)

Dank je wel Frederik voor dit openhartig interview. Namens Trikipedia, namens alle (Nederlandse) triatleten en namens iedereen die jou een warm hart toedraagt maak ik hier een diepe buiging. Onder dankzegging van zoveel mooie sportmomenten! Frederik, het gaat jou, je vrouw Sofie en jouw gezin en verdere naasten goed. We zien en spreken elkaar ongetwijfeld in de nabije toekomst!

 

 

Maastricht Marathon op 11 oktober gaat door zonder publiek; Extra Leisure heeft 3 evenementen voor de boeg

Trikipedia 1 year 2 months ago

Er zijn organisaties, die de draad pas weer oppikken als de meeste RIVM-maatregelen zodanig versoepeld zijn dat publiek weer welkom is, dat atleten na afloop weer kunnen douchen en dat de ambiance van weleer terugkeert. Dat is een keuze. Er zijn ook organisaties, die er alles aan doen om puur voor de atleet weer wedstrijdaanbod te regelen. Dat siert ze, het is ook best gedurfd omdat de inkomsten geringer zullen zijn dan in ‘het oude normaal’.

Een mooi voorbeeld van de laatste groep organisatoren is Extra Leisure, mediapartner van Trikipedia. Zij stellen werkelijk alles in het werk om de evenementen maar door te laten gaan. Helaas is dat niet gelukt voor 70.3 Ironman West-Friesland, maar wel hebben ze de komende weken achtereenvolgens het Long Course Weekend Beesel, het Multisport Festival Maastricht en inmiddels kan – onder strikte voorwaarden – ook de Groene Loper Run doorgang vinden. De drie evenementen vormen voor de mensen achter Extra Leisure ook de pleister op de wonde bij de annulering van Hoorn.

Hulde aan een organisatie, die het onmogelijke mogelijk maakt en daarbij vooral niet te veel kijkt naar reacties op Social Media (iets met ‘beste stuurlui aan wal’ of zoiets).

Hierbij het persbericht over het loopevenement op 11 oktober, toevallig het eerste weekend zonder triathlons. Dus wat let je om naar het diepe zuiden af te reizen?

 

Het hardloopevenement Groene Loper Run op zondag 11 oktober, normaal gesproken met start en finish op de Groene Loper bovenop de A2-tunnels, wordt volledig verplaatst naar een terrein aan de rand van de stad en vindt plaats zonder publiek. Ook de parcoursen van de Maastricht Marathon, Halve Marathon, 10 km en 5 km zijn gedeeltelijk gewijzigd. Organisator Extra Leisure doet daarmee wat onmogelijk leek: een veilig evenement organiseren met alle aanpassingen en maatregelen die nodig zijn om de gezondheid en veiligheid te waarborgen van deelnemers, inwoners, vrijwilligers en personeel.

De start, finish én de huldigingen vinden allemaal plaats op een grasweide tussen de A2 en Kasteel Geusselt. In de volksmond ook bekend als het circusterrein dat ligt aan de toepasselijke straat de Marathonweg.

Gezondheidscheck

“Elke deelnemer krijgt een gezondheidscheck en een temperatuurmeting. Deelnemers komen zo in een bubbel terecht en binnen die wedstrijdbubbel is 1,5 meter afstand weliswaar geen eis, maar gezien de ruimte op de parcoursen zijn de wedstrijden van zichzelf al zo goed als coronaproof. Ook wordt gevraagd familie en vrienden thuis te laten”, zegt Vincent van der Stouwe, organisator van de Groene Loper Run.

‘We zijn opgelucht’
Wedstrijddirecteur Rob Frambach: “Een bijzondere editie van de Groene Loper Run met een extra lange aanloop. Met condities en restricties die het uiterste vragen van organisatie, atleten en publiek. Dat deed een enorm beroep op de flexibiliteit van vrijwilligers, verkeersregelaars, inwoners, ondernemers en alle deelnemers die staan te trappelen om deel te nemen. We zijn opgelucht dat we dit samen met de overheden en veiligheidsinstanties mogelijk kunnen maken.”

De verplaatsing van het evenement gaat echter niet zonder enige consequenties. Zo kan de Maastricht Sport Kids Run vanwege de verplaatsing geen doorgang meer vinden.

Programma

Op het programma staan vier wedstrijden. Om 9.00 uur starten de Maastricht Marathon en de Rabobank Halve Marathon. Om 12.30 start de Pro Run Fit 10 km en om 12.15 uur is het de beurt aan de OrthoMosa 5 km.

Deelnemers hebben inmiddels een mail met de wijzigingen ontvangen. Inschrijven voor de wedstrijden is nog mogelijk. De inschrijvingen, parcourskaarten en kaarten van het evenemententerrein zijn te vinden op de website: www.groeneloperrun.nl.

De bewoners en ondernemers op en grenzend aan de parcoursen ontvangen binnenkort huis-aan-huis een brief over de verkeersmaatregelen.

 

Tot zover het persbericht. Vincent en Rob en hun mensen richten komend weekend eerst al hun pijlen op het Long Course Weekend. De ingrediënten zijn uitstekend: prachtig nazomerweer en liefst 1000 deelnemers, het hoogste aantal dat dit jaar in actie gaat komen.  Iedereen veel plezier in Beesel op het tweede LCW.

De Friese triathlons zijn voor Jort, Marjan, Erik en Jantina – WTJ 1620

Trikipedia 1 year 2 months ago

 

MAANDAG – Friesland werd het afgelopen half jaar iets minder geteisterd door het coronavirus dan andere provincies. Misschien wel daarom dat nog vier triathlons doorgang kunnen vinden. Kleine evenementen weliswaar, maar toch. Dit weekend zelfs twee. Wommels op zaterdag, Surhuisterveen op zondag.

Triathlon Wommels

In Wommels kwamen zaterdag 145 triatleten bijeen, hoofdzakelijk uit de Noordelijke provincies. De zevende editie van de triathlon Wommels kon dit keer geen zwembadserie houden. Normaal is er zowel een open water als zwembadtriathlon, maar chloor hebben de zwembrilletjes vanwege corona dit keer niet gezien. Wel was het allemaal op en rond zwembad De Klomp te doen. De sprint-afstand was een zege voor Ben Douwes. Al menigmaal in de top tien van Friese wedstrijden, echter nooit gewonnen. Nu wel. Dat deed ook Evelien van Leeuwen uit Utrecht op die afstand. Ze bleef de sterke Marijke Harsma voor. Na Workum was Marijke nu dus weer tweede. Syb van der Ploeg klasseerde zich als dertiende.

foto facebook

De kwart afstand dan. Boeiende tweestrijd tussen Jort van Zutphen en Mathijs van Ark. Jort was veruit de betere zwemmer, maar Mathijs trok de zaken recht bij het fietsen. Het lopen moest de beslissing brengen. De man uit Weidum – Jort dus – trok aan het langste eind in 1.56.21 tegen 1.56.56 voor de Groninger. Het brons ging naar Stefan de Jong uit Blije (vroeger dus dorpsgenoot van Lieuwe Westra). Op vier kwam snelle fietser Sjirk Bijma uit Joure, vergeet zijn naam niet want hij komt verderop nog eens voor. Wesley de Does uit Weesp bleef vervolgens het Bolswarder treintje Thomas Wobma, Dyan Hendriks en Tiedo Tinga voor. Ouwe rotten in het vak Martin Veenhuizen en Menno Iedema doken eveneens in de top 15.

foto facebook

Lag het mannenveld aan de finish relatief dichtbij elkaar, bij de vrouwen was er geen kruit gewassen tegen Marjan Andringa. Bijna tien minuten later volgde pas Theresia Offringa, die wel met twee minuten voorsprong uit het open water kwam. Nog eens vier minuten moest gewacht worden op de nummer drie Esther Visser. Bekende atletes als Klaziena Politiek en Mireille Baart finishten resp. vierde en zesde. Al met al een geslaagde dag in Wommels.

40 Feanster Surhuisterveen

Vijftig kilometer oostwaarts van Wommels ligt Surhuisterveen. In negen startgroepen gingen de tweehonderd deelnemers aan de triathlon van Surhuisterveen van start voor de 40 Feanster Surhuisterveen. Het getal 40 is een optelsom van de drie afstanden namelijk 1 kilometer zwemmen-30 kilometer fietsen-9 kilometer lopen.

Het evenement mag dan nooit zijn toegetreden tot de NTB, het was al wel de 21e uitgave van de Feanster Tri. Triatleten met en zonder licente namen er altijd graag aan deel. Normaal is het evenement in het tweede weekend van juni. Dat was geen optie, maar de nijvere organisatoren vonden een uitwijkmogelijkheid naar 13 september. En die race kon wel doorgaan. Met bijna 200 deelnemers verdeeld over negen startgroepen ging het te water in zwembad Wettervlecke te Surhuisterveen. Een actieve sportgemeente zoals we weten, want ook een profkoers en grote veldrit worden er jaarlijks gehouden.

Veertig baantjes

Dat Erik Schröder na de veertig baantjes zich als snelste op de bassinrand hees, hoeft geen nadere uitleg. De Groninger is in menig topwedstrijd de snelste zwemmer en zat ook hier al lang en breed op de fiets vooraleer de nummer twee – Ivor Feunekes – dat deed. Bij het fietsen kwam de als vijfde gezwommen Sjirk Bijma (vorig jaar trouwens winnaar in Wommels) sterk opzetten. Erik hield nog vijftig seconden over op de Fries en als derde wisselde Sander van Kammen. De wedstrijdspanning was goed opgebouwd, want alle kleppers zaten in de laatste startgroep van 14.45 uur. Het lopen moest de beslissing brengen. Erik verloor tijd op Sjirk, maar aan de meet was er nog anderhalve minuut over. Ivor Feunekes vond na een minder fietsnummer zijn tweede adem en keerde terug op een derde plaats, zodat het een onvervast noordelijk podium betrof met een Groninger, Fries en Drent.  Johan Bouma, Stephan Gunnink en Sander van Kammen druppelden daarna binnen in een warm Surhuisterveen, waar de sfeer er goed in zat. Het was Eriks tweede zege in de 40 Feanster, eerder won hij ook in 2015.

Even na tweeën was de vrouwentop aan hun 40 Feanster begonnen. Die race was overduidelijk voor Jantina Kooistra. Toch was het vrouwenveld best aardig. Voormalig Frysman-winnares Karla Schipper eindigde tweede, Sandra Middel derde. De vierde plaats ging naar titelverdedigster Liset de Groot, die Andrea Bruijnes achter zich liet. Andrea was wel recreantenwinnaar net als Allard Sym Sprenger. Allard liep trouwens het hardst van allemaal, alleen uit het zwembad kwam hij pas als 51e.

 

Pages