Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Trispiration Triathlon Event voor vrouwen

Trikipedia 1 year 1 week ago

Onze partner Trispiration organiseert opnieuw een Triathlon Event voor vrouwen:  8 november a.s.

Ben je er klaar voor om samen met een fantastische groep vrouwen van alles te leren over triathlon, kennis tot je te nemen en ook nog in actie te komen? Dit is het jaarlijkse event waar je als triathlon vrouw bij wilt zijn. Ondanks wat er allemaal gebeurd in de wereld en Nederland kan dit event gewoon plaatsvinden. Waarom? 

Er is een livestream aanwezig, vanuit je eigen huis kan je alles online volgen, zelfs de training die gepland staat.
Er is ook plek om live aanwezig zijn in de zaal, maar die plaatsen zijn heel beperkt . 

Wat kan je allemaal verwachten? 

Voor 57,- doe je mee en ontvang je 2 masterclasses en meer.

We gaan het hebben over hormonen en training, het effect op het vrouwelijke lichaam in allerlei fasen van ons leven. Overtraind, overbelast zijn, wat doet dat met je en hoe voorkom je dat?

Maar we gaan het ook hebben over wedstrijdstress en zenuwen, hoe hou je deze in een gezonde proportie, zodat het vóór  je gaat werken, in plaats van tegen je.

Uiteraard gaan we ook in beweging komen en word er online een training gegeven, met tips hoe jij het beste kan gaan trainen komende winter.

Dit is het Event dat je niet wilt missen als je vrouw bent en houdt van duursport.

Doe je mee?

Opgeven en meer informatie klik op de link!
https://www.trispirationacademy.com/trispiration-triathlon-event-2020-landing/

 

Reilly vergist zich in Chrissie; Prachtige Hawaii-pics; EK teams Alhandra – WTJ 1647

Trikipedia 1 year 1 week ago

ZONDAG – In één lijst hoort Chrissie Wellington – helaas voor haar – echt niet thuis. Dat is de toch best indrukwekkende lijst met Nederlandse finishers op Hawaii. Maar in een totaaloverzicht mag de Britse nimmer ontbreken. Natuurlijk is het niet goed dat uitgerekend Mike Reilly haar overslaat in zijn overzicht van sterke vrouwen op het WK Ironman.

Eerste onder 9 uur

Lynn Lemaire mag het overzicht openen, eerste vrouw immers die Hawaii won. Vervolgens passeren Erin Baker, Paula Newby-Fraser, Natascha Badmann, Michellie Jones en van recenter datum Mirinda Carfrae en Daniela Ryf. En dus missen we de Britse. Iedereen vindt het niet fair dat Reilly haar overslaat. Beter ook even aantonen waarom ze er niet bij zit, denken we dan. Want het is inderdaad onterecht dat de viervoudig kampioene in dit rijtje ontbreekt. Maar wat haar echt uniek maakt, is dat ze als eerste vrouw onder de negen uur dook op Hawaii: 8.54.02 uur in 2009. Dat terwijl de mannen er veel langer over doen om onder de acht uur te blijven. Pas in 2018 slagen Patrick Lange en Bart Aernouts daarin.

Dat het Chrissie zelf ook dwars zat, konden we uit Tweets opmaken en uit de steunbetuigingen van allerlei atleten. Wij gooien er even de argumenten bij waarom Reilly hier een onvergetelijke blunder maakt, iets waar we de Amerikaan gelukkig maar zelden op kunnen betrappen.

Ik heb lang contact gehouden met Chrissie Wellington. In mijn Almere-herinneringen legde ik in 2013 uit waarom. Die halen we er hier nog even bij. Als geheugensteuntje.

Almere-herinnering (194): De grootste belangstelling op het WK 2008 ging uit naar ‘The womens battle of the century’ tussen de kersverse wereldrecordhoudster Yvonne van Vlerken (8.45.48) en de nieuwe Kona-queen Chrissie Wellington. De aanwezigheid van de Britse was een zegen, niet alleen voor Almere, ook voor de ITU die de Ironman-toppers maar moeilijk kon overhalen voor het World Championships Long Distance.
Chrissie’s aanwezigheid was ook voor mij speciaal. Een paar jaar eerder was ik voor mijn krant bij een ontwikkelingsproject in Nepal, waar de mij volstrekt onbekende Chrissie voor een internationale ontwikkelingsorganisatie werkte. Haar triathloncarriere moest toen nog beginnen, maar ze zou heel snel furore maken. Bij het weerziens in augustus 2008 in Almere kwamen de verhalen uit de Himalaya vanzelf weer boven. Het verbaasde me dat ze zo kort voor het WK nog over totaal andere dingen kon praten. Maar ze lachte en zei: ‘there’s much more in the world to discover than triathlon’. Twee dagen daarna dook ze lachend het water in, fietste met een smile zo groot als de afstand Almere-Amsterdam rond en liep schaterlachend de 30 kilometer uit. De clash met Yvonne kwam niet tot stand, onze nationale trots kon na de explosie in Roth niet nog eens toeslaan. Brons was haar deel. Wellington groeide in de jaren daarna uit tot een triatlete van een andere planeet. De snelste vier tijden (plus wereldrecord 8.18.13) staan op haar naam. She’s greater than the sport is, werd er gezegd toen ze twee jaar terug gewoon een punt achter haar indrukwekkende maar misschien korte carriere zette. Maar voor mij blijft het ook altijd ‘dat immer lachende meisje dat ik in haar eerdere leven in Bhaktapur tegen kwam’. Normaal ben ik redelijk chauvinistisch, maar bij de finish van The Chrissinator sloeg mijn stem weer ouderwets over, meer dan bij enig ander deelnemer van over de landsgrenzen. Voor het eerst schreef een Hawaii-winner de Holland Triathlon op haar naam. Mijn tanden zijn niet zo mooi als die van Chrissie, maar ik lachte ze wel bloot.

Virtueel liever even niet

Ja, die lijst was toch wel echt een dingetje. Vroeg ik me vrijdagavond nog hardop af hoe ik de nacht van 10 op 11 oktober zou doorkomen. Niet met de virtuele evenementjes. Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar toen er weer echte races kwamen ben ik nóg minder gaan kijken in de VR-races of de Zwift-programma’s. Misschien zijn ze straks weer meer dan welkom, als de beperkingen weer groter zijn. Maar persoonlijk hoop ik dat we eenmaal terug in de buitenlucht ook in de buitenlucht kunnen blijven.

De lijst van 406

Zaterdagmiddag toch steeds meer Hawaii in de bol en de oude lijsten met Nederlanders er nog eens bijgepakt. Goh, het zijn er toch best veel. Alles opgeteld 405 (later 406 want we waren inderdaad Menko van der Ark vergeten, nota bene uit een jaar dat we live aanwezig waren op Big Island). De lijst verrast iedere keer weer. Zo van: hè, heeft die ook ooit meegedaan?  Lang verhaal kort. Met Ruud op akkoordje gegooid dat we finishfoto’s van zoveel mogelijk Nederlandse Hawaii-finishers gaan verzamelen en op de site zetten. Ik had er al wel een paar op eigen FB-pagina’s voorbij zien komen, dus dacht ik 44 edities…dat moet 44 foto’s opleveren. Ruud was voorzichtig. ,,Als we er al eens 20 bijeen krijgen, is het veel. Je moest voor de finish-pics altijd penny zestien betalen. Dat doet lang niet iedereen. Afijn we zouden wel zien.

Gregor Stam, 1982

Van Gregor tot Dorothé

Kort na de ‘zogenaamde’ start op de Pier van Kona gingen we los. De eerste uren was het even wennen. Foto’s op juiste formaat, naam en jaartal eronder en de pagina voortdurend updaten. Bovendien druppelden ze lekker binnen. Na tienen ging het nog even wat harder, zodat we om middernacht inderdaad 44 foto’s verzameld hadden. Van Gregor Stam uit 1982 tot en met Dorothé Vrieze vorig jaar. Gregor was inderdaad de eerste Nederlander, die de woorden You are an Ironman hoorde en Dorothé vooralsnog de laatste.

Zondagmorgen ging het vrolijk verder. Hier en daar porden atleten collega’s aan om ook mee te doen. Op het middaguur, toen we na 17 uur verzamelen eigenlijk wilde afsluiten, stond de teller op 60. Maar afsluiten was geen optie. Er kwam steeds meer binnen. Niet allemaal even scherp. Soms net na de finish met krans om, soms met nog een paar honderd meter te gaan. Maar allemaal als overduidelijk bewijs: they did it!

We moesten wel door en toen de zondag voorbij was schoten we al over de honderd heen. Dat betekent dat we een kwart van alle Nederlandse Hawaii-finishes hebben. Let wel de 406 is het aantal Nederlandse finishes, het aantal atleten staat op 263. Maar wie meerdere keren gefinisht is, heeft dus ook finishfoto’s uit meerdere edities.

Dorothe Vrieze, 2019

Voltreffer

Moraal: het spontane idee op zaterdagmiddag bleek een voltreffer. Ruud is de man van de kijk- en leescijfers en die wist zondagmorgen al te melden: ‘we scoren als een malle.’ Erg leuk natuurlijk, maar dat danken we dan toch vooral aan jullie, Hawaii-helden. Jullie stuurden massaal de foto’s onze kant op, waarmee wij in elk geval weer het echte Ironman Hawaii gevoel kregen, wat we dit jaar zo moeten missen.

Alhandra zonder Nederlanders

Naast Arzachena waren er op internationaal niveau nog de wedstrijden in het Portugese Alhandra, waarvan ik toch werkelijk dacht dat ze gecanceld waren. Nee dus, maar wel zonder de Nederlandse teams die zich wel voor dit EK Mixed Relay voor clubteams hadden geplaatst. De NTB had de teams (Edo Sports onder meer) uitgeschreven vanwege Code Oranje in Portugal. Poissy won voor het derde jaar op rij de Europese titel. Dat deden ze met Cassandre Beaugrand, Tom Richard, Kristelle Congi en Aurelien Raphael. Sport Lisboa e Benfica eindigde tweede en het Belgische team Atriac derde.

De ETU Cup in Alhandra stond tevens te boek als het open Mediterraans kampioenschap. De Belgen en Portugezen verdeelden de pot hier. De Portugezen waren op hun sterkst en dat bleek ook aan de streep. Vasco Vilaca, revelatie van dit knotsgekke seizoen, won de sprint triathlon. Het langst ondervond hij concurrentie van de Belg Christophe Dekeyser. De derde plaats ging naar de snelste loper van de dag: Ricardo Batista, eveneens Portugees. Jamie Riddle, twee weken terug nog tweede in Maastricht finishte op een vierde plaats. Alexis Krug, vorige week nog mijlenver de snelste in Ouderkerk, had het in dit internationale gezelschap moeilijker: de Belg kwam op een 32e plaats binnen. Maar hij was dan ook al eerder ingezet op het EK Mixed Relay, waarin zijn Atriac derde werd.

Portugal en België verdelen de buit

Portugees succes ook bij de vrouwen met Melanie Santos en Gabriela Ribeiro op de eerste twee plaatsen. En ook hier Belgisch eremetaal, want Jolien Vermeylen liep op brons binnen. Voor Jolien de tweede bronzen plak, na het EK met Atriac. De zus van Vasco Vilaca, Vera, eindigde zesde. Laura Swannet troffen we op een twaalfde plaats aan. Dat het half oktober in Europa nog goed triathlonweer is bleek zowel in Italië als Portugal: watertemperatuur in Alhandra 21 graden, buitentemperatuur 26 graden. Wetsuits kwamen er nergens aan te pas. Mondkapjes wel. Die werden kort voor de start in een bak gedeponeerd. In Arzachena had Donald Hillebregt hem waarschijnlijk al iets eerder afgedaan, zo zagen we aan de beelden.

Ook aan de World Cup Paratriathlon deden weliswaar veel nationaliteiten mee, echter geen Nederlanders. De snelste tijd ging uiteraard weer naar de PTWC-klasse (die van Jetze, Geert en Marget dus).  De winnaars daarin waren Ahmed Andaloussi uit Frankrijk en – na een spannend duel – Jessica Fereira uit Brazilië.

Morgen weer meer nieuwtjes. Blijf intussen kijken naar de fotopagina, want we hebben inmiddels 120 triatleten met een Hawaii finish erop staan. And still running….

 

Jacomina Eijkelboom – De dubbele off road triathlon: haar verhaal.

Trikipedia 1 year 1 week ago

Natuurlijk stuur ik Jacomina Eijkelboom een felicitatie, direct naar haar DUTOR – een dubbele off road triathlon. Ze is de eerste vrouw in de wereld die die volbrengt, de eerste Europeaan en de derde mens op de wereld. Ik heb haar gedurende de afgelopen bijna 47 uur gevolgd middels de appgroep van haar o zo belangrijke team en me voortdurend verbaasd.  In hetzelfde appje natuurlijk de vraag om nog eens met elkaar te praten over haar beleving van de de race. Ze heeft 2:49:39 gezommen, 25:31:00 gefietst en 16:17:59 gelopen. De dubbele off road triathlon in 46 uur en 48 minuten! Na haar finish naar huis en slapen!
Mijn verbazing wordt alleen nog maar groter als op zaterdagavond Jacomina zich meldt; WAKKER! en we bellen.

Ze klinkt zo energiek, praat honderd uit en heeft genoten van haar avontuur. Voor mij en waarschijnlijk voor heel veel lezers niet voor te stellen na zo’n inspanning, maar ieder woord is pure energie en geeft blijk van haar genieten!

Mijn eerste vraag is waar het allemaal pijn doet, realiseer me dat dit wel een malle vraag en buig het om, waar doet het op dit moment geen pijn.
“Mijn hersenen doen geen pijn, ik heb dikke voeten en handen, beweeg niet heel soepel, maar eigenlijk valt het nog wel mee. Komende dagen zal het wel anders worden . En natuurlijk heb ik een energie tekort. Ik zie dat het 15,5 graden in mijn huis is en ik heb het hartstikke warm, mijn lichaam protesteert dus al wel een beetje. . Het moet allemaal nog landen en de komende uren/dagen zal ik alle reacties gaan lezen. Het is pure luxe om dit te kunnen doen, samen met een fantastisch team “.

Het avontuur was heel gaaf, het heeft me heel veel energie gekost, meer dan ik vooraf had verwacht. Vooral het fietsen was mentaal heel erg zwaar. Maar ik heb genoten, het was zo gaaf om te doen! Het weer was natuurlijk ook niet heel erg goed. Je fietst of loopt met alleen een koplampje aan, waardoor je niet ver vooruit kan kijken. Je hebt geen idee hoe lang een modderstrook duurt en moet dus constant de focus houden. Dit maakte de nachten heel zwaar, steeds dat kleine kokertje van licht. Daarentegen kreeg ik een enorme boost van het ochtendlicht; letterlijk opent een nieuwe wereld zich voor je, figuurlijk ook mijn tweede leven.

Het zwemmen was minder koud dan verwacht en ging ook sneller dan dat ik vooraf bedacht had. Joyce heeft de hele route meegezwommen. Het slechtste moment tijdens de tocht kwam op de fiets. Na het zwemmen heb ik me in mijn regenpak gehesen en ben van start gegaan. Ik werd steeds natter en kouder en ook zieliger, toen heb ik wel even moeten “piepen”. Het liep niet zoals verwacht, ik deed er ook langer over als dat ik bedacht had. Daardoor was het mentaal ook schakelen en werd het een strijdveld, maar ik kon simpelweg niet sneller. Dus bijstellen en doorgaan!

Ik kwam van de fiets met “oma-voetjes”, volledig doorweekt na al die uren op de fiets in de regen. In de eerste ronde van het lopen ontstonden dan ook blaren. Deze zijn goed behandeld en getapt en daardoor kon ik de rest van de afstand afleggen. Tijdens het lopen was ook één van de twee mooiste momenten van dit avontuur, het ochtendlicht , begin van een nieuwe dag, steeds meer licht, vogeltjes die je hoort. Het tweede mooiste moment was natuurlijk de finish, waar het hele team bij aanwezig was.

De tweede nacht tijdens het lopen zat ik laag in energie, maar had het absoluut wel naar mijn zin. Ik moest uitkijken om niet in het water lopen, moest niet teveel om me heen kijken, maar was heel erg aan het genieten. Natuurlijk doet het pijn, lopen werd een automatisme. Ik wist niet meer of het water links of rechts van me was, terwijl ik route echt wel goed ken. Dat ik moet blijven eten voor zover ik het weg krijg , soms niet meer recht kunnen zien en niet kunnen reproduceren waar ik ben. En dan is het tijd voor een powernap.  Twee keer had ik een powernap nodig van 20 minuten, de eerste was niet genoeg.
Maar ondertussen nog heel erg kunnen genieten van een leuk gesprek tussen  mijn loopbuddies Koen en Paula , die de volledige afstand met me meegelopen hebben, of genieten van het geluid van de ganzen op de achtergrond. Eigenlijk had ik het lopen sneller willen doen.

Het moet allemaal nog verder landen, maar ik heb genoten!!!!!

 

 

 

 

44 jaar Ironman Hawaii: 155 Nederlandse finishers

Trikipedia 1 year 1 week ago

Beste lezers van Trikipedia, beste Hawaii-oten ook. Spontaan bedachten we vanmiddag dat we toch wel iets moesten doen in dit Ironman-loze oktoberweekend. Dat werd dus het verzamelen van zo veel mogelijk finishfoto’s van Nederlandse triatleten op Hawaii.

De kop van dit verhaal verandert dus gedurende de komende dagen naar gelang het aantal foto’s wat erbij komt. Tussen 1978 en 2019 kwam er 406 keer een Nederlander over het Magic Carpet van Alií Drive in Kona. Een enkele keer is het niet precies de finish, maar wel al in de laatste rechte lijn. Of net erna met de medaille en lei al om. En wie meerdere keren gefinisht is, heeft niet altijd nog een finishfoto, dan knijpen we een oogje toe als ze op de fiets zitten.

We zijn om 19 uur zaterdagavond 10 oktober begonnen en gaan – mede dankzij jullie spontane respons – nog wel een tijdje verder.  De foto’s komen er steeds bovenaan bij. Dank aan vele, vele fotografen. Met name ook Marc van der Kort en vele familieleden van deelnemers.

Dirk Wijnalda, 2012 Bart Klein, 2013 Maria Oosprong-Alta, 2015 Steff Overmars, 2015 Gerrit-Jan Soetman, 2015 Peter Vocking, 2006 Gonny Rosendaal, 2006 Irene Kinnegim, 2006 Heleen bij de Vaate, 2006 Kevin Sleeges, 2016 Koen Overmars, 2016 Koen Overmars, 2018 Richard van Diesen, 2006

 

Robert Loeff, 2016 Mariska Kramer, 2006 Manolo Dequero Vazquez, 2016 Derk de Korver, 2017 Derk de Korver, 2016 Robert Parinussa, 2017

 

Michel Besseling, 2011 Roy Lagerburg, 2016 Tessa Kortekaas, 2017 Patrick de Vries, 2016 Willem Gooskens, 2016 Harm Peters, 2017 Mark van der Pol, 2017 Erik Hordijk, 2017

 

Bart Candel, 2013 Trijnie Roozendaal-Rep, 1996 Bert Vrieze, 2017 Daniel Nagel, 2019 Rosanne de Boer, 2019 Ewoud Hulsewe, 2018 Rob Barel, 1984 Rob Barel, 2003

Niels Esmeijer, 2012 Nina Bakker, 2012 Jan Mijwaart, 2000 Edo van der Meer, 2018

 

Auke Geurts, 2018 Pepijn van Overeem, 2017 Edward Mahieu, 2008 Gregor Stam, 1983 Geert Schipper, 2018 Derk de Korver, 2017 Guido Gosselink, 2000 Diana Gorter, 2013 Frank Heldoorn, 2000 Frank Heldoorn, 1999 Frank Heldoorn, 1997

 

Thys Wind, 2017 Sjoerd Algera, 2019 Annemiek Rademaker, 2017 Jeroen Gijzen, Koen Overmars, Rik Linssen en Peter Vocking, 2018 Jeroen Gijzen, 2018 Carla van Rooijen, 2010 Erik Doornbos, 2018 (rechtenvrij…) Joost van Rens, 2018

 

Marleen Valk, 2017 Willehard Wortelboer, 2018 Hilly Panjer, 2013 Niels Ros, 2019 Henk van Laar, 2019 Dora Rozsa, 2000 (woont al jaren in Nederland) Hanneke de Boer, 2013 Aart van Wijk, Dave Rost, Hanneke de Boer, 2013 Peter-Johan Dillo, 2017 Peter-Johan Dillo, 2015 Neal Keijzer, 2017 Franck van Graas, 2017 Franck van Graas, 2014 Thomas van der Wal, 2016 Simone Hakenberg en Richard van Diesen, 2007

 

Gerard Linde, 2004 Gregor Stam, 1982

 

Tom van Gulik, 2018 Monique van der Vorst, 2009 Peter Res, 2014 Rahel Bellinga, 2019 Walter Pennekamp, 2014 Machiel Ittmann, 2004 Erik Peeman, 2018 Dennis Looze, 2017 Els Visser, 2019 Jos Everts, 1991 Rob Barel en Henri Kiens, 1990 Marcel Gierman, 2003 Jason van der Burgt, Jac van Leeuwen, Gosse Beerda, Klaas de Leth, Pieter Iedema, 2010 Jason van der Burgt, 2010 Pieter Iedema, 2010 Yvonne van Vlerken, 2010 Ad Schoonderbeek, 2018 Greetje Lanting, 2012 Gerrit ten Brinke, 2012 Gerrit ten Brinke, 2005 Sione Jongstra, 2018 Sione Jongstra, 2017 Sione Jongstra, 2007 Jacomina Eijkelboom, 2008 Hans van der Linden, 2016 Hans van der Linden, 2011 Rob Steegink, 2008 Ricardo Scholten, 2016 Pepijn van Overeem, 2019

 

 

Pim Veeger, 2003 Marijke Zeekant, 1998 Leo Muijs, 2017 Jetze Plat, 2017 Guido Gosselink, 2001 Frank Heldoorn, 1994 Jan Struycken, 1990 Jan-Peter Simons, 2019 Anne Zijderveld, 2018 Jacob Veenstra, 2011 Leo Muijs, 2018 Leo Muijs, 2018 (voorkant) Cornee van Loon, 2018

 

Gert van der Vinden, 2019 Carlo van Lienden, 2015 Freddy Rosink, 1999 Yvonne van Vlerken, 2013 Irene Kinnegim en Harald van Rijn, 2010 Marijke Zeekant, 1999 Herman van der Waal, 2004 Freek van Heerebeek, 2018 Daniel Oosterwaal, 2018 Richard de Groot, 2015 Tessa Kortekaas, 2018 Rob Barel, 2017 Hans van Kampen, 1996 Peter van Ravenswaaij, 2013 Derk de Korver, 2019

 

Bob Martens, 2016 Jan Blokland, 2008 Roy Lagerburg, 2019 Tjebbe Venema, 2019 Niels Kerdel, 2019 Marcel van Wees, 2019

 

Bart Hollemans, 2019 Martin Breedijk, 1998 Roos Tji, 2015 Frank Wiebes, 1992 Dorothe Vrieze, 2019 Dorothe Vrieze, 2019 Dorothe Vrieze, 2014

 

Martin Kleinjan, 2019

 

Yvonne van Vlerken, 2008 Carlo Pullens, 2011 Mathijm Wassink, 2000 Willem Boon, 2004

 

Marcel Suurmond, 2016

 

 

Donald Hillebregt over 57e plaats Arzachena: ‘Balen, maar 2020 is leerschool richting 2021’

3athlon.nl 1 year 1 week ago

Hij kwam zojuist als 57e over de streep, werd zodoende bijna laatste op ruim zes minuten achterstand en dat is uiteraard niet waar Donald Hillebregt voor naar Italië reisde. Nee, hij had het beter willen doen tijdens de World Cup Arzachena, maar is ook realistisch genoeg om vooruit te kijken. ,,Dit is een ontwikkelingsjaar. Ik weet wat er in mij zit en dat komt er echt een keer uit. Wat in het vat zit, verzuurt niet.”

Het zijn mooie woorden, maar pijnlijk is het natuurlijk wel dat het er vandaag dan niet uit kwam. ,,Natuurlijk had ik op veel meer gehoopt: het zou raar zijn als ik hier blij mee was. Het meest vervelende is misschien nog wel dat het de laatste weken écht goed gaat op trainingen. Daar ga ik niet normaal hard. Ik zoek nu nog naar een manier om die lijn door te trekken naar de wedstrijden.”

Dat lukt de afgelopen tijd nog niet zo goed erkent Hillebregt, daarbij terugkijkend op de World Cup in Karlovy Vary – waar hij last had van zijsteken – en nu dus Arzachena. ,,We zijn in mei begonnen met het aanpassen van mijn looptechniek. Sindsdien heb ik chronische spierpijn in mijn buik; soms kan ik niet eens normaal mijn bed uit, maar het levert me tegelijkertijd enorm veel op. Ik loop tempo’s die ik voorheen bij lange na niet haalde. Maar, het levert me óók steken op tijdens de wedstrijden: iets waaraan we nu keihard aan het schaven zijn.”

Ondanks zijn teleurstelling over zijn matige wedstrijd, begrijpt Hillebregt ook dat deze race zonder echte gevolgen is. ,,De rankings zijn bevroren, dus het kost me niet heel veel. Daarentegen heb ik wel heel veel geleerd en dat is ook waardevol. Dit jaar is echt een opstap naar 2021. Een ontwikkelingsjaar. Makkelijk is het niet, maar ik weet waar ik dit allemaal voor doe. En ik weet ook wat er allemaal uit kan komen.”

The post Donald Hillebregt over 57e plaats Arzachena: ‘Balen, maar 2020 is leerschool richting 2021’ appeared first on 3athlon.nl.

Duffy en Luis meesterlijk in World Cup in Arzachena; Rachel sterk 7e, Donald 57e – WTJ 1646

Trikipedia 1 year 1 week ago

ZATERDAG – Op 10 oktober 1964, ik was toen twaalf dagen oud, gingen de Olympische Spelen van Tokio van start. Ik kan me nog levendig herinneren hoe Anton Geesink de vloer aanveegde met de Japanse judoka’s. Goud was er ook voor het wielerkwartet in de ploegentijdrit op de weg. Zou mooi zijn als een triathlonkwartet daar volgend jaar bij in de buurt kan komen.

Eentje uit dat kwartet is Rachel Klamer, vanmorgen in actie in het Italiaanse Archazena. Als Rachel er volgend jaar bij is, is ze de eerste Nederlandse triatleet die op drie Spelen uitkomt. Vanochtend liet ze een sterke indruk achter in de World Cup wedstrijd. Met de besten mee uit het water, zeer actief op het fietsonderdeel en uiteindelijk alleen bij het lopen nog niet de topsnelheid van een aantal concurrentes uit de achtervolgende groep.

Eén ding was helder: Flora Duffy stak op Sardinië met kop en schouders boven de rest uit. Het juiste eilandgevoel zullen we maar denken. Op alle onderdelen was Flora de sterkste (alleen voor haar wissels nam ze iets meer tijd). Maar de 9.11 in het water, de 33.35 minuten op het fietsparcours met venijnige klim erin en de 16.55 minuten op de afsluitende loopkilometers, die eveneens hellend vlak waren: nee, die tijden werden door niemand benaderd.

Katie en Rachel de harde werkers

Logisch dat ze dus met een voorsprong van maar liefst 1.11 minuut de World Cup race naar haar hand zette. Waar ook Katie Zaferes nog verwacht werd, was de Amerikaanse duidelijk geen schim van vorig seizoen toen ze de wereldtitel pakte. Na het zwemmen was Katie nog wel eerste achtervolgster met kort erop Rachel, die als zevende het strandje op stoof en als vierde de wisselzone uitreed.

De volgers zagen bij de eerste beklimming al dat het een parcours was voor Flora Duffy. De voormalig wereldkampioene XTerra kan op zware terreinen het verschil nog meer maken, zo bleek al ras want de voorsprong liep na krap 20 kilometer trappen en klimmen op tot een minuut op de acht achtervolgsters waaronder twee Italiaansen, Zaferes, Rachel en ook de Belgische Claire Michel. In die achtervolging en zeker ook als het omhoog ging was trouwens Rachel Klamer steevast degene, die het initiatief nam. De anderen konden slechts volgen of moesten van tijd tot tijd lossen. Ook Zaferes moest soms op haar tandvlees, maar werkte wel mee.

Wellicht daardoor moesten Rachel en Katie het bij het lopen bekopen. Triatletes die slechts aangeklampt hadden, bleken over een sterker eindschot te beschikken. Rachel wisselde opnieuw sterk en liep als tweede de transitie uit, maar kort daarna liepen de concurrentes haar voorbij. Voor tweevoudige wereldkampioene op de weg Flora Duffy maakte dat allemaal niks meer uit. Zij liep soepeltjes naar de eindzege op deze World Cup. Toch pas haar vierde Wereldbekerzege, maar wel de tweede in dit korte seizoen (na Karlovy Vary). In de lange sprint om de tweede plaats haalde Europees kampioene (in Weert) Beth Potter het voor de thuisfavoriete Verena Steinhauser. De francaise Leonie Periault finishte als vierde voor de tweede Italiaanse Angelica Olmo. Harde werkers Katie Zaferes en Rachel Klamer finishten respectievelijk zesde en zevende. Rachel op een achterstand van 1.46 minuten. Over haar zwem- en fietsprestaties mag ze absoluut tevreden zijn, dat er nog wat gesleuteld gaat worden aan het lopen is duidelijk. Maar wij zagen op de TriathlonLive beelden toch beslist weer die oersterke Nederlandse vrouw in actie, de Rachel die deze week de dertig lentes bereikte. Ze staat er weer en dat geeft ons in elk geval een goed gevoel.

Mannenrace: drie op drie voor Vincent Luis

De mannenrace dan. Wereldkampioen Vincent Luis krijgt acht man aan zijn voeten in het azuurblauwe water van de baai van Cannigione. Gaandeweg druppelt het veld uiteen. Jonas Schomburg blijft op twee tellen steken van de Fransman. Landgenoot Pierre le Corre en Henri Schoeman houden de schade ook beperkt. Alistair Brownlee verliest 23 seconden en komt als veertiende uit het water. Donald Hillebregt doet er tien seconden langer over en stapt als 22e aan de kant. De Belgische debutant Tom van der Capellen sluit de rij van 62 atleten met een achterstand van 1.08 minuut.

Een eerste kopgroep formeert zich snel al fladderden sommige atleten er op de pittige Sardijnse klim steeds weer af. Vincent Luis voert het commando, Le Corre en Schomburg zaten erbij en Kristian Blummenfelt en Alistair Brownlee sloten aan. Uiteindelijk manifesteert zich een sterke groep van negen man waaronder drie Fransen (Luis, Le Corre, Bergère), drie Duitsers (Schomburg, Breinlinger en de verrassende Tim Hellwig), de Noor Blummenfelt, Schoeman en Brownlee. Donald fietste in de tweede groep mee met aanvankelijk nog een overbrugbare achterstand, maar die liep in de volgende fietsrondes toch snel op tot zelfs tweeëneenhalve minuut. Niet de meest gunstige uitgangspositie om aan het lopen te beginnen dus. In de slotfase sloot de tweede Noor Gustav Iden nog wel aan bij de kopgroep, waarmee de wedstrijd weer geheel open lag. In het kielzog van Iden was ook de Spanjaard Antonio Serrat Seoane meegetrokken naar de kopgroep en die kan aardig lopen.

De negen vooraan zouden onderling gaan uitmaken wie deze derde grote World Triathlon-race van het jaar zou gaan winnen. Vincent Luis had Hamburg en Karlovy Vary al op zak en ging vol voor de hattrick. Het lukte de Fransman nog ook, al moest hij wel alles uit de kast halen. Eerst moest de snel startende Serrat Seoane terug gehaald worden. Dat lukte alleen Luis en Blummenfelt.

Zware dag voor Donald

De twee veldheren namen eerst de jonge Spanjaard in de tang, daarna kon het slotduel beginnen. Luis en Blummenfelt gaven elkaar lange tijd geen duimbreed toe, tot er dan op een halve kilometer voor de eindstreep toch een demarrage kwam van de tweevoudig wereldkampioen. Blummenfelt volgde op slechts vijf seconden. In de strijd om het brons liep Alistair Brownlee alsnog voorbij de moedige Spanjaard Serrat Seoane. Gustav Iden was tweede Noor op een vijfde plaats. Leo Bergère op zijn beurt tweede Fransman, waarna Tim Hellwig nota bene de snelste Duitser was op een zevende plek. De Amerikaan Matthew McElroy was op een achtste plaats de snelste uit de achtervolgende groep. Daarna was het enige tijd wachten op de finish van Donald Hillebregt, die met zware benen de vijf kilometer in ging. Toen nog op een 39e plaats, maar gaandeweg viel de Don terug naar een 57e en voorlaatste positie.  Zijn achterstand aan de finish: 6.25 minuten. Moraal: de wereldtop staat – ook in coronatijd – niet stil. Het gaat almaar harder. En dat zal dus ook Donald moeten doen, wil hij zijn Olympische droom waarmaken.

Donald Hillebregt 57e tussen zeer sterk deelnemersveld World Cup Arzachena, Vincent Luis opnieuw te sterk

3athlon.nl 1 year 1 week ago

De Franse Vincent Luis verandert alles dat hij aanraakt in goud. Ook vandaag was hij opnieuw de sterkste, dit keer tijdens de World Cup Arzachena. Spannend was het wel, want lang ging hij gelijk op met de Noorse Kristian Blummenfelt. Laatstgenoemde probeerde het in de slotmeters zelfs nog even, maar een vernietigende versnelling van de Fransman bleek hem toch te veel. Het brons ging naar de Britse Alistair Brownlee. De Nederlandse Donald Hillebregt beleefde een zware dag en werd 57e op ruim zes minuten achterstand.

Met namen als Vincent Luis, Gustav Iden, Henri Schoeman, Kristian Blummenfelt, Jelle Geens, Pierre le Corre, Jonas Schomburg, Léo Bergere, Dorian Coninx, Richard Murray en Alistair Brownlee aan de start was in ieder geval al voor het startschot duidelijk dat het vandaag hard zou gaan – of dat de wedstrijd op z’n minst hard gemaakt zou worden – en dat gebeurde dan ook. Net als bij de vrouwenrace, die werd gedomineerd door Flora Duffy en waar Rachel Klamer zevende werd, bestond de wedstrijd uit 750 meter zwemmen, 19.3 kilometer fietsen inclusief drie keer een flinke beklimming en tot slot vijf kilometer hardlopen met opnieuw een paar klimmetjes.

Na het zwemmen kwamen de mannen eigenlijk in één groot lint uit het water, waarbij Luis de eerste man terug op het land was. Geen wonder ook, want de Fransman voerde in het water eigenlijk constant het veld aan en toonde daarmee direct zijn ambities. Hillebregt kwam als 22e uit het water, keek tegen een achterstand van 36 seconden op en daarmee had hij alle mogelijkheid om zich in een grote groep op de fiets te voegen.

(tekst gaat verder onder foto)

Een breed veld tijdens de eerste meters van het zwemmen. (Foto: 3athlon.nl)

Op de fiets waren het gelijk Luis, Schoeman, Le Corre en Schomburg die er, dankzij een klein gaatje tijdens het zwemmen en razendsnelle wissels, vandoor gingen en een kopgroep vormden. Toch gebeurde er de eerste kilometers direct ontzettend veel, vooral omdat er al snel geklommen werd en Luis er een flink tempo op legde. Schoeman was daarvan het eerste slachtoffer, maar ook achter de kopgroep vonden er vele positiewisselingen plaats, ontstonden er nieuwe groepjes, reden er mannen naar voren, veranderden alle verschillen en was het voor veel atleten even aftasten wat nu precies de krachtsverhoudingen waren.

Na de eerste van drie fietsrondes werd iets meer duidelijk en leek een nieuwe kopgroep van negen man aardig gesetteld. Schoeman zat daar ook weer bij en naast de eerder genoemde favorieten sloten ook onder andere Blummenfelt en Brownlee aan. Coninx en Iden waren de twee grootste namen die vooralsnog de aansluiting misten en op twintig seconden achterstand in de eerste achtervolgende groep doorkwamen. Hillebregt kwam in de tweede achtervolgende groep door, had 46 seconden achterstand en werd onder andere vergezeld door wereldtopper Geens. Lang zou dat niet duren, want in de tweede fietsronde bleven eigenlijk alle groepen intact en bleven de meeste verschillen gelijk aan elkaar, maar zakte Hillebregt plotseling ver naar achteren en verloor hij meer dan een minuut.

(tekst gaat verder onder foto)

Kopgroep met veel favorieten richting wisselzone. (Foto: 3athlon.nl)

Het was dezelfde kopgroep die uiteindelijk als eerste aan het lopen begon, terwijl de achtervolgende groep nog wel wat van de achterstand had afgesnoept. Hillebregt verloor in de laatste fietsronde opnieuw een minuut en begon als 41e – met 2:40 minuut achterstand – aan de afsluitende run.

In tegenstelling tot wat er door velen werd verwacht, was het niet Luis die het initiatief nam bij het lopen, maar de Spaanse Antonio Serrat Seoane die er op hoog tempo vandoor stoof en iedereen in die beginfase het nakijken gaf. Toch duurde het niet lang voor het wel Luis was, samen met Blummenfelt overigens, die weer langszij kwamen en het tempo nog meer begon op te voeren. Toch bleef Seoane wel in hun kielzog volgen en zo waren het deze drie atleten die aan de leiding gingen tijdens de eerste van twee looprondes.

Met nog zo’n twee kilometer te gaan versnelde Luis nogmaals en toen moest Seoane er wel af. Blummenfelt verblikte of verbloosde niet en kon de Fransman wel volgen en dus kon het in de slotfase nog wel eens spannend worden. Met nog een kilometer te gaan begon de Noor zelfs een beetje te bluffen door schouder aan schouder te gaan lopen en er even later zelfs voor te steken. Toch had de Fransman daar met nog zo’n driehonderd meter te gaan genoeg van en dus plaatste Luis toen een vernietigende, niet te volgen versnelling.

Zo maakte Luis zijn favorietenrol dus waar door te winnen in een eindtijd van 54:25 minuut. Blummenfelt volgde op 5 seconden terwijl Brownlee, die de Spaanse Seoane nog voorbij stevende, het brons opeiste met 21 seconden achterstand. Hillebregt beleefde ook een zwaar looponderdeel en kwam uiteindelijk als 57e over de streep. Daarbij had hij een achterstand van 6:25 minuut.

Luis pakt de overwinning. (Foto: 3athlon.nl)

 

The post Donald Hillebregt 57e tussen zeer sterk deelnemersveld World Cup Arzachena, Vincent Luis opnieuw te sterk appeared first on 3athlon.nl.

Jacomina Eijkelboom volbrengt dubbele Long Distance

3athlon.nl 1 year 1 week ago

Afgelopen donderdag – eergisteren – ging ze van start voor haar dubbele Long Distance en zojuist is Jacomina Eijkelboom over de streep gekomen van die extreme uitdaging. Inderdaad, dat betekent dat de ultra-atlete de afgelopen uren 7600 meter heeft gezwommen, 360 kilometer heeft gefietst en 84 kilometer heeft hardgelopen. De nachten en het slechte weer konden haar daar niet bij tegenhouden.

Aangezien Eijkelboom al donderdag van start ging, betekent het dat ze twee nachten heeft doorgehaald, ook al was er ook tijd om af en toe een powernap te doen. Misschien nog wel het zwaarst was de hevige regenval waar Nederland de afgelopen dagen mee te maken heeft gehad, of het feit dat de dubbele Long Distance ook nog eens grotendeels offroad plaatsvond. Het zwemmen kostte Eijkelboom 2:49:39 uur, het fietsen 25:31 uur en het lopen 16:17 uur. Haar totale tijd bedroeg 46:48 uur.

Eijkelboom is overigens niet vreemd van lange, extreme uitdagingen. Eerder schreven we al over haar uitdaging waarbij ze van Londen naar Parijs zwom, fietste en liep.

The post Jacomina Eijkelboom volbrengt dubbele Long Distance appeared first on 3athlon.nl.

De korte nacht van Hawaii; Marit in Frankrijk; Preview Arzachena; Kleine Diede; Chippy – WTJ 1645

Trikipedia 1 year 1 week ago

VRIJDAG – De vrijdag voor Hawaii dook ik bij hoge uitzondering altijd al om een uur of acht in bed teneinde de lange zaterdagnacht door te kunnen halen. Maar hoeveel slaap je ook tevoren neemt, het bleef elke keer weer pittig om het na vieren zondagochtend nog lang vol te houden. De vrouwen waren dan ongeveer net binnen. Toch nog even wachten op Yvonne. En dan zzzzzzz.

Deze vrijdag dus gewoon de late avondfilm bekeken en begonnen aan alweer de 1645e aflevering van het Tri Journaal. Het doet goed om vele posts te zien van mensen, die ooit op Hawaii waren al dan niet actief in de Ironman. Het evenement blijft tot de verbeelding spreken en samen met de Olympische triathlons in Tokyo is het toch het grootste gemis dit seizoen. Op een goede derde plaats het WK multisports in Almere en nationaal toch ook wel de vorige week afgeblazen 70.3 Ironman West-Friesland.

Groene Loper Run kleurt rood

Extra Leisure kreeg deze week bovendien nog een extra tik te verduren toen duidelijk werd dat de Groene Loper Run Maastricht met onder meer een marathon erin verwerkt alsnog het sein op rood gezet werd door de Veiligheidsregio. We snappen het allemaal, de besmettingscijfers schieten omhoog. Maar toch, als er één organisatie is geweest dit jaar die in staat was om volledig coronaproof wedstrijden neer te zetten, dan was het wel Extra Leisure. Het Long Course Weekend Beesel en de Ironman Maastricht hebben dat bewezen.

In hun eigen woorden:

Tegen deze cultuur van angst en tegen dit soort maatregelen kun je je als organisator van sportevenementen niet meer wapenen. Onze coronaproof-evenementen hebben dit jaar heel veel extra tijd, energie en geld gekost. Vorig weekend hebben we met het IRONMAN weekend in Maastricht, dat volgens overheden en veiligheidsregio goed en coronaproof is verlopen, nog laten zien dat het kan. We hebben nog geen 24 uur kunnen nagenieten van deze prestatie en toen begon de strijd al weer voor de Groene Loper Run.

Erg zonde. Tel daarbij op de lagere deelnemersaantallen van de twee evenementen, die wel doorgingen en het is duidelijk dat Extra Leisure volgend jaar alle steun verdiend.

Marit in finale GP Triathlon Les Herbiers

Voordat we gaan previewen op de World Cup van dit weekend in het Italiaanse Archazena, nog even terug naar vorig weekend. Want Marit van den Berg maakte een uitstapje naar Frankrijk (waar dit weekend overigens ook alles op slot zit) en deed mee aan de laatste Grand Priox triathlon van het korte seizoen. Ze deed dat met haar Franse team Les Tritons Meldois en wel in Les Herbiers. Hieronder haar verslag:

Afgelopen weekend was ik in Frankrijk voor de laatste Grand Prix Triathlon van dit seizoen in Les Herbiers met Les Tritons Meldois. Ondanks alle corona ontwikkelingen was het toch nog mogelijk om naar deze race af te reizen.

Ruim vantevoren wisten we dat het water koud was, het veel zou gaan regen en ook de buitentemperatuur laag zou zijn. Dit alles was waar en helaas werd het fietsen 2 uur voor de start afgelast en werd het een aquatlon (1km zwemmen, 5km lopen). Het was een team wedstrijd, dus 3 van de 5 atleten moesten samen over de finish komen. Wij startten met 4 atleten.

Voor de start was er veel onduidelijkheid en er werd ons verteld dat de start een half uur werd uitgesteld. 20 minuten voor de start kwamen we erachter dat dit toch niet zo was. Geen stress, maar we moesten nog naar de wisselzone, wetsuit aan en het zwemparcours bekijken. Niet helemaal optimaal voorbereid stonden we aan de start maar wel vol adrenaline. Met een goed gemotiveerd team!

Het zwemwater was weer erg koud (13 graden), maar ik had geleerd van vorige week en het zwemmen ging heel goed! Onze zwemtactiek was goed, met de snelste zwemmer voorop en een zwemmer om gaten dicht te zwemmen. Met een 4e zwemtijd, 34 sec achter het snelste team kwamen wij op de kant. Het loopparcours was een grote uitdaging aangezien het al de hele dag hard regende. Een groot deel was gravel met plassen maar er was ook een deel door een soppig, modderig stuk grasland waar je tot je enkels in de modder stond. Bij het keerpunt moesten we volledig stilstaan en omdraaien om niet uit te glijden in de modder.Na ruim 2km moest ik mijn teamgenootjes laten gaan, wat waren ze sterk. Wel blijven pushen tot de finishen, mocht er nog iemand uitglijden in de modder en ik wilde alsnog zo goed mogelijk finishen. Uiteindelijke finishte mijn team als vierde, het beste resultaat voor het team tot nu toe, slechts dertig seconden van het podium. Ik kwam 45 sec later over de streep na een sterke race.

In het algemeen klassement finishte het team als zesde in hun eerste jaar in de D1 competitie. In het combi klassement met de mannen in de Coupe de France werden we ook 4e. Al met al een geslaagd en gezellig weekend ondanks de regen, modder, koud en het geannuleerde fietsen!

Preview World Cup Arzachena

Previewen op Hawaii hoeven we helaas niet. Al gaan we morgenavond toch wel wat virtuele Kona-momentjes opzoeken hoor. Maar vooruitblikken op de World Cup in het Italiaanse Cannigione, Arzachena, Sardinië. Rachel Klamer is onze vaandeldraagster aldaar. De kersverse ‘dertiger’ (nog van harte Rachel) heeft het mooie startnummer 2 gekregen met Katie Zaferes nog een nummertje lager. Maar of het realistisch is om tweede te worden in dit topveld, valt moeilijk te voorspellen. Flora Duffy is er immers ook, de Italiaanse Alice Betto, Claire Michel en de Japanse Ai Ueda met wie Rachel al ontelbare duels uitvocht. Verder Europees kampioene Beth Potter, Antwerpen/Holten-winnares Lisa Tertsch en ook de Zwitserse Jasmin Weber, het liefje van Youri Keulen is van de partij.

Oh, over liefde gesproken. De kleine Diede is geboren, dochter van Danne en Bram. Voor hen bracht het coronajaar 2020 juist veel geluk. Ze trouwden en deze week is de kleine Diede (waar kennen we die naam van?) geboren. Trikipedia wenst het Maastrichtse gezinnetje een hele mooie toekomst!

Terug naar Arzachena op het noordelijkste puntje van Sardinië. De mannenwedstrijd liegt er immers ook niet om. Wereldkampioen Vincent Luis krijgt het niet cadeau. Hij neemt het op tegen een andere wereldkampioen Gustav Iden (70.3 IM), de bronzen medaillewinnaar van Rio Henri Schoeman, nog zo’n sterke Noor Kristian Blummenfelt, Belgisch wonder Jelle Geens, Matthew McElroy, Jonas Schomburg en zijn landgenoten Pierre le Corre, Leo Bergère en Dorian Coninx. Tweevoudig Olympisch kampioen Alistair Brownlee wil naar Tokyo dus is er werk aan de winkel voor de Brit. Onze hoop is gevestigd op een puike prestatie van Richard Murray en natuurlijk Donald Hillebregt. Zwaar is het altijd, maar dat weet Donald als geen ander. Om half elf zaterdagochtend gaan de vrouwen van start, om half vier ’s middags de mannen. Beiden voor de sprint afstand. Ik zet in op een mooie verjaardagscadeau voor Rachel!

De andere World Triathlon evenementen gaan dit weekend helaas niet door. Dus geen EK clubs in Portugal en ook geen Asian Cup in Osaka.

Chippy Slater werd Chippy van Halen

Tot sot. Wat heeft de dood van rockgitarist Eddie van Halen nu weer triathlon te maken? Op het eerste gezicht niets, al hield Eddie zijn conditie wel op peil met hardlopen in de jaren dat hij met Van Halen toerde. Nee, de link ligt bij een Australische man, die in de jaren negentig vorige eeuw onder de naam Chippy Slater nog vijfde werd in de World Cup Bermuda een tijdje uit beeld was en vervolgens in 2003 en 2004 in Nederland verbleef en wedstrijden (Holten/Zundert) deed, maar toen ineens Chippy van Halen heette. Inderdaad: naar de Amerikaans/Nederlandse band. Ik vroeg hem destijds naar het waarom van de naamswijziging en zijn antwoord was dat hij enorm fan was van de band bekend van de megahits Running with the devil en Jump. Zo, weer wat geleerd!

Foto: John Lillie

 

 

 

Pages