Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Valerie Barthelemy 14de in World Cup triatlon Karlovy Vary

3athlon.be 1 year 2 months ago

Belgian Hammer Valerie Barthelemy is zondagnamiddag in de wereldbeker-triatlon van Karlsbad mooi 14de geworden na een door de Britse Jessica Learmonth zwaar gemaakte wedstrijd. De Britse trok het hele veld uit elkaar in het zwemmen en op het lastige fietsparcours, waarvan onder andere Hanne De Vet het slachtoffer werd, net zoals 18 andere atletes die de finish niet haalden. Learmonth zwom en fietste zeer sterk, maar ze kon het niet afmaken in het lopen. In dat laatste onderdeel was Flora Duffy duidelijk de sterkste, met meer dan een minuut voorsprong op kersvers wereldkampioene Georgia Taylor-Brown. Eerder op de dag had Jelle Geens al voor Belgisch succes gezorgd met een derde plaats bij de mannen.

Valerie Barthelemy in de wissel in Karlovy Vary (foto: ITU/Janos M. Schmidt)

Meestal vormt zich in het zwemmen een mooie kopgroep, maar Learmonth trok in de 1.500 meter zwemmen het hele veld uit elkaar. Ze kwam na een snelle 17’53 solo aan de leiding uit het water met 25 seconden voorsprong op Katie Zaferes en 33 seconden op Flora Duffy. Valerie Barthelemy kwam in 15de positie uit het water op 1’17. Hanne De Vet verloor 1’42.

Learmonth trekt veld uit elkaar

In het fietsen kreeg Learmonth het gezelschap van Katie Zaferes. Het Brits-Amerikaanse duo fietste een halve minuut weg van een groepje van zes met Maya Kingma, wereldkampioene Georgia Taylor-Brown, Flora Duffy, Laura Lindemann, de Braziliaanse Djenyfer Arnold en de Tsjechische thuisatlete Tereza Zimovjanova. Valerie Barthelemy zagen we een aantal keer op kop in de achtervolgende groep, maar ze verloren toch meer dan twee minuten. Hanne De Vet kwam in het fietsen helemaal alleen te zitten en dreigde gedubbeld te worden en dan moet je volgens de ITU-regels de wedstrijd verlaten.

Hanne De Vet solo in achtervolging op 1 van de klimmetjes in Karlovy Vary (foto: ITU/Tommy Zaferes)

In de slotfase van het fietsen moest Zaferes lossen en zo wisselde Learmonth alleen aan de leiding met nog maar 24 seconden voorsprong op het groepje van zeven, die Zaferes opslokten. Val wisselde als achtste, aan kop van de achtervolgende groep, op 2’46. In het lopen moest Learmonth de tol betalen van haar stevige inspanningen. Flora Duffy nam al snel de leidersplaats over en liep een indrukwekkende 10 km waarin ze meer dan een minuut voorsprong pakte op wereldkampioene Taylor-Brown. De Nederlandse Maya Kingma, al een paar weken in goede doen, zette haar beste prestatie ooit neer met een knappe run naar het brons.

Flora Duffy en Georgia Taylor-Brown aan de finish in Karlovy Vary (foto: ITU/Janos M. Schmidt)

De Bermudaanse ex-wereldkampioene Duffy won de kwarttriatlon in Karlovy Vary in 2u05’17. Exact 1’37 later kwam Taylor-Brown als tweede binnen en Maya Kingma moest als derde al 1’50 toegeven, wat nogmaals duidt op het overwicht van Duffy. Valerie Barthelemy liep naar een solide 14de plaats in 2u10’03. Na haar 20ste plaats in Hamburg en haar sterke prestatie in het WK Mixed Team Relay opnieuw de bevestiging dat Barthelemy haar plaats verdient tussen de wereldtoppers op dit moment…

Uitslagen ITU World Cup triatlon Karlovy Vary 2020

Jelle Geens pakt derde plaats in World Cup triatlon na sterke inhaalrace

In beeld gevangen: Pareltriathlon Zeewolde

3athlon.nl 1 year 2 months ago

Coronamaatregelen en dan ook nog een afgesloten autoweg waardoor het fietsparcours op de schop moest: het werd Triathlonvereniging Zeewolde niet makkelijk gemaakt bij het organiseren van de Pareltriathlon, maar toch bleek de wedstrijd gisteren een gezellig succes. Wij stonden langs de kant en maakten onderstaande sfeerimpressie:

The post In beeld gevangen: Pareltriathlon Zeewolde appeared first on 3athlon.nl.

Els Visser mocht weer: 4e in 70.3 IM Sunshine Coast; Frederik wint memorabele afscheidsrace – WTJ 1619

Trikipedia 1 year 2 months ago

ZONDAG – Na een aantal sterke tijdritten, mocht ook Els Visser weer eens het geluk van een triathlon proeven. Zoals we weten is de prof-triatlete gedurende de hele corona-periode in Australië gebleven. Terug naar Europa had op enig moment wel gekund, maar Els verkoos het aangename trainingsklimaat Down Under, waar ze ook al menig winter doorgebracht heeft.

Nu duurde die winter dus veel langer, waren er ook geen Europese wedstrijden die aanleiding gaven om naar Nederland te komen. En dus wachtte Els op een kans om nog een wedstrijd te doen in 2020. Dat deed ze ontspannen, als we er naar vroegen was ze lekker aan het trainen zonder doel voor ogen. Hawaii was even ver weg, ook toen er geschoven werd naar februari en uiteindelijk oktober 2021 haalde Els haar schouders op. ,,We zien wel wanneer het sein op groen komt.’’ Op zich een logische reactie voor iemand, die zich in haar studies altijd met volksgezondheid heeft bezig gehouden.

Laat uit het water, turbo op de fiets

Maar zondag 13 september mocht ze dan toch het water in. De 70.3 Ironman van Sunshine Coast/Mooloolaba kreeg een vergunning. De wedstrijd staat sinds 2013 op de Ironman-kalender, in 2016 was het WK op dit parcours. Tim Reed en Holly Lawrence wonnen toen, Youri Vaes (vorige week zijn eerste hele) en Marion Tuin de beste Nederlanders. Els stond toen nog niet aan de start, ze maakte zondag haar debuut in deze 70.3 Ironman die 760 atleten trok. Dat is meer dan de helft minder dan normaal.

Dat Els de turbo op de fiets aan kon zetten, hadden we al eerder gemerkt. De vraag was of ze het ook kon in het water. In het sterke startveld met zelfs oud-wereldkampioene World Series Ashleigh Gentle kwam ze nog niet goed uit de startblokken. Na 1900 meter lag Els twaalfde op vier minuten van Ozzie Gillian Backhouse. Eenmaal op de fiets kwam Amelia Rose Watkinson opzetten. De Nieuw-Zeelandse reed in één streep naar voren en liet de koppositie niet meer los. Els Visser kwam terug op de fiets. En hoe! Als een volleerd tijdrijdster zoefde ze de ene na de andere triatlete voorbij. De vier minuten zwemverlies werden er anderhalf na 90 kilometer doortrappen. Buiten Watkinson was Els toen ook iedereen gepasseerd.

Net geen podium

Kort na elkaar wisselden de nummers twee en drie Els en Sarah Crowley. De capaciteit om na zo’n intensieve inhaalrace ook nog eens hoog tempo te lopen, was er bij Els even te veel aan. Crowley kwam langszij en liep op haar uit en kort daarna moest ze voor de laatste podiumplaats ook Ashleigh Gentle laten gaan. Watkinson won in 4.10, drie minuten later was Crowley de runner-up en nog eens een minuut verder Gentle als derde. Els moest uiteindelijk zeven minuten toestaan op Amelia Rose Watkinson, die haar vijfde 70.3 IM-zege in de wacht sleepte.

De mannenrace was een Australische aangelegenheid. Nadat Josh Amberger het zwemonderdeel op zijn naam schreef kwam er een kopgroepje van drie man. Naast Josh ook Aaron Royle en Max Neumann. De heren hielden elkaar in evenwicht gedurende de 90 kilometer op de fiets. De halve marathon besliste en daarin was Aaron Royle – die ITU-races met 70.3 IM’s combineert – de sterkste. Max Neumann volgde op 50 seconden, Josh Amberger had er vijf minuten meer voor nodig.

70.3 IM Taiwan

De 70.3 Ironman Taiwan was ook zondag. Hoofdzakelijk Taiwanese deelnemers, een enkel Japanner, Duitser, Brit en Belg (Bert Fret). Geen Nederlanders en omdat de Taipeh de podiumplaatsen innamen, valt van de uitslag nog niet veel te brouwen. Zolang althans alles in Chinese tekens wordt weergegeven. De eindtijden wel 4.29.31 voor de snelste man, 4.47.59 voor de winnares.

Frederik van Lierde brengt heel België in vervoering

We gaan naar een andere halve. Eentje die heel België in vervoering bracht: de afscheidswedstrijd van Frederik van Lierde in zij eigen woonplaats Menen. Wellicht een nieuwe traditie als wedstrijd, maar dan met Fré in een adviesrol. Voor de wereldkampioen 2013 zitten de 23 wedstrijdjaren erop. Hij nam afscheid in stijl, want terwijl Pieter Heemeryck en Bart Aernouts in zijn directe nabijheid liepen, lieten ze de grote sportheld met een diepe buiging voorgaan naar de finishlijn. Zo won Frederik van Lierde ook zijn allerlaatse wedstrijd met Pieter en Bart kort daarop als tweede en derde. Een uniek podium op een dag waarop de triathlonsport zegevierde.

Historie

Vrijwel de complete Belgische triathlonhistorie was bijeen om Frederik op een geweldige manier uitgeleide te doen. Langs de kant alle grootheden, zoals Luc van Lierde en Karel Blondeel. In de ring als medestrijders onder meer Bert Jammaer, Axel Zeebroek, Kris Mariën, Stijn Demeulemeester en Jolien Lewyllie, partner van Bart Aernouts. Het was één grote reünie van triathlonsterren.

Een serieuze wedstrijd werd het na het startschot om acht uur trouwens ook nog. Kjel de Hertog wilde niet direct van cadeautjes uitdelen weten. Hji ging er in het water van door en was een halve minuut eerder dan Frederik en Pieter bij zijn fiets. Die laatste twee voerden toch de forcing en namen de kop over. Op de halve marathon maakten Fre en Pieter er een ware triomftocht van, intussen keken ze wel af en toe om vanwege Barts naderende komst. Terwijl Pieter toch wegliep bij de ‘volgende Van Lierde’ kwam Bart (zelf ook al eens tweede op Hawaii) toch naast de Champ te lopen.

Apotheose: Pieter en Bart laten de grootmeester gaan

In het Vauban stadion volgde dan de apotheose van een schitterende dag. Pieter wachtte het duo op en samen met Bart dribbelde hij verder, terwijl Frederik naar zijn laatste zege liep. Vrienden, familie, sponsors en VIPS zagen het op gepaste afstand van elkaar gebueren. Kenneth Vandendriessche en Sybren Baelde maakten de oersterke top vijf vol. Beste vrouw was Londen-Olympiër Katrien Verstuyft. Op haar stond geen maat. Zeven minuten later volgde de Italiaanse Marta Bernardi en daarna was het de beurt aan de snelste zwemster van de dag Amber Rombaut, maar dat was al op een kwartier van Katrien. Karen Steurs en Lies Vermont deden het ook goed op de plaatsen vier en vijf.

Paula wint masters 50 in Menen

Twee Nederlanders beleefden deze ‘kippenvel-triathlon’ van dichtbij mee. Jeroen van Zoelen finishste als 265e en bij de vrouwen was Paula van der Pouw-Kuiper naar Menen afgereisd. Met succes, want de atlete uit Weesp werd niet alleen tiende, ze won ook het masters 50 klassement. Paula’s tijd was 4.55 uur, veertig minuutjes na Katrien.

Tja en dan het evenement. Het was natuurlijk niet de eerste keer dat in Menen een triathlon werd gehouden. Ook in de jaren negentig stond hier een sterke SP-race, destijds nog gewonnen door de nu als 180e geëindigde Kris Mariën (op een totaal van 440 atleten lang niet slecht). Menen zou best terug kunnen keren op de kalender. Het evenement zat perfect in elkaar. Frederik kon zich geen mooier afscheid wensen en de Belgische triathlonsport mag hopen dat ze er een race bij hebben. De Grote Prijs Frederik van Lierde. Uiteraard.

 

 

2020 is het Maya-jaar: 3e WorldCup Karlovy Vary; Marco sterk als 17e – WTJ 1618

Trikipedia 1 year 2 months ago

ZONDAG – Zodra een Nederlandse atleet successen boekt is hij of zij een beetje van ons allemaal. We vinden het prettig om hetgeen we zelf niet kunnen bereiken toch nog enigszins op onszelf af te laten stralen. Maya Kingma wordt vandaag derde in de World Cup in Carlsbad/Karlovy Vary. Maya is nu van ons allemaal. Dankzij een stukje over de crossduathlon Etten-Leur in de Limburger vervullen haar topprestaties mij met extra trots. Goed dat ik in 2012 al wist dat ze ‘ook heel goed kon zwemmen’ en dan toch een crossduathlon winnen….

Alle gekheid op een stokje. De microfonist heeft Maya niet gemaakt tot wat ze nu is, daar hebben eerder haar coaches aan bijgedragen. Maar verreweg het grootste deel heeft Maya zelf gedaan. Het is haar eigen lichaam, dat de topsnelheid ontwikkelt in het water en op het land. Een supertalent wat zo eens in de zoveel jaar opstaat.

Na haar zesde plaats vorige week op het WK, trok Maya de stijgende lijn door. Dat resulteerde in haar eerste podiumplaats op een World Cup-race. Derde achter Flora Duffy en wereldkampioene Georgia Taylor-Brown. Als nu nog niet duidelijk is dat Maya in de individuele race in Tokyo thuis hoort, dan weet ik het niet.

Maya hele jaar al sterk

Eigenlijk viel Maya al op tijdens de Zwift-races in Coronatijd, daarna ook in de Super League virtual races. Misschien dat het motortje even haperde tijdens de Rotterdam Arena Games, maar eenmaal in de buitenlucht bleek wel hoezeer Maya had bijgeleerd op vooral het looponderdeel. En als blessures dan maar achterwege blijven dan is de 25-jarige geboren Bredase/thans Maastrichtse ongelofelijk sterk. Dan kan ze bijna de wereldkampioenes Duffy en Taylor-Brown volgen. Met de laatste scheelde het in de strijd om zilver zelfs maar dertien seconden.

,,Ik kan het niet geloven. Ik ben dolgelukkig’’, sprak Maya in tranen (van geluk) voor de ITU-camera’s. ,,Ik moest blijven knokken bij het zwemmen, hard doordrukken op de fiets en samen met Fiona gewerkt aan de ontsnapping. Ik voelde me sterk en was dat het voor iedereen zwaar was. Ik zag de top zes a voor me, toen vijf, toen vier en toen kwam ineens het podium!’’

Maya stoomde op de fiets naar voren

Zwemmen ging Maya altijd al goed af. Toch laat ze zich op dat eerste onderdeel niet langer gek maken door het moordend tempo van bijvoorbeeld Jessica Learmonth. De Britse kwam bijna een halve minuut voor Katie Zaferes c.s. uit het Rolava meer. Maya lag als tiende bijna een minuut achter. Jessica bleef even vooruit, kreeg gezelschap van Katie, maar als duo bleven ze niet samen vooruit. Bovendien is de vorm van de Amerikaanse minder dan vorig seizoen, toen Zaferes domineerde. Maya stoomde op naar voren, Laura Lindemann zat erbij en de verrassende Braziliaanse Djenyfer Arnold. De achtervolgers met Rachel Klamer kregen het gat van twee minuten maar niet gedicht op het altijd zware parcours in de Tsjechische stad.

Het kwam op loopkwaliteiten aan. Learmonth viel terug, Zaferes kreeg het zwaar. Zoals eigenlijk iedereen op het loodzware parcours naar adem hapte. De posities wisselden daardoor nogal, totdat Flora Duffy het heft in handen nam en liet zien dat de vrouw uit Bermuda nooit afgeschreven mag worden. Alleen de Duitse Lisa Tertsch liep in achterhoede sneller dan Flora, die 35.34 noteerde op de tien. Daar zette Georgia 37.12 en Maya 37.25 tegenover. Hun loopprestaties waren voldoende om uit de greep van de achtervolgsters te blijven. Flora boekte een daverende zege, anderhalve minuut later volgde Hamburg-wereldkampioene Georgia en meteen daarachter was het de mirakels sterke Maya die schitterend brons scoorde. Learmonth, Arnold en Lindemann ver achter latend.

Rollen omgekeerd: Rachel zestiende

Tja en dan Rachel. Voor het eerst sinds jaren zijn de rollen omgekeerd en is Maya de triatlete in de picture en moet Rachel even genoegen nemen met een bescheidener klassering. Zestiende werd ze vandaag in Karlovy Vary. Na het zwemmen leek er nog weinig aan de hand. Veertiende kort na Maya. Maar Maya maakte de sprong naar de kopgroep, iets wat Rachel op de fiets niet lukte. Het achtervolgingswerk verliep niet naar wens en zo bleef de groep op dik twee minuten steken bij het ingaan van het lopen. De achttiende looptijd (exact een minuut langzamer dan Maya) bracht niet meer het gewenste resultaat. Maar ik geef het je te doen. Het coronajaar is voor iedereen bizar, maar Rachel en Richard leefden toch wel in een emotionele rollercoaster, die ongetwijfeld ook z’n weerslag op de wedstrijden heeft. Tekenend was het bericht wat Rachel poste na haar tweede plaats in Rotterdam toen ze op de terugweg naar huis haar moeder enorm miste. Tegelijkertijd kan het Olympisch jaar 2021 met ook Maya mogelijk op de individuele race ook Rachel helpen korter te eindigen dan haar tiende plaats in Rio. Twee is altijd beter dan alleen.

Voor Rani Skrabanja zijn de grote World Cups vooral ervaring opdoen. Vandaag werd de Limburgse 33e met nog twee atletes achter haar. Maar in het perspectief van 18 uitvallers, waaronder acht gedubbelde triatletes mogen we ook constateren dat Rani eigenlijk best op de goede weg is.

Jorik valt uit

Ook bij de mannen veel uitvallers: 21 maar liefst, waaronder Jorik van Egdom. Als voorlaatste kwam Jorik uit het Rolava-meer. Samen met de Braziliaan Manoel Messias (later nog de tweede looptijd!) deed de Veenendaler er alles aan om groepjes op te rapen, maar het vergde veel energie. Anderzijds werden ze niet gedubbeld, hetgeen snellere zwemmers wel weer overkwam. Bij het lopen waren de verschillen voor Jorik te groot om nog wat recht te trekken.

Jelle Geens holt naar brons

Voor de kersverse wereldkampioen Vicent Luis maakte het allemaal weinig uit. Hij bleek opnieuw te sterk voor het startveld van 66 atleten. De Fransman kwam al met Jonas Schomburg in de frontlinie uit het water (beiden nog sneller dan Richard Varga!) en trok hard door op de fiets. Toen in de kopgroep van zes Kenji Nener en Janik Schaufler ten val kwamen en Schomburg moest uitwijken, bleef voor de finale het trio Luis-Vilaca-Breinlinger over. Met de benenwagen kwamen Jelle Geens en Richard Murray nog sterk terug, maar de achterstand op Luis konden ook zij niet wegpoetsen. Vincent won andermaal,  het zilver ging naar de ijzersterk fietsende Vasco Vilaca (absoluut de revelatie van het seizoen) en brons toch nog naar de Belg Jelle Geens. Twee keer brons voor de Lage Landen dus. Richard Murray volgde niet veel later als vierde en de Hongaar Bence Bicsak was de vijfde man. Nederbrit Ben Dijkstra finishte tiende.

Marco fraai in top 20 World Cup

Een minuut verloren Marco van der Stel en Donald Hillebregt in het water op de wereldkampioen. Dat lijkt veel, maar de tri-historie van Karlovy Vary leert dat het wel meevalt. Wie sterk is op de fiets (zoals vandaag Maya) kan in de zeven klimmetjes nog heel veel goedmaken. Met dat gegeven ging Donald vol in de aanval en zo kwamen het Oranje-duo ook wel weer terug in de race. Afstappend in het peleton is het altijd afwachten hoe de tien kilometer uitpakken. Voor Marco niet zo slecht. Hij liet met 33.13 de 23e looptijd noteren. Aan de streep was dat de 17e plaats, goed in de top twintig dus. Dat is op World Cup-niveau altijd mooi meegenomen. Voor Donald waren de inspanningen in de eerste wedstrijdhelft er net te veel aan. Zijn looptijd van 39.35 minuten leverde hem geen topklassering meer op: 44e van de 47 gefinishte atleten.

Misschien kwamen de Nederlanders iets te kort, de Noren hadden een complete offday: Stornes, Blummenfelt en Iden, ze vielen alle drie uit.

 

Maya Kingma over podiumplaats World Cup Karlovy Vary: ‘Tranen van geluk’

3athlon.nl 1 year 2 months ago

Kwam Maya Kingma vorige week nog breed lachend over de finish na haar zesde plek op het WK Sprint in Hamburg, werd die lach vandaag ingeruild voor tranen van geluk: geen wonder ook, want Kingma werd zojuist derde in Karlovy Vary en dat betekende haar eerste podiumplaats ooit bij een World Cup. ,,Ik kon het gewoon écht niet geloven. Ik ben zó blij: het waren echt tranen van blijdschap.”

Geslaagd voor master

Kingma mag sowieso al terugkijken op een meer dan bijzondere week: niet alleen vanwege die zesde plaats op het WK van vorige week, maar daarnaast was ze jarig én vanochtend kreeg ze ook nog eens te horen dat ze geslaagd was voor haar master. ,,Dat vind ik nog belangrijker dan deze derde plaats”, lacht ze enthousiast en desgevraagd. ,,Het is écht een prachtige week.”

‘Wetsuitswim: dat is gewoon klote’

Die prachtige week kreeg vandaag dus wel een extra grote kers op de spreekwoordelijke slagroomtaart door derde te worden tussen een ijzersterk deelnemersveld. ,,Het zwemmen was voor mijn doen weer slecht: net als vorige week moesten we in een wetsuit en dat is voor de betere zwemsters gewoon klote. Ik zat de eerste ronde al meteen ver van achteren. Uiteindelijk kon ik nog wel wat gaatjes dichten door om andere dames heen te zwemmen, maar het was verre van ideaal.”

‘Dit is het voor nu, gewoon doorzetten. Iemand moet het werk doen’

Vervolgens bleef Kingma tegen zichzelf zeggen dat er nog niks verloren was. ,,Dit is het voor nu”, bleef ik maar herhalen. ,,Gewoon blijven doorzetten.” Dat deed ze dan ook – ook al waren de eerste dames al een stuk eerder aan het fietsen begonnen – en al snel reed ze op de fiets naar voren. ,,Ik kreeg behoorlijk wat dames in mijn wiel, maar wilde naar voren en ik wist ook dat dat op dit zware fietsparcours zou moeten kunnen.” Kingma liet zich dan ook niet gek maken, deed veel kopwerk en langzaam maar zeker werden er dames opgeraapt. ,,Iemand moest het werk doen.”

‘Ik weet niet of ik nu nog kan lopen’

Op een gegeven moment klonterde er veel samen en had alleen nog de Britse Jessica Learmonth een gat. ,,Toen was ik nog niet met het lopen bezig. Ik bleef gewoon fietsen en heb de beslissing gemaakt om dat zo hard mogelijk te blijven doen. Ik voelde me sterk, dus wilde het de rest van de dames zo zwaar mogelijk maken. Tijdens het laatste aanloopstuk naar het hardlopen toe zorgde dat wel even voor wat twijfels: ‘fuck, ik weet niet of ik nog wel kan lopen nu’, dacht ik.”

‘Kon naar voren kijken’

Maar dat lopen lukte – om een understatement te gebruiken – meer dan aardig. Van een zesde plaats won Kingma steeds wat posities om uiteindelijk vierde te lopen. ,,Ik heb nooit bewust aan het podium gedacht, maar ik merkte wel dat mijn benen nog goed waren en ik relatief rustig kon ademen. Ik wist dat er van achteren niemand meer kwam, dus kon naar voren kijken.”

‘Sprint getrokken alsof ik de hele tijd zo hard liep’

Twintig seconden verder liep op dat moment Jessica Learmonth en Kingma slaagde er in dat gat te dichten. ,,Toen heb ik een sprint getrokken en heb ik haar ingehaald alsof ik de hele tijd al zo hard aan het lopen was. Toen ik een paar honderd meter later achterom keek, had ik al een gat. Na acht kilometer begon ik wel serieus pijn aan mijn benen te krijgen, ging het ademen ook niet makkelijk meer en wist ik wel dat er nog twee lange kilometers zouden volgen, maar het is gelukt. En nee, ik kan het écht niet geloven.”

The post Maya Kingma over podiumplaats World Cup Karlovy Vary: ‘Tranen van geluk’ appeared first on 3athlon.nl.

Maya Kingma voegt zich bij de Wereldtop en pakt podium in Karlovy Vary, even babbelen dus.

Trikipedia 1 year 2 months ago

Haar zesde plaats in het WK Hamburg liet al veel goeds vermoeden, Maya Kingma had wel degelijk sprongen gemaakt op haar lopen. Vandaag laat ze de triathlonwereld versteld staan en wordt ze derde tijdens de heel sterk bezette World Cup in Kalovy Vary.

Niet helemaal voorin na het zwemonderdeel, zoals we vaak van haar gewend zijn, maar op de fiets in de juiste achtervolgende groep, achter Learmonth en Zaferes en heel veel werk verzettend met Flora Duffy en op het looponderdeel slaat ze dan toe.

Hoe beleefde Maya haar beste wedstrijd ooit? Ik spreek haar terwijl ze in afwachting is van de dopingcontrole. In haar stem nog steeds het ongeloof over haar wereldprestatie, ze giechelt en kan het allemaal nog niet geloven.

“Ik kan het nog allemaal niet geloven. Ik werd langs alle kanten voorbij gezwommen, ben maar langs de groep gezwommen en kwam tenslotte toch nog op een redelijke positie uit het water. Op de fiets heb ik vol gas gegeven, ik heb het meeste kopwerk gedaan. De gedachte: ik moet naar voren en als ik de rest dan meeneem, het moet dan maar. Ik voelde me heel sterk en ben dus blijven pushen. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Aanvankelijk keken we naar de groep achter ons, maar we kwamen steeds dichter bij de kopgroep. Ik ging als eerste de wissel in na het fietsen en ben er vol voor gegaan. 
Ik hoorde dat ik iets harder liep dan de meiden voor me , heb mezelf gepusht om van bocht naar bocht te lopen en steeds de druk erop te houden. De coaches en Jorik(van Egdom) en Marco (van der Stel) stonden langs de kant en gaven me tussentijden door en dat was wel heel fijn. Ik had zelf zoiets van dan maar op 7.5 kilometer in elkaar ploffen, maar ik ga er voor. In de laatste ronde haalde ik Jessica (Learmonth) in en zat ik op podiumkoers. Een derde plaats in zo’n sterk veld, daar had ik nooit van durven dromen, maar vandaag is het een feit. En dat met 25 kilometer looptraining per week, ik heb op dit moment nog geen idee  van mijn looptijd, maar zal wel goed zijn”. 

Mooi om een succesvolle triatlete te spreken, die het allemaal nog niet kan bevatten wat ze vandaag heeft neergezet. Dat ze kon zwemmen en fietsen met de wereldtop wisten we al, maar haar lopen is met sprongen vooruit gegaan afgelopen periode en brengt haar naar de absolute wereldtop.

 

 

Marco van der Stel tevreden na zijn race in Karlovy Vary

Trikipedia 1 year 2 months ago

Kort na de finish van de World Cup in Karlovy Vary spraken we met een tevreden Marco van der Stel (17e).

archieffoto

“Ik wilde vandaag echt laten zien dat ik in de Corona-periode stappen heb gezet. Dat kon ik vorige week in Hamburg niet en daar had ik het deze week best lastig mee. In mijn individuele race in Hamburg leek het eerder een stap terug in plaats van vooruit. De Relay ging voor mij al wat beter, maar daar kwam ik in de Chasse patate, ik kwam op drie meter van de kopgroep en dus net niet.

Dinsdag voelden de benen al goed, terwijl ik toch twee wedstrijden in het voorgaande weekend had geracet. Op donderdag aangekomen , het parcours verkent en geprobeerd relaxed naar de wedstrijd toe te leven, maar de twijfel bleef toch in mijn achterhoofd spelen.

Voor en tijdens de wedstrijd had ik me doelen gesteld om op die manier naar een goed resultaat te komen en te laten zien dat ik echt wel stappen vooruit heb gemaakt.

Bij het zwemmen dat doel niet gemaakt, het was simpelweg niet goed, ik kwam op 55 seconden uit het water. Daar zal de komende winter hard aan gewerkt moeten worden.
Het doel bij het fietsen was in de klimmetjes vooraan te zitten om dan niet steeds een achtervolging in te hoeven zetten om weer voorin de groep te komen, dat plan slaagde. Ik heb in de groep niet veel werk verricht, het was aan anderen op dit te doen. Met name Jelle Geens (derde plaats) heeft verreweg het meeste werk verzet, maar ook Richard Murray pakte nogal wat kopwerk. Ik kon voorin wisselen in de achtervolgende groep, dus doel gehaald.
Ik begon als 22e met lopen. Het loopdoel was sneller te starten als dat ik zou kunnen volhouden. Dat lukte niet helemaal, maar ik heb prima gelopen en kon naar een 17e plaats gaan, waar ik heel tevreden mee ben. En dus kunnen laten zien dat ik wel degelijk stappen heb gemaakt de afgelopen periode.

Het zwemmen was onvoldoende, het fietsen een 7,5 en het lopen een 9. 

 

 

Spijkenisse 2020; de laatste keer? Snelste tijden ooit aldaar gerealiseerd door Robert de Korte en Diede Diederiks

Trikipedia 1 year 2 months ago

Genieten!!!!!
Dat deden bijna 500 atleten bij de 35e editie van de Politie Triathlon in Spijkenisse. Alom glimlachende triatleten, voor, tijdens en na de wedstrijd.

Corona-proof, daar hebben ze bij de organisatie in Spijkenisse  echt alles aan gedaan in de voorbereiding en de uitvoering was om door een ringentje te halen. Perfect was de uitvoering ! Opschuivende startgroepen van 25 personen richting zwemstart, een enorme wisselzone en perfecte finish en atletenopvang. Dat atleten dit weten te waarderen, bleek talloze malen door het feit dat ze de bestuursleden persoonlijk kwamen bedanken voor het neerzetten van deze race.

De OD race
Natuurlijk is het anders dan anders, niet een rechtstreeks duel met je concurrenten, maar starten in groepen van 25 personen, met steeds twee minuten er tussen. Ook niet alle favorieten in dezelfde startgroep, dus het werd (terug)rekenen geblazen.  Vooraf waren een aantal favorieten aan wijzen; winnaar en winnares van de editie 2019 Robert de Korte en Diede Diederiks, voormalig winnaar Dave Rost, talent Joey van ‘t Verlaat, Nick van Ingen, maar hoe verloopt zo’n wedstrijd als je niet rechtstreeks tegen elkaar aan het strijden bent.
Het werd de dag van het koppel de Korte/Diederiks. Beiden pakten met overmacht de winst en wisten de snelste finishtijd in de 35 jarige geschiedenis van de triathlon van Spijkenisse op de klokken te zetten. Robert de Korte finishte in 1:54:24  en was daarmee sneller als Jan van der Marel (1:55:04  in 1995), Diede Diederiks finishte in 2:05:36 en was daarmee sneller als de snelste dame ooit in Spijkenisse ; Yvonne van Vlerken in 2006 (2:05:59). Het is wellicht appels met peren vergelijken, want het parcours in Spijkenisse in de laatste anders , maar toch, nooit waren atleten sneller.

Natuurlijk redenen genoeg voor ons om even met beiden na te praten na de race.

Robert de Korte:


Eerder deze week gaf Robert al een kleine hint middels een berichtje; Ruud , de snelste tijden ooit in Spijkenisse hangen boven ons bed.
“Het is lastig om je in dit seizoen een doel te stellen. Dit zou mijn eerste PRO jaar worden, echter het loopt allemaal anders. Ik heb absoluut stappen gezet dit jaar en wilde me voor deze wedstrijd een doel stellen. Ook al omdat je niet direct tegen elkaar aan het racen bent. Vorig jaar kon ik vrij relaxed naar de overwinning in 2:00:38, met mijn progressie dit jaar wist ik dat er meer in zou zitten. Tijdens de race kijk en reken je dan vervolgens. Dat ik als eerste uit het water kom, is nieuw voor me. Normaal gesproken verlies ik tijd tijdens het zwemmen, de snelle zwemmers starten vandaag in latere groepen. Met fietsen kon ik mijn slag slaan, ik had mijn grote verzet er nog op staan van IM Dubai. Wind tegen was het zwaar, wind mee vloog ik over het parcours. Tijdens het fietsen zie je de concurrentie en was het rekenen geblazen, daar pakte ik mijn winst (55 min, gem 43,5 km/u). Met lopen ging ik goed  en kon ik consolideren met een looptijd van 34 minuten op de 10 kilometer. De tijd van Jan van der Marel is uit de boeken en dat is toch niet de eerste de beste”. 
Prachtig om te zien overigens dat talloze inmiddels gefinishte triatleten van de sprintafstand met open mond en vol verbazing keken naar het aanvangstempo van Robert op het looponderdeel. In Maastricht zien we Robert opnieuw aan de start, een wedstrijd waar hij wellicht nog meer belang aan hecht als deze thuiswedstrijd in Spijkenisse, aangezien het startveld van nog zwaarder kaliber zal zijn. Daarna is deelname aan de IM Luxemburg en het NK RBR in het programma van Robert opgenomen en hoopt hij op een startbewijs aan Challenge Daytona als PRO. Als laatste roemt Robert de organisatie  in Spijkenisse: “Een fantastisch georganiseerd evenement, absoluut Corona-proof”.

Diede Diederiks:
“Natuurlijk ziet mijn seizoen er heel anders uit als vooraf gepland, er stonden aanvankelijk 3 halve triathlons op het programma, maar men weet ook van mijn klik met de crosstriathlons, het EK en het WK was waar ik naar uitkeek. Ik vond het vandaag vooral heel leuk, complimenten voor de organisatie. Ik heb het enorm naar mijn zin gehad . Het zwemmen ging prima, ik heb vandaag voor het eerst op een tijdritfiets een wedstrijd gedaan (geleend van Edo van der Meer) en dat ging prima. Het lopen ging verrassend goed, het kostte me geen enkele moeite, zo voelde het. Blij verrast dat ik dan ook nog de tijd van Yvonne van Vlerken uit de boeken haal. De wedstrijd was perfect georganiseerd en ik heb genoten. In mijn mind-set zie ik ook mannelijke triatleten als concurrenten en daardoor kom ik in de race-modus. Hoe langer ik sport, hoe leuker ik het vind”.
Die opmerking brengt me tot  een volgende vraag; dus toch het lange werk in de toekomst? Diede reageert: “De combinatie (midden) lange afstand en crosstriathlon, ik weet niet of het mogelijk is….. Maar Flora Duffy is wel mijn idool en ik sluit niets uit!
Er is nog een hele in de Franse 
Pyreneeën en wie weet…..

Het was een bijzondere (laatste)  editie van de Politie Triathlon in Spijkenisse. In 2022 organiseren zij de triathlonwedstrijd tijdens de World  Police and Fireman Games in Rotterdam. Een mooie klus voor een bijzonder goed organisatie-team.  Het zou betekenen dat dit team een jaartje zou overslaan in 2021. De reacties van de atleten vandaag heeft er tenminste voor gezorgd dat zij zich aan het beraden zijn om wellicht ook een 36e editie van de politie triathlon in 2021 neer te zetten.

Alle uitslagen vind je hier

 

 

 

Workum in beeld; Crosstri voor Wouter en Romy; Gdynia met Milan; Sables met Sarissa – WTJ 1614

Trikipedia 1 year 2 months ago

ZONDAG – Vorig jaar lag Maarten van der Weijden een uur voor op schema toen hij door Workum zwom. Zondag was zijn voorsprong in de Elfstedenstad niet zo groot, sterker nog één zwemmer was het de baas: Arjen van der Meulen. Maarten wist echter dat er nog een fiets- en looponderdeel volgden. Het regende pijpenstelen in Friesland, er stond wind en het was kouder dan de afgelopen weken. Maar Maarten en de deelnemers genoten met volle teugen.  Reactie Maarten rond elf uur toen hij weer terug thuis was in Brabant: ,,Ik vond het fantastisch.’’

Foto’s uit de wedstrijd hadden we eerst nog niet, maar dankzij de Workumse fotograaf Wiep Visser tonen we hier een paar wedstrijdplaatjes. Met de gebroeders Jacob en Syb van der Ploeg waren er nog een paar prominente triatleten aan het vertrek trouwens.

Nieuwe crosstriathlon Tynaarlo

Zaterdag was in het hoge noorden al de crosstriathlon van Tynaarlo gehouden. Het dorp kennen we dankzij Martin Veenhuizen, die er zijn sportboerderij en MV Moves runt. Voor de eerste keer en de reacties waren positief. Nationaal kampioen Wouter Dijkshoorn was de sterkste. De triatleet van Dolfijn bedwong de drie onderdelen ruim drie minuten sneller dan Hugo Jan Bosscher. De Fries liet op zijn beurt broer Olaf Jan ruim achter zich. Daarna druppelden Marco de Priester, Thijs Amersfoort en Rik Jansen binnen. Op de zevende plaats volgde reeds Rowan Veenhuizen, de appel valt dus niet ver van de boom.

Mooi duel Romy-Marijke

Slechts twaalf minuten na Wouter was het Romy Spoelder, die als negende finishte en daarmee de winst bij de vrouwen pakte. De Almeerse kreeg het niet cadeau, want Marijke Harmsma zat haar voortdurend op de hielen. Aan de streep  slechts 25 seconden. Leigh Knaap finishte negen minuten later als derde. Nationaal kampioene Diede Diederiks maakte er met partner Robert de Korte een leuke training van.

Milan zeventiende in Polen

En dan hadden we dus nog de 70.3 Ironmans in Gdynia en Les Sables d’Olonne. De Poolse wedstrijd was er eentje waar Milan Brons zich graag van voren had laten zien. Samen met Jerry Kenbeek reisde hij af naar Polen. Milan finishte als zeventiende op een minuutje of twintig van de Deense winnaar. Vooral het zwemmen stemde hem ontevreden. ,,Dat was gewoonweg niet goed genoeg. De afgelopen weken leek het erop dat het niveau goed zat, maar het kwam er vandaag totaal niet uit. Samen met Boris Stein uit het water, maar ik moest hem snel laten gaan. Vervolgens een erg eenzame race. Onderweg nauwelijks atleten gezien. Eigenlijk voelde ik me pas na 55 kilometer sterk worden. Laatste stuk goed door kunnen rijden.’’

Na regen komt altijd zonneschijn, zo bleek ook bij Milan. ,,Het lopen, normaal gesproken mijn minste onderdeel (te vaak maagproblemen) ging vandaag eindelijk wel echt goed. Met 1.18 liep ik ruimschoots een pr op de halve marathon van een triathlon. De aanpassingen in het voedingsplan lijken te werken.’’

Over het algemeen was de Almeerder ontevreden over zijn race en uitslag. ,,Wel serieus blij met het lopen, goed om te weten dat het er wel in zit. En ook blij dat we überhaupt weer racen. Misschien wel wat meer gaan zwemmen, na de coronabreak van het zwembad.’’

Denen hebben mooi 70.3 IM-weekend

In het spel om de knikkers deed Milan dus niet mee. De op papier sterke Duitsers overigens ook niet. In dat opzicht leek Gdynia wel op Tallinn een dag eerder. De Denen hadden wel een mooi weekend. Na Daniel Baekkegard in Estland nu Magnus Elbaek Ditlev. Op verrassende wijze verschalkte hij de Brit Thomas Davis en tweevoudig Hawaii-winnaar Patrick Lange, die pas op de halve marathon op drift raakte.  De Zweed Robert Kallin werd op de valreep nog van het podium verdrongen door Lange. Vijfde was een tweede Duitser Jan Stratmann, vorig jaar winnaar in Klazienaveen. Grote namen als Boris Stein, Florian Angert en Europees kampioen Kirstian Hogenhaug kwamen er niet aan te pas.

Lisa Norden superieur

Dat de nummer twee van de Spelen in Londen 2012 de drie sporten nog steeds beheerst, werd duidelijk bij de vrouwen. Lisa Norden, over haar gaat het, was van uitzonderlijke klasse, terwijl haar directe tegenstandsters Caroline Lehrieder uit Duitsland en de Britse Kimberley Morrison toch geen kleintjes zijn. Lisa bouwde ee maximale voorsprong van acht minuten op. Toen de Zweedse zich zeker voelde schakelde ze een tandje terug, maar op de meet was het nog steeds 4,5 minuut op de Duitse. Benieuwd of Norden zich ooit nog aan een hele waagt trouwens. Tien Nederlanders deden mee. Na Milan volgde op een 86e plaats Niels Markus. Ook Ruud Hadders bleef nog binnen de vijf uur. ‘Onze Jerry’ werd 188e bij de mannen in 5.08 uur. Totaal deden 1050 atleten mee.

Mooie Frans afscheid voor Frederik

Een mooie race – met name voor de Belgen – was de 70.3 Ironman in de Franse Vendée. Onder de fraaie naam Les Sables d’Olonnes gingen in alle vroegte 1538 triatleten van start. Pro’s tegelijk, agegroupers rolling start, hetgeen logisch is in deze tijd. Met Rodolphe von Berg (Amerikaan, zoon van Belgische ouders) als winnaar, met Pieter Heemeryck op drie en met een glorieus finishende Frederik van Lierde als negende beleefde onze zuiderburen een paar mooie kippenvel-momenten. Vooral het afscheid van Fre aan het Franse publiek was imponerend. Tel daar bovendien nog de achtste plaats van Sybren Baelde en de tiende van Kenneth Vandendriessche bij op en je weet dat het zwart-geel-rood in top kon.

Zo vader zo zoon bij Von Berg

Rodolphe von Berg sr. was al een succesvol atleet (meermaals agegroup winnaar Hawaii en Nice) maar junior bouwt inmiddels een nog groter palmares op. In de Franse wedstrijd kwam hij eerst uit het ‘lac’ om zich bij het fietsen te laten terugzakken tot bij Heemeryck en de Fransman Antony Costes. Pieter leek het als vanouds te kunnen afmaken op de halve marathon, maar verslikte zich toch in de veerkracht van Von Berg. In de finale werd de Belg (‘gegokt en verloren’) nog voorbijgestreeft door Costes, zodat brons het deel was voor de 30-jarige Vilvoordenaar. Beste Nederlander was Jim Doornbosch op een 36e plaats en zilver bij de M18. Oorspronkelijk Hawaii-ganger moet Jim dus nog een jaartje geduld hebben. Maar de vorm is er desondanks toch.

Sarissa draait goed mee

Sables was ook meteen de eerste seizoenswedstrijd van Sarissa de Vries. Altijd moeilijk in te schatten hoe zoiets verloopt. Maar ook voor Sarissa  kwam gaandeweg de zondag de bevestiging ‘ik kan het nog’. Ze finishte op een vierde plaats. De winnares was toch wel verrassend de Française Justine Mathieux. De vrouwen achter haar hebben een veel grotere reputatie op lange afstanden namelijk: tweede werd de Belgische Alexandra Tondeur, derde de Engelse Fenella Langridge, vorige week nog vergeefs in Davos gestart.

Samen met Langridge verliet Sarissa het zwemwater, Bij het fietsen bleven ze als duo lang vooraan totdat Mathieux voorbij scheurde. In no-time had zelfs de sterk fietsende Sarissa 2,5 minuut aan de koersbroek hangen. Echt grote verschillen ontstonden ook niet op de halve marathon al bleven de posities ongewijzigd. In bijna 4.18 uur was Justine Mathieux klaar, een dikke minuut later de Belgische en de Britse en voor Sarissa was het verschil opgelopen tot een krappe twee minuten.  Dertien Nederlanders in totaal. Buiten Jim en Sarissa kwamen ook Lennart de Haan (198e) en Jurjen Kobes (221e) tot een sub 5 uur halve triathlon. Willemijn Huizenga Heijnen eindigde als negende F35 in 6.19 uur.

Pages