Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Koen van Meeuwen liep deze kerst vijf marathons: ‘Buffelen tegen de wind in’

3athlon.nl 9 months 3 weeks ago

“Het is, zoals veel plannen dit jaar, een beetje ontstaan bij gebrek aan wedstrijden en als motivatie om toch te blijven trainen.” Tijdens de kerst zat Koen van Meeuwen niet aan een groot feestmaal – al moest uit praktisch oogpunt wel veel eten – en liep hij maar liefst vijf marathons. “Een week of zes geleden kreeg ik weer zin in een ‘slecht’ plan”, grapt Van Meeuwen. “Het moest net spannend genoeg zijn om er enthousiast van te worden, maar niet zo spannend dat ik er stress van zou krijgen. Ik snap dat dat een beetje gek klinkt, maar ik zou eigenlijk een tienvoudige triathlon gedaan hebben dit jaar. Je referentiekader raakt een beetje verknipt als ultra atleet”, lacht van Meeuwen. 

Terwijl het lopen van vijf marathons in vijf dagen veel mensen wél stress zou aanjagen, zag Van Meeuwen het als training richting zijn grote doel: de Deca Ultra Triathlon in Zwitserland in augustus 2021. “Het was aan de ene kant een gek plan om gemotiveerd te blijven. Aan de andere kant deed ik het ook om te voelen hoe het is om door te lopen als je moe bent en pijntjes hebt. Dat je de deur uit gaat met het gevoel dat je niet weet hoe je die dag door moet komen, maar dat het uiteindelijk toch lukt. Het is deels mentale training, maar het is ook goed om de voeding scherp te krijgen, want dat is altijd een uitdaging met dit soort dingen.” 

‘Het is niet het juiste woord, maar het ging eigenlijk makkelijk’

Van Meeuwen liep al zijn marathons tussen de 3:44 en 3:58 uur. “Maar als ik even stil stond om te eten stond de klok uit”, legt de atleet, die ooit 3:08 uur klokte op een losse marathon, uit. Ondanks dat Van Meeuwen storm Bella meepakte op derde kerstdag, liep hij de marathons vrij constant. “Het is misschien niet het juiste woord ervoor, maar het ging eigenlijk heel makkelijk. Ik had verwacht dat het de derde of vierde dag mentaal zwaar zou worden, omdat je het dan ook fysiek zwaarder krijgt en je dan nog een eind moet. Maar ik ging er eigenlijk fluitend doorheen alle dagen. Als ik ‘s middags thuis op de bank zat had ik wel stramme benen en vroeg ik mij af hoe ik dat morgen weer moest gaan doen.” Maar nog voordat Van Meeuwen goed en wel de straat uit was had hij de ‘runner’s high’ alweer te pakken. “Dan ging de ultra modus weer aan.” 

Tekst gaat verder na afbeelding
De netto tijden per marathon. (Foto: Instagram Koen van Meeuwen) ‘Daar stond ik van te kijken’

Na vijf marathons twijfelde de ultra atleet er zelfs even aan om nog een zesde marathon er achteraan te plakken. “Fysiek had het nog wel gekund, maar ik had er geen zin meer in. Als je van tevoren bedenkt dat dat het doel is, komt het goed. Maar het is grappig dat de gedachte überhaupt in mij op kwam. Dat is een teken dat het met mijn energie nog goed zat. Daar stond ik van te kijken.”

‘Buffelen tegen de wind in’

Met een echt dieptepunt kreeg Van Meeuwen tijdens de marathons gelukkig dus niet te maken, maar als hij er dan toch een aan moet wijzen, zou dat op dag vier geweest zijn: “Toen kreeg ik op een gegeven moment wat last van mijn knie. Een pijntje dat ik niet eerder had gehad. Ik bedacht mij wel even hoe zuur het zou zijn als ik nu de kortste route naar huis moest nemen en het af moest blazen. Maar na tien kilometer verdween het gelukkig weer en heb ik er geen last meer van gehad.” Toen de afgebroken takken op derde kerstdag om je oren vlogen, liep Van Meeuwen zijn laatste marathon. “Het eerste uur van die stormachtige dag, vroeg ik mij wel af of het verstandig was om het uit te lopen. Uiteindelijk kwam ik wel in de modus en werd het buffelen tegen de wind in.” 

Mentaal spelletje

Om zich optimaal mentaal voor te bereiden op de Deca Ultra Triathlon liep Van Meeuwen het grootste deel van zijn marathons helemaal alleen. “Alleen lopen is onderdeel van het mentale spelletje. Het idee is dan wel als een leuk en gek plan in de winter ontstaan, maar uiteindelijk ga je er toch een beetje een trainingsdoel aan hangen. Dan is het wel goed om alleen te zijn en jezelf er doorheen te duwen als het zwaar wordt en toch tempo vast te houden. Zodat je niet afhankelijk wordt van andere mensen die je er doorheen praten.”

Van Meeuwen trotseert het winterse weer. (Foto: Instagram Koen van Meeuwen)

The post Koen van Meeuwen liep deze kerst vijf marathons: ‘Buffelen tegen de wind in’ appeared first on 3athlon.nl.

Els Visser ; een verloren seizoen, plannen maken en boekrelease

Trikipedia 9 months 3 weeks ago

Zo aan het einde van het jaar is het tijd om het jaar  te beschouwen, vandaag in gesprek met Els Visser in Salzburg, de Europese zetel van het Red Bull team, waar ze deel van uit maakt.

“Een verloren seizoen, maar aan de andere kant heb ik veel kunnen trainen en stappen gezet. Achteraf waren de 9 maanden die ik in Australië verbleef toch wel te lang. Ik heb familie en vrienden erg gemist, maar als ik terugdenk had ik het ook niet anders willen doen. Ik kon daar blijven trainen onder goede omstandigheden, met de groep of alleen. Daarnaast had ik veel tijd om te schrijven”.

Een mooi voorzetje, waar we vervolgens op door gaan, immers op 8 januari is de release van haar boek “Geen zee te hoog”.

“Eigenlijk had ik me, na het afronden van mijn studie,  voorgenomen in 2020 even niet meer te schrijven. Toch liep het anders. Vorig jaar ben ik door verschillende uitgeverijen benaderd om mijn verhaal op papier te zetten en in december vorig jaar heb ik besloten dit samen met Meulenhoff te gaan doen. Ik hoop anderen te inspireren en motiveren met dit boek en ben dan ook zeer nieuwsgierig wat men van dit boek vindt. Ik heb het grotendeels in Australië geschreven en het boek was ook al bijna af toen ik terugkeerde naar Nederland. Nu heb ik het voornemen om in 2021 geen grote projecten naast triathlon op te pakken, maar wie weet wat er komend jaar weer op mijn pad komt”.

Het verhaal van de schipbreuk van Els, beschreven in haar boek, is inmiddels algemeen bekend en maakt op veel mensen diepe indruk. Zo heel af en toe herbeleeft Els haar hachelijke avontuur opnieuw, zoals onlangs in de podcast “Held in eigen verhaal”.

“Begin december had ik dit gesprek met Iris, iemand die onwijs goed kan interviewen. Ik kon aan haar merken dat ze zich helemaal inleefde en ze stelde hele mooie vragen. Daardoor werd ik teruggeworpen in de tijd en voelde het alsof ik weer in het water lag. Ik vind het niet erg als dat gebeurt, het blijft tenslotte heel bijzonder dat ik mijn verhaal kan vertellen, onder andere in mijn boek”.

“Het uitkomen van het boek gaat anders dan gepland, immer alle boekenwinkels zijn gesloten. Het zal van de online verkoop moeten komen. Ik ben super benieuwd wat mensen van mijn boek gaan vinden!!! Zo spannend!  Ik hoop erg dat ik mensen kan inspireren en wat extra kracht kan geven in de uitdagingen die zij aan zullen gaan!”

“Geen zee te hoog” is nu al te bestellen. Els voegt er nog aan toe; Heb je nog geen exemplaar besteld en wil je een gesigneerde versie? Stuur mij dan uiterlijk vrijdag 1 januari een DM of email op management@elsvisser.com.

Wat betreft het nieuwe seizoen heeft Els voor de eerste maanden twijfels over doorgaan van races : “Eigenlijk verwacht ik de eerste maanden weinig of geen grote races. Natuurlijk blijf ik doortrainen, maar met relatieve lage intensiteit. Ik ga niet naar Australië, dat is momenteel onmogelijk. Waarschijnlijk zal ik heen en weer peddelen tussen Nederland en Oostenrijk, maar natuurlijk zal ik zorgen dat ik er 100% klaar voor ben als een race wel door gaat. Echt plannen van een seizoen is op dit moment niet mogelijk. Het geeft me wel de gelegenheid de noodzakelijke kontakten met mijn huidige en mogelijk nieuwe sponsoren te onderhouden. Heel bewust kies ik er voor om “mijn eigen brand” duidelijk in de markt te zetten, iets wat heel veel tijd kost, maar ook zo heel noodzakelijk is voor een proftriatleet in mijn optiek”.

Één afspraak staat wel met rood omcirkeld in de agenda; 9 januari is Els één van de topatleten die Maarten van der Weijden zal vergezellen in zijn ThuisTriathlon.
“Maarten en ik kregen contact met elkaar en ik ben eens op de koffie geweest bij hem. Toen bekend werd dat hij zijn ThuisTriathlon ging doen, was het voor mij logisch dat ik mee ging doen. Immers ik deed onderzoek naar kanker. We moeten samen nog even afstemmen op welk onderdeel ik Maarten zal begeleiden”.

 

 

 

De populairste verhalen van 2020: nummer 1

3athlon.nl 9 months 3 weeks ago

Traditiegetrouw maken we aan het einde van het jaar een lijst van de door jullie meest gelezen artikelen op 3athlon. We tellen af en zijn inmiddels aanbeland bij het populairste artikel van 2020: nummer 1!

Wat ons betreft een hele terechte nummer één, want als er dit jaar één atlete is geweest die boven zichzelf uitsteeg en misschien zelfs wel de hele wereld verbaasde met haar prestaties, dan was dat Maya Kingma wel. In Karlovy Vary werd ze – nota bene een week nadat ze al zesde werd op het WK Sprint in Hamburg – derde en daarmee tekende ze aan voor haar eerste podiumfinish op een World Cup. Tranen van geluk. Wauw!

Je leest het volledige interview dat we na afloop met Kingma hadden hier!

Eerder las je al artikel nummer 2.

Eerder las je al artikel nummer 3.

Eerder las je al artikel nummer 4.

Eerder las je al artikel nummer 5.

Eerder las je al artikel nummer 6.

Eerder las je al artikel nummer 7.

Eerder las je al artikel nummer 8.

Eerder las je al artikel nummer 9.

Eerder las je al artikel nummer 10.

Eerder las je al artikel nummer 11.

Eerder las je al artikel nummer 12.

Eerder las je al artikel nummer 13.

Eerder las je artikel nummer 14.

Eerder las je artikel nummer 15.

Eerder las je al artikel nummer 16.

Eerder las je al artikel nummer 17

Eerder las je al artikel nummer 18.

Eerder las je al artikel nummer 19.

Eerder las je al artikel nummer 20

The post De populairste verhalen van 2020: nummer 1 appeared first on 3athlon.nl.

Viervoudig kampioen Squadra trekt zich terug uit Eredivisie: ‘economisch zwaar jaar’ genoemde reden

3athlon.nl 9 months 3 weeks ago

Squadra was de afgelopen jaren hét mannenteam dat de dienst uitmaakte in de Eredivisie van Teamcompetities Triathlon. Nadat het team in 2015 al eens won op het hoogste niveau van Nederland, werd dat kunstje herhaald in 2017, 2018 en 2019. Dat maakt het nieuws des te opvallender dat zojuist naar buiten kwam: de ploeg zal aankomend jaar niet meedoen in de Eredivisie. Een aantal sponsoren heeft een ‘economisch zwaar jaar’ achter de rug en dus is de ploeg niet meer in staat om op dezelfde voet verder te gaan.

,,We hebben met pijn in het hart moeten besluiten om in 2021 niet meer deel te nemen aan de Eredivisie. Vanaf nu zal Squadra alleen nog een selecte groep atleten begeleiden op internationaal niveau.” Welke atleten dat zijn, wordt niet genoemd. Wel is het aannemelijk dat het daarbij sowieso om Marco van der Stel gaat, de atleet binnen de ploeg die op het hoogste niveau uitkomt en nog in de race is om deel te nemen aan de Olympische Spelen in Tokyo.

Squadra benadrukt dat het doel van het ‘zelfstandige, commerciële team’ altijd was om de Eredivisie te winnen. Daarnaast vormden ook de internationale wedstrijden waar atleten individueel aan meededen, belangrijke doelen. Dat laatste zal in de toekomst dus zo blijven.

The post Viervoudig kampioen Squadra trekt zich terug uit Eredivisie: ‘economisch zwaar jaar’ genoemde reden appeared first on 3athlon.nl.

Zoveelste klap voor VZC Veenendaal: triatleet Jan Bos overleden – WTJ 1703

Trikipedia 9 months 3 weeks ago

 

WOENSDAG – Opnieuw moet triathlonvereniging VZC uit Veenendaal een zware tijd doormaken. Totaal onverwachts is triatleet Jan Bos uit Ede overleden. Een eerste bericht over zijn dood stuurde clubgenoot Rob Barel de wereld in.

Niet te bevatten. VZC-er Jan Bos plotseling overleden. Gedreven triatleet, clubmens in hart en nieren en gangmaker. Grote plannen voor zijn nieuwe age-group in 2021, sinds vorige week in behandeling voor acute leukemie. Sinds dinsdag lag hij op de IC na complicaties.

En dan vandaag, op de voorlaatste dag van dit moeilijke jaar, is de oersterke Jan Bos er niet meer. In een paar dagen tijd geveld door een allesverwoestende ziekte.

De Tweet van Rob wordt even later gevolgd door een officieel bericht van VZC-er Wim Korving. We nemen het hier integraal over:

Dag Ruud en Wim,

Vanochtend is ons clublid Jan Bos overleden. De afgelopen weken voelde Jan zich niet helemaal fit. Vorige week is er middels onderzoek acute leukemie geconstateerd bij hem. Er is direct gestart met een chemokuur, dit mocht helaas niet meer baten. Vanochtend is Jan in het bijzijn van zijn kinderen en zijn partner Ingeborg overleden.

Jan was sinds 1998 lid van VZC Veenendaal. Tevens was hij vele jaren lid van de militaire triathlon equipe. Zijn positiviteit, bevlogenheid, enthousiasme en liefde voor de sport zullen wij zeer missen. 

Ons medeleven gaat uit naar zijn partner Ingeborg, kinderen en familie. Onze gedachten gaan ook uit naar onze clubgenoten die samen met Jan hebben getraind en wedstrijden hebben gedaan.

Met sportieve groet, Wim Korving

Leven en dood. Het ligt helaas vaak maar al te dicht bij elkaar. Maar de gifbeker moet bij VZC kennelijk helemaal leeg. De plotse dood van VZC-grondlegger Jan van de Pol een aantal jaren terug. Later Perry van den Berg, die plots op Fuerteventura overleed, eerder dit jaar nog Manfred Boogaard in een Belgische crossduathlon en dan nu andermaal veel verdriet om een icoon van de Veenendaalse Zwem Club. Tel daarbij op het zware ongeval van Peter van Egdom en je zult begrijpen dat de impact op de blauw-gele club enorm moet zijn. Zo veel leed, het is inderdaad niet te bevatten.

Nederlands masterkampioen in thuiswedstrijd Veenendaal

Jan Bos blonk vooral uit op de korte afstanden al was ie ook een keer vierde master op het EK driekwart in Almere (2006). Maar heles deed hij nauwelijks: twee keer Almere (pr net onder de 10 uur), een keertje Lanzarote, een keertje Roth. Jan was op vijf achtereenvolgde WK’s de enige echte teamcaptain binnen de militaire ploeg. Op het NK militairen in Dronten 2002 haalde Jan brons. Een sterk seizoen had Jan ook in 2006 met derde plaatsen in Didam en Nijeveen. Als master kwamen de successen op de korte nummers eveneens. Zo haalde hij brons op het NK sprint in Zeewolde 2016 en een jaar later werd hij voor eigen publiek in Veenendaal zelfs ’s lands snelste master H50. En uit het bericht van teamgenoot Rob maken we op dat Jan snode plannen had om bij de H55 opnieuw te oogsten.

Vrolijke noot en stevige handdruk

In het Nationaal Triathlon Circuit van 1999 was Jan goed voor een vierde plaats. De triathlon van Oud Gastel was daarin verwerkt. Jan zou regelmatig naar onze wedstrijd terugkeren en dan was er altijd tijd voor een vrolijke noot en stevig handdruk. En ook altijd even vragen of ie familie van zijn schaatsende naamgenoot was. Ook voor de Teamcompetitie 1e Divisie was Jan Bos een aantal jaren coördinator en ook toen was Jan een paar maal in Oud Gastel, waar hij volop meedacht met ons organisatoren om alles nog beter geregeld te hebben.

De mooiste herinnering aan Jan bewaar ik aan de zomer van 2003, de snikhete week van het WK militairen in Dronten, toen ik met ons jonge gezin op de kazerne in Nunspeet verbleef. Jan zorgde er voor dat mijn kinderen niks te kort kwamen. In de wedstrijd hadden de Nederlanders het zwaar, Jan finishte rond de vijftigste plaats, maar ’s avonds op het slotfeest was hij de grote gangmaker en wist zelfs de stugge Chinese deelnemers de dansvloer op te krijgen.

Het was een eer en genoegen om Jan Bos te hebben gekend. Mede namens Ruud wens ik Ingeborg, de kinderen, verdere familie en de hele VZC-triathlonfamilie ontzettend veel sterkte met dit zo zware verlies. RIP Jan.

 

Marloes Vos, adaptive triathlete (9): 2020, een jaar van vallen en opstaan!

Trikipedia 9 months 3 weeks ago

Marloes Vos, adaptive triathlete, 29 jaar, 10 jaar lang is zij door het leven gegaan in een rolstoel. In 2016 is de knop omgegaan en in 2018 is haar triathlon avontuur begonnen. Nu is ze op weg naar haar 1ste full distance triathlon in 2021. Naast haar fulltime baan als product manager zet ze zich ook in voor toegankelijke sport. In een maandelijks terugkerende blog gaat Trikipedia.nl Marloes volgen, tot haar ultieme doel; De Gelreman 2021!

 

En dan zit het jaar 2020 er bijna op, december is voorbij gevlogen ondanks de strengere maatregelen. Een vreemd jaar waarbij ik dan in december toch altijd even terugkijk op wat ik bereikt heb en wat ik graag wil veranderen en wil gaan bereiken. Waarom doe ik dit in december? Omdat ik in deze donkere dagen altijd een beetje moeite heb met waar ik het voor doe en op zoek moet naar de motivatie. Deze periode van het jaar zit er vaak meer vocht in de lucht, de temperatuur daalt en een stuk minder zon zorgen er samen voor dat ik ook meer issues met mijn lijf krijg. Inmiddels herken ik dit patroon en zoek ik naar mogelijkheden om focus en motivatie te vinden.

Even terugkijkend op 2020, een jaar waar ik langzaam begon te dromen over het doen van een hele triathlon. In januari was dit zeker nog een droom, omdat ik toewerkte naar de halve triathlon. Als voorbereiding daarop begonnen we met rennen over het strand, de kwart marathon van Egmond aan zee. Rennen tegen de wind in en dwars door de duinen. Niet wetende toen dat dit het enige officiële event werd dat ik zou doen in 2020. In februari kwam mijn droom uit, ik gunde mijzelf 5 dagen trainen op Lanzarote. Josta, mijn coach van Trispiration, was voor een maand op dit fantastische eiland en ik dacht waarom gun ik het mij niet om de zon op te zoeken. En wat was dit een ervaring!. Pijnvrij kunnen trainen, leren klimmen, zwemmen in de zee en lekker genieten van de prachtige omgeving. Even leven als sporter, waarbij alles in het teken staat van trainen, eten en rusten. Daar begon het te kriebelen, zal ik gaan voor het waarmaken van de droom: het voltooien van een hele triathlon. In maart begon ik meer hard te lopen, want ja, ik wilde toch graag de halve marathon van Stevensloop starten. Ook nog lekker weekendje getraind in Zandvoort. In dat weekend kwamen de eerste nieuwsberichten omtrent corona in Nederland, maar het voelde nog als een ver van mijn bed show. Een paar dagen voor de Stevensloop kwam de persconferentie: evenementen in het land gaat op slot. Bizar en een spannende tijd. Mijn behandelingen stopten, mijn hersteltrainingen verdwenen, zwemmen was niet mogelijk en de angst dat trainen niet meer kon, maakte dat ik vastliep en helaas fysiek ook blessures ontwikkelde. Helaas, dat hoort erbij.

En dan komt april, langzaam krabbel ik omhoog, begin in mogelijkheden te denken. Ik krijg een indoortrainer toegestuurd van een Belgische triatleet om te blijven trainen. Ik duik in de eerste week van april het open water in, we bouwen het hardlopen weer op en bij mooi weer komt de fiets weer buiten. Steeds fiets ik verder en spreek regelmatig met mijn neef af om een rondje te maken en zo ook begin mei om mijn eerste 90  km rit te voltooien. Helaas dat liep even anders; de fietstocht was een brug te ver, ik ga onderuit en beschadig mijn knie flink. De angst voor fietsen is terug en de paniek slaat toe, maar paar dagen later ga ik stap voor stap aan de slag. Rustig op de indoortrainer, samen met fysio aan de slag en na twee weken begin ik weer beetje te hobbelen en te draaien. 4 weken na valpartij doe ik mee aan de virtuele competitie van Trispiration, waarbij 5 wedstrijden op het programma staan. De eerste waren wat voor de fun, maar eind mei ben ik in staat om weer een kwart triathlon te racen. In juni is het tijd voor verder uitbouwen en ook vooral lol beleven. Een tijdrit staat er op het programma en ik ontdek het swimrunnen.

En dan zijn we alweer halverwege het jaar nog maar een aantal weken tot mijn halve triathlon. Ik begin mij toch af te vragen of Ironman Duisburg 70.3 doorgaat, durf het er niet op te wagen en trek mij terug. En waarom… Omdat er een beter alternatief zich voordoet. Josta besluit een eigen race te organiseren en zo kan ik in coronatijd mijn eigen halve triathlon in coronaproof omgeving toch racen. In juli fiets ik steeds meer en maak afspraken door heel Nederland om met mensen samen te trainen. En dan is het augustus en voltooi ik in de meest fantastische omgeving met toffe teammaatjes mijn eerste halve triathlon. Ik roep na de finish direct :  op naar de Gelreman! Ik durf dromen waar te maken. In september ga ik wat freewheelen, leuke dingen doen en de druk gaat er af. Als toetje van het seizoen, doe ik nog mee aan het NK paratriathlon. Gewoon omdat het kan en voor inclusie in de paratriathlon, ook al heb ik geen classificatie. Een mooie dag met een mooi resultaat!

Corona vlamt helaas weer op in oktober en ik loop mentaal wat vast, twijfel aan mijzelf, maar ga doelen stellen. Ik heb goede gesprekken met mijn coach en teammaatjes en mijn mindset verandert. Als er geen races zijn, dan plan ik mijn eigen avonturen en zo ren ik in november mijn eerste 20 km trail in Noordwijk. Daarnaast realiseer ik mij dat op een hele triathlon het voor één buddy pittig en zwaar wordt en besef ik dat ik dus met buddyteam moet gaan werken. In de wintermaanden ga ik ervaring op doen en aan mijn techniek werken en bouw ik het hardlopen uit, naar 30 km is het doel. Technisch beter zwemmen en indoor sterker worden op de fiets. Maar dan wordt het december en gaat de boel weer op zijn kop: lockdown. Sportscholen en zwembaden gaan dicht en  het weer slaat om. Maar inmiddels weet ik dat mijn supportteam meedenkt. De fysio’s mogen blijven werken en zeggen tegen mij : we krijgen je er door heen. Ik duik nog eens het open water in, maar dat is toch een stap te ver. Gelukkig is er nog mogelijkheid om te zwemmen in het Mirandabad en zwem ik nog een PR op de 1500 m. Er staan er toffe challenges op programma in de laatste week van het jaar. En op 10 januari ga ik gewoon lekker rennen en mijn eerste echte halve marathon lopen..

Terugkijkend op dit jaar is het een jaar van vallen en opstaan, een jaar van flexibele plannen, een jaar van nieuwe avonturen en vooral een jaar van mooie, nieuwe waardevolle vrienden. Het jaar waar ik begin te vertrouwen in mijn lichaam. De mindset weet te veranderen en echt durf te geloven in mogelijkheden. Het jaar waarin ik meer op mijn gevoel af ga en plannen een leidraad zijn maar niet persé “carved in stone”.

Voor 2021 is het doel de Gelreman te finishen. Tussendoor zal ik elke maand mooie avonturen beleven met mijn buddy’s, de Trispiration teamleden en werken we samen met mijn support crew aan fysiek en mentaal gezond blijven. Ik wens iedereen een sportief en gezond 2021 toe en laten we elkaar blijven steunen in onze sport en blijven genieten van het mogen buitenspelen in het prachtige Nederland

Ruim 30 jaar terug in de tijd: het NK triathlon in Spierdijk – WTJ 1702

Trikipedia 9 months 3 weeks ago

DINSDAG – Het was dit jaar zeven jaar geleden dat ik op Nieuwjaarsdag besloot mijn herinneringen aan 25 jaar speakeren in Almere aan het papier toe te vertrouwen. ,,Zet ze op Facebook”, zei maatje Ruud, ,,Dan kunnen we meelezen.” De rest is geschiedenis. 250 afleveringen later was de Challenge Almere een feit en maakten we er uiteraard weer een heerlijk feestje van.

Het was toen stiekem de aanzet om vaker triathlon-memories op te schrijven (die dan weer niet op sociale media terecht kwamen, je kunt niet bezig blijven). En misschien waren de herinneringen ook wel aanleiding om een paar jaar later met 3athlon.nl en daarna Trikipedia te beginnen. Intussen word ik nog geregeld geraadpleegd over oude uitslagen, beeldmateriaal, gebeurtenissen enzovoorts. Zo kwam een paar weken geleden ineens een verzoek van iemand uit het Noord-Hollandse dorp Spierdijk. De vraag: u was toch speaker op de triathlon van ons dorp? Via Gregor Stam kreeg ik uw naam. Wij zijn op zoek naar foto’s van de verschillende triatlons gehouden in de jaren 80 door Steeds Sneller uit Spierdijk georganiseerd. Klaas Wilting was toentertijd voorzitter van de voetbalvereniging. En zou u een stukje willen schrijven voor het jaarboek dat in 2021 verschijnt over alle sportverenigingen van ons dorp?

Goh, Spierdijk. Dat was wel een hele bijzondere ervaring voor me. Tja een stukje wordt in mijn geval al gauw ‘een stuk’. In een week waarin ik vanwege drukke hoofdwerkzaamheden maar niet aan mijn lijstjes toe kom, deel ik graag de herinnering van mijn allereerste NK. Naar foto’s van het evenement ben ik trouwens driftig op zoek. Wie ze heeft, stuur ze ons toe: info@trikipedia.nl

P.S.: misschien ga ik u wel al mijn andere NK-herinneringen in een bestand opnemen. Waarschijnlijk meer voor mezelf dan voor de buitenstaander, maar da’s me om het even.

NK Spierdijk: waarin een klein dorp groot kan zijn

Wat goed is, komt snel. Dat was zeker van toepassing op de triatlon van Spierdijk. Ik moet  eigenlijk zeggen triathlon, want in de beginjaren van de sport schreven we de driekamp nog met een H.

De H zou ook kunnen slaan op Hawaii. Daar in de Stille Ocean ligt de bakermat van de triathlon. De combinatie van de drie sporten zwemmen, fietsen en lopen ontstond naar aanleiding van een weddenschap onder mariniers in een kroeg in Honolulu. Inzet van de discussie was de vraag wat nu de zwaarste uitdaging op het eiland was. De Waikiki Swim Beach, de wielerwedstrijd op Oahu of de marathon van Honolulu. Het eindigde met het voorstel om de drie onderdelen maar achter elkaar te plakken. In februari 1978 doken elf mannen de Pacific in voor het eerste avontuur. De Amerikaan Gordon Haller zou ruim 11 uur later als eerste de finish bereiken. De Ironman was geboren.

De Europese primeur was in Kijkduin, Nederland in 1981. Deze Holland Triathlon verhuisde twee jaar later naar de nog maagdelijke polders van Flevoland met het snelgroeiende Almere. In datzelfde jaar stonden er op verschillende plaatsen in Nederland organisaties op om over kortere afstanden een triathlon te organiseren. In Noord-Holland waren dat onder andere de Bosbaan Amstelveen, Stedebroec, IJmond en Wieringerwaard. In 1984 staken in Spierdijk een aantal mensen de koppen bij elkaar om het dorp ook een triathlon te bezorgen. Na drie voorzichtig try-outs trad de organisatie onder leiding van voorzitter Reyn Pitstra een jaar later toe tot de landelijke Super Prestige Competitie.

Die tweede editie op 14 juni baart qua watertemperatuur nog wel enige zorgen. Gelukkig schijnt de zon in de week voorafgaand aan de race en kan toch de volledige duizend meter in de Ursemmerplas gezwommen worden. De triathlon steekt verrassend goed in elkaar. Een sterk wedstrijdveld, veel recreanten en veel volk op de been om deze nieuwe sport en de bijna 350 beoefenaars te aanschouwen. Met Ben van Zelst en Inge Pool krijgt Spierdijk bekende winnaars. Een jaar later ook, want dan zijn Axel Koenders en Ada van Zwieten de snelsten.

Spierdijker Tom Gouw, betrokken bij de organisatie, was inmiddels toegetreden tot het de Nederlandse Triathlon Bond. Daarmee kon hij de ambities van de stichting triathlon Spierdijk verder stimuleren bij de andere bestuursleden. Het resultaat: de toekenning van het Nederlands kampioenschap.

De belangstelling voor triathlon groeide sterk. Ook in Brabant, waar van oudsher wielrennen een populaire sport is. In het voorjaar van 1989 krijgt ook de stad Bergen op Zoom een grote triathlon. Actieve deelname van ondergetekende zit er vanwege een blessure niet in. Omdat ik in mijn thuisplaats Oud Gastel nooit meedeed, maar wel organiseer en speaker, werd me datzelfde ook gevraagd in Bergen op Zoom. Die wedstrijd werd bezocht door Tom Gouw, we raakten aan de praat en hij nodigde me uit om diezelfde zomer ook naar Spierdijk te komen.

Ik durfde niet meteen te zeggen dat ik niet wist waar het lag. Al was dat op de kaart natuurlijk snel genoeg gevonden. Bovendien moest mijn Brabantse tongval niet al te zeer opvallen en omdat het een NK betrof leek het me raadzaam een net pak aan te trekken. De wedstrijd was dit keer later dan normaal, niet half juni maar pas op 16 juli, hartje zomer dus.

Om alvast een beetje van de sfeer te proeven togen mijn vriendin (paar jaar later ook vrouw) en ik een paar dagen van tevoren naar het naburige Obdam, waar we bij een tante logeerden. In de aanloop naar het NK leek heel Spierdijk in beweging om zo goed mogelijk voor de dag te komen. Landelijke pers arriveerde en het was vanwege Steven Rooks uit Warmenhuizen, die in de Tour de France die dag voor een regelrechte sensatie zorgde door de tijdrit te winnen dat Studio Sport uiteindelijk geen beelden van het NK triathlon uitzond.

Jammer, maar het evenement was er niet minder om. Het verbaasde mij toen al hoe een klein dorp als Spierdijk zo’n groot sportevenement op perfecte wijze wist neer te zetten. Het was ook het bewijs dat je niet per se over grote sportaccommodaties hoeft te beschikken. De Ursemmerplas heb ik maar kort bezocht. Daar kwam Nederlands kampioen 1500 meter vrije slag Arthur de Rouw als snelste uit. Daarna bracht iemand me meteen naar de Pieter Koppestraat waar de finishlijn lag. Ik herinner me de trailer als jurywagen, de strobalen voor eventuele valpartijen in de bochten en de vele dranghekken langs het hele parcours. Hier en daar een landbouwer, die mopperend bij een afzetpost rechtsomkeert maakte. Het parcours moest natuurlijk geheel verkeersvrij blijven, een NK-waardig. Frappant vond ik ook hoe de tweede wisselzone op het schoolplein was ingericht en in de gymzaal de tassen aan alle deelnemers werden uitgereikt. Een logistieke operatie van jewelste.

NTB-voorzitter Joop van Zanten knikte bij de finish instemmend toen ik daar mijn eerste wedstrijdverslag deed. Na het aanloopstuk kwamen de eerste triatleten al snel door de dorpskern. In de bocht moesten ze wel even in de remmen, maar het was als speaker toch koppie erbij houden. Rob Barel, op dat moment de sterkste triatleet van het land, nam de koppositie over, maar even later was Axel Koenders de sterkste fietser. De verschillen aan de top waren sowieso maar klein. Het lopen moest de beslissing brengen en daarop was Barel toch weer een fractie sneller dan zijn eeuwige rivaal Koenders, die meer kansen had op de langere afstanden. Brons ging naar Pim van den Bos, die de verrassende streektriatleet Mark Koks nipt voorbleef. Thea Sybesma nam de landstitel bij de vrouwen over van Irma Zwartkruis.

Het NK maakte voor mij als 24-jarige beginnend microfonist een enorme indruk. Alle toppers bijeen, mooie weersomstandigheden, al dat publiek, een geweldige entourage. In Spierdijk ontdekte ik dat speakeren nóg leuker was dan zelf meedoen. Het was een geweldige belevenis, in het dorp werd na de huldiging nog lang nagefeest. Joop van Zanten kwam na afloop naar me toe met het verzoek een week later naar Almere te komen voor een gesprek met de organisatie aldaar. Vervolgens is het balletje gaan rollen en mocht ik in de jaren daarna op vrijwel alle NK’s, later ook EK’s en WK’s het publiek informeren over het wedstrijdverloop.

Jammer genoeg nooit meer in Spierdijk. Voor Reyn Pitstra en zijn mensen was het hoogtepunt in organiseren bereikt. Meer dan een NK was niet denkbaar. Zes jaar lang stond het dorp in het teken van de triathlon. Het was mooi geweest. Tom Gouw verlegde zijn aandacht naar een nieuwe triathlon in het Turkse Alanya, waar ik dan ook wel weer mee naar toe mocht. Dat contact is gebleven, een microfoon heeft deze vrolijke Brabander in Spierdijk niet meer in handen gehad. Maar de mooie herinneringen aan een geweldige julidag in de zomer van 1989 blijven….

Finale KvK met Marjolein en net niet met Tom; Powerman Turkije is nieuw – WTJ 1701

Trikipedia 9 months 3 weeks ago

 

MAANDAG – Iets met ‘zicht’ en  ‘haven’. Tom Oosterdijk moest twee jaar terug in de slotfase van zijn debuutrace op Hawaii na een geweldige race alsnog de handdoek in de ring werpen. Iets soortgelijks overkwam de toptriatleet eigenlijk ook in de allerlaatste aflevering van Kamp van Koningsbrugge.

Na acht fysiek en mentaal loeizware dagen, moest Tom toch nog het veld ruimen. De fout die hij bij de opdracht ‘directe actie bij dreiging’ had gemaakt door zijn belager in de knie te schieten werd hem zwaar aangerekend. Voor wie het niet gevolgd heeft. Vijftien gewone burgers volgden acht dagen lang een training, vergelijkbaar met de commando-opleiding. Lang niet iedereen was commandowaardig, maar Tom en ook triatlete Marjolein van Loenen leken lange tijd op weg de hele ‘stage’ te doorlopen.

Steengoed

Waar Marjolein het hoofd koel hield in de chaotische situatie met twee belagers en enkele verwarde personen in de opdracht, maakte Tom impulsief een paar onvergeeflijke denkfouten. Dus moest instructeur Ray Klaassens (ook nog wel eens in triathlons actief) zijn naamkaartje van zijn bovenarm losrukken. ,,Je was steengoed, maar hier eindigt voor jou het avontuur’’ waren de harde woorden van de instructeurs. Met vier gingen ze verder naar de Speciale Missie, de apotheose van het programma. Met vier doorstonden ze ook de laatste proef. Daarmee waren Dennis de Kruif uit Hellevoetsluis, Justin Holleman uit Almere, Tom Cornelisse uit Enschede en Marjolein van Loenen uit Schijf commandowaardig bevonden. Naar het televisieprogramma keken gemiddeld ruim anderhalf miljoen mensen. Of er een vervolg komt weten AvroTros en Defensie nog niet.

Van de vier deelnemers is bekend dat ze niet per se een baan bij de commando’s ambiëren. Daar is bovendien nog een anderhalf jaar durende opleiding voor nodig. En ook Tom Oosterdijk was niet direct van plan. Hij heeft weer andere uitdagingen. Net als Marjolein trouwens. ,,Ik zoek ieder jaar wat anders. Maar dan zal het weer iets zijn zonder publiciteit eromheen. Dus dan haal ik jullie triathlonkolommen ook niet.’’ Evengoed was het reuze gezellig om even bij Marjolein op bezoek te zijn.

Powerman kalender bestaat uit 10 wedstrijden

Duatleten hebben zo mogelijk een nog zwaarder jaar achter de rug dan triatleten. Vrijwel geen enkele run-bike-run kon doorgang vinden. Zelfs het commerciële Powerman-circuit kwam – ondanks het enthousiasme van mister Powerman John Raadschelders – in 2020 niet van de grond. Maar de Limburger blijft positief en kijkt vooruit. Naar onder meer een nieuwe Powerman in Turkije. Is Alanya dé triathonstad van Turkije, dan moet Antalya dat worden van de duathlon. De Powerman staat op 5 en 6 juni op de internationale racekalender van 2021. Fingers crossed dat het allemaal doorgaat.

De eerste Powerman staat op 17 februari op de rol en wel die van Arizona. Dan volgt 18 april Liechtenstein, 25 april Portugal, 2 mei Michigan, 29 mei WK Zofingen, 5 juni dus Turkije, 26 juni Maleisië, 11 juli Embrun, 15 augustus Alsdorf en 2 oktober Viborg.

Tenslotte: het boek van Els Visser is op komst. De publiciteitscampagne rondom de uitgave is ingezet en ook wij zullen Els weldra bevragen over het resultaat van ‘Geen zee te hoog’.

 

Jetze Plat: drie keer Olympisch goud in 4 dagen is het doel – een video-interview.

Trikipedia 9 months 3 weeks ago

Vandaag een gesprek met Jetze Plat.
We kijken terug naar 2020, maar vooral vooruit naar 2021.
Dat de digitale techniek (nog) niet helemaal mijn ding is, kwam in het interview nog even jammerlijk aan het licht: mijn microfoon stond uit.
Gelukkig heeft Jetze slechts een paar voorzetjes nodig om tot een bijzonder gesprek te komen.

ThuisTriatleet Sebastiaan Kuijper; Vriend, patiënt en deelnemer – de rollen zijn nu omgedraaid.

Trikipedia 9 months 3 weeks ago

Maarten van der Weijden noemt de deelname van Sebastiaan Kuijper aan de ThuisTriathlon op 9 januari bijzonder en dat is het nadat we hem hebben gesproken absoluut.
Maarten en Sebastiaan zijn al ruim 20 jaar hele goede vrienden, maar beiden delen veel meer. Meer dan een ieder zou willen delen!

Foto Anouk Boonstra

Ik spreek met Sebastiaan Kuijper als hij zijn vijfde chemokuur ondergaat. Immers daar waar Sebastiaan in het verleden Maarten met daad, raad en steun bijstond in zijn ziekteproces, maar ook bij zijn sportieve uitdagingen, zijn de rollen nu omgekeerd: bij Sebastiaan is afgelopen september Non-Hodgkin lymfeklierkanker vastgesteld.

“Het is vandaag mijn vijfde kuur hier in het ziekenhuis, dan heb ik tijd om gesprekken te voeren. Ik ben over de helft van de kuren. Gelukkig is al gebleken dat mijn tumoren verdwenen zijn, maar ik moet mijn acht kuren wel afmaken ter voorkoming van terugkeer van de kankercellen. Omdat ik gezond leef en in het verleden veel gesport heb – trouwens nu nog – heb ik gelukkig niet veel last van de chemo. Ik ben me wel bewust dat de negatieve bijwerkingen in de loop van de kuren oplopend zouden kunnen zijn, maar ik ben positief over mijn kansen op genezing.

Sebastiaan Kuijper is 42 jaar. Al in zijn jonge jaren werd hij lid van de zwemclub DWK in Barneveld, als trainer is hij nog immer actief bij die club. Daarnaast werkzaam als consulent talentontwikkeling bij Sportservice de Vallei en sportmanager bij Topsport Gelderland. In zijn sportieve carrière bij de jongste jeugd gold hij naar eigen zeggen als ‘de eeuwige tweede’ achter Pieter van den Hoogenband, later senior subtop in Nederland. Op 24 jarige leeftijd stopte hij in 2002 met wedstrijdzwemmen.

Maarten en ik kennen elkaar al ruim 20 jaar, we zwommen samen in Barneveld en zijn goed bevriend geraakt. Op een dag begonnen de klachten bij Maarten en later volgde de diagnose leukemie. Ik zie ons nog samen zitten in het VU Amsterdam, ik zittend aan zijn bed.  En nu zijn de rollen omgedraaid. Heel bizar.
Toen Maarten stopte met zwemmen, ging ik door. Toen ik stopte als actief atleet begon Maarten opnieuw met sporten, maar we zijn elkaar nooit uit het oog verloren. Het is nu de wereld andersom, daar waar ik eerst aan het bed van Maarten zat, is hij nu aan mijn zijde. We zijn heel erg naar elkaar toegegroeid, we hebben dagelijks contact en praten heel veel.


Ik heb heel veel respect voor Maarten, als atleet maar zeker ook voor alles wat hij doet met zijn Stichting en wat dat voor patiënten betekent. Ik maak het nu aan den lijve mee. Als je ouder wordt, komt de ziekte kanker steeds vaker in je omgeving voor. Het komt steeds dichterbij en in mijn geval werd het heel persoonlijk. Gelukkig is er in de afgelopen 20 jaar veel veranderd; Maarten lag bijvoorbeeld voortdurend in het ziekenhuis, ik ben slechts af en toe daar. Ook zijn de kansen op genezing sterk gestegen en kan ik dus ook positief zijn over mijn kansen op genezing. Het is nu allemaal anders, niet Maarten maar ik ben de patiënt! 
Als coach was ik  o.a. betrokken bij zijn Elfstedenzwemtochten, ik deed vooral de nachten. Dan kreeg Maarten het moeilijk en vond hij het fijn een vriend in de buurt te hebben. De eerste keer was een bijzonder avontuur, we wisten totaal niet wat we tegen zouden kunnen komen, het was een editie met een lach en een traan. Wat er vorig jaar gebeurde en bereikt is, is natuurlijk groots. Het was zo mooi. Je weet  waar het allemaal voor is gedaan!

Een link naar de triathlonsport is er ook; Lotte Wilms is mijn ex-partner en onder andere ook Merijn Ellerkamp en Rineke Terink heb is als zwemcoach bijgestaan en begeleid.
Tijdens de eerste lockdown (Hemelvaartdag) heb ik zelf een thuistriathlon gedaan, om precies te zijn een kwart. Ik heb toen een kilometer gezwommen in recreatieplas Zeumeren, rondje op de fiets richting Ede en tot slot 10 kilometer lopen; Voorthuizen-Barneveld en terug. Het was mijn eerste persoonlijke ervaring met alle drie disciples achter elkaar. Vaak vroeg mijn omgeving of ik niet een keer aan een echte wedstrijd wilde meedoen, maar zover is het van de zomer nooit gekomen. Terugkijkend was de tumor toen ook in mijn lichaam aan het “groeien”.

Natuurlijk steun ik Maarten ook in zijn ThuisTriathlon en ga ik meedoen. Gelukkig is het mogelijk omdat de datum gunstig ligt in mijn behandelschema. De derde week na mijn kuur voel ik mij het meest optimaal. Ik ga op 9 januari 1 uur fietsen en 5 kilometer buiten lopen. Zwemmen is op dit moment niet mogelijk voor mij. Ik weet dat ik deze inspanningen aan kan, ik doe immers wat ik de afgelopen weken ook al gedaan heb. Ik zal het wel op mijn eigen tempo doen, realistisch en niet pushen.

Net als Sebastiaan meedoen aan de ThuisTriathlon van Maarten van der Weijden?
Inschrijven is hier mogelijk.

 

Pages