Wim Fierens en co namen met succes deel aan de extreme Toroman.

Van 14 tot 16 oktober vond in het zuiden van Spanje voor het eerst de Toroman extreme triathlon plaats. Naast de extreme afstanden werd de wedstrijd ook over 3 verschillende etappes over 3 dagen gehouden. Een vrij uitzonderlijke formule dus. Na zijn uitdaging in de Marathon des sables vorig jaar, voelde Wim Fierens, de man achter oa de Sandman triahlon en veel andere activiteiten rond de Panne - Koksijde, zich meteen aangesproken. Tijd om eens kennis te gaan maken met deze bezige bij. Glenn De Vos won de wedstrijd. Hoe hij de wedstrijd heeft ervaren lees je hier onderaan dit interview.

Hoe zijn jullie er als groep bij gekomen om aan deze wedstrijd deel te nemen? Deze wedstrijd is toch niet zo vanzelfsprekend. Was dit de eerste keer dat jullie samen een dergelijke uitdaging aangingen? Kun je misschien ook eens zeggen wie er allemaal meedeed en een woordje over jullie begeleiders.

Wij werden door een gezamenlijke vriend “getagd” op Facebook. Dit was op de pagina van de Toroman. Toen ik de afstanden zag: Dag 1:10km open water zwemmen + 110km mountainbike - Dag 2: 287km tijdrijden - Dag 3: 84km Trailrun, was ik direct verkocht, dit wou ik doen … maar niet alleen. Heb dan eens gepolst bij mijn twee kompanen waarmee ik eerder dit jaar de Marathon des Sables had gelopen. De éne had geen goesting, de andere kon niet door tijdsgebrek.
Dan maar zoeken naar andere “slachtoffers”, hahaha. In onze club Midlon zaten nog wel een paar “zotten” aan wie ik het kon vragen. Eén daarvan is mijn beste vriend Glenn De Vos. Met Glenn had ik al voordien veel andere wedstrijden samen afgewerkt, verschillende IM’s en andere alternatieve full distance triatlons. Hij had in 2015 een sabbatjaar genomen, dus hoog tijd om hem weer aan te sporen. Hij was direct akkoord, enkel het mountainbike gedeelte baarde hem wat zorgen. Jeremy Graulus was de andere die meeging in dit avontuur. Jeremy had ook al wel enkele full distance triatlons afgewerkt, dus wist wel wat hem te wachten stond.
Wij moesten zelf instaan voor een support team. Glenn had zijn vrouwtje en goede vriend Gert De Vos (geen familie) mee. Jeremy nam zijn broer, zelf ook triatleet en zijn pa mee. Mijn supportteam bestond uit mijn vrouwtje, pa en ma.
Zij moesten ons tijdens de wedstrijd bevoorraden. De organisatie had op enkele punten wel een bevoorradingspunt, maar dit was enkel als noodgeval, indien je bv je supportteam was kwijt gespeeld. Het parcours was ook niet uitgepijld, dus we waren aangewezen op gps. Zowel atleet als supportteam moest dus een gps toestel meehebben.

Jullie zijn allemaal lid van dezelfde club MIDLON. Hebben jullie zich daar samen op voorbereid? Hoe is de wedstrijd verlopen?

Ieder heeft dit op zijn eigen manier voorbereid. Natuurlijk hebben we wel enkele lange fietstrainingen samen afgewerkt, maar door werk en andere verplichtingen was dit niet altijd simpel.
Jeremy had vooral de focus op zijn zwemmen en lopen gelegd. Daar wou hij vorige winter veel progressie in maken, en dat is hem ook gelukt.
Glenn wou vooral zijn beste onderdeel, het fietsen nog wat beter op punt zetten.
Ik heb na de Marathon des Sables mijn lopen ook wat afgezwakt en vooral gefocust op fietsen.
Glenn en ik hebben ook een trainingsstage afgewerkt in Salou, daar hebben we elke dag heel mooie fietstochten gemaakt.

Wedstrijdverloop:
Op voorhand hadden we afgesproken dat we elkaar gingen helpen indien we materiaal pech of dergelijke gingen tegenkomen, de finish halen was ons belangrijkste objectief.
Dag 1:
Tijdens de zwemproef stond ons supportteam aan de kant en mochten we uit het water komen om bevoorraad te worden. Het waren 10 rondjes van 1km. Ieder had zijn eigen strategie. Ik ging elke 2km even uit het water komen om de rug te strekken en iets te drinken/eten. In de voorlaatste ronde kwam Glenn mij voorbij gezwommen, hij was dus een volledige km voor op mij. Jeremy en ik zwommen in dezelfde ronde. Glenn kwam dus als tweede uit het water, Jeremy 7de en ik 12de.
Na de wissel de mountainbike op en de inhaalrace kon beginnen. Aan km 40 had ik Jeremy te pakken, even samen gereden en dan op zoek naar een andere tegenstander. Ondertussen was Glenn aan de leiding van de wedstrijd. Ik zelf was in 4de positie. Het was een mooi parcours, niet al te technisch, dus mijn kans om wat tijd goed te maken op Glenn was nihil. Hij fietst beter dan ik maar ik ben normaal wel wat beter op technisch stukken. Op het laatst is Glenn nog voorbij gestoken geweest, hij had blijkbaar een afslag gemist.

Dag 2:
We vertrokken met een tijdsinterval van 30seconden tussen elke deelnemer. De laatste in het klassement vertrok de eerste. Glenn ging vandaag eens tonen aan die Spanjaards dat hij kon fietsen … en dat heeft hij ook gedaan! Na 40km had hij iedereen die voor hem gestart was al opgepeuzeld en heeft deze kop possitie niet meer uit handen gegeven! Hij was dus de etappewinnaar en nu ook in het algemeen klassement numero uno! Ik had me ook voorgenomen om een goed stevig tempo aan te houden. De eerste kilometers was het dus inhalen dat het geen naam had, die Spanjaards durfden precies niet fietsen? Ik ben voorbijgestoken geweest door Glenn en Chamba, de plaatselijke favoriet. Aan km60 kreeg ik Jeremy in het oog. Maar het heeft nog tot km100 geduurd voor ik hem effectief had ingehaald. Op een klim van 5 km kwam ik bij hem. Even wat woorden gewisseld en dan verder. Het was een magnifiek parcours, alles zat erin. Forse beklimmingen voor de berggeiten, vele stukken vals plat voor de stoempers en prachtige afdalingen voor de durvers! Wel een paar keer goed moeten opletten om niet verkeerd te rijden, maar voor de rest was het genieten van het mooie landschap!
Glenn won de etappe, Ik zelf had de 4de fietstijd, Jeremy 6de of 7de?
Dag 3:
De gevreesde dag van iedereen, een dubbele trail marathon. Technisch was het zeker niet, enkele mooie stroken maar voor de rest dus vooral brede aardewegen. De snelheid lag te hoog voor mij. Al van in het begin had ik geen goed gevoel. Glenn en Jeremy waren direct weg. Glenn had dus 1u en enkele minuten voorsprong op Chamba in het algemeen klassement en moest dat dus verdedigen. Ik kon mij mentaal niet meer oppeppen om te koersen … ik was 4de in het algemeen klassement maar vond nooit de vechtlust om deze plaats te verdedigen of op te schuiven! Het werd een zware dobber om te kraken. Er mocht dus iemand van het supportteam of meefietsen of meelopen. Mijn vrouwtje en pa hebben elk een deel van het parcours meegefietst, dit was echt wel zalig en broodnodig.
Uiteindelijk hebben we alledrie de finish gehaald en hoe !!! Glenn had op het laatst nog 1minuut 10 seconden over op Chamba en werd dus dik verdiend winnaar in het algemeen klassement! Ik verloor 4 plekken en strandde dus uiteindelijk op de 8ste plaats, 4 minuutjes voor Jeremy die dus 9 de werd. De Belgen hadden eens getoond wie ze waren, hahahaha. We werden daar hero’s for one day!!

Hoe is het gevoel na de wedstrijd? Zou je deze wedstrijd aanraden aan onze lezers en waarom?

Euforie, blijdschap, trots … dit waren de algemene gevoelens bij iedereen. Het was de eerste keer dat we meededen aan zo een meerdaagse wedstrijd met verschillende disciplines.
Aanraden ??? Zeker weten! Dit is een wedstrijd die je zeker eens moet gedaan hebben. Qua voorbereiding, voeding, strategie tijdens de wedstrijd en dergelijke meer was dit een uniek gegeven voor ons, totaal geen ervaring mee. En dan op die manier eindigen was fantastisch. Er waren dus 34 ingeschreven atleten, maar er zijn er maar 22 gestart. Daarvan zijn er waarschijnlijk maar 12 of 13 die in de vooropgestelde cut-off tijden binnen waren maar ze hebben iedereen die uiteindelijk de drie dagen had uitgedaan een medaille en diploma gegeven, is maar juist ook. Als we dan bekijken dat wij drie Vlamingen daar in de top 10 zaten met als uitschieter Glenn die daar overwinnaar was, dan kunnen wij niet anders dan tevreden zijn! De organisatie kon op sommige vlakken wel nog wat beter. Vooral het wel of niet uitpijlen was verwarrend. Iedereen had dus een gps mee, maar op sommige plaatsen waren er wel pijlen voorzien. Vooral in het mountainbike was het voortdurend je gps in het oog houden, niet echt een sinecure, daar hadden ze beter wat meer pijlen gehangen.
Maar voor de rest zeker een aanrader. Glenn gaat waarschijnlijk zijn titel volgende editie verdedigen. Ik zelf ga waarschijnlijk niet kunnen deelnemen, vakantieplannen met mijn vrouw laten dit niet toe. Met heel veel spijt, maar niets aan te doen.

Dank u, Wim voor dit Interview. Glenn, kun jij eens beschrijven hoe je deze wedstrijd hebt beleefd.

In de aanloop naar deze Ultra had ik, eerste prioriteit, voldoende vertrouwen opgebouwd dankzij langere zwem- en fietstrainingen. Na vele pogingen had ik ook uiteindelijk ook de ideale combinatie van isotone drank en voeding gevonden, nog een 'check'. Mijn voornaamste twijfel was vooral of ik de eerste dag van de wedstrijd wel goed zou kunnen indelen zonder veel achterstand te maken en toch voldoende 'fris' aan de start te kunnen staan voor mijn favouriete onderdeel op dag 2. Ook onzekerheid ivm het lopen, ik had nimmer meer gelopen als 42km en daarboven was het dus onverkend gebied.

Dag 1 verliep volledig anders als gepland; in plaats van verstandig doseren liet ik mij vanaf het begin meeslepen in de kopgroep tijdens het zwemmen en dankzij een vlotte wissel was ik als eerste op de MTB kunnen vertrekken. Als je vooraan in wedstrijd rijdt verdringt de adrenaline vrij snel al het gezond verstand om te doseren. Achteraf gezien reed ik vrij op het randje met veel te weinig vochtinname, de laatste kilometers moest ik regelmatig gas terugnemen of er kwamen krampen opzetten. Door verkeerd te rijden aan km90 finishte ik uiteindelijk tevreden op de 2de plaats met slechts 20sec verschil.

Na de excellente kinebeurt van de organisatie, voldoende recoverydrank en een goede nachtrust zaten de benen wonderbaarlijk goed voor dag 2. Dankzij mijn begeleiders verliep mijn voeding perfect en reeds na km20 reed ik vooraan in de wedstrijd, vrij strak op hartslag. Toen ik de 285km als snelste kon afwerken met een gemiddele van 31,5km/h was ik echt euforisch. Zoals ook meestal op mijn Ironman wedstrijden had ik dankzij mijn fietsen een flinke kloof kunnen slaan op de anderen, mijn algemene voorsprong was na dag2 net iets meer als een uur.

Dag 3 zat het mentaal écht super top, ik zat op een enorme wolk van adrenaline en wederom had ik dankzij goede kine vrij goede benen. 'Gezond' finishen was de prioriteit en de eerste 30km liep ik vrijwel achteraan in wedstrijd, rustig maar nauwlettend op mijn hartslag. Wederom volgde ik in detail mijn vooropgestelde voedingsplan. De eerste 40km manage'de ik dat zelf maar tijdens het tweede deel was het vooral dankzij mijn begeleider Gert De Vos op de fiets dat ik op schema bleef. Tijdens het keerpunt halfweg in de wedstrijd kon ik inschaten hoeveel mijn concurrent voorop liep, het was flink 30minuten na circa 40km wat mij toen wel wat aan het denken zette. Ik had nimmer gedacht dat ik kans zou maken om mijn voorsprong te behouden over 85km trail lopen maar toen ik rond km75 plots in 3de positie kwam begon het tot mij door te dringen dat ik uiteindelijk wel een goede kans op de overwinning maakte. De laatste 10km kwam er terug een écht wedstrijdgevoel opzetten en mijn begeleider slaagde erin mijn tempo nog wat op te krikken, ik liep de 85km uiteindelijk aan 10,4km/h gemiddelde, ik kan het nog steeds niet geloven.

Eenmaal over de meet was het niet onmiddellijk duidelijk of ik gewonnen had maar dat kon mij toen niet veel schelen, ik was enorm tevreden over mijn wedstrijd en het was een van de mooiste ervaringen die ik ooit had; ik was alles en iedereen enorm dankbaar dat ik dit had kunnen verwezenlijken; mijn vrouw en familie, mijn begeleider, alle supporters en vreemd genoeg; mijn eigen lichaam, dat het "the mind" 3 lange dagen had kunnen volgen.

De eerste editie van deze Toroman had hier en daar kleine gebreken maar daar werkt de organisatie zeker en vast aan. Op het concept en parcours van deze Ultra is volgens mij zeer weinig aan te merken, intengendeel, het is vrij uniek om tussen de Toro's te MTB'en en lopen en desondanks de lokale bevolking bijna geen woord engels sprak heerste er een uitzonderlijk aangename sfeer onder de atleten en supporters. Het MTB parcours bevat enkel technische stukken maar het is volgens mij voor bijna iedereen zeer doenbaar, een kleine verkenning na Castilblanco maakte voor mij het verschil. Zeer mooie singletracks ook vooral in het tweede deel. Het fietsen verliep 99% over zeer goede wegen en met 4000m is het voor de getrainde atleet zeker doenbaar, niets uitzonderlijks. Het lopen verliep gevarieerd over gravelwegen en hier en daar wat technische stukken die allemaal zeer goed doenbaar zijn, relatief beperkt in hoogtemeters. Eindverdict : volgens mij een toegankelijke Ultra en zeker een aanrader voor mensen die na wat ervaring op de volledige afstand eens hun grenzen willen verleggen.

Dank u, Glenn. Wie weet heb je bij deze meer Vlamingen aangesproken om naar Andalucië te trekken.

Tags: