Rinus Holvoet vertelt over zijn deelname aan de eerste AlpsMan Xtrem Triathlon.

Rinus Holvoet in AlpsMan

Rinus Holvoet is een vreemde eend in de bijt. Als 26-jarige reigt hij de volledige triathlons aan elkaar alsof het niks is. Daarbij schuwt hij de hele zware opdrachten zoals bv de Embrunman niet. Dit alles doorspekt de Wevelgemnaar ook nog eens met af en toe een absurd lange ultra trailrun. Vorig weekend trok hij naar het meer van Annecy in de Franse Alpen om er deel te nemen aan de eerste AlpsMan Xtrem Triathlon. Een nieuwe organisatie op de kalender die het direct heel groots opvat met een waar uitdagend alpenparcour en een mooie prijzenpot. Rinus vulde dit evaluatieformulier in. We hadden met Tri-Portaal een boeiend gesprek met een boeiend atleet.

Proficiat met je 2de plaats! Kun je eens kort wat vertellen over het wedstrijdverloop?
Het wedstrijdverloop van de AlpsMan is moeilijk kort samen te vatten. Je maakt zoveel mee op één dag...
De voorbereidingen in de wisselzone, het inschepen aan boord van de 'startboot', het ploeteren in prachtig helder maar toch compleet donker water.
Ik lag eerst nog 'vlak achter' het bootje op kop maar dat ging al snel veel te ver voor varen en de verlichte boeien waren voor ons zwemmers onvindbaar.
Toch bereikte ik vlot het verste keerpunt en trok een hondertal meter na Zamora richting strand.
Daar aangekomen bleken reeds heel wat atleten aangespoeld die recht naar de verlichting van de wisselzone waren gezwommen.
Die werden tegengehouden, ik mocht zo toch als tweede op de fiets springen en reed ik na 5km klimmen terug aan de leiding.
Een zeer verstandige fietsproef gereden; eten, drinken, eigen tempo, genieten van de prachtige streek en cols, toch wat opgejaagd door de naderende regen.
Twee sterkere fietsers reden mij na 70km voorbij, geen paniek, blijven geloven en krachten verdelen, ook al was het soms aan 12km/u opboksen tegen loodzware kilometers bergop.
De laatste 35km gietende regen waardoor het erg koud werd in de laatste afdaling.
Ondanks de kou kon ik met goede loopbenen aan de marathon beginnen.
De eerste ronde beneden liep ik nog 4'10/km! Gewoon om terug warm te krijgen waarschijnlijk.
Toen ik als tweede de laatste 15km trail mocht aanvatten nog gewisseld van kousen, schoenen en tenue.
Echt wel fameuze trailklim naar de bergtop 'Semnoz' en door de regen vaak schuiven en springen met kapotte teennagels als gevolg.
Vrij 'gemakkelijk' tweede plek kunnen vasthouden, aan de eerste was niets te doen dus ik was wel heel content.

AlpsRinus

Deze wedstrijd is pas heel laat op de kalender gekomen. Ook op de Franse fora werden heel wat wenkbrauwen gefronst bij de late datum om in de Alpen nog een volledige triatlon te organiseren. Velen dachten dat het idee nooit levensvatbaar zou zijn. Wat heeft u er toe aangezet om toch aan deze wedstrijd mee te doen?

Op zich heb ik nooit problemen gehad met de datum.
Eerste wekend van oktober heb je vaak nog goede omstandigheden (al kan het natuurlijk snel keren in de Alpen).
Ook het zwemwater is zeker aangenaam in deze periode van het jaar.
Iedereen denkt dat volgend jaar (10 juni) beter is, maar als je het mij vraagt heb je dan véél meer kans op ijskoude toestanden 's morgens in en uit het water!
Ik zag gewoon het voorgestelde parcours en was meteen verkocht, 100% Rinus, je kan het haast niet lastiger bedenken...

Rinus

Je won reeds de Belman, je behaalde ook mooie plaatsen in de Embrunman en Altriman. Je reigt de zware volledige triathlons allemaal bijna even succesvol aan elkaar. Wat trekt u zo aan in deze wedstrijden?

Ik heb eerlijk gezegd geen idee waarom ik het steeds verder ga zoeken...
Dit jaar heb ik mij ook erg geamuseerd op verschillende kwarttriatlon in de streek en de Ardennen.
Maar inderdaad, het lange werk spreekt me al van jongsaf aan, ik ben er nu 'amper' 26 en heb reeds 12 volledige triatlons afgewerkt.
Zeker de extra uitdagende parcours liggen me. Ook toen ik tijdens mijn jeugdjaren koerste, reed ik enkel opvallende uitslagen als er geklommen moest worden.
Door de vele reizen naar de Franse Alpen werden de triatlons daar mijn eerste grote evenementen (Alpe d'Huez, Embrun, Natureman).
Toen ik vorig jaar 6 volledige triatlons afwerkte in één zomervakantie (Nice, Altriman, Zurich, Maastricht, Embrun, Belman) werd het echt een gewoonte.
Iedere keer een volledige dag genieten! Want eigenlijk mag je op zo'n dag niet in het rood gaan, en daarom blijf ik die wedstrijden ook zo graag doen.
Je hebt telkens de controle, als je weet wat je doet en er daarenboven van kan blijven genieten, vliegt zo'n IronMan voorbij (veel sneller voor mij dan voor de supporters).
Sinds vorige winter ben ik ook helemaal gebeten ben door het ultralopen/traillopen, hier gaat het nog meer om het avontuur, overleven, elkaar erdoor sleuren, onvergetelijke momenten beleven...

drafting

Vind je het niet spijtig dat deze sterke prestaties soms wat in de schaduw blijven staan van het grotere IM gebeuren?

Ik heb het 'geluk' gehad van 2 jaar met een proflicentie te kunnen starten op IM wedstrijden.
Dat heeft voor- en nadelen. Grootste voordeel is de financiële kant, eenmaal de proflicentie is betaald, kan je overal starten (ideaal voor een atleet als ik die er graag enkele combineert).
Nog een groot voordeel is dat je bij de profs altijd een eerlijke wedstrijd hebt! Ook al start je maar met 40, je start op kop en bent helemaal op jezelf aangewezen.
Je moet sterk in je schoenen staan als je aan het beuken bent tegen de wind langs het meer in Zurich en kruist met hele pelotons atleten die plots allemaal 10 minuten sneller rijden dan "een echte prof".
Daarom ook mijn voorkeur voor wedstrijden als Embrun, Altriman,... je bent sowieso op jezelf aangewezen!
Geen zorgen over "mee zijn met die, en proberen aanpikken bij deze..." gewoon de wet van de sterkste (klimmer).
Mijn tenen gaan echt krullen van het commerciële gedoe rond IM, of wedstrijden zoals Barcelona waar bijna 300 atleten onder de 10h arriveren (na een zwemproef, een tactische wielerwedstrijd en een marathon met frisse benen)
Doe mij maar een echte overlevingstocht, waarbij je een atleet die je inhaalt nog aanmoedigt en aan de bevoorrading de vrijwilligers kan bedanken.
De AlpsMan was 12h49 afzien en genieten, een onvergetelijke dag, veel liever dit gevoel dan kunnen stoefen met een sub 9h op een overroepen saai IM-parcours.
En dat er veel minder media-aandacht voor is, dat maakt het alleen maar 'veiliger en eerlijker'. 't Is een sport voor zotten die gelukkig zijn met wat ze doen en beleven.

Volgend jaar zal deze AlpsMan op 10 juni vallen. Kun je aan onze lezers eens vertellen waarom je deze wedstrijd zou aanraden.

Waarom deelnemen aan de AlpsMan?
Voor mij omdat de uitdaging groter is dan bij iedere andere volledige triatlon waar ik al aan deelnam.
Een onvergetelijke nachtelijke zwemproef, een loodzwaar fietsparcours door een schitterende streek.
Als kers op de taart de slotklim / trailloop naar de top van de Semnoz tijdens de afsluitende 15km van de marathon.
Geloof het of niet, het is echt genieten!

Bedankt voor dit interessant gesprek! Veel succes nog met je verdere plannen.

Tags: