De teams bloggen

Tri Beaufort Trophy L

Team Bikesensation 3 months 1 week ago
Een lange dag gevuld met sport en leuke ontmoetingen

De Tri Beaufort Trophy is een wedstrijd die bestaat uit 3 disciplines, met name zeezwemmen, tijdrijden en hardlopen. Je kan kiezen tussen een L of XL versie. De L versie staat voor 1km zeezwemmen, 39km tijdrijden en 12 km hardlopen. De XL versie op zijn beurt voor 2km zeezwemmen, 78km tijdrijden en 18km hardlopen. Bij de Trophy worden de plaatsen van de drie disciplines opgeteld en hij of zij met de minste punten wordt de winnaar. De tijd speelt hier geen rol.

Ardennes trophy

Team Bikesensation 3 months 1 week ago
Ardennes trophy

Maandag 10/06/19 stond ik aan de start van de ardennes trophy voor 45 km met 1300hm. Ik ben goed vertrokken maar achter 5 km is mijn klikpedaal kapot gegaan en heb ik met 1 voet moeten fietsen. Voor de rest goe tempo kunnen maken en vlot kunnen rijden. Ik ben aangekomen als 61 / 316 en ben 2° junior en mijn tijd is 2u52m en ik was 2min achter de eerste.

Natalie Franken 2e op Alpsman Xtrem Triathlon

Lommelse triatleten 3 months 1 week ago

Natalie Franken is gisteren tweede geworden op de Alpsman Xtrem Triathlon in het Franse Annecy. Ze finishte na liefst 15u26:41 in – zoals de naam al doet vermoeden – een van de zwaarste volledige triatlons ter wereld.

Om zoveel mogelijk deelnemers de kans te geven om voor middernacht te finishen, werd de start van de 3,8 km zwemmen al om 5u30 ’s morgens gegeven. Dat gebeurde midden in het meer van Annecy, waar de atleten met de boot naartoe werden gevaren.

Tijdens de 180 km fietsen moesten 5 cols overwonnen worden, goed voor in totaal 4.300 hoogtemeters (!).

Als afsluiter volgde dan ook nog de marathon. Alleen wie voor 12u wedstrijd aan het keerpunt van de 25 km geraakte, mocht de bel luiden en de laatste 17 km en 1.300 hm richting finish op de top lopen (topfinishers). De andere deelnemers moesten hun marathon rond het meer vervolledigen (lakefinishers). Slechts twee dames haalden gisteren de top, Natalie was meteen ook de eerste Belgische die daarin slaagde.

Om je nog een idee te geven van de zwaarte van deze wedstrijd: de winnaar bij de mannen finishte pas om 17u17 in de namiddag (na 11u42:59 wedstrijd), de winnares bij de vrouwen om 19u24 ’s avonds (na 13u49:46 wedstrijd). Natalie kwam als tweede vrouw over de meet iets na 21u ’s avonds, na liefst 15u26:41 sporten.

Volledige uitslag Alpsman (08/06/2019, 3,8 – 180 – 42,1):
2. Natalie Franken 15u26:41

Wedstrijdverslag Triatlon Meer en wat er aan vooraf ging…

SMO Triathlon Team 3 months 2 weeks ago

Deze week mochten we een wedstrijdverslagje van Sophie Van Hulle ontvangen die na lange tijd van blessures terug aan de start stond van haar eerste triatlon dit jaar in Meer. Veel leesplezier !

Vorige zondag was het zo ver, mijn eerste triatlon sinds Augustus 2017. Even een kleine voorgeschiedenis over het waarom ik de voorbije 2 jaar niet meer in actie ben gekomen voor degenen die me misschien nog niet zo goed/lang kennen.

2015 was voor mij op triatlon gebied een boerenjaar met mooie tijden op zowel de kwart triatlons (Sint-Laureins, Lommel,…) die ik dat jaar volbracht als de 2 halve triatlons die op mijn programma stonden, de IM70.3 Luxemburg en de ½ triatlon van Keulen.

Congé inzet met BBQ op zondag 7 juli 2019

No Limit Team 3 months 2 weeks ago

Op zondag 7 juli 2019 voorziet het No Limit Team, aansluitend op de triatlon van Oudenaarde, in het No Limit House een BBQ voor de congé inzet. De kostprijs bedraagt 15 € per persoon. Voor de niet-vleeseters is er een vis alternatief. Zij die mee aan tafel willen om het verlof op passende wijze in te zetten dienen zich vóór 3 juli 2019 aan te melden bij info@nlt.be en het verschuldigd bedrag te storten op de NLT rekening BE88 4629 1785 7141. Be there!!!

Eerste ervaring met “lange afstand” – Brecht Gravensteyn

EFC-ITC 3 months 2 weeks ago

Brecht Gravensteyn, redder & sinds kort ook lid van onze Werkgroep, maakte onlangs kennis met de langere afstanden. Hij stond aan de start van de loodzware 111 Triatlon van La Roche. Hieronder zijn relaas van een turbulente voorbereiding door werk & blessureleed en zijn prachtige prestatie in La Roche.

Het begon allemaal deze winter. Na enkele strandraces met de mountainbike heb ik de smaak volledig te pakken gekregen. Het strandrace seizoen liep op zijn einde, dat betekent het begin van het triatlon seizoen! In januari bekeek ik de kalender en maakte ik een selectie van de wedstrijden die ik niet wil missen. Ik was meteen verkocht voor de 111 triatlon van La Roche. Zonder rekening te houden met de praktische kant en het parcours, schreef ik me meteen in. Zwemmen aan de Barrage de Nisramont, 100 km op de mountainbike met 2900 hoogtemeter en drie maal de oversteek van de Ourthe, gevolgd door een trailrun… Oeps, daar had ik niet op gerekend… Maar ik had me ingeschreven dus geen weg meer terug!

Trainen maar!

Mijn collega-coach Julie verzorgt mijn trainingsschema’s. Deze winter heb ik goed kunnen trainen maar door de vele instroom van atleten staan mijn eigen trainingen op een lager pitje. Ondanks de drukke agenda heb ik toch heel wat trainingsuren achter de rug en zat ik goed op schema. Tot ik een maand voor de wedstrijd een achillespeesontsteking opliep… Het lopen werd gestaakt maar ik kon blijven fietsen en zwemmen. De kwarttriatlon in Veurne (begin mei) was een goeie test voor La Roche. Het zwemmen kon beter maar het fietsen zat zeer goed! Het loopnummer verliep wat stroever door de ontsteking en de afname van de looptrainingen…
De weken voor La Roche lag de focus op het onderhouden van de opgebouwde conditie en taperen tot de wedstrijd. Dat lukte behoorlijk goed! De conditie nam nog toe en de vermoeidheid nam af. De week voor de wedstrijd ben ik het parcours gaan verkennen samen met Jasper (van BikeHigh). PITTIG parcours, dat wordt afzien!

La Roche

Het materiaal werd nog gecheckt, de carbo-loading gestart, de laatste loop-, fiets- en zwemtrainingen. Ik was klaar voor de wedstijd. De dag voor wedstrijd vertrokken we richting Stavelot. Daar reden we nog een klein toertje los en verkenden we de streek. Daarna een lekkere pasta en het bedje in, bij ‘Le Coffee Ride’.

D-Day!

Om 5u30 ging de wekker, een kwartiertje later waren we al onderweg naar de wedstrijd. Om 6u stond er witte rijst met ketchup als ontbijt op het menu. Na een half uurtje kwamen we aan in Bérismenil bij de registratie en wisselzone T2 (fietsen naar lopen) waar ik mijn loopschoenen en bevoorrading klaarleg. Zo was ik zeker dat ik mijn gebruikelijke sportvoeding van Sanas kon gebruiken.
Vervolgens trokken we richting wisselzone T1 waar ook de start van het zwemmen was om de fiets klaar te zetten. Toen ik mijn fiets uit de auto haalde, was het even paniek want er was een spaak losgekomen! OW S**T! Gelukkig kon ik rekenen op Tom van “À Bloc” die mijn fiets vliegensvlug herstelde en in de wisselzone hing zodat ik met een gerust hart (en goeie fiets) kon starten! Oef, de stress was weg.

Snel de wetsuit aangetrokken en ready to start! Na een mopje van Hans (Cleemput) werd het startschot gegeven. Na de shock van het koude water heb ik een super goed ritme gevonden. Ik legde de kilometer af in 13 minuten. Ik was super tevreden want deze tijd was een pak beter dan in Veurne. Ik voelde me ook frisser toen ik uit het water kwam. In de wissel heb ik het rustig aan gedaan om zeker niets te vergeten en op een comfortabele manier aan de mountainbiketocht van 100 km te beginnen.

Let’s go! We beginnen het fietsparcours met een stevige helling. Wat verwacht je anders van La Roche?! Al snel besefte ik dat ik niet al mijn poer mocht verschieten aan het begin van de wedstrijd. Bergop kwamen de achtervolgers dichter bij mij maar bergaf ervaarde ik veel voordeel van de verkenning eerder die week waardoor ik meer risico kon en durfde nemen dan de andere atleten.
We reden een hele tijd met hetzelfde groepje deelnemers. TOT ik plots een platte band reed… Geen paniek, op het gemak de band vervangen en door knallen! Toch heb ik hierdoor ongeveer 10 minuten verloren. Om het risico op nog een lekke band te verkleinen, heb de band iets harder opgeblazen. Het nadeel was dat ik wel harder moest werken. Ik kon opnieuw enkele atleten inhalen die ik voorbij had moeten laten gaan.

Het was afzien maar tegelijk genieten! Genieten van het parcours, de afdalingen, de omgeving, de sfeer, de adrenaline, … De eerste ronde van 50 km ging snel voorbij. Bij de wissel stonden ze me al op te wachten! Nieuwe bidons, nieuwe gels en snoepjes van Sanas. Snel de bril afgekuist en opnieuw beroep gedaan op Tom van “À Bloc” om mijn voorvork vast te zetten (deze was blijkbaar losgekomen).
Klaar voor de 2de ronde! Goed vertrokken maar na in totaal 4u op de fiets kreeg ik mijn klop. Ik kreeg niets meer binnen, de benen konden amper nog ronddraaien, ik kreeg krampen tot over mijn oren, alsook een mentaal dipje, etc. Maar opgeven stond echt niet in mijn woordenboek. Op karakter bleef ik doorgaan. Het was nog 30km, een onvergetelijke dertig kilometer. Ik heb mezelf binnenstebuiten moeten keren om vooruit te geraken! Tot er een boomstronk op het pad lag waar we moesten overklouteren. “Awww, kramp!” Ik ben moeten gaan zitten om te stretchen! “OPSTAAN en verder doen” was de boodschap, er was geen weg meer terug.

De voorlaatste klim was echt de hel maar bij de laatste klim begon ik er opnieuw door te komen. Ik kon terug vlot eten en drinken. Ik dacht “yes, het lopen gaat goed gaan”. En ja hoor, bij de wissel had ik mijn tweede adem gevonden. Ik begon rustig maar goed te lopen (voor mij). Ik begon rustig in de hoop dat mijn achillespees het lang genoeg volhoudt. Maar nee, bij de eerste langere klim was het gedaan, geen mobiliteit meer in de enkel. Ook wandelen ging amper. Bij de bevoorrading kon ik kiezen tussen 6 km of 10 km (korte en lange afstand). Ik dacht: “Ik heb al 6 uur op de fiets gezeten, nu ga ik ook 10 km lopen, of beter wandelen”. En zo heb ik dus nog 5 km gewandeld tot finish.
De achillespees stond helemaal dik en mijn voet was niet meer beweeglijk. Wandelen naar de wisselzone en naar auto was een hel. Het was zwaarder dan de wedstrijd zelf! Gelukkig was Sara er, die mij het hele weekend ondersteund heeft!
Terug aangekomen bij “Le coffee ride” was het genieten van het zonnetje dat lekker veel warmte afgaf. Nu een BBQ met een lekkere “Chouffe”, want na een aantal maanden niets te drinken kan dit wel eens smaken!

Dit was mijn eerste wedstrijd van lange duur en dit smaakt naar meer! Eerst herstellen en daarna terug volle bak trainen voor het EK in Rusland (1/8ste triatlon) en in de wedstrijden in augustus (111 Jabbeke en Deinze, ¼ Izegem). Volgend jaar: Ironman Klagenfurt samen met de clubgenoten van EFC-ITC!

Bedankt voor het lezen en laat je zeker op tijd en stond begeleiden want je kunt zoveel meer genieten van de wedstrijddag!

Het bericht Eerste ervaring met “lange afstand” – Brecht Gravensteyn verscheen eerst op Izegemse Triatlon Club.

NLT 2.0 neemt zijn verantwoordelijkheid

No Limit Team 3 months 2 weeks ago

Triatlon Vlaanderen kende de voorbije 2 jaar een bewogen periode. Een extreem groot personeelsverloop, de devaluatie van heel wat 3VL producten, de over-reglementering en het ongenoegen bij de clubs zorgden voor een grote malaise. Na één algemene vergadering en twee bijzondere algemene vergaderingen is er eindelijk een nieuwe bewindsploeg aan het roer. Hopelijk kunnen zij het tij doen keren en krijgen ze Triatlon Vlaanderen snel op koers.

Als één van de meest prominente triatlonclubs van Vlaanderen heeft NLT 2.0  ook zijn nek uitgestoken. Stefaan Depaepe is één van de nieuwe bestuurders van 3VL en zal het penningmeesterschap voor zijn rekening nemen. Via deze weg willen we ook onze verantwoordelijkheid nemen in deze reddingsoperatie en wensen we Triatlon Vlaanderen een mooie toekomst.

Veel succes aan alle nieuwe 3 VL bestuurders.

 

NLT staat in voor de vrouwelijke invulling bij de Belgian Baby Hamers op EK Weert.

No Limit Team 3 months 2 weeks ago

Op zondag 2 juni 2019 hadden de Belgian Hammers een afspraak in Weert, voor het EK triatlon. Drie dagen op rij gaf de état major van triatleten daar het beste van zichzelf, individueel en in team.

Voor No Limit Team werden de honneurs waargenomen door Cato Cassiers en Hannelore Willen, onder de deskundige begeleiding van Wauter.

Cato kwam als eerste aan de aftrap, in de individuele wedstrijd op vrijdag. Een bikkelharde race waar Cato haar plaats veroverde in het zwemmen. Tijdens een snoeiharde fiets-discipline probeerde Cato een paar keren de wedstrijd open te breken en een gat te slaan. De concurrentie pikte evenwel telkens terug aan, waardoor een groep van meer dan 35 atletes in de wisselzone kwam en zo goed als samen aan het lopen begon. Cato eindigde op een mooie 30e plaats en toonde dat ze meer dan haar vrouwtje stond in deze groep van top-atletes.

Op zondag was het dan tijd om de krachten te bundelen. Cato en Hannelore vormden een team met Wout (Franco) en Gianni (Vandenbroucke) onder een loden zon. Ook hier was het niveau en vooral tempo bijzonder hoog, heel mooi ook om te zien voor de vele (internationale) toeschouwers die naar Weert waren afgezakt. Cato zette het team na haar sprint in 8e positie, en deze werd vastgehouden door Wout. In de 3e estafette werd het tempo nog wat opgedreven, en Hannelore moest hier 2 plaatsjes laten gaan. Gianni werkte de klus af met vooral een heel stevig loop-nummer, waardoor het team finaal op de 12e plaats eindigde. Mooi!!!

Intussen zijn de analyses gemaakt, zijn de lessen getrokken, en wordt er alweer vooruitgekeken naar de komende wedstrijden.

Éen ding is zeker na het voorbije EK: het belooft een bikkelhard en bloedheet (letterlijk en figuurlijk) triatlon-seizoen te worden voor onze Juniores, de lat ligt hoog, zeer hoog!

PS: ook een dikke proficiat aan Claire (brons individueel), Jelle (brons individueel), Valéry en Marten (samen 4e team bij de Elite)

Nathalie Vermassen

Pre-season wedstrijdjes

Trille 3 months 2 weeks ago

Veltem – 7 april

In de regio van mijn praktijk zijn er hier en daar enkele loopwedstrijdjes die kaderen in de running mate cup. Vorige jaar kon ik deze door omstandigheden niet meedoen. Een tijdje terug had ik me daarom ingeschreven in de 21km van Veltem. We moesten 4 keer een licht glooiend parcours met 2 heuveltjes ronden om die 21km af te ronden. Moet wel lukken, dacht ik…

Daags voor de wedstrijd was ik voor de eerste maal op de koersfiets gekropen om de training te gaan geven. Die kleine 70 km had ik overbrugd in 2u30min. De zondagochtend had ik mezelf voorgenomen om nog even te gaan zwemmen, de intentie geen al te zware set maar wel wat uithouding. Resultaat 4,4km afgesparteld in 1u15min.  Ik voelde een lichte vermoeidheid maar had zin in de wedstrijd in de namiddag.

Foto: Koen schoofs

Het startschot werd gegeven en ik vond vrij snel een goed en aangenaam ritme dat ik 2 weken voordien op training ook had gelopen. Niet te snel vertrek leek me de beste optie om de resterende kilometers af te haspelen. Ronde 1 ging relatief vlot tot aan het 2de heuveltje, wat best wel een pittige strook bleek te zijn. Bovenop het bergje keek ik even naar mijn hartslagmeter, 186 bpm was het verdikt. Toen begon er al een belletje te rinkelen…
Nog geen halve ronde later was het al zo ver: aan kilometer 7 begonnen de benen al aardig vol te lopen bij de 2de beklimming van het 1ste heuveltje. Tussendoor tijd genoeg om te recupereren dacht ik, maar mijn hartslag wou maar moeizaam zakken. Ondertussen was het zonnetje vrolijk aan het schijnen en begon het me te dagen dat dit nog wel eens een lange duurtraining ging worden. Bij heuveltje 2 kon ik niets anders doen dan even op adem komen wanneer ik het hoogste punt had bereikt. Daarna volgende nog een lijdensweg waarbij ik noodgedwongen iedere 1km tot 1.5km even halt moest houden om de hartslag weer wat te laten zakken.

Foto: Koen Schoofs

Niet mijn allerbeste start bijgevolg. We zijn wel weer wat wijzer geworden, zo weten we nu dat:
1) 1 week voor de wedstrijd niets doen geen goed idee is.
2) De dag ervoor en op de dag zelf een relatief rustige duurtraining enkele interessant is als je getraind bent
3) voor warm weer het tempo drastische moet worden aangepast
4) dat de conditie van weleer definitief verdwenen is.

Kortom er is wat werk aan de winkel.

Paasmaandagjogging
Erps-Kwerps – 22 april

Foto’s: Marc Fourmois

De paasmaandagjogging ging door in Erps-kwerps, een boogscheut van mijn werk. Hoog tijd om daar eens het neus aan de venster te steken. Het was een zonnige dag met geen enkel wolkje aan de lucht en een aangename (?) temperatuur van 26°C, kortom bakken dus.
Om 15.00u werd de start gegeven, met de vorige wedstrijd in gedachten was ik zéker niet te snel van stapel vetrokken. Nu of dit effectief zo was, daar heb ik het raden naar, want mijn hartslagmeter zat nog in de wasmachine… Tot zo’n 2km zaten we nog met een grote kopgroep waarbij er zich hier en daar scheurtjes begonnen te vormen. Uiteindelijke besliste ik om met een van de laatste groepjes te blijven en het tempo rond de 3:45-3:50 te houden. Ronde 1 ging relatief goed, bij het ingaan van ronde 2 was ons groepje nog uitgedund tot 2 man.  Bij kilometer 7 dacht ik bij een klein beetje wind op kop over te nemen en het tempo strak aan te houden. Initieel ging dit goed en kon ik een gat slagen op mijn mede-achtervolger. Op kilometer 9 begon ik te voelen dat mijn lichaamstemperatuur de hoogte in ging en kon ik me nog moeilijk afkoelen. Op kilometer 10 moest ik enkele 100meters wandelen om dan nog 2 km het tempo terug omhoog te brengen.
Uiteindelijke eindtijd 46min21s, algemeen tevreden gevoel. Op naar zaterdag voor de trailberg in Everberg.

Trailberg
Everberg – 27 april

De trailberg, een loopevenement dat aan zijn 2de editie toe was, sprak me vorig jaar al aan maar door een wacht moest ik deze in 2018 even links laten liggen. Voor 2019 had ik Sam kunnen overtuigen om dit wedstrijdje eens mee te doen. De langste afstand 21K zorgt voor een 300 hoogtemeters met zelden een verharde ondergrond. Verder was het draaien en keren.

De dag zelf was het maar druilerig weer met lichte motregen en een frisse wind. Aan de start van de 21 km stond ook Seppe Odeyn, logischerwijs ook de winnaar van editie 2019. Gelukkige hadden we geen ambitie om podium te halen, maar gewoon een fijne looptocht doorheen de bossen van Everberg. Op het moment van de start was het gestopt met regenen, waardoor we de smalle startfase goed hebben overleefd. Door een gebrek aan parcourskennis van zowat iedere deelnemer, was het tempo hoog. De wedstrijd zelf konden we opsplitsen in 3 stukken van 7 km: ±7 km in de bossen, ±7 km tussen de vlakte en de wijk en ±7 km terug in de bossen.  Tussen de bomen begon af en toe eens een zonnestraal te schijnen en werd meteen duidelijk hoe het parcours erbij lag. Verschillende valpartijen van andere deelnemers lieten een belletje rinkelen dat we zeker niet te hard van stapel moesten lopen en goed moesten opletten bij iedere stap dat we zetten.

Foto: Bart Salu
Foto boven: Marc Fourmois

Na het eerste pittige gedeelte volgde een relatief rustig moment tussen de velden. Nadeel was dan weer de wind die daar vrij spel kreeg. Ook zagen in de verte een ‘bevoorrading’ in de lucht. En voor we de werkelijke bevoorrading konden bereiken op kilometer 11, viel de regen met bakken uit de lucht. Na die bevoorrading doken we opnieuw het bos in. Stilaan werden de paadjes smaller en smaller en werd het moeilijker om atleten voorbij te steken. Sam kon ergens een slingerpaadje afsnijden en de kop nemen van ons groepje van 6 personen. Op kousenvoeten maakte hij het gat met onze groep groter, terwijl we als een wagonnetjes achter elkaar de kronkelpaadjes waren aan het afhaspelen. Bij de eerstvolgende ‘open’ ruimte kon ik vrij snel opnieuw de aansluiting bij Sam maken. Niet veel later struikelde Sam met beperkte, oppervlakkige letsels tot gevolg. Het tempo lieten we ietsje verder zakken, maar aan kilometer 17 maakte ik een groot gat op een relatief kleine heling. Na groen licht van Sam, (vlak na de 2de bevoorrading), gingen we elk onze eigen weg. Met nog enkele stevige kuitenbijters en een steile afdaling kwamen we dan op 1km van de eindmeet. Die laatste kilometer zette ik nog even de turbo aan en kon zo nog enkele atleten voorbij gaan.

Uiteindelijk had ik 1u37m24s nodig om zo’n 20.3km (in de bossen met het draaien en keren, kon de gps niet goed volgen) af te leggen. Fijne wedstrijd en voor herhaling vatbaar!

Boerekreektriatlon lokt veel volk naar St-Laureins

SMO Triathlon Team 3 months 2 weeks ago

Het voorbije weekend was het mooie kreken- en polderlandschap van Sint-Laureins het decor voor de Boerekreektriatlon. Dit jaar was Sint-Laureins voor het eerst gastgemeente voor het Belgisch kampioenschap sprinttriatlon. Dit zorgde uiteraard voor een sterk deelnemersveld. Het wedstrijdprogramma dat in St-Laureins werd aangeboden was divers; er was voor elk wat wils en dus ook voor de meer dan 130 kinderen en jeugd die er aan de start kwamen van hun deelnameproef. Wie het rustig aan wou doen, kon deelnemen aan de recreatieve sprintwedstrijd, individueel of in teamverband. Deze sprintwedstrijd kende heel wat deelnemers waaronder een 10-tal start2triatlonners die het traject binnen de club volgende gedurende 13 weken gerichte trainingsopbouw.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pages