Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Alistair Brownlee maakt deze maand debuut Long Distance, hoopt op kwalificatie Hawaii

3athlon.nl 2 weeks 1 day ago

Het is een opmerkelijk bericht – zeker gezien het feit dat Alistair Brownlee afgelopen weekend in Weert nog met overmacht Europees Kampioen Olympische Afstand werd en hij zijn pijlen juist volledig leek te richten op kwalificatie voor de Olympische Spelen van 2020 – maar de Brit maakt nog deze maand zijn debuut op de lange afstand en hoopt zich daar meteen te kwalificeren voor Ironman Hawaii.

Het debuut van Brownlee op de 3.8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en 42.2 kilometer hardlopen vindt plaats op 23 juni, tijdens Ironman Ireland in Cork. Overigens is die stap ook weer niet een heel opmerkelijke, want na zijn tweede Olympische titel in 2016 maakte hij de overstap naar de 70.3. In 2018 pakte hij al het zilver tijdens het WK Ironman 70.3. Alleen Jan Frodeno toonde zich toen sterker.

Volledige focus op Ironman Ireland is er overigens nog niet voor Brownlee, want de Brit komt dit weekend eerst nog in actie tijdens de WTS in Leeds. Kwalificatie voor Hawaii lijkt daarnaast nog zeker geen vanzelfsprekendheid, want in Cork moet Brownlee het onder andere opnemen tegen onze Zuiderburen Marino Vanhoenacker en Seppe Odeyn.

The post Alistair Brownlee maakt deze maand debuut Long Distance, hoopt op kwalificatie Hawaii appeared first on 3athlon.nl.

Wiskunde van de wedstrijdbrandstof

transition.nl 2 weeks 1 day ago

18 Big Macs, 360 gels of bijna 13 liter sportdrank. De energie die een triatleet gemiddeld gebruikt tijdens een hele triathlon is enorm. Om deze goed te volbrengen moet je daarom een deel van deze energie tijdens de race aanvullen. Daarmee voorzie je de spieren van een constante aanvoer van koolhydraten. Wat je, in welke […]

Het bericht Wiskunde van de wedstrijdbrandstof verscheen eerst op Transition.

Depressie en triathlon, Sarah True’s heftige verhaal: huilen van de zenuwen

3athlon.nl 2 weeks 1 day ago

Tweevoudig Olympisch triatleet Sarah True is de stem en het gezicht geworden van geestelijke gezondheid in betrekking tot sport. In de twee jaar na True’s deelname aan de Olympische spelen van Rio in 2016 vocht de Amerikaanse tegen depressies. Het was een zwarte periode waarin bij de atlete veel twijfels en vragen ontstonden over de diepere betekenis – of soms het gebrek daaraan – van haar sport. True kampte met zelfmoordgedachten; zo beeldde zij zich regelmatig in het stuur om te gooien en af te rijden op het tegemoetkomende verkeer. Ondanks deze heftige emoties was het gevecht in haar hoofd voor buitenstaanders niet zichtbaar.

,,De nacht voor de Spelen in 2012 lag ik op een hoopje. Een totale ‘breakdown’, huilend van de zenuwen… Ik heb nauwelijks geslapen”, vertelt True in een interview met triathlete.com. Het was niet de eerste keer dat deze gevoelens de atlete opbraken; door de wezenlijke druk om te presteren ontstonden deze angstgevoelens wel vaker.

True’s studiejaren en de start van haar triathlon carrière
Terwijl True tijdens haar studiejaren minder serieus sportte en zelfs een pauze inlaste, vond zij het plezier terug in sport. Of het nou zwemmen of lopen was; ze wilde geen van beide sporten tekort schieten en koos voor triathlon. In 2005 verscheen zij voor het eerst in het ITU circuit. Helaas niet geheel zonder de angsten die zij eerder al eens onder ogen kwam.

,,Het moeilijkst vond ik het gevoel dat ik nooit goed genoeg was en dat ook nooit zou zijn”, verklaart de atlete in het interview. True’s partner, Ben, ontdekt de echte gedachten die schuil gingen achter de angsten van zijn vrouw pas later. ,,Het duurde even voor zij hier open over durfde te zijn”. True haalde dus haar eigenwaarde uit sportieve prestaties. Zenuwen voor een wedstrijd waren dan ook extremer dan de bekende zenuwen die wij allemaal wel eens ervaren. Angstgevoelens kondigden zich soms al weken voor een wedstrijd aan.

De Spelen van 2012
De angsten en tranen waren het voor lange tijd waard gezien True’s successen. Zo ook de slapeloze nacht voor de Olympische Spelen van 2012, waar ze vierde werd. Zoals veel Olympische atleten dat ervaren, volgde na deze hoge piek een dal. Dit dal hield niet aan, nog niet: het waren de Olympische Spelen in Rio die True echt onderuit sloegen. De donkerste dagen in haar leven volgde.

Een slechte voorbereiding
Het jaar in aanloop naar de Spelen in Rio kende wat hindernissen, zo had True onder andere problemen met het vinden van de juiste coach en trainingsomgeving. ,,Veel atleten krijgen hier mee te maken. Als een coach goede resultaten heeft behaald, gaat een atleet er van uit dat ze daar moeten zijn om sneller te worden. Het is moeilijk om een stap terug te doen en het grotere geheel te zien, en dan soms de conclusie te moeten trekken dat dit niet voor je werkt”, geeft Ben aan.

Uiteindelijk koos True er dan toch voor af te zien van de samenwerking, maar niet zonder consequenties. Ze verloor drie jaar aan trainingsgegevens. Zo begon ze haar voorbereiding op de Spelen ‘blind’; zonder coach en zonder haar bekende trainingsmaatjes.

Deze ervaring zorgde dat de atlete opnieuw geconfronteerd werd met haar gedachten; waarbij zij vooral twijfelde aan de betekenis – of het gebrek daaraan – van haar carrière in de sport. True begon daarbij alles in twijfel te trekken, zo ook het financiële plaatje achter de sport en de Spelen. Het was mogelijk haar eigen intelligentie die in de weg kwam te staan van haar sportieve doelen. ,,Ik kon geen doel meer vinden in wat ik deed en geloofde niet langer in het instituut”.

De teleurstellende Spelen van 2016
Ondanks al deze vraagtekens lukte het True om in Olympische vorm te komen. Zo stond ze aan de startlijn van haar tweede Spelen, vastbesloten te bewijzen dat alles waar ze doorheen was gegaan het waard zou zijn.

Door een aanhoudende kramp in haar been vanaf het zwemmen kon True het niet bijbenen op de fiets. Ze werd uiteindelijk uit de race gehaald nadat zij gedubbeld was. ,,Je visualiseert alle manieren waarop een race kan verlopen, maar het kwam nooit in mij op dat dit kon gebeuren. Hier was ik echt niet op voorbereid”, verklaarde True.

Het gevecht tegen de depressies en slaapproblemen
De jaren die er op volgde kampte ze met zware depressies en slaapproblemen. Genieten kon True van niets meer en het was niet zelden dat ze nadacht over zelfmoord. True had het gevoel dat ze zowel zichzelf als haar man teleur had gesteld en iedereen tot last was.

Langzaam verdween de mist in haar leven. Dit verbeterde pas vanaf het moment dat True aan zichzelf toe durfde te geven dat het niet goed met haar ging. Ze begon te praten over haar gevoelens, en dat hielp.

Zo kwam True er achter dat haar problemen verder gingen dan de sport: het was het bewijzen aan mijzelf dat ik iets waard was. True moest leren om dit niet zwart-wit te zien en zich te realiseren dat het niet erg is om een ‘work-in-progress’ te zijn, altijd verder groeiend van ervaringen. Ze moest leren dat het achtervolgen van haar sportieve doelen waardevol was, al zou ze zich niet plaatsen.

En dit pakte True goed op: ,,Het is een nieuwe lens waardoor ik mijzelf en sport zie. Voor het eerst ben ik tevreden met wie ik ben. Dat vertaalt zich dus ook in het zijn van een tevreden atleet.”

Terwijl True haar leven opnieuw vorm geeft en uit het dal kruipt, werd zij de stem en het gezicht van geestelijke gezondheid in relatie tot sport. ,,Het is mijn missie om transparant te zijn over de andere kant van sport”, vertelt True.

(tekst gaat verder onder foto)

True gooide uiteindelijk het roer om. (Foto: Facebook)

Ironman, Kona en plezier in sport
True herontdekte de sport toen ze besloot zich te richten op de lange afstand. Zo nam zij haar eerste Ironman deel in Frankfurt 2018. Met een snelle tijd van 9:05:19 kwalificeerde de atlete zich direct voor Kona.

De lange afstanden bevallen goed door de grotere gemeenschap en het contact met niet-elite triatleten. Daarbij ervaart True geen stress meer in aanloop naar races. De dag voor de race werd True zelfs gespot met een hamburger en friet op een terrasje; dit terwijl menig pro atleet in bed lag, uit de zon en uitrustend voor de grote dag. ,,De nacht voor Kona sliep ik goed, ik was relaxt.”

Uiteindelijk finishte True als vierde vrouw, een zelfde prestatie als zij neerzette in de Spelen van London. Maar één ding was anders: ,,Nadat ik fysiek was hersteld van de race, was mijn mentale toestand niet aangetast. Ik was tevreden en zag het als een ervaring om van te leren. Het contrast van deze twee races, hoe ik ze verschillend heb verwerkt, laat zien hoe ver ik het heb geschopt.”

,,De paradox van sport is dat het zowel onbeduidend als betekenisvol is”, Twitterde True nadat zij het licht aan het eind van de tunnel zag. Zo twittert zij vaker over dit onderwerp op haar account: @sgroffy

Sarah True onderweg naar de finish van Ironman Frankfurt, waar zij tweede werd. (Foto: Joern Pollex, Getty Images)

The post Depressie en triathlon, Sarah True’s heftige verhaal: huilen van de zenuwen appeared first on 3athlon.nl.

Izak en Carla winnen Vathorst; NK Paratriathlon HLMRmeer; Langstraat-tri is terug – WTJ 1190

Trikipedia 2 weeks 1 day ago

DINSDAG – De Vathorst triathlon heeft al een bijzonder plekje in ons Trikipedia-hart gekregen. Sinds triatleet Geert Lantink aankondigde een wedstrijd in de Amersfoortse wijk te organiseren en aanbood daar blogs over te schrijven, volgden we de ontwikkelingen van nabij. Ruud ging erheen om te speakeren en Geert bleef onze lezers goed op de hoogte houden. Het was ook informatief, inclusief de valkuilen die je als organisator ook tegenkomt. Geert heeft al aangekondigd in een afrondene blog terug te kijken op afgelopen zaterdag. Hoeven wij dus niet te doen. Wij brengen wel het wedstrijdverslag van de door Izak Hanse en Carla van Rooijen gewonnen wedstrijd.

Zwemmen in Klein Venetië

Bij de première van een wedstrijd is het altijd goed dat de weersomstandigheden de eerste keer gunstig gezind zijn. Dat was het eerste juniweekend dus overal het geval. Een moderne woonwijk omgeven door veel water: een betere locatie voor een triathlon kun je je niet wensen. Het leek wel Klein Venetië. Bovendien is de zwemroute nog nooit zo logisch geweest: gewoon haaks om de woonblokken heen. Emil Hoogstad was daar het meest bedreven in. Hij kwam na 17.38 als eerste uit de ‘grachten’ van Amersfoort/Vathorst. Favoriet Martijn Paalman moest bijna een minuut toegeven, maar de Apeldoorner werkte zich alras naar voren op het fietsnummer. Hij kreeg Izak Hanse en de snelste fietser van de dag Bas van der Valk niet echt lekker van zich afgeschud. Izak, die samen met zijn broer Abel aan triathlons doet en uitkomt voor de Aloha-studentenvereniging, was bovendien flink op dreef met het lopen. Hittebestendig was ie ook, want eenmaal Martijn voorbij, liep hij nog veertig seconden op hem uit. Han Peter Lucas schoof een plaatsje op met lopen naar drie. Hij wisselde stuivertje met Bas van der Valk. Michel Besseling opende rustig met een veertiende zwemtijd, maar trok daarna ten strijde en eindigde vijfde.

Verrijking voor tri-kalender

Werd favoriet Martijn verrast door Izak Hanse (hoewel hij vorig jaar natuurlijk al wel achtste werd op de halve van Klazienaveen), voor de favoriete bij de vrouwen ging alles volgens plan. Ook de Kijani-triatlete moest na het zwemmen nog wel even aan de bak. Maar dat is Carla wel gewend natuurlijk. Mouwen opstropen en full speed over het mooie en nog vrij lange fietsparcours (in dat opzicht precies het tegenovergestelde van Weert). Nadat Esther Kox het festijn opende in het water, keerde Marloes Voorhout na de vier polderrondes nog als tweede terug na het fietsen. Carla was echter al niet ver meer weg. Routineus als ze is, snelde ze voorbij Marloes om organisator en teamgenoot Geert een mooie eerste naam op de erelijst te bezorgen. De champagnefles openen was lastiger. Zou Carla dan toch niet zoveel routine in winnen hebben? Derde werd overigens Leontien Waaijer en vierde Lenja Witlox, die nog een fractie harder liep dan Carla. Bij de teams was Tricon de beste met Carsten Brunsveld, Otto Pelleboer en Niels Bourgonje. De kortere afstanden ging naar twee jongens, die misschien wel de meeste wedstrijden per jaar doen: Ruben Slot won de achtste, Robin Schols de 1/16e. Esther Hoezen was op de sprint beste vrouw, Emma van Leeuwen op de kortste afstand en PMC2 won bij de trio’s op de korte afstand. En omdat Geert het zelf misschien niet zal zeggen, doen wij het. Triathlon Vathorst is een verrijking voor de sportkalender. Wij voorspellen het EK 2029 aldaar.

Jetze en Margret weer de besten; Geert dubbelt

Over naar de zondag toen er naast een Europees ook een Nederlands kampioenschap op het spel stond. In de Haarlemmermeer hadden de Tri Hard Series hun derde seizoenswedstrijd. Hoofdnummer was het NK paratriathlon, als vanouds over de sprint afstand. In de sterkst mogelijke bezetting waren de twaalf paratriatleten bijeen. Dus kreeg de organisatie mooie winnaars voorgeschoteld. Jetze Plat en Geert Schipper maakten er weer een lekker potje topsport van. Jetze bleef Geert zo’n dikke drie minuten voor. Op zich had de West-Fries nog wel een excuus: Geert was ’s ochtends eerst in Duisburg gestart op een halve marathon handbiken. Ook daar was hij tweede, daarna meteen door naar de omgeving Schiphol. Achter het tweetal klokte Nico van der Burgt de derde tijd, daarmee ook nationaal kampioen PTS3. Twee minuten later kwam Mathijs Schakel als winnaar PTS4 binnen. Sander Koomen debuteerde sterk met een titel in de PTS3. Naast hem op het podium kwamen Bo Jesse van den Brink en Rick Brouwer. De titel bij de PTS2 kwam wederom bij Maurits Morsink terecht. Derde in de wheelchair-groep was Brendan Bischoff, die trots naast Jetze en Geert plaatsnam. Drie vrouwen voor twee titels. Marget Ijdema was liefst 21 minuten sneller klaar dan haar tegenstandster Maaike Smit. De rij van twaalf werd gesloten door Nicoletta Roggen uit Hoek van Holland, die 50 minuten langer dan Jetze onderweg was, maar evengoed de titel bij de visueel gehandicapten opstreek.

(Foto’s Tri Hard Series)

Korter lopen door hitte

Niet veel evenementen moesten zondag worden aangepast, maar in Haarlemmermeer waren er zoveel recreanten (500 starters totaal) dat de organisatie wijselijk besloot het lopen op de OD in te korten tot vijf kilometer. Jeroen Korstanje – vorig jaar in zowel deze race als in Utrecht derde – was nu de snelste. Terug van weggeweest is de nummer twee Dirk-Jan Moes. De Drent woont tegenwoordig in Nieuw-Vennep en was tien jaar terug nationaal een sterke triatleet. Voor de derde plaats boekte ook Dennis van der Spoel uit Hoofddorp progressie: vorig jaar was ie nog zesde in deze race. Die plaats kwam nu toe aan organisator/triatleet Lars Vreugdenhil. Net voor de Ouderkerker kwam de eerste vrouw over de streep: Miriam van Reijen. Vrijdag nog toeschouwer in Weert, nu de snelste op het spiegelgladde parcours. De topsportvrouw uit Amsterdam had zelfs geen last van het ingekorte loopnummer. Stadsgenote Joyce Keizer werd twaalf minuten later tweede en even later was het de Schiedamse Janine van der Giessen die de top drie aanvulde.

De sprint afstand was een kolfje naar de hand van Koen de Leeuw, dit keer niet als piloot ingezet bij de paratriatleten. Hij won niet alleen de race, was ook sneller dan de vliegtuigen op de Polderbaan van Schiphol in de zogeheten Race Against the Planes. Dat was Christel Janssen bij de vrouwen, maar zij won niet de triathlon. Dat deed Rosaline Wedzinga, eerder dit jaar al agegroup-winnaar 70.3 IM Barcelona. Een geslaagde tweede editie, ondanks het loeidrukke wedstrijdprogramma overal.

(Foto: Tri Hard Series)

Langstraat voor Jardy en Jeannette

Zonder Evert Scheltinga, maar mét twee andere toppers maakte het Maresia Triathlon team een succesvolle doorstart met de Tanis Triathlon De Langstraat. Zondag en de concurrentie van veel wedstrijden en toch ook hier 300 triatleten bijeen. Die toppers maakten hun status waar. Jardy van den Heuvel klopte met speels gemak iedereen. De enige, die lange tijd kon volgen was Tom Havekes, maar ook die moest zijn meerdere erkennen tegen de nummer drie van Nederland. Drie minuten was het verschil aan de finish. Op gepaste afstand mocht Peter Hoex ‘best of the rest’ spelen. Tom Michielsen liet vervolgens ook weer even op zich wachten maar werd wel vierde. Daarna kwamen de twee veteranenwinnaars Elmar van Deijck en Dick Scholtus, respectievelijk 40 en 50. Brabants Dagblad zoomde in op de vrouwenwedstrijd, meer specifiek op Jeannette Smelt. De Drunense had een jaar geleden slechts zijdelings van triathlon gehoord en nu maakt ze zich op voor haar eerste hele in het Franse Vichy dit jaar. Fietsen en lopen gingen haar al goed af, nu traint ze onder leiding van Ad Schoonderbeek ook hard op het zwemmen. Op dat onderdeel verloor ze ook zondag nog terrein, maar de concurrentie leek stil te staan bij haar fiets- en looponderdeel. Liefst twaalf minuten voorsprong had Jeannette op Lizzy Bastiaansen. Daarna kwamen de eerste masters Darinka Oslak en Carin van den Bosch over de finish. De hitte speelde Waalwijk uiteraard ook parten, maar aan de afstanden hoeft niet te worden getornd. Iedereen gaat net even een tandje langzamer, zo kan het ook. Het beste team is trio Pieter Cappon. De sprint afstand ging naar Bas van der Valk – daags tevoren nog derde in Vathorst en Hellas-atlete Anne Stellaard. Bij de mini’s waren het de Zeeuwse Kyra van de Voorde en – jawel daar is ie weer – Robin Schols. De jongeman uit Capelle aan den Ijssel won na Vathorst dus gewoon nog even Waalwijk erbij. Alles rondom het Lido verliep op rolletjes. Waalwijk is klaar om er weer een lange traditie van te maken. Tot zover weer even wat races.

Een laatste terugblik op het EK Weert: een grootse apotheose dankzij The Fabulous Dutch Four – WTJ 1189

Trikipedia 2 weeks 2 days ago

MAANDAG – We hobbelen er qua berichtgeving misschien een beetje achteraan, maar het is ook goed om af en toe mee te genieten en na te genieten in plaats van meteen in een pershokje te gaan zitten tikken. Als microfonist heb je de luxe om wedstrijden van heel dichtbij te mogen bekijken, maar evengoed is het ook topsport. Zeker de nieuwe disciplines zoals de dynamische Mixed Relay waarin van alles en nog wat gebeurt. Snel schakelen ook, want bij een EK gaat vrijwel alles in het Engels natuurlijk. En als dan ook de lange reeks prijsuitreikingen van alle agegroupers klaar is, wacht er op het terras een koud biertje. Dan wil je de nijvere organisatoren complimenteren, de collega-speakers bedanken en met atleten en staf nog een ontspannen babbeltje maken.

Ontlading

Want ontlading was er zeker aan het eind van de zondagmiddag in Weert. De druk werd behoorlijk opgevoerd op het Nederlands sterrenteam bij de elites. We stonden immers nog met lege handen in de vier hoofdwedstrijden. Het beste resultaat tot zondag 16 uur was de 24e plaats van de jonge ster Barbara de Koning. In eigen land is dat natuurlijk toch ietwat teleurstellend, al was op voorhand ook wel bekend dat we niet voor de medailles konden strijden. Dat weet je als je de internationale races (World Cups en ETU-Cups) gevolgd hebt. Alleen een enorme uitschieter had dat mogelijk gemaakt. Zondagmiddag eerst nieuwe kansen bij de junioren. Luna de Bruin opende prima met ons team zo rond de zevende positie. Voor Jesse Cuijpers was een tweede krachtsexplosie in hetzelfde weekend (na zijn prima 28e plaats vrijdag) toch net even te veel. De pas 16-jarige Jesse hield het hoge tempo in het water niet bij en langzaam zakte het team terug naar de achterhoede. Daar kon Kim van ’t Verlaat die vooral alleen moest fietsen en dus ook lopen, geen verandering meer in brengen. Toen het team daardoor gelapt werd door de kop, was het voor Niels van Lanen helaas niet meer mogelijk om ook nog zijn mini-triathlon af te leggen. Net als de Tsjechen en de Esten moest TeamNL vroegtijdig afhaken. Vooraan waren het de Duitsers met broer en zus Franca en Simon Henseleit, Jonas Osterholt en Katharina Möller die goud haalden. Zilver was er voor Groot-Brittannië, brons ging naar Hongarije.

foto Christie Brouwer

Bloedstollende finale in bloedheet Weert

De spanning steeg naar een kookpunt in een kolkend Weert waar het tijdens de Mixed Relay drukker dan ooit werd. De televisie stond op scherp, pers en VIPS dromden samen om de apotheose van een bloedheet weekendje Weert mee te maken. De line up van de teams is al iets om kippenvel van te krijgen. Hand in hand lopen de teams op, waarna de eerste zwemmer afbuigt naar het water en de anderen naar het wisselvak lopen. Het werd een bloedstollend nummer, triathlonpromotie ten voeten uit. Een oorverdovend applaus klonk op langs de kade bij de Stadsbrug toen Maya Kingma als eerste uit het Kanaal klauterde op weg naar haar fiets.

Favoriete teams als Zwitserland, GB, Frankrijk en Duitsland haalden haar bij en na het lopen tikte ze als achtste aan bij Marco van der Stel. En laten we het hier maar eens opschrijven: Marco van der Stel is een van ’s werelds beste triatleten op de Mixed Relay. De manier waarop hij Nederland vooraan in de race hield was magistraal. Als derde mocht Rachel Klamer de podiumpositie in het vizier behouden en zo Jorik van Egdom vanuit poll-positie laten vertrekken. Gedaan was het nog niet, want de laatste wissels van de Duitsers, Fransen, Belgen waren ook niet voor de poes. De Portugezen – titelverdedigers – en Britten moesten op dat moment afhaken. Met vier op de fiets in de strijd om 3 plakken. In de tweede wissel was Jorik net even wat later in z’n schoenen dat Justus Nieschlag en Leo Bergere. De Duitser en Fransman waren allebei nog ingevlogen om hun team aan de zege te helpen. Het werd een mooie strijd met Frankrijk na de wereldtitel vorig jaar nu ook de Europese. Dat deden ze met Sandra Dodet, juniorenkampioen Paul Georgenthum, Emilie Morier en dus Leo Bergere. Kort erachter volgde der Mannschaft en daarna ging het dak eraf in Weert bij de finish van Jorik, die door zijn drie teamgenoten werd opgevangen. Brons was binnen, onze zuiderburen ´het Belgium Hammer Team´ verslagen.

Er viel een last van veel schouders, al ervoeren de vier triatleten dat zelf niet zo. Het ‘eind goed, al goed’-verhaal was nog nooit zo mooi als hier in Weert. De huldigingen, het slotfeest. Het werd er zo veel mooier op dan als we buiten alle prijzen gebleven waren. Want, gek genoeg, scoorden we minder medailles dan op het WK Rotterdam twee jaar geleden. In de avonduren keek de hele crew op het groot scherm nog eens naar een heerlijke registratie van de wedstrijd en de interviews met Rachel, Jorik en Louis. En we beseften dat het goed zat met deze tri-promotion. Het Tokyo-team moet alvast maar vier plaatsjes reserveren.

Kijken we nog wel langs de agegroupers en zetten we even alle top 10-klasseringen op een rijtje van dit juweeltje van een EK:

M20: 10.Chris Steenbakker
M25: 9.Dyan Hendriks
M30: 1.Devi Wolthuizen
M35: 8.Charles Helsper; 10.Michel Dubbelboer
F40: 1.Sione Jongstra
M40: 6.Pim Kalisvaart
F45: 5.Cindy Brussé
M45: 1.Rob Kwaaitaal; 8.Jurgen Claassen
F50: 1.Hilly Panjer
M50: 3.Machiel Ittmann; 7.Theo Fuhler; 9.Johnny Manders
F55: 7.Maximiliana Itta
M55: 1.Edwin Ophof; 7.Gert van der Vinden
F60: 1.Marijke Zeekant; 6.Ingrid Haas; 8.Joekie de Hoog
M60: 3.Theo Kion; 9.Herman Aalberts
F65: 5.Bep Meeuwisse
M65: 7.Bert Rijneveld; 10.Frits Riemersma
M70: 8.Gerard van Wissen; 9.Gerrit ten Brinke

Afrikaanse titelstrijd

Ook de Afrikaanse kampioenen zijn bekend. In het toeristische beach resort Shandrani op Mauritius waren Wian Sullwald en Gillian Sanders te sterk voor de concurrentie. Voor Gillian was het al haar zevende Afrikaanse titel. Vraag me trouwens wel af waar het water het blauwst was afgelopen weekeinde= In het Blauwe Meertje van Weert)je of aan de kust van Mauritius…. In het Colombiaanse Santa Marta werden ook nog de Amerikaanse aquathlon kampioenschappen gehouden. De Mexicaan Ivan Eduardo Castro Garcia en thuisfavoriete Maria Alejandra Vargas wonnen. De Arubaan Giannon Lisandro Eights finishte als zesde junior, elfde totaal.

Wouter Monchy wint halve triatlon bij Lacs de l’Eau d’Heure

3athlon.be 2 weeks 2 days ago

De dag voor de populaire kwarttriatlon werd er bij de Lacs de l’Eau d’Heure voor het eerste een halve triatlon georganiseerd door Oxygene Triathlon, met Wouter Monchy als winnaar. Wouter komt sinds dit seizoen uit voor TRIGT en moest in l’Eau d’Heure opnemen tegen zijn ploegmaat Antoine Didier en Victor Alexandre van het Rise Shine Tri team van Alexandra Tondeur.

Wouter Monchy begon meteen sterk aan de wedstrijd en kwam na 1900 meter zwemmen als leider uit het water met een vijftal minuten voorsprong op de andere favorieten. Tijdens de 90 km fietsen en 21 km lopen was het erg warm en op het heuvelachtige parcours kwamen Antoine Didier en Victor Alexandre nog terug tot op een minuut van Monchy, maar in het lopen hield hij vlot stand.

Monchy won in 4u08’31. Vier minuten later werd Antoine Didier tweede en Victor Alexandre pakte de derde plaats in 4u21’07, met Cedric Vanhouttegem op vier en Pieter Sacre op vijf. Nic Meeus werd knap zesde en pakte de overwinning bij de masters.

Voorbereiding op Ironman Nice

Voor Wouter Monchy was de zege een opsteker. “Het werd nog even spannend toen Antoine na acht kilometer terug aan kwam sluiten in het lopen,” vertelt Wouter. “Bij de bevoorrading aan km 10 zag ik dat hij het moeilijk had. Ik heb opnieuw kunnen versnellen en won uiteindelijk met vier minuten voorsprong. Dit is een leuke opsteker in de voorbereiding op de Ironman van Nice. Daarom ben ik zondag nog even 150 km gaan losfietsen,” aldus Wouter.

Bij de vrouwen ging de overwinning naar Louise Delduiqe. De Turbo-atlete haalde het in 5u15’31 met twee minuten voorsprong op Stephanie Ortmans. Daphne Melckmans werd derde. 173 triatleten haalden de finish.

Uitslag halve triatlon Lacs de l’Eau d’Heure 2019

BK sprint triatlon 2019: alle medaille winnaars nog eens op een rijtje

3athlon.be 2 weeks 2 days ago

Laura Swannet en Jonathan Wayaffe zijn de nieuwe Belgische kampioenen sprinttriatlon, dat kon je zaterdag al lezen op 3athlon.be. Maar we brengen ook nog graag een overzicht, met foto’s, van alle andere medaille winnaars… Met een speciale vermelding voor Belgisch kampioen Masters A Kris Vermeiren, die daags nadien ook nog een bronzen medaille pakte op het Europees kampioenschap in Weert in dezelfde categorie.

Vrouwen overall Kiara, Laura en Jolien op BK Sprint 2019 (foto: 3athlon.be)
  1. Laura Swannet
  2. Kiara Lenaertz
  3. Jolien Vermeylen
Mannen overall Simon, Jonathan en Tim op het podium (foto: 3athlon.be)
  1. Jonathan Wayaffe
  2. Simon De Cuyper
  3. Tim Van Hemel
Vrouwen FU23 Kiara, Laura en Lotte (foto: 3athlon.be)
  1. Laura Swannet
  2. Kiara Lenaertz
  3. Lotte Vandekerckhove
Mannen MU23 Antonio, Tom en Dries (foto: 3athlon.be)
  1. Tom Van Cappellen
  2. Antonio Hernaert
  3. Dries Matthys
Vrouwen F24 Jolien Vermeylen Belgisch kampioene F24 (foto: 3athlon.be)
  1. Jolien Vermeylen
  2. Charlotte Deldaele
  3. Sara Van De Vel
Mannen M24 Jojo, Simon, Tim, Louis en Arthur op het podium in Sint-Laureins (foto: 3athlon.be)
  1. Jonathan Wayaffe
  2. Simon De Cuyper
  3. Tim Van Hemel
Mannen M40 Dirk, Kris en Kevin bij de M40 (foto: 3athlon.be)
  1. Kris Vermeiren
  2. Dirk Baelus
  3. Kevin Maggen
Vrouwen F50 Marie-Jeanne en Sabine (foto: 3athlon.be)
  1. Marie-Jeanne Van Dormael
  2. Sabine Wachters
Mannen M50 Bart, William en Ronny bij de M50 (foto: 3athlon.be)
  1. William Didier
  2. Bart Dewitte
  3. Ronny Schrijvers
Mannen M60 Luc en Joost bij de M60 (foto: 3athlon.be)
  1. Luc Geerts
  2. Joost Vandeputte
  3. Jan D’Hoedt
Verrassende titels op BK sprint voor Laura Swannet en Jonathan Wayaffe

ETU Weert door onze lens

3athlon.be 2 weeks 2 days ago

Bij prachtige prestaties van onze Juniores en Elites horen foto’s om ze te herinneren. Hierbij het ETU Album door de lens van Tom Verelst voor alle wedstrijden.

Klik hier voor het album van zaterdag.
Klik hier voor het album van zondag.

Sophie De Groote wint nog eens in Bredene, Sybren Baelde snelste loper

3athlon.be 2 weeks 2 days ago

In de kwarttriatlon van Bredene maakte Sophie de Groote haar comeback met een indrukwekkende zege bij de vrouwen, terwijl Sybren Baelde de wedstrijd bij de mannen op zijn naam schreef. Het was al enige tijd geleden dat Superphie nog aan een triatlon had deelgenomen, maar ze is nog altijd goed in vorm en haalde het met meer dan zes minuten voorsprong op Charlotte Mensaert.

Sophie ging in Bredene van start tot finish aan de leiding, bouwde haar voorsprong in het fietsen uit naar meer dan drie minuten en liep dan vlot naar de overwinning in 2u07’52. Charlotte Mensaert schoof op naar de tweede plaats. Zij finishte opnieuw op het podium in 2u14’30. Shauni Naert werd derde in 2u19’48.

Sybren Baelde snelste loper

Bij de mannen zat Sybren Baelde na de 1.000 meter zwemmen al vrij goed voorin, samen met Jonas De Wachter op een half minuutje van leiders Dries Demeulenaere en Arno Lambrecht. Op de fiets kregen we een kopgroepje van drie met slechts twintig seconden op een grote achtervolgende groep. Het lopen zou beslissen over de winst en de podiumplaatsen.

Sybren Baelde was veruit de snelste loper van het pak. Hij stormde in 1u48’45 naar de overwinning en zette Dennis Dieussaert op 3’46. Zestien seconden later pakte Niels Vandenbroele de tweede plaats. Benjamin Verlet werd vierde en Jurgen Vercarre pakte de vijfde plaats. Het was de eerste overwinning van het seizoen voor Sybren Baelde, die eerder ook al vijfde werd in de kwarttriatlon van Veurne en vierde in de halve triatlon van Leuven.

In beeld gevangen: Parc Fermé The Championship

3athlon.nl 2 weeks 2 days ago

Je hebt de volledige livestream via onze Facebookpagina kunnen volgen en daarnaast ook onze interviews met winnaars Sebastian Kienle en Lucy Charles kunnen zien. Daarnaast spraken we met runner-up Pieter Heemeryck. Eén ding is zeker: The Championship was een groot spektakel. Dat hier de absolute wereldtop aan de start staat, is ook wel te zien aan de fietsen in het Parc Fermé. Een uur voor de start maakten we dus even een rondje door deze eerste wisselzone en daar legden we de mooiste exemplaren vast, vaak ook met hun trotse eigenaren.

The post In beeld gevangen: Parc Fermé The Championship appeared first on 3athlon.nl.

Pages