Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Maya Kingma over WC Kaapstad; een prima race en altijd mooi om met een Nederlandse te werken natuurlijk!

Trikipedia 1 week 1 day ago

Heel kort na de World Cup wedstrijd vanmiddag in Kaapstad spraken we met Maya Kinga over haar race vandaag.

Ik voelde me prima en kwam voornamelijk om een race in de benen te hebben voor Abu Dhabi over een maand. De start was echter wat chaotisch, voor alles een eerste keer: Helaas hebben de atleten die in het midden stonden een startsignaal gehoord dat de rest links en helemaal rechts niet hoorden.

Dat betekende dat wij allemaal startten (inclusief kirsten en ik). Zeker 150 meter gezwommen. Waar ik blij mee was. Ik lag goed vooraan na een wat mindere start. Toen keek ik naar voren en zag wat mensen met hun handen bewegen op de boten die geen en weer vaarden. Maar ze legden ons niet stil. Dus ik dacht dat we misschien de verkeerde richting op gingen. Tot een jury me echt aankeek en z’n hand op stak. Toen had ik door dat we moesten stoppen. Maar we waren al bijna halverwege de eerste boei. Vele dames gestopt toen en weer helemaal terug gezwommen voor een tweede start. Dat hakt er wel in natuurlijk.

 

Tweede start ging ook prima, maar wat zwaarder in de armen. Wel kwam ik als eerste bij de eerste boei, samen met Sara Perez, een dame waarmee ik vaker geracet heb en wel af en toe gewoon contact mee heb. Samen hebben we de rest op kop gezwommen, wat prima ging. Na een oke wissel door en toen ik de wissel uit rende zag ik Rachel (Klamer) staan. Dus ik riep naar haar en we wisten wat te doen. Eerste stuk ging goed.


We hadden een groepje van zes wat best wilde rijden. Maar uiteindelijk waren het vooral Rachel , Sara Perez die af en toe de gaskraan aanzette. Het gat nam eerst toe, maar nam weer af naar ongeveer 15 seconden begreep ik. Rachel riep wel dat elke seconde telt, zeker op dit smallere loopparkoers met vele bochtjes. Dus we gaven alles met vooral ons drie. Met een kleine voorsprong kwamen we de tweede wissel in.

Helaas voelde ik mijn rug gelijk verkrampen van het fietsen. Daardoor begon ook mijn buik wat te steken en zo verloor ik de eerste ronde erg veel tijd. De tweede ronde kon ik goed herpakken en heb ik weer een stuk teruggelopen naar een groepje voor me, met onder andere Rani (Skrabanja). Een paar nog kunnen pakken, maar ik kwam helaas te laat. Maar uiteindelijk een prima race en altijd mooi om met een Nederlandse te werken natuurlijk! Een prima eerste race, vooral voor wat race ervaring voor we naar Abu Dhabi gaan, waar het zeker met het team natuurlijk veel belangrijker is.

Sterke Rachel Klamer lang op podiumkoers World Cup Cape Town, uiteindelijk vierde

3athlon.nl 1 week 1 day ago

Rachel Klamer is zojuist vierde geworden bij de World Cup in Kaapstad. IJzersterk begon ze aan de eerste wedstrijd van het seizoen en lang voerde ze zelfs – in een kopgroep waar ook Maya Kingma een tijd deel van uitmaakte – de wedstrijd aan. Tijdens het lopen moest ze helaas haar meerdere erkennen in drie concurrentes, waardoor ze uiteindelijk als vierde over de finish kwam. De winst ging naar de Japanse Ai Ueda.

De ambities van Klamer, maar ook van Kingma, waren tijdens het zwemmen meteen duidelijk. Kingma staat sowieso al bekend als sterke zwemster, maar dat ook Klamer met de kopgroep van zes mee kon, was mooi meegenomen. Uiteindelijk ging deze groep van zes dames, naast Klamer en Kingma bestaande uit de Amerikaanse Summer Rappaport en Tamara Gorman, Spaanse Perez Sala en Japanse Fuka Sega, er gezamenlijk vandoor. Klamer trok op kop veel door, maar ondertussen reed onder andere uiteindelijke winnares Ueda steeds dichter naar de kopgroep toe.

(tekst gaat onder foto verder)

Rachel Klamer trekt, met in haar wiel Maya Kinga, flink door op de fiets. (Foto: TriathlonLive)

Toch begon Klamer, samen met Sega en Gorman, als eerste aan het looponderdeel. Helaas voor de Nederlandse kon ze daar het tempo niet bijbenen en moest ze uiteindelijk haar meerdere erkennen in Ueda en Rappaport. Ook Kingma kon tijdens het lopen niet meer aanhaken en moest uiteindelijk meer posities dan Klamer toegeven.

(tekst gaat onder foto verder)

Klamer (rechts) begon nog voorin aan het lopen, maar kon het tempo helaas net niet bijbenen. (Foto: Triathlonlive)

Ueda finishte uiteindelijk na 57:24. Rappaport zat daar zeven seconden achter en het brons was voor Gorman, die 20 seconden op de Japanse winnares toegaf. Rachel Klamer eindigde op de vierde plaats, slechts 35 seconden achter Ueda. Tweede Nederlandse dame was de sterk presterende Rani Skrabanja, die zeventiende werd en daarbij minder dan twee minuten toegaf op de winnares. Kingma viel helaas buiten de top twintig, werd 21e en gaf 2:04 toe op Ueda.

Ook de Nederlandse dames Jeanine Kocken (+3:58), Kirsten Nuyes (+4:57) en Jony Heerink (+5:52) stonden aan de start. Zij werden respectievelijk 40e, 44e en 47e.

Ueda pakt de winst in Cape Town. (Foto: TriathlonLive)

The post Sterke Rachel Klamer lang op podiumkoers World Cup Cape Town, uiteindelijk vierde appeared first on 3athlon.nl.

Els Visser opent seizoen met tweede plaats ‘Hell of the West’: ‘Uiteindelijk is racen gewoon heel cool’

3athlon.nl 1 week 1 day ago

Ze draaide ‘gewoon’ een intensieve trainingsweek vooraf, maar afgelopen nacht (Nederlandse tijd, red.) opende Els Visser haar seizoen toch met een zilveren medaille bij de ‘Hell of the West’. Deze wedstrijd in Australië, waarbij er 2 kilometer wordt gezwommen, 80 kilometer gefietst en 20 kilometer hardgelopen, was vooral bedoeld als mooie prikkel richting de komende periode. ,,Maar uiteindelijk is dat racen gewoon heel cool. En het voelde heel erg goed.”

Overigens waren de omstandigheden van de race redelijk bijzonder. Dat begon gisteren al, tijdens de briefing. ,,We zaten plotseling midden in een ‘dust storm’. Enorme wind en alles zag bruin van het stof. De takken vlogen van de bomen en alles zat onder het zand. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. De organisatie moest toen opnieuw het hele parcours af om het ‘raceklaar’ te krijgen.”

‘Magisch, cool, maar ook wel eng’

Die storm ging gelukkig liggen en een dag later – vandaag dus – kon er gewoon gestart worden. ,,Maar ook dat was bijzonder. We gingen om vijf uur in de ochtend van start, echt in het pikkedonker. In de rivier lagen een paar boten met grote lampen. Die moest je dan maar volgen om enigszins je weg te vinden. De boeien kon je niet zien. Het was magisch, cool, maar ook wel een beetje eng.”

Naar eigen zeggen heeft Visser tijdens het zwemmen in open water altijd wel even een flashback naar Indonesië, waar ze een paar jaar terug een bootongeluk meemaakte en zeven uur op open zee moest zwemmen om te overleven. ,,Dat had ik vandaag, omdat het zo donker was, een beetje extra. Maar goed, uiteindelijk schakel je dat gewoon uit.”

‘Kijken wat er mogelijk was’

Tijdens het zwemmen moest Visser wel een aantal dames laten gaan, waaronder haar trainingsmaatjes Sarah Crowley en Holly Grice. ,,Maar dat zijn goede zwemsters die zelfs met de mannen mee kunnen. Vooraf wist ik dat dat zou gebeuren. Ik heb dus lekker mijn eigen race gezwommen en wilde dan op de fiets kijken wat er mogelijk was.” Uiteindelijk kwam Visser met een achterstand van iets meer dan twee minuten uit het water.

(tekst gaat onder foto verder)

Visser als tweede over de streep. (Foto: Facebook Els Visser)

Op de fiets deed Visser inderdaad wat ze moest doen, haalde meerdere dames in en na 65 kilometer rukte ze zelfs op tot de tweede plaats. ,,We fietsten veertig kilometer heen en veertig kilometer terug, dus je kon goed zien hoe je er ten opzichte van het deelnemersveld bij lag. De enige die ik niet kon bijhalen was Sarah, maar zij is ook echt ‘next level’. Vorig jaar nog derde in Hawaii en nu al topfit, dus ik wist dat er op papier niet meer dan een tweede plaats in zat.”

‘Redelijk relaxed’

En die tweede plaats werd dan ook veiliggesteld, zonder dat Visser daar tijdens het lopen nog heel diep voor hoefde te gaan. ,,Toen ik van de fiets kwam, had ik al een paar minuten voorsprong op de rest. Mijn coach riep dat ik rustig kon starten, zodat ik pas hoefde te versnellen als het nodig zou zijn. Ik heb uiteindelijk constant gelopen, vrijwel telkens rond een tempo van 4:20 minuut per kilometer. Nee, ik ben niet helemaal kapot gegaan en was redelijk relaxed.”

Uiteindelijk ging de winst naar Sarah Crowley. Zij finishte na 3:50:05 en was daarmee overduidelijk de sterkste. Visser pakte dus het zilver in een tijd van 4:07:16. Het brons ging naar Emily Donker, die na 4:08:13 finishte.

The post Els Visser opent seizoen met tweede plaats ‘Hell of the West’: ‘Uiteindelijk is racen gewoon heel cool’ appeared first on 3athlon.nl.

Challenge Family kondigt nieuwe race Zuid-Korea aan

3athlon.nl 1 week 1 day ago

Challenge Family kondigt dit weekend een bijzonder nieuwe long distance triatlon aan: in Zuid-Korea om precies te zijn. Challenge Gunsan-Saemangeum belooft een sprookjesachtig fietsparcours over de langste zeemuur ter wereld, een weg van 33 kilometer die zich langs 63 bewoonde en onbewoonde eilanden slingert. De wedstrijd staat op 30 juni 2019 op de kalender.

Voor Challenge Family is het een terugkeer naar Zuid-Korea, nadat er in 2016 al een halve Challenge was in Jeju. De triatlonsport is stevig aan het groeien in Zuid-Korea. Tongyeong is al jaren een vaste waarde in het ITU World Cup circuit en de 70.3 Ironman van Gurye, die in 2019 verhuist naar Goseong, trok de afgelopen jaren honderden Koreaanse triatleten aan.

Challenge krijgt in Gunsan-Saemangeum dus een extra troef met een wel heel bijzonder fietsparcours. Na het zwemmen in de Gele Zee volgt er een een fietsproef die grotendeels over de Saemangeum Seawall gaat. Dat is een opgetrokken weg door de zee die de 63 bewoonde en onbewoonde eilanden verbindt met het vasteland van Zuid-Korea.

Bucket list race

Challenge Family CEO Zibi Szlufcik vindt het alvast een bucket-list race. ,,Deze wedstrijd kan inderdaad wel eens uitgroeien tot de ‘must-do’ triathlon in Azië, dankzij dat schitterende parcours. Wij zijn er zeer trots op dat Zuid-Korea terugkeert op de Challenge Family kalender. De race kan een belangrijke rol spelen in de verdere ontwikkeling van de triathlonsport in Azië.”

Szlufcik rekent niet alleen op plaatselijke triatleten, want ook profs worden in de watten gelegd in Gunsan-Saemangeum. ,,Er zijn heel wat slots voor The Championship te verdienen en voor de pro’s is het prijzengeld zeer interessant, net zoals de punten voor de Challenge Family World Bonus”, aldus de Challenge Family CEO.

The post Challenge Family kondigt nieuwe race Zuid-Korea aan appeared first on 3athlon.nl.

Flevonice Wintertriathlon gewoon mét schaatsen; Marco en Richard niet in Kaapstad; WK wintertri – WTJ 1059

Trikipedia 1 week 2 days ago

ZATERDAG – De berichtgeving was een beetje tegenstrijdig. Kon er morgen nu wel of niet geschaatste worden op Flevonice. Het sportpark zelf gaf aan dat de 400 meter-baan wél en de 3 kilometer niét beschikbaar waren voor de schaatsers. Het had alles met de harde wind te maken. Mede-organisator Martin Veenhuizen maar even gevraagd, want daarmee zou de wintertriathlon aan een zijden draadje komen te hangen. Maar Martin stelde ons en alle deelnemers gerust: er wordt zondag gewoon geschaatst in deze tweede editie van de Wintertriathlon.

Darmvirus nekt Richard Murray en Marco van der Stel

Minder goed nieuws uit Kaapstad. De eerste World Cup-race moet het zonder deelname van Richard Murray en Maro van der Stel ‘stellen’. Een darmvirus houdt beide topatleten aan de kant. Het zal toch niet aan de ‘braai’ in Namibië gelegen hebben. Aanvankelijk leek Richard nog wel te starten en dan te zien of hij ook het lopen kon meepakken. Nu wordt toch wijselijk voor een rustmomentje gekozen en dus geen thuiswedstrijd voor hem. Hopelijk blijven de andere triatleten van fysieke ongemakjes gevrijwaard. En tot Marco en Richard zeggen we: spoedig herstel gewenst!

Pavel pakt zijn zevende mondiale wintertitel

De wereldkampioenschappen wintertriathlon zijn volop gaande. In het Italiaanse Asiago ligt net als in alle Alpenlanden meer dan genoeg sneeuw voor. De oersterke Rus Pavel Andreev haalde er al weer zijn zevende achtereenvolgende wereldtitel op. De Italiaan Franco Pesavento brak het veld open bij het lopen, met Andreev op een zevende plaats op anderhalve minuut. Dat zette hij al grotendeels recht bij het mountainbiken in de sneeuw. Samen met de Tsjech Marek Rauchfuss bond hij de latten onder om vervolgens snel weg te komen bij zijn laatste rivaal. De zevende wereldtitel, een unieke reeks voor de ITU. Op vijftig seconden van de kampioen volgde zijn landgenoot Dmitryi Bregeda, de betere langlaufer ten opzichte van de Tsjech, die brons haalde. Snelste langlaufer, de Rus Evgeni Uliashev, eindigde vierde. Met vijf Russen in de top acht was de dominatie van het grote Rusland weer overduidelijk. Franco Pesavento zorgde nog wel voor een succes voor het gastland: hij was de snelste onder de beloftes.

 

Daria is de verrassing op WK wintertriathlon

Bij de vrouwen moest titelverdedigster Yulia Surikova (36) het goud afstaan aan haar veertien jaar jongere landgenote Daria Rogozina. Zij kwam tot dusverre bij de elites nog niet op de podia voor, wel eerder twee keer zilver bij de beloftes (die ze nu uiteraard op haar 22e wederom won). Sanne Broeksma kent haar ook, de Russin was haar grootste rivale op haar weg naar de Europese crosstitel in 2017 in Roemenië. Op Ibiza haalde Rozogina opnieuw zilver op deze discipline, maar vandaag was er in de sneeuw van Asiago geen houden aan. Op bijna vier minuten volgde Yulia Surkova dus als tweede, brons ging naar de Oostenrijkse Romana Savinec. De winst behaalde Rogozina vrijwel geheel bij het langlaufen, waar ze de loipe ruim drie minuten sneller aflegde dan de concurrentie. Met drie keer goud vier keer zilver en 1 keer brons beheersen de Russen dit kampioenchap. De Italianen hebben een goude en een bronzen plak, de Tsjechen en Oostenrijkers allebei een bronzen.

Morgen komen de agegroupers in actie, maar helaas ook daar geen Nederlandse deelnemers.

Hoe belangrijk vinden jullie het bijhouden van je trainingsgegevens?

3athlon.nl 1 week 2 days ago

Op Instagram plaatsen we deze week niet één, maar iedere dag een poll – telkens bestaande uit drie verschillende vragen die met elkaar te maken hebben. En dus volgt er ook iedere dag een artikel op onze website, met daarin aandacht voor jullie reacties.

Gisteren vroegen we in de poll naar de trainingsgegevens die jullie bijhouden. Hoe belangrijk vind jij het bijhouden van je trainingsgegevens? Ben je aangemeld op programma’s als Strava en TrainingPeaks? En betalen jullie daar ook voor?

(tekst gaat verder onder foto)

Uit de reacties die we op deze eerste vraag binnenkregen, blijkt dat iedereen toch wel waarde hecht aan bepaalde trainingsgegevens. Velen bestempelen trainingsgegevens zelfs als ‘zeer belangrijk’. Robert Sonke gaat daar nog een stapje verder in: ,,Ik ben gek op cijfers en het analyseren daarvan.”

Het bijhouden van progressie is voor velen de voornaamste reden om trainingsgegevens bij te houden. Alex Kling geeft bijvoorbeeld aan: ,,Met gegevens kan je je trainingen beter indelen en periodiseren.” Pim Venderbosch gebruikt zijn gegevens op eenzelfde manier: ,,Belangrijk om met de coach te communiceren en te zien wat wel en niet werkt.”

Voor Marco Akershoek zijn het niet zozeer de trainingsgegevens waar hij waarde aan hecht: ,,Dat is vooral leuk, maar veel belangrijker is het bijhouden van slaapscore, stressscore en vermoeidheidsscore.”

Maikel Peeman houdt zijn trainingsgegevens bij onder het motto ,,niet geüpload, is niet gedaan”, al zet hij daar ook een dikke knipoog achter. Een grappige reactie kwam van Nicolien Hofman: ,,Heel belangrijk! Zeker omdat ik altijd zo hard ga dat mensen niet geloven dat ik gelopen heb.”

(tekst gaat verder onder foto)

Worden de trainingsgegevens die jullie bijhouden dan ook online gezet? Volgens Bas Ritzen kunnen triatleten daar niet omheen: ,,Uiteraard… een beetje triatleet is autistisch en MOET data verzamelen.” De meesten geven dan ook aan in ieder geval gebruik te maken van Strava. Marten Visser geeft aan wel selectief te zijn met de gegevens die hij deelt: “Ik zet niet alles op Strava… Anders gaan jullie weer lastige vragen stellen.” Uiteraard voegt ook Visser een knipoog toe. Hoewel Marco Akershoek tot een paar jaar terug nog een fanatieke “Strava KOM-hunter” was, maar nu geeft hij aan tegenwoordig vooral zijn races online te zetten voor de fun.

Naast Strava wordt ook veel gebruik gemaakt van TrainingPeaks, al is het voor andere doeleinden. “Strava voor het sociale en TrainingPeaks voor mij en de coach”, laat onder andere Maikel Peelman weten. Hierin krijgt hij bijval in veel reacties van andere atleten. Andere programma’s die genoemd worden zijn Garmin en Movescount.

(tekst gaat verder onder foto)

Gebruiken? Ja dus. Maar betalen jullie dan ook om gebruik te maken van dergelijke diensten?

Over het algemeen maken jullie vooral gebruik van gratis diensten om trainingsgegevens bij te houden. 73 procent laat weten niet te betalen voor dergelijke diensten, met als veelgenoemde reden dat zij daar simpelweg de meerwaarde niet van inzien.

Van de 27 procent die aangeeft wel voor deze diensten te betalen, zeggen de meesten dat alleen voor TrainingPeaks te doen. De functionaliteit van TrainingPeaks wint het hierin van de sociale fun-factor van Strava. Dat onderscheid wordt onder andere door Koen Hijman onderstreept: ,,Voor TrainingPeaks betaal ik wel, deze is echt voor schema’s. Voor Strava betaal ik niet, dat is voor de leuk/gezelligheid.”

The post Hoe belangrijk vinden jullie het bijhouden van je trainingsgegevens? appeared first on 3athlon.nl.

Welke race moet ik kiezen? Een aantal van de uitdagendste Extreme Triathlons

3athlon.nl 1 week 2 days ago

Nu het triathlonseizoen in aantocht is en voor veel atleten de opbouw naar volgend seizoen van start is gegaan, wordt het ook tijd om naar de (laatste) wedstrijden van aankomend seizoen te kijken. Een race uitkiezen is niet altijd makkelijk, het aanbod is groot en iedere race heeft een eigen karakter. 3athlon.nl helpt een handje door de Europese Ironmans (70.3), Challenge races en een aantal lokale evenementen kort voor je te beschrijven. We delen ze op in meerdere artikelen. Een overzicht tot nu toe:

Europese Ironman 70.3 races voor de klimmer
Andere Europese Middle Distance races voor de klimmer
Vlakke(re) Europese Middle Distance races
Europese Long Distance races voor de klimmer
Vlakke(re) Europese Long Distance races
Een aantal van de mooiste Middle Distance races ter wereld
Een aantal van de mooiste Long Distance races ter wereld

De populariteit van de extreme triathlons is de laatste jaren enorm gegroeid, met als gevolg ook het aantal extreme triathlons. Naast het Xtri worldtour circuit dat uit de Norseman is ontstaan, zijn er ook nog veel individuele organisaties die met hart en ziel een zo mooi en uitdagend mogelijke race maken. Onderstaand een selectie uit de extreme triathlons, gerangschikt op volgorde van data.

De Extreme Triathlon 
Nederland
25 mei 2019

We berichtten eind vorig jaar over de Extreme Triathlon die in Amersfoort zal starten. Wat deze extreme triathlon uniek maakt is dat de 180 fietskilometers op de mountainbike worden afgelegd en over de vele single tracks in de omgeving voert. Door de liefde voor sport van de organisatie is deelname aan deze extreme onderneming is gratis. De datum is bewust gekozen om niet alleen de andere triathlons niet in de weg te zitten, maar ook zodat de race gebruikt kan worden als training. Je kunt het zien als een soort tourtocht.

Zwemmen: Het zwemmen is niet zeer inspirerend, wel zeer praktisch: 3800 meter in het onverwarmde Bosbad in Amersfoort.
Fietsen: De 180 kilometer wordt per mountainbike afgelegd. Er liggen zo’n zes á zeven mountainbike parcoursen in de buurt van Amersfoort, die bij elkaar 180 kilometer vormen. Bij elkaar rijden de atleten zeker 130 kilometer op single tracks.
Lopen: De marathon is een grote ronde rondom Amersfoort.

(tekst gaat verder onder de foto)

De laatste kilometers van de Austria Extreme Triathlon: adembenemend mooi en adembenemend zwaar. (Foto: 3athlon.nl).

Austria Extreme Triathlon
Oostenrijk
22 juni 2019

De Austria Extreme Triathlon viert dit jaar haar vijfjarige bestaan. De race werd opgericht door de Oostenrijkse familie Schwarz uit onvrede over de Swissman Extreme Triathlon, nadat ze meerdere keren uitgeloot werden. Sindsdien organiseren ze de Austria Extreme Triathlon met veel plezier en passie voor de sport en proberen ze de geweldige sfeer te behouden door de race klein te houden met maximaal 125 deelnemers. De prachtige natuur waar het parcours doorheen voert is misschien nog wel het mooiste van deze race.

Zwemmen: Het zwemonderdeel vindt in de rivier de Mur bij Graz plaats, welke meestal rond de 16 graden celsius is, maar afgelopen jaar door het vele smeltwater in de ochtend slechts 13 graden. Er wordt eerst 200 meter tegen de stroming in gezwommen, waarna er 2000 met de stroming mee wordt afgelegd en tenslotte nog 1600 tegen de stroming in.
Fietsen: Het fietsparcours bestaat uit 186,6 kilometer met 3923 hoogtemeters en loopt van Graz naar de Großsolk Dam. Tussen begin en eindpunt moeten er vier bergpassen overwonnen worden, waarvan twee van de buitencategorie: de Gaberl (19 kilometer a 5%) en de Sölkpass (13 kilometer a 7%, waarvan de laatste 1.5 kilometer a 14%)
Lopen: Het loopparcours voert van de Großsolk dam via de Südwandhütte naar het kabelbaanstation van de Dachstein. Er wordt voor het overgrote deel op trails gelopen en er moet 1863 meter geklommen worden. De hoogtetoename zit vooral in de laatste 16 kilometer van het parcours: hier gaan de atleten nog zo’n 900 meter omhoog.

(tekst gaat verder onder de foto)

De Swedeman kent waanzinnige uitzichten bij het lopen. (Foto: website Swedeman).

Swedeman Xtreme Traithlon
Zweden
20 juli 2019

De Swedeman Xtreme Triathlon wordt rondom het Zweedse Åre gehouden, een plaatsje in het midden van Zweden, zo’n 8 uur rijden van Stockholm. Hoewel het wat lastig te bereiken is, wordt de natuur er niet minder mooi om. Voor liefhebbers van prachtige uitzichten is de Swedeman dan ook zeker aan te raden.

Zwemmen: De 3800 zwemmeters zullen ijskoud zijn: er wordt gezwommen in het Öster-Noren, waar de gemiddelde temperatuur rond de dertien graden is. Het zwemmen eindigt bij de grootste waterval van Zweden, waar de atleten over een stijl pad van 400 meter naar de wisselzone moeten lopen.
Fietsen: Er moeten liefst 205 fietskilometers worden afgelegd in Zweden, met ongeveer 2000 hoogtemeters. Het parcours start in Tännforsen en voert over oneindig veel heuvels. De organisatie waarschuwt bij voorbaat al voor de rendieren die je onderweg tegen gaat komen.
Lopen: Het loopparcours van circa 41 kilometer kent eveneens 2000 hoogtemeters. Het parcours gaat over vele trails en single tracks en kan onder een laagje sneeuw liggen. De laatste 10 kilometer moeten met een support runner gelopen worden, want deze gaan zo’n 1000 meter omhoog naar de toppen van de Åreskutan en de Toppstugan.

(tekst gaat verder onder de foto)

De start van de Norseman Xtreme Triathlon. (foto Delly Carr).

Norseman Xtri 
Noorwegen
3 augustus 2019

De Norseman wordt al sinds 2003 georganiseerd en is een immens populaire race geworden. Ieder jaar proberen veel atleten een plekje in de race te bemachtigen, maar er is maar ruimte voor 232 atleten via de loting. Het was tussen 31 oktober en 5 november 2018 mogelijk om in te schrijven voor de loting voor de editie van 2019. De verwachting is dat het dit jaar ook zo zal zijn voor de editie van 2020.

Zwemmen: Het zwemonderdeel start vanaf een veerboot die het Hardangerfjord bij het plaatsje Eidfjord in vaart. De atleten moeten vanaf hier 3800 meter naar Eidfjord terugzwemmen door het koude water.
Fietsen: De 180 fietskilometers gaan door de bergen. Vooral in de eerste veertig kilometer krijgen de atleten het zwaar: het parcours loopt daar naar 1200 meter boven zeeniveau. In totaal moeten de atleten ongeveer 3500 hoogtemeters overwinnen voordat ze de fiets in de tweede wisselzone mogen parkeren.
Lopen: De afsluitende marathon voert van het dorpje Austbygdi (190 meter NAP) over vlakke wegen naar het 25 kilometer verder gelegen Rjukan. Vanaf daar beklimmen de atleten de Gaustatoppen, waarbij het parcours in de laatste 17 kilometer naar 1880 meter boven zeeniveau gaat.

(tekst gaat verder onder de foto)

De atleten moeten onder andere de Col de Izoard bedwingen. (Foto: website Embrunman).

Embrunman 
Frankrijk
15 augustus 2019

De Embrunman beleeft dit jaar al zijn 36e editie en is daarmee misschien wel de oudste ‘extreme’ triathlon. Naast de lange afstand kent de Embrunman ook een standaard afstand die op dezelfde dag gehouden wordt. Driemaal wisten Nederlanders in de Franse Alpenstad te winnen: Pim Van den Bos in 1992, Floris Jan Koole in 1996 en Bianca van Dijk in 2000.

Zwemmen: Er worden twee ronden gezwommen in het kraakheldere water van een afgedamd stukje van La Durance.
Fietsen: De fietsproeve is naar verhouding het zwaarste onderdeel, doordat men tijdens de 188 kilometer onder andere de col d’Izoard moet bedwingen die met 2361 meter boven de zeespiegel het hoogste punt van de race vormt.
Lopen:  De afsluitende marathon bestaat uit drie rondes in en om Embrun, waarbij per ronde ook nog eens ruim 100 hoogtemeters verwerkt moeten worden.

(tekst gaat verder onder de foto)

De Icon Livingo Extreme Triathlon maakt met 5000 hoogtemeters in het fietsparcours zijn naam waar. (Foto: Icon).

ICON Livingo Xtreme Triathlon
Italië
30 augustus 2019

De Icon Livingo Extreme Triathlon wordt sinds 2016 georganiseerd en kan zich scharen onder de zwaarste van extreme triathlons met winnende tijden boven de dertien uur bij de mannen. Bij de vrouwen won afgelopen jaar Eline Koers in 16:57 uur.

Zwemmen: Er wordt 3800 meter gezwommen in het meer Gallo: het is daarmee het hoogste zwemonderdeel voor een extreme triathlon. Het water is normaal gesproken tussen de 14 en 18 graden celsius, waardoor een wetsuit en neopreen badmuts verplicht zijn.
Fietsen: Het fietsen kent 195 kilometer met circa 5000 hoogtemeters. De start in Livingo is op 1815 meter, maar de route voert de atleten over de Forcola Pass (2315m), de Bernina Pass (2323m) de Fuorn Pass (2149m), de beruchte 48 haarspeldbochten van de Stelvio Pass (2557m) en de Foscagno pass (2291m). De tweede wisselzone bevindt zich op 2100 meter bij Trepalle bij Livigno.
Lopen:  De afsluitende marathon loopt in eerste instantie acht kilometer bergaf naar Livigno zelf, waarna er een behoorlijk stuk relatief vlak gelopen wordt. De laatste negen kilometer gaan echter weer stijl omhoog, om te finishen op 3000 meter hoogte.

(tekst gaat verder onder de foto)

De 180 fietskilometers van de Manx Xtreme Triathlon voeren over het hele eiland. (Foto: Manx Xtreme Triathlon)

Manx Xtreme Triathlon
Isle of Man (Groot Brittanië)
29 september 2019

De Manx Xtreme Triathlon zal dit jaar jaar – in 2019 dus – op 29 september het eerste levenslicht zien. De race op het Britse Isle of Man, dat in de Ierse Zee tussen Ierland en het Verenigd Koninkrijk ligt, is een ‘Xtri World Tour prospect race’ en zal als alles goed gaat worden opgenomen in het vaste programma van de Xtri World tour.

Zwemmen: Geheel volgens traditie van de Xtri World tour worden de deelnemers voor de zwemstart met een veerboot 3800 meter van land gevaren, om in dit geval door de Ierse Zee  terug te zwemmen naar de stad Laxey.
Fietsen: Het fietsparcours van 180 kilometer voert vanaf Laxey over vrijwel het gehele Isle of Man, maar eindigt hemelsbreed slechts 25 kilometer verderop bij de vuurtoren van Point of Ayre. De atleten krijgen onderweg 3000 hoogtemeters te verduren, verdeeld over een aantal serieuze klimmen die van zeeniveau tot zo’n 500 meter reiken.
Lopen: Het loopparcours start bij de vuurtoren bij Point of Ayre en voert de eerste tien kilometer langs zee en over het strand. Na een heuvelig stuk moeten de laatste tien kilometer samen met een support runner gelopen worden. Dit laatste stuk voert over een aanvankelijk goede weg naar de verlaten mijnen van Laxey. Eenmaal bij de mijnen aangekomen volgt een steile klim naar de top van de Snaefell (621m).

The post Welke race moet ik kiezen? Een aantal van de uitdagendste Extreme Triathlons appeared first on 3athlon.nl.

2019 wordt het jaar van ons allemaal!

Trikipedia 1 week 3 days ago

VRIJDAG – En zo maken we ons eerste bestaansjaar vol met een schat vol prachtige verhalen. Van eigen hand, maar vooral ook dankzij de input van velen. Sommigen namen zelfs de laptop ter hand en deelden met ons hun ervaringen, anderen tipten ons. We kregen heel veel tips. Zonder jullie, geen Trikipedia. Dat beseffen Ruud en ik maar al te goed.

Vandaag kregen we langs verschillende kanalen (Facebook, Twitter, Instagram, Whatsapp, Mail, (maar zelfs twee kaartjes op de post) spontane felicitaties. Zo’n eerste jaar, is natuurlijk nog maar een begin. We kregen vandaag het 19e Bondsblad Transition onder ogen. Op de cover stond als triggerend kopje: Hallo 2019! DIT WORDT JOUW JAAR.

Die koppen we graag in. 2019 wordt het jaar van ons allemaal. Wij zijn TriathlonNL, maar we zijn ook DuathlonNL en alle varianten, die van de driekamp zijn afgeleid.

Nog even terug naar de felicitaties. Ze kwamen uit vele hoeken van het land, maar ook van onze zuiderburen, een paar goede vrienden uit Frankrijk (Christophe, Nick), van Danillo Palmucci, uit Lanzarote (Johan, Tessa, Kenneth), uit Oostenrijk (Yvonne), uit Ecuador (Arjan), Amerika (Gordon, Marcel), Australië (Els en Lotte), het Midden-Oosten (Leanne), Spanje (president Marisol Casado) en vanuit Zuid-Afrika, waar onze tien Nederlanders zich opmaken voor de eerste World Cup zondag.

Het filmpje wat Jorik, Menno en Marco stuurden willen we jullie niet onthouden. Tegen dit prachtig toptrio en tegen alle andere – genoemde en niet genoemde lieve mensen – zeggen wij:

ONTZETTEND BEDANKT. HET INSPIREERT OM ER WEER EEN VOL JAAR TEGENAAN TE GAAN.

Ruud en Wim

Eén jaar Trikipedia. We gaan terug naar veertig jaar geleden: Ironman II met Tom Warren – WTJ 1058

Trikipedia 1 week 3 days ago

VRIJDAG – Het is vrijdag 8 februari. Een bijzondere dag voor de triathlonsport. Vandaag vieren we onze 41e verjaardag. Het is vandaag ook de dag dat Trikipedia.nl werd gelanceerd. Vergeleken bij de Hawaii-traditie zijn we nog een groentje. Zonder al te veel op-de-borst-klopperij mogen jullie best weten dat heel goed gaat met de site. We hebben enkele loyale partners, die ons alle ruimte geven met de meest uiteenlopende verhalen. We zien de lezersschare groeien. Niet eens zozeer op Facebook als wel op de site zelf. En daar is het ons om te doen, verhalen zijn er om gelezen te worden. Als Trikipedia hopen we ook komend jaar een betrouwbare bron van informatie te mogen zijn voor jullie.

Laten we het daarbij op deze dag? Niet helemaal. Zoals we vorig jaar veel aandacht besteed hebben aan de eerste Ironman, zo blikken we nu terug op de tweede – veel minder bekende – editie. De race eenmalig gehouden op een zondag: 14 januari. In Nederland vroor het dat het kraakte, een Elfstedentocht leek op komst. Aan de andere kant van de aardbol was het ook niet zo heel best. Voor Hawaii-begrippen dan toch. Aan de hand van winnaar Tom Warren nemen we jullie mee terug naar 14 januari 1979, ruim veertig jaar geleden. Het is een bewerking van het verhaal in Sports Illustrated, een publicatie die voor een eerste doorbraak van de sport zorgde.

Hij zette zijn storm-hoofd op. Gelukkig was de stekende regen gestopt en zijn hersens werkten nog. Concentreren nu, zei Tom Warren tegen zichzelf. Nog 20 mijlen te gaan, het meeste tegen die verschrikkelijke wind in. Dezelfde storm die hij al negen uur voelt. Bovenaan de klim staat een stel, twee Hawaii-toeristen op middelbare leeftijd. De loper passeert. Haast struikelend, shirt al uit, ogen omlaag. Uiteindelijk kan de toerist zich niet langer inhouden: ‘Go Iron man’, schreeuwt ie, ,,Go Iron Man’. Tom Waren, 35 jaar, schuifelt voorbij. Nog 20 mijlen te gaan. En de anderen zitten achter hem aan.

Eerder op de dag is Warren gestoken door een kwal en deels verblind door het zoute water. Onderweg raakte hij de weg kwijt en verward, maar opgeven deed ie niet op The Hawaiian Iron Man Triathlon. Onder de deelnemers was een man in Supermanpak. Allemaal met dezelfde reden op Oahu: een hang naar buitensporige uitdagingen.

Warren is daar een mooi voorbeeld van. Ooit had ie een weddenschap met een man in de sauna om 400 sit-ups te doen. Na 300 verliet de man oververhit de sauna. ,,Je bent knettergek’’, tegen Warren roepend. Die maakte de resterende honderd af en won een fles bier.

Het stormde die ochtend op Big Island, Hawaii. Windsnelheden van 40 mijl per uur aan Waikiki. Een marineofficier kreeg zijn boot de haven niet uit, waarmee de begeleiding bij het zwemmen gereduceerd werd tot een reddingssloep terwijl er metershoge golven stonden op het parcours tussen War Memorial Natatorium en Hilton Channel. Aanvankelijk waren 28 mensen ingeschreven, uiteindelijk stonden er 16 in het donker op het strand. Zwarte lucht, de wind knakte haast de palmbomen.

Er werd gestemd of de race door moest gaan. 13 waren voor, drie tegen. Een vrouw, die een jaar getraind had, beende weg. Ze vond haar leven waardevoller dan dit gekkenwerk. ,,Iedereen moet zijn eigen afweging maken’’, zei een man in regenjack.

In 1978 waren bij de eerste editie twaalf mannen gefinisht. Drie stapten uit. Eén ervan ijlde en verliet de race. De tweede had tevoren gezegd maar 14 mijlen te lopen. En de derde maakte z’n fiets kapot.

Prijzengeld  was er niet, ze kregen allen een beker. Gordon Haller, de 28-jarige taxichauffeur en winnaar was blij met een kort wedstrijdverslag in de Honolulu krant. En hij kreeg mails met als aanhef ‘Iron Man’.  Het was een experiment met een allegaartje aan deelnemers. Eentje durfde amper het water in, een ander kocht daags tevoren nog een fiets en op de marathon ging een deelnemer rustig even langs de McDonalds. De snelste zwemmer had een slechte knie uit zijn karatetijd en deed acht uur over de marathon. Anderzijds had organisator John Collins niet voorzien dat Gordon Haller en student John Dunbar er een strijd van leven op dood van zouden maken. Dunbar mocht dan 20 minuten eerder aan het fietsen beginnen, Haller bleef hem achtervolgen. De nacht voor de wedstrijd was Dunbar nog druk doende met z’n spullen bij elkaar zoeken, maar de truck waar alles in lag was op 8 februari – raceday – kwijt. Na tien mijl marathon begon Dunbar te hallucineren. Hij had geen water meer en sloeg twee glazen bier achterover. Haller haalde hem vier keer in. Tijdens massagebeurten en sanitaire stops. Uiteindelijk finishte de cab-driver in 11.46 en Dunbar vloekend en tierend op fout geparkeerde auto’s in 12.20.

Het paste helemaal niet bij deze 25-jarige blonde, vriendelijke man, verlegen in gezelschap. Maar na zijn nederlaag kwam ook de opstandige Dunbar naar boven, strijdlustig tot op het bot. Hij zou Haller een jaar later weer treffen. En vast van plan hem te over-treffen.

Haller had wel gestudeerd, maar deed weinig met die opleiding. Taxi’s rijden, dakenreparateur. Maar na de eerste Ironman toch vooral sportman. ,,Als je talent hebt, moet je het gebruiken.’’ Was zijn leus. Hij trainde het hele jaar door in Oregon, goed of slecht weer. In de jaren daarvoor was hij vaak ziek. In 1969 zelfs negen maanden. Hij had klierkoorts, keelontsteking, hepatitis, dysenterie en een dubbele hernia. In een week tijd was hij 14 kilo lichter. ,,Op de dag dat Neil Armstrong op de maan wandelde, at ik voor het eerst sinds tijden weer iets’’ zei hij later. Gordon besloot met intensieve bewegingsoefeningen keihard aan zijn herstel te werken. Op 5 januari 1970 verklaarden de doktoren hem genezen….

In 1979 stonden hij daar opnieuw tussen het groepje deelnemers van allerlei pluimage. Er was een gymdocent bij, een accountant, eentje die rechten studeerde, een toekomstig anesthesist, een boekhouder van een lease maatschappij.  En mariniers natuurlijk. Henry Forrest bijvoorbeeld, die al liftend van de Amerikaanse oost- naar westkust was gereisd om een kortere (goedkopere) vlucht naar Honolulu te kunnen betalen. Zo’n 20 jaar niet op een fiets gezeten overigens.

In 1979 was Tom Warren de onbekende deelnemer uit San Diego, waar hij de bar Tug’s Tavern runde. De reis naar Hawaii kostte hem 1000 dollar. ,,Anderen kopen daar meubels voor, Maar dit is iets  wat je voor de rest van je leven meeneemt.’’ In dat opzicht had hij veel weg van Haller en Dunbar, fanatiek tot het uiterste. Toch waren er verschillen. Warren trainde graag, maar alles in combinatie met zijn horecazaak, terwijl Haller niet van plan was nog een dag langer te werken. Dunbar hangt daar tussenin. Op een samenkomst van de organisatie met de deelnemers was alles gericht op het duel Haller en Dunbar. Tom Warren stond op en zei: ,,I just want to be a factor.’’

Collins stelde de race al een dag uit en ook op de woensdag was 7 uur ’s morgens geen optie vanwege het weer. Hij was bang dat er mensen zouden verdrinken of tijdens het fietsen overvallen door noodweer. Warren dacht vooral aan de wind, die aan de achterkant van het eiland in zijn voordeel zou zijn. Hij zat hoger, wilde zijn lijf als zeil gebruiken. Dunbar trok op het strand zijn Superman-pak uit. ,,Hoe zijn de condities?’’ vroeg hij een toeschouwer. ,,Vreselijk’’ was het antwoord. Waarop John: ,,Uitstekend.’’

De wedstrijdregels schreven voor dat elke zwemmer een kanovaarder bij zich heeft. Op Hawaii kan iedereen zwemmen, dus dat mocht het probleem niet zijn. Na 40 minuten moest een van de peddelaars gerede worden. Het was Jamie Neely, die Gordon Haller begeleide. Hij excuseerde zich, was bang voor zijn leven. Zwemmen in de oceaan is niet als in een zwembad, waar Haller 12 maanden in getraind had. In het eerste jaar lag hij 80 minuten in de kalme zee, nu raakte hij zonder navigator de weg compleet kwijt.

De 27-jarige restaurantmanager Ian Emberson kwam na 62 minuten als eerste aan de kant met Tom Warren vier minuten later. Vervolgens Dunbar en Mike Collins, zoon van Founder John. De pas 16-jarige Mike was zodanig verzwakt dat hij 14,5 uur met zijn fiets over het parcours zwalkte. Dunbar was compleet onderkoeld, zijn lijf schudde alle kanten op. Een toerist vroeg bezorgd: ,,Moet hij niet uitrusten?’’ Intussen dobberde Haller nog ergens in de oceaan.

Lyn Lemaire, een 27-jarige vrouw uit Boston bleef als enige vrouwelijke deelnemer over. Na 76 minuten keerde ze terug op het strand. Als negende en bijna twee uur in de oceaan kwam aller dan toch uit het water. Hij kon amper overeind blijven staan, stamelde iets als: ,,Is dit nu alles?’’. De concurrentie was 20 mijl op de fiets vooruit. Hier had Haller een jaar lang voor getraind. Toch zou Haller niet uitstappen. Hij ging douchen, kleren aantrekken en stapte wankelend op de fiets. Hopende ze nog allemaal te achterhalen.

Vooraan kwam Warren steeds dichterbij de koppositie. Verrassend, want hij had veel minder tijd om te trainen dan de werkloze Haller en Dunbar. Op de dag van uitstel had de laatste zijn opponent Haller uitgedaagd om het in een rechtstreeks duel uit te vechten. Warren hoorde het aan en keerde terug naar de bar van het hotelletje waar hij verbleef. Het duel kwam er niet.

In de echte race werd het weer steeds slechter. Vanuit de bergen kwamen berichten van sneeuw en wateroverlast op de wegen. Warren haalde Emberson in op een steile heuvel met zicht op de Pacific. Het waaide zo hard dat de begeleidingsauto’s haast van de weg geblazen werden. Emberson was vooral een goed zwemmer, hij stak om de haverklap het water tussen Oahu en Molokai over. Fietsen kon ie niet en hij had slechts één marathon gelopen.

Naarmate de dag vorderde, stopte het eindelijk met regen. Warren behield de leiding, maar werd verrassend genoeg gevolgd door een vrouw: Lyn Lemaire lag tien minuten achter hem. Toen zij Dunbar voorbij reed, vroeg ‘Superman’ aan een begeleider: ,,Doet zij ook mee?’’ Zelfvoldaan keek Lyn achterom naar de verbouwereerde Dunbar en zwaaide. Als wielrenster had ze enkele Amerikaanse snelheidsrecords.

Dunbar concentreerde zich op zijn achterstand op Warren. Eerst 15 minuten, toen een half uur. Hij vroeg zich af:  ,Wanneer gaat hij stoppen.’’ Maar de leider voelde geen pijn, beter gezegd: hij liet geen pijn toe. Hij zei tegen zichzelf: ,,If I don’t stop, nobody can catch me.’’

 

Toms moeder kwam uit een atletiekfamilie. Vader George zat in het bankwezen, hij overleed in 1966. Toms broer Bill is zeven jaar ouder. Net als pa had Bill geen interesse in sport. Tom was vaak op zichzelf, trainde zichzelf. Bij wedstrijden dacht hij aan de koppositie, zodat niemand de pijn op zijn gezicht kon zien. ,,Als ik van vermoeidheid zou moeten stoppen, zou ik doen alsof het een lekke band is.’’

Terug richting Honolulu over Route 99 te midden van de ananasbomen en suikerrietvelden kregen de deelnemers de wind pal op kop. Ian Emberson stond zo goed als stil. Tom Warren had nog steeds een half uur voorsprong op Lyn Lemarie en iets meer op John Dunbar. Maar de achtervolgers namen een meer beschutte route. Lyn kwam even tot op vijf minuten. ,,Where’s the girl?’’ bleef Warren roepen.

Haller en Dunbar rekenden op hun marathon en het feit dat Warren eindelijk zou instorten. Een jaar eerder liep Dunbar een kale marathon in 2.39 uur. Hij had alles op Hawaii gezet om daarna een baan te zoeken. Downtown Honolulu kneep Warren zo hard in de remmen dat zijn volgbus haast tegen hem aan knalde. Hij stapte af, smeerde zijn voeten in met vaseline. Een tv-man stak een microfoon onder zijn neus. ,,How do you feel?’’, schreeuwde hij tot Warren. ,,I don’t feel like dancing.’’ was zijn antwoord.

Elf minuten later volgden Lemaire en Dunbar. Hij was twee keer van fiets gewisseld, want het zadel zat niet lekker. Zijn gezicht was getekend, zijn ogen dof. Warren was toen al voorbij Waikiki Beach op de Kalakaua Avenue. Zijn stemming was goed. Hij zon liedjes en beloofde zichzelf een houten leeuw van 600 dollar te kopen, mocht hij winnen.

Andere kleren dan sportbroekjes en T-shirts had de Amerikaan nooit aan. In Parijs liep hij ooit naar de Seine om te gaan zwemmen. De mensen keken hem raar aan.  Nu, terwijl hij het verkeer ontwijkt in het centrum van Honolulu besteedt niemand aandacht aan hem. Dunbar passeerde Lemaire en Emberson, maar lag nog altijd een half uur achter. En Haller was door zijn desastreuze zwemonderdeel een uur van een tweede overwinning verwijderd.

Na het keerpunt was het terug door de stad tot de finishlijn in Kapiolani Park. Negen mijl achter Warren was Gordon Haller gestopt om wat te drinken, zijn begeleiders naast hem. Warren, op de terugweg, verhoogde expres het tempo. Kop de lucht in en met grote pas. Haller kon niet geloven dat deze man kennelijk geen pijn voelde. Na negen uur zag hij Warrens gezicht voor het eerste. Het voelde alsof hij werd neergeschoten. Dunbar overkwam het volgende uur hetzelfde. Het was daar dat hij voelde ook zijn laatste Ironman niet te kunnen winnen.

Tom Warren voelde zich onoverwinnelijk. Het regende lichtjes toen zijn crew samen met een groepje lachende tieners hem de laatste meters naar de finish begeleidde. De marathon ging in 3.51 uur. Zo’n twintig mensen wachtten hem bij de eindstreep op. Het kostte hem 11.15.56 uur om een Iron Man te worden. Zijn eerste woorden waren: ,,The game is done! I’ve won. I’ve won!’

Languit lag hij in het gras. Toen hij na een poosje overeind wilde komen, lukte dat slechts toen een bejaarde man hem bij omhoog tilde. Precies op dat moment kwam ‘Cowman’ voorbij. Hij had 2,5 uur in het water gelegen en was negen uur onderweg geweest op de fiets. Nu begon voor hem – echte naam Ken Shirk – de marathon. Al jodelend vertrok hij bij zonsondergang.

Twaalf van de vijftien haalden de finish. Frank Day verdraaide zijn knie bij het zwemmen en moest tijdens de marathon uitstappen. Twee jonkies – Dave Heffernan en Dennis Cahill – stonden doodsangsten uit tijdens de marathon in het drukke verkeer. Ze gaven er de brui aan. Emberson werd derde in 12.23, Haller had 12.31 nodig. Zijn marathontijd was de snelste van de dag, acht minuten sneller dan Warren. Lyn Lemaire was de eerste vrouw ooit. Ze rende hard naar de finish toe: vijfde totaal in 12.55. Henry Forrest ging 35 minuten sneller dan het jaar ervoor. Cowman zette de koeienhelm recht toen de klus na 16.41 uur geklaard was.

Warren wachtte Dunbar op voor de tweede plaats. Zijn ogen werden groter toen hij de man zag, die maar niet wilde uitstappen. Hij mompelde iets van felicitaties, waarop Warren knipoogde: ,,Klaar voor een kroegentocht?’’ Maar de ontgoochelde Dunbar beende weg, gewikkeld in dekens. De ontmoeting tussen Warren en Haller was na afloop hartelijker. De oude en de nieuwe kampioen liepen samen het park uit en stapten in een jacuzzi. Tot middernacht namen ze hun trainingstheorietjes door. Over één ding waren ze het snel eens: it was a way of life.

Rond half twee ’s nachts dwaalde kampioen Tom Warren in de regen in z’n eentje door de verlaten straten van Honolulu. In het park stond John Miles als een schildwacht te wachten op zijn zoon Mike. De knaap zou de andere morgen om half negen het park bereiken….

 

Bron: het hoofdartikel komt uit Sports Illustrated; daarnaast zijn er passages uit West Hawaii Today, Hawaii Tribune Herald en New York Times.

Transition #19 sneak preview

transition.nl 1 week 3 days ago

Het nieuwe jaar is begonnen en iedereen kijkt uit naar de start van het seizoen. Wij zeggen Hallo 2019! en trappen af met een aantal oude bekenden uit Transition en een heleboel vers leesvoer voor jou. Verschijningsdatum: 8 februari 2019. \\\\\\\\\\\\ Maaike Caelers stopte eind vorig jaar met topsport. De toptriatlete is openhartig als ze […]

Het bericht Transition #19 sneak preview verscheen eerst op Transition.

Pages