Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

UT-triathlon nog lang niet vol; Duin-tri zondag; Vragen over WK Hamburg – WTJ 1600

Trikipedia 4 weeks 1 day ago

 

VRIJDAG – Soms lees je berichten, die elke logica te boven gaan. Neem de oproep, ja zeg maar gerust noodkreet van de UT Triathlon Enschede. De wedstrijd stond stevig op 27 september nadat eind mei geen optie bleek. Gegeven het feit dat we nog weinig wedstrijden hebben kunnen, zou je verwachten dat het storm loopt op die paar triathlons die nog over blijven.

Enschede smeekt om deelnemers

De organisatoren van de studententriathlon waren er van overtuigd dat ze op de Campus van de Universiteit Twente een leuke en veilige UT-triathlon konden houden. Maar vandaag komt de onverwachtse aanvulling: ‘daarvoor hebben we echter nog wel iets nodig: deelnemers! Hoewel wij erg graag een triathlon organiseren is het met de huidige hoeveelheid deelnemers helaas financieel niet haalbaar. Wij gaan hard ons best doen de wedstrijd zo te structuren dat we met een kleine groep toch een mooiee dag kunnen maken, maar daar hebben we echt meer inschrijvingen voor nodig.

Zo’n bericht komt ook voor ons onverwachts. Zou het dan toch zo zijn dat triatleten voorzichtiger geworden zijn en liever dit jaar overslaan om volgend seizoen gezond en wel weer aan de start te verschijnen. Zou er angst leven onder atleten? Ik ken wel enkele sporters in mijn omgeving, die inderdaad wel lekker doortrainen maar aan wedstrijden nog niet toe zijn. Het hoort allemaal bij een jaar waarin niks meer normaal is.

Duin Triathlon preview

In Enschede moeten ze er dus nog hard aan trekken, andere wedstrijden lopen wel vlotjes vol. Na de bliksemstart vorige week met de Super League Triathlon Arena Games Rotterdam gaan we dit weekend ook echt naar buiten. Zondag is dat de Duin Triathlon uit de koker van de ervaren organisatoren van Start2Finish. Vanaf 9.30 uur gaat het los in de Flevopolder. Vijf waves in de sprint afstand, en tot slot een mini afstand voor de jeugd om 16.15 uur. Milan Brons, Wouter Dijkshoorn, Ian Pennekamp en Tjardo Visser zijn zo maar enkele namen van favorieten, die ook meteen in de eerste wave te water gaan. Deborah Wissink, Joyce Caro en Dieuwertje Bax zijn bij de vrouwen de te kloppen triatletes. De Duin Triathlon speelt zich af op en rond de Muiderzandplaats in – gemakshalve – het meest zuidwestelijke puntje van Flevoland. Iedereen heel veel plezier daar.

Veel kritiek op ITU en de keuze voor Hamburg als WK

Een ander bericht wat mijn logica te boven gaat, is het ITU besluit om in Hamburg feitelijk maar ‘het hele seizoen’ onder te brengen. WK Mixed Relay, WTS Grand Final. Het speelt zich allemaal af in de verder lege straten van de Duitse stad. Geen publiek, wel topsport. Echter het wordt een ‘gemankeerd WK’, omdat niet iedereen erbij kan zijn. Kritiek had Maya Kingma er vorige week al op en in een video wordt dat nog eens versterkt door Sarah True. Ze somt zeven punten op waarom de ITU een verkeerd besluit heeft genomen.

1.Fout is het om de afstand terug te brengen tot een sprint triathlon, terwijl triatleten focussen op de Olypische aftand;
2.De aankondiging komt slechts twee weken voor het evenement, geen mogelijkheid tot specifieke training op korte termijn;
3.Reisberperkingen overal ter wereld, waardoor veel atleten niet kunnen komen en dus is het een EK in plaats van een WK;
4.Niet overal ter wereld kunnen mensen zich op korte termijn laten testen. Vooraf erg lastig, nadien ook weer;
5.Onethisch om atleten uit te nodigen de wereld over te reizen terwijl er een pandemie is;
6.De invloed van de komende Olympische Spelen en selectie-eisen, waardoor atleten zich verplicht voelen risico’s te nemen;
7.In de wereld zijn verschillende maatregelen per land, dus de trainingsmogelijkheden zijn niet gelijkwaardig.

Dat laatst kan ook wel eens het geval zijn als we geen pandemie hebben overigens. Het ene land heeft nu eenmaal meer geld/faciliteiten dan het andere. Maar goed, Sarah heeft in hoge mate gelijk. Het WK Relay vinden wij ook nog wel billijk, maar de individuele wereldtitels zou je eigenlijk niet moeten willen betwisten dit seizoen.

Maar ja, de Tour begint zaterdag ook. En ook dat evenement wacht op…? Juist op niemand.

Duin Triathlon dus in eigen land. Challenge Davos in Zwitserland. Een topveld bijeen onder aanvoering van titelverdediger Pieter Heemeryck. Hij heeft alvast één concurrent minder: de Noor Kristian Blummenfelt gaat niet van start.

O ja, dit was de 1600e. Normaal bij elke honderd bouwen we wel een feestje, maar in coronatijd is dat niet zo gepast. Dus op naar de 1700, hopelijk dan al onder beter gesternte.

Viersel, La Roche, Robertville, Davos, Vercorsman, Almere… Een overzicht van de wedstrijden van dit weekend

3athlon.be 4 weeks 1 day ago

Hoera, het is weer triatlon en we krijgen het laatste weekend van augustus meteen een superweekend, met drie grote Belgische wedstrijden, de eerste post-corona Nederlandse triatlon en de internationale herstart van het Challenge circuit. Een overzicht van alle wedstrijden van dit weekeinde en waar en hoe je ze kan volgen…

BK sprinttriatlon en 1/3de triatlon Viersel

Zaterdag worden er in Viersel de eerste Belgische titels uitgereikt van 2020. Het BK sprinttriatlon maakt deel uit van de T3 Series en het belooft een superspannende wedstrijd te worden. Er zijn geen toeschouwers toegelaten op de wedstrijd-site in Viersel, maar we zijn er met een ploeg van 3athlon.be aanwezig om live updates te brengen, niet alleen van het BK sprinttriatlon, maar ook van de jeugdtriatlons. Op zondag is er voor het eerst de 1/3de triatlon in Viersel, voorafgegaan door de traditionele kwarttriatlon. In de 1/3de triatlon komt een wereldkampioene aan de start. Alexandra Tondeur reist van La Roche door naar Viersel namelijk, maar ze moet het wel opnemen tegen onder andere Katrien Verstuyft…

Xenia Luxem wint in Viersel in 2019 (foto: 3athlon.be/Tom Verelst)

Zaterdag kan je vanaf 10 uur en zondag vanaf 9u30 alles live volgen op 3athlon.be met updates, foto’s en video’s. Alle info over de wedstrijden vind je op de website van KTT.

Challenge de l’Ourthe in La Roche

In La Roche is het dit weekend aan de klimmers, want zowel de triatlon op de weg op zaterdag als de cross-triatlon op zondag hebben flink wat hoogtemeters. Tim Van Hemel is de grote favoriet om de dubbel, de Challenge de l’Ourthe, te winnen al zagen we deze week op social media dat nog een aantal favorieten aan het twijfelen waren om de dubbel te doen. Zaterdag is overigens Alexandra Tondeur de grote favoriete bij de vrouwen. Het wordt voor de wereldkampioene long distance triatlon dus een druk weekend. Ook van La Roche proberen we zoveel mogelijk updates te brengen en anders kan je altijd de Facebook pagina van Sportevents volgen.

Belgisch kampioenschap Swimrun Het podium van het BK swimrun in 2019

Aan het Lac de Robertville vindt voor het tweede jaar op rij het Belgisch kampioenschap Swimrun plaats, naar analogie met de vooral in Scandinavie populaire Otillo swimruns waarbij zwemmen en lopen afgewisseld worden en de wedstrijd in duo wordt afgelegd. Er zijn verschillende afstanden in Robertville, maar de 33 km is de competitie-afstand voor het BK. Wie worden de opvolgers van Kevin Buffet en Thomas Ghysel? Dat weten we zaterdagnamiddag. Je krijgt uiteraard een uitgebreid verslag op 3athlon.be van dit in Belgie nog niet zo heel bekende wedstrijdformat. Alle info op de website van Ecoswimrun.

Eerste Nederlandse triatlon in Almere-Duin

In Nederland was er door de corona-crisis nog geen enkele officiele wedstrijd dit seizoen en dus krijgt Almere-Duin de eer om de herstart van het Nederlandse triatlonseizoen te houden. Almere-Duin is een bekende plek voor veel Belgische atleten want de afgelopen jaren vond het Belgisch kampioenschap duatlon lange afstand er plaats. Er staan dit jaar nauwelijks Belgen aan de start in Almere-Duin…

Challenge Davos met Pieter en Kenneth Pieter Heemeryck wint Challenge Davos in 2019 (Foto: Challenge Davos/Kasper Pedersen)

De Challenge Davos, de eerste grote post-corona internationale halve triatlon, belooft een spannende strijd te worden met een indrukwekkend deelnemersveld. Titelverdediger Pieter Heemeryck en Kenneth Vandendriessche nemen het op tegen onder andere Sebastian Kienle, Kristian Blummenfelt, Joe Skipper, Andi Bocherer, Andy Dreitz, Manuel Kung, Sam Laidlow en nog een legertje toppers. Het wordt slecht weer zaterdag en volgens Pieter zal de beste winnen in Davos. De wedstrijd is te volgen via de social media van Challenge en wij brengen op zaterdagavond een uitgebreid verslag, met reacties van de Belgen, op 3athlon.be.

Vercorsman met Diego en Timo

Normaal hadden ze op 15 augustus allebei aan de start gestaan van de Embrunman, maar die kon door de corona-crisis niet doorgaan. In de Vercorsman krijgen Timothy Van Houtem en Diego Van Looy, vorige week nog tweede in de Triathlon de la Madeleine, een nieuwe kans om hun goeie vorm te tonen. Van Looy heeft de afgelopen tijd hard getraind in de Franse Alpen en is de grote topfavoriet in de loodzware Vercorsman, met op de 120 km fietsen de beklimming van de Col de la Machine en de Col du Mont Noir… Alle info vind je op de website van de Vercorsman. En zondag krijg je van ons uitgebreid verslag van de Vercorsman XL…

Pieter Heemeryck kijkt vooruit naar nu al heroïsche Challenge Davos: ‘Hier gaat de beste atleet winnen’

3athlon.nl 4 weeks 1 day ago

De weersvoorspellingen zijn slecht voor Challenge Davos en de atleten die morgen van start gaan, kunnen zich opmaken voor een koude en vooral ook zeer natte race in de Zwitserse Alpen. Zojuist vond de persconferentie plaats en alle pro’s waren het met elkaar eens. ,,Het is heerlijk dat we eindelijk weer kunnen racen, des te meer tussen dit ijzersterke deelnemersveld.” Eén van de deelnemers is natuurlijk titelverdediger Pieter Heemeryck. ,,Normaal gesproken is dit een race waar de beste atleet wint.”

Het is niet geheel onwaarschijnlijk, gezien het pittige karakter van Challenge Davos. Na een 1.9km lang zwemonderdeel in het kristalheldere bergwater van Davos, volgt een fietstocht over de Flüelapass. Atleten rijden eerst een kilometer of 13 omhoog, met een gemiddeld stijgingspercentage van rond de acht procent. Vervolgens volgt een bijna even lange afdaling om vervolgens om te keren en dezelfde weg – en dus opnieuw een lange klim en afdaling – terug naar Davos te volgen. ,,Gelukkig heb ik hier inmiddels ervaring met slecht weer”, toont de Belg zich positief. Sebastian Kienle staat ook aan de start en normaal gesproken wint hij zijn races altijd. Ik hoop dat ik daar morgen verandering in kan brengen.”

Fenella Langridge: ‘Kunnen we de Flüelapass niet veranderen in Fenellapass?’

Een ander mooi statement maakte de Britse Fenella Langridge, bij de vrouwen misschien wel de grootste kanshebster. Het lijkt haar wel wat dat – mocht zij op de fiets de snelste dame blijken – de beklimming naar haar wordt vernoemd. ,,De Fenellapass in plaats van de Flüelapass: dat moet toch kunnen?”, grapt ze. ,,Ik ga er alles aan doen om zo snel mogelijk omhoog te rijden. De grootste uitdaging zit hem misschien nog wel in het afdaling. Zwemmend en lopend ben ik ook vrij sterk.”

Imogen Simmonds: ‘Droog zou een luxe zijn’

Langridge zal onder andere tegenstand krijgen van de Duitse Laura Philipp en Zwitserse Imogen Simmonds. Laatstgenoemde was de afgelopen dagen voornamelijk bezig om het weer te checken. ,,Op z’n minst iedere twee uur”, lacht ze. ,,Het meest positieve scenario is voorlopig dat het droog blijft, maar dat lijkt nagenoeg uitgesloten. Het zou slechts een luxe zijn. Mijn petje af voor het team dat deze wedstrijd weet te organiseren.”

Ook Philipp probeert positief te blijven. ,,Er kan van alles gebeuren in deze omstandigheden en ik houd rekening met veel sterke dames. Ik weet één ding zeker en dat is dat ik na het zwemmen in de achtervolging moet. Gelukkig ben ik dat gewend. Met dit weer is het vooral belangrijk dat je sterk in je hoofd bent en je eigen grenzen kent.”

Sebastian Kienle: ‘Spannende race, niet alleen tussen de meest bekende atleten’

Terug naar de mannenrace, want daar is het dus Kienle die zeker ook als favoriet wordt gezien. ,,Maar het wordt een spannende race, niet alleen tussen de meest bekende atleten. Op een parcours als dit kan er veel gebeuren en zijn er veel lokale gasten die heel wat in hun mars hebben. Ik ben vooral erg dankbaar dat ik hier mag racen.”

Kienle kijkt uit naar race. (Foto: 3athlon.nl)

The post Pieter Heemeryck kijkt vooruit naar nu al heroïsche Challenge Davos: ‘Hier gaat de beste atleet winnen’ appeared first on 3athlon.nl.

Quinty Schoens over SLT en stressfractuur: ‘Dat was het dan, het was gewoon klaar’

3athlon.nl 4 weeks 1 day ago

,,Het is wennen. Normaal heb ik veel op de planning staan en zou ik me wel eens willen vervelen. Nu denk ik ‘wat ga ik vandaag doen’. Ik kom niet ver met die krukjes.” Het was een grote klap voor Quinty Schoens. Zondag mocht ze eindelijk weer racen en dan ook nog eens een bijzondere race: de SLT Arena Games in Rotterdam. Maar een paar dagen voor de wedstrijd sloeg het noodlot toe tijdens een korte looptraining. Een abrupte pijnlijke steek stak de kop op en verdween niet meer. ,,Dat was het dan. Het was gewoon klaar.” 

Een stressfractuur weet Schoens ondertussen. Het kwam als donderslag bij heldere hemel. ,,Ik heb niets, maar dan ook niets in die voet gevoeld. Donderdag voor de wedstrijd liep ik vanuit het zwembad naar de krachttraining. Een halfuurtje over gravel. Op een gegeven moment dacht ik dat mijn sok dubbel zat, drie seconden later kreeg ik een super pijnlijke steek in mijn voet. Ik ben niet meteen gestopt. Ik dacht dat ik niet meer verder zou kunnen rennen als ik eenmaal stopte. Ik moest nog vijf minuten door, maar voelde als snel dat ik er echt niet meer ging komen.” Strompelend bereikte Schoens haar bestemming. ,,Ik realiseerde mij meteen dat als ik al niet fatsoenlijk kon wandelen, ik de lul was voor zondag.” Van een echo diezelfde dag werd Schoens niets wijzer, aangezien de breuk in de binnenkant van het bot zit. ,,Ik heb mij laten intapen. Je bent vanaf dat moment met zoveel dingen bezig dat je je niet de topsporter voelt, die ‘race ready’ moet zijn.” 

‘Ik heb alleen maar getwijfeld’

In plaats daarvan was er twijfel. Wel of niet racen? De vraag die Schoens zichzelf constant stelde. ,,Ik heb alleen maar getwijfeld. Ik had zoveel pijn dus ik vroeg mij af of ik – buiten het feit of ik hard kon rennen – überhaupt kon rennen. Ik heb ervoor gekozen het niet meer te proberen. Ik jogde wel eens naar de ijskast, maar dat ging al niet. Er was niets qua wedstrijden dit jaar en dit was mijn grootste doel. Er kwam veel televisie en ik wilde het echt goed doen. Maar ik wist wel dat dat een stuk minder ging zijn en met dit niveau is ‘een stuk minder’, heel veel. Maar ik hield hoop dat de adrenaline mij erdoor heen zou loodsen.” En dat was dan ook de reden dat Schoens ervoor ging. Zodat ze zichzelf niet naderhand de ‘wat als’ vraag hoefde te stellen. 

‘Wat ik ook deed, ik had overal pijn’

Tijdens de eerste heat van het Triple Mix format waarin de atleten zondag raceten, werd het al duidelijk. Of eigenlijk al vóór de eerste heat. Geen diclofenac of tape kon haar helpen. ,,Toen ik moest opwandelen naar het startblok dacht ik al ‘kut dit doet zo pijn’. Dan ren je daarna uit het zwembad naar de fiets en besef je je dat geen enkele adrenaline kick je nog gaat helpen.” De wedstrijd – waarin Schoens als laatste over de streep kwam – werd een lijdensweg. ,,Wat ik ook deed, ik had overal pijn. Op de fiets kon ik het nog wel onderdrukken, maar dan zag ik alweer op tegen de loopband.” Toch heeft Schoens geen spijt van haar deelname: ,,Ik zou er spijt van hebben als ik het niet had gedaan. Ik ben iemand die altijd volle bak gaat – honderd procent – en het liefst duw ik er nog overheen. Als ik het niet had geprobeerd, had ik niet geweten of de adrenaline mij had geholpen. Maar dan word je wel dik laatste. Daar ben je natuurlijk geen prof voor.” 

‘Ik wilde hem beschermen, maar dat kon niet’

Met al deze onrust die Schoens voelde, wilde ze eigenlijk haar partner – Marco van der Stel, die zich opmaakte voor dezelfde race – niet lastig vallen. ,,Ik probeerde het voor mezelf te houden, maar toch die discussie over het wel of niet starten gaf stress. Ik zag hem voor de wedstrijd constant omkijken waar ik was, of hij mij kon helpen met iets. Hij vond het zo vervelend. Gisteren zei hij nog dat hij net zoveel stress had als ik en dat hij wel door de grond kon zakken toen hij mij van de loopband naar het zwembad zag strompelen. Toen moest zijn eigen wedstrijd nog beginnen. Ik wilde hem beschermen, maar dat kon niet.” 

Oorzaak onduidelijk

Voor Schoens is het nog onduidelijk wat precies de oorzaak is van de stressfractuur en dat maakt het misschien nog wel vervelender. Eigenlijk vormde haar knie vooral een probleem in de weken voor de wedstrijd. ,,Zeven weken geleden ben ik met het team naar Luxemburg geweest.” 200 kilometer fietsen de atleten heen en terug. ,,Ik had twee weken eerder nieuwe loopzooltjes gekregen en heb toen ook meteen fietszooltjes gevraagd. Die had ik een paar uurtjes getest en ze voelden goed. Ik besloot ze daarom ook in te doen naar Luxemburg. Achteraf was dat een domme fout; ik kwam aan in Luxemburg en had last van mijn knie. Dat is niet meer weg gegaan. Zes weken voor de Super League was dat de grootste uitdaging: pijnvrij kunnen racen, zonder knieklachten.” Zo werd de omvang omlaag gebracht en fietste Schoens aanzienlijk minder. ,,Dus ik zat helemaal niet op het randje, maar deed juist minder.” Het enige wat Schoens zich dan nog kan bedenken, is de ‘curved’ loopband. ,,Daar ben ik vier weken van tevoren op gaan oefenen. Twee keer per week tien minuten. Maar de arts kon zich eigenlijk niet voorstellen dat dat het probleem zou zijn.” 

Slechte timing

Wat de oorzaak ook is, de komende weken zal Schoens het rustig aan moeten doen. En dat resulteert in een wederom lege planning. De timing van deze blessure had niet slechter gekund, legt Schoens uit. ,,We hebben een hele tijd lang niets gehad en doorgetraind om te zorgen dat als er een wedstrijd was, je er binnen twee weken klaar voor was. En dan – nu dat net alles weer begint – gebeurt zoiets.” De komende weken had Schoens eindelijk weer wat wedstrijden op de kalender staan, maar met een hersteltijd van zes weken voor deze stressfractuur blijft het seizoen van 2020 een bijzonder korte. 

The post Quinty Schoens over SLT en stressfractuur: ‘Dat was het dan, het was gewoon klaar’ appeared first on 3athlon.nl.

Marloes Vos, adaptive triathlete (5) : De kracht van het team tijdens The Island Trispiration Triathlon

Trikipedia 4 weeks 1 day ago

Marloes Vos, adaptive triathlete, 29 jaar, 10 jaar lang is zij door het leven gegaan in een rolstoel. In 2016 is de knop omgegaan en in 2018 is haar triathlon avontuur begonnen. Nu is ze op weg naar haar 1ste full distance triathlon in 2021. Naast haar fulltime baan als product manager zet ze zich ook in voor toegankelijke sport. In een maandelijks terugkerende blog gaat Trikipedia.nl Marloes volgen, tot haar ultieme doel; De Gelreman 2021!

Afgelopen zondag organiseerde Josta Bolhuis van Trispiration  The Island Trispiration Triathlon; een mogelijkheid voor haar atletes in dit vreemde seizoen toch nog iets van een wedstrijdgevoel te beleven. Het werd een bijzondere dag, zoals de schitterende foto’s van Sonja Jaarsveld en Els Kooi laten zien en de intense blog van Marloes, die je haar gevoel tijdens die dag laat meebeleven. Marloes ging voor haar eerste halve triathlon en ze flikte het gewoon!

Op de dag af 1 jaar vanaf nu staat Marloes aan de start van de Gelreman 2021, haar ultieme doel!

 

 

Wat was het afzien in augustus, wat een hitte… Maar we hebben het overleefd. Het vraagt wat planning en hulp van lieve triatleten door heel Nederland die mij hebben geholpen mijn laatste pittige trainingen te volbrengen. Van de Utrechtse Heuvelrug tot het mooie Twente, al fietsen, lopend en zwemmend door Nederland. De wekker gaat vroeg en hup fiets in auto en trainen…. Maar ojee, daar komt mijn lijf toch even in protest. Mijn buik was zo klaar met de hitte. Gelukkig de laatste dagen koelt het af, er valt regen. Het water koelt af en de hitte gaat uit de lucht, een goede taperweek en dan is het zaterdag 22 augustus, mijn verjaardag en de pre-race day. Geen Gelreman in 2020, geen Ironman Duisburg op 23 augustus, dus ja waar ga je dan heen….

Op naar The Island in Amsterdam, de fantastische boot in Amsterdam, waar de eerste triathlon van het Trispiration Team zal plaatsvinden, The Island Trispiration Triathlon. En zo tof dat coach en buddy Josta Bolhuis dit voor mij en het team wil doen, iedereen de kans geven haar eigen avontuur te beleven. Meedoen op elke manier en niveau is mogelijk op de olympische afstand of halve triathlon, alleen of in teamverband. Alles mag, als je het maar doet met een glimlach. En oh ja, hoe bijzonder : vrouwen van allerlei leeftijden en ervaring doen mee.

En dan hoe heb ik het avontuur beleefd, in een zin is het te vatten met een big smile en tranen over mijn wangen….

En dan is het raceday, zondag 23 augustus, het regent, het waait en de zo af en toe schijnt de zon. De boot wiegt wat heen en weer en oeh de stress slaat toe, mijn moeder die ziekjes is, zorgen om alles…. En de twijfel of ik dit kan, ik probeer rustig te blijven en laat de stress niet zien. Op het moment dat ik uit bed stap zeg ik tegen mijzelf, you can do this! Als je die rolstoel kan verslaan, kan je ook wel een halve triathlon finishen. En dan gaat de knop om… Ik ga ervan genieten, het wordt een feestje vandaag.

’s Ochtends vroeg om 6.30 sta ik pannenkoeken te bakken, terwijl mijn moeder en tante zich nog keertje omdraaien, koffie en bidon vol water gaat erin. Ik moet wel 5 keer naar het toilet. Even buurten bij Josta en de familie wat er nog moet gebeuren en hop naar buiten, nog wat spullen klaarzetten en daar komen de eerste dames van het team aanwaaien. Ze komen van heinde en ver, van Terschelling, Friesland, Weesp, Duiven en ga zo maar door. Van uit alle windstreken en van alle leeftijden, maar allemaal met passie voor triathlon. De ene komt om te zwemmen, de ander gaat haar eerste triathlon avontuur beleven, langere afstanden of gewoon lekker op de toerfiets om 45 km te fietsen en zelfs ik ben niet de enige Adaptive athlete vandaag, hoe cool. Iedereen is aan het stuiteren en ik laat een traan rollen over mijn wangen. Hoe lastig ik het vond om te kiezen om niet naar Duisburg te gaan, maar hoe fijn dat we dit met zeker 20 vrouwen gaan mogen beleven. Met toffe teamvrijwilligers, familie en vrienden. En de top triathlon dames van het team gaan dit avontuur waar maken.

Om 9.00 is het briefing tijd, Josta staat te stralen en legt ons uit wat we kunnen verwachten. De gespannen gezichtjes kijken toe en proberen te luisteren naar wat er verteld wordt, zelf merk ik dat ik rustiger en rustiger word. Ik geniet… Toffe vrouwen die hier zijn om te vieren dat we triathlonsport mogen beleven. Even tijd voor een grapje, de laatste gels worden genuttigd, fietsen worden gecheckt en hoppa langs de boot over de steiger gaan we naar de start. Hoe bijzonder dat je zo mag gaan zwemmen vlakbij het IJ in Amsterdam. Familie en vrienden kijken toe vanaf het schip en zien hoe we allemaal klaar gaan leggen en ja dan gaan we los….

Gedachtes beginnen door mijn hoofd te spoken, de laatste jaren passeren de revue, terwijl ik zwem met Josta aan mijn zijde als vertrouwde buddy. Door dat ik te veel denk begin ik te krabbelen in het water, ga ik veel te hard van start en word ik toch onrustig. Mijn schouder doet pijn en denk dit moet anders…
Wat was de deal…
Genieten en plezier hebben, dus ik kijk naar Josta en probeer haar slagritme over te nemen, wat was de opdracht:  glijden door het water van boei naar boei. In mijn ooghoek zie ik Bob al suppend langs varen en gaat er een duim omhoog. We doen het maar. Ik zie Josta af en toe om zich heen kijken naar het spektakel, hoe ligt iedereen in het water en alles gaat goed. Ronde 1 zit erop, nog 2 rondes te gaan. De wind wordt sterker en dan begint het werken, ik voel tranen in mijn ogen. Ik ga gewoon het rocken, de tijd maakt niet uit. Maar ik zwem en realiseer mij, dit kon ik 3 jaar terug nog niet. Stapje voor stapje groei ik… in de trainingen maar ook tijdens deze race. Ik voel mij sterker worden, en schijt dat die benen niks doen in het water, ik leef en ik mag er zijn. Ik geniet van de buren die suppend meevaren, ik geniet van de oranje en roze boeien die voor mij liggen en eerder het water uit mogen en op avontuur gaan. Ik lach en ik huil tegelijk. En dan nog 1 keer de laatste boei zwemmen, nog 400 m genieten van het water en op naar 90 km fietsen.

Het uit het water komen is altijd een dingetje, maar onder toeziend oog van Bob met wat spasmes in mijn benen, sta ik veilig op de steiger, trek ik mijn slippers aan en ga ik in een rustige tred naar de wisselzone. Langs de kant staan toffe teamleden, familie en vrienden toe te kijken hoe ik dit flik. Kippenvel momentje, en dan zie ik ineens de camera’s voor schijn komen Sonja en Els die in allerlei posities dit festijn weten vast te leggen en zorgen voor dierbare herinneringen voor later. Het voelt echt… Misschien wel mooier dan de grote races… Ik loop wat te prutsen met mijn mouwen, Josta is er klaar voor, maar ik neem mijn tijd. En dan ben ik er klaar voor. We gaan genieten en strijden tegen de wind.

Op de fiets langs Zeeburg, en ja dan kom jij bij de Schellingwouderbrug, de verkeerslichten knipperen…. Oeps de brug gaat open… Tijd voor een gelletje en wat drinken even pauze en dan hoppa. Dwars door Durgerdam, langs de dijk op weg naar Marken. Lekker de wind die nog meewerkt, bij het keerpunt voor Marken zie ik nog wat teamgenoten en jee allemaal big smile op het gezicht. En dan komt het keerpunt en weet je dat het 15 km werken wordt tegen de wind in. Door het tunneltje bij Monnickendam en daarna door het polderlandschap, langs de koeien en zwanen duwen op de pedalen en werken tegen de wind. Maar ik geniet… Het gaat niet snel vandaag, maar ik geniet. Het kerkje van Ilpendam komt in zicht en dan weet je nog 10 km op weg om ronde 1 af te sluiten, de wind zal weer gaan helpen, vliegend langs de golfbaan, langs de leuke tuintjes van Amsterdam op weg weer naar de brug. En ja hoor… de lampen branden weer en de brug staat open. Ik gein nog, zal er iemand aan de overkant staan, jazeker… Een lief teamgenootje gaat samen met mij de halve doen, ik zie onder de brug diverse andere teamleden al aan het hardlopen zijn, zij gaan voor de Olympic distance en zullen na de finish een aantal uren wachten, maar iedereen geniet. Op weg weer naar de boot, en dan keren op weg naar ronde 2. En als of 2 keer niet genoeg is, staat de brug opnieuw open. Josta zegt en nu gaan we tempo maken, bij terugkomst willen we over de brug en niet wachten. De wind is sterker geworden en Josta biedt aan dat ik een stuk bij haar in het wiel mag. 60 km heb ik het zelf gedaan, maar nu krijg ik wat hulp. De wind trekt mijn hoofd leeg en merk ik niet goed meer te kunnen anticiperen, door te kunnen focussen op het wiel van Josta gaan er een aantal prikkels weg en kan ik het ritme weer vinden. Opnieuw gaan we door de polder en komt het kerkje weer inzicht. En dan weet ik nog 10 km gas geven en dan gaan we beginnen aan het lopen. Ik laat de tranen opnieuw rollen, ik ga dit gewoon flikken. Wat ben ik blij met mijn buddy en onderweg gaf Josta aan dat ze even pauze nodig heeft en of het goed was dat Bob de eerste 10 km met mij mee gaat, mijn antwoord was, natuurlijk, denk aan jezelf en als we maar samen finishen, dan komt het goed. Een wedstrijd mee gaan als buddy vraagt toch ook wel wat, hoe fit iemand ook kan zijn, je moet het wel doen. En mentaal scherp blijven, dus voor mij een les naar de Gelreman toe, dit gaan we doen met een buddy-team. 15 uur sporten is voor iedereen een uitdaging, dus tijdens de race leer ik zelfs. En ja de brug komt in zicht en ja, we kunnen door. Missie geslaagd!

De fiets gaat aan het rek en Bob staat klaar om ook mee te mogen gaan buitenspelen. Mijn buik speelt al paar uur flink parten, dus even langs de dixie en op voor 21 km plezier, nog nooit heb ik zo ver gelopen, maar ik kan dit. We lachten wat af onderweg, Bob en ik kletsen wat af en moeten hardlopen en wandelen afwisselen want mijn lijf zegt toch wel van wat ben je aan het doen, vooral op het stuk vals plat omhoog en tegen de wind in vind ik het moeilijk en strijd ik van binnen. Maar opgeven ho maar. Bob vindt nog een poppetje onderweg en zegt wordt het al tijd voor “links, rechts, links rechts…” Hij is blijkbaar goed gebriefd. 10 km maken we lol en het geeft vertrouwen dat ik met meerdere buddy’s uit de voeten kan.

Josta staat klaar en alle teamgenoten staan bij het keerpunt, nog maar 11 km te gaan. Met Josta reflecteer ik op de eerste 10 kilometers en plots daar zijn de fotografen weer, ze duiken op allerlei plekken op. Echt zo tof. Ik vertel Josta dat ik het zwaar heb en hardlopen en wandelen ga afwisselen. We kletsen wat en Josta stimuleert mij het ritme weer op te pakken. Ronde 3 in the pocket, nog 6 km te gaan. De tranen beginnen te komen. Ik ga nu iets doen wat ik nog nooit heb gedaan, verder lopen dan 18 km, een halve triathlon finishen. Met de meest fantastische mensen om mij heen. Opnieuw kom ik bij de drankpost en daar staan de twee gekkies van het team. Met Big Smile geven ze mij de bidon aan en pakken ze alles in en passeren mij op de dijk, met sneltrein vaart gaan ze naar de finish. Ik ga iets minder hard… merk dat ik leeg raak, maar pep mijzelf weer op. Nog 1 keer wandelen en dan gaan we voor de laatste 2 km… Die finish lonkt, nog 1 km een heen en weertje de ereronde.

Foto Els Kooi

En dan gebeurt er iets magisch, alle meiden gaan mee. Ze zingen Marloesje is oké olé olé, en daarna Vosje is oké olé olé ik raak overmant door emoties, maar blijf ook lachen. Samen met deze meiden zijn we het avontuur begonnen en samen maken we het af. Wauw… hoe mooi. Dit is de kracht van het team… Samen plezier maken in de sport, klaar staan voor elkaar, elkaar supporten maar alles met een glimlach op ons gezicht. En dan komt er een politieauto voorbijrijden. En ik denk we worden betrapt… maar ja we zien wel… en we draaien om nog 500 m te gaan, ik begin te versnellen en ik voel dat ik vleugels krijg van al die meiden. Ik huil en straal tegelijkertijd, en dan zie ik de finishlijn… Wauw ik ga dit doen, ik voel dat we met z’n alle een feestje aan het bouwen zijn en dan staan daar lieve sporters met de finishlijn, de politieauto met sirenes roept en here she comes, van harte met je prestatie. Hoe cool. En ik bal mijn vuist in de lucht en voel de euforie ik heb dit gedaan.

Mijn emoties vliegen alle kanten op, maar ik ben vooral trots op iedereen om mij heen;allemaal hebben we het gedaan een mooi avontuur beleefd en ik roep na paar minuten, op naar volgend jaar! Op naar de Gelreman!

 

 

Super League Triathlon Rotterdam: zó zat het met de techniek achter het event

3athlon.nl 4 weeks 1 day ago

Het mag een understatement genoemd worden als je zegt dat de Super League Triathlon in Rotterdam afgelopen weekend een innovatief concept kende. Alle actie speelde zich binnen af en het fietsen en lopen vond daarnaast ook nog eens via Zwift plaats. Eerder kon je al een uitgebreid verslag van de vrouwen- en ook mannenrace vinden en een dag later de uitgebreide reacties van Donald Hillebregt en Marco van der Stel. Maar hoe zat het eigenlijk met de techniek achter dit event? Hoe kwam alles tot stand? DC Rainmaker zocht het uit en kwam met onderstaande, interessante video.

The post Super League Triathlon Rotterdam: zó zat het met de techniek achter het event appeared first on 3athlon.nl.

We hadden nog niet alle Embrunmannen (en vrouw) vermeld, hier komen ze alsnog – WTJ 1599

Trikipedia 1 month 1 hour ago

DONDERDAG – Nauwelijks wedstrijden en het toch druk hebben. Het kan zo maar. Volgens mij is dagelijks tri-nieuws brengen als er wedstrijden zijn, toch een stuk eenvoudiger dan zonder. Je Googled en Twittert wat af op zoek naar bijzondere tri-dingetjes. En je hebt altijd wel exoten, die iets bedenken waar de media iets in ziet. Honderd dagen achter elkaar een hele triathlon bijvoorbeeld, of een triathlon jonglerend met balletjes. Echt origineel voor de dag komen valt niet mee en met Trikipedia.nl streven we toch wel de Nederlandse invalshoek na. Die Nederlanders mogen overigens tot ver in den vreemde actief zijn. Zoals bijna twee weken terug in Embrun.

We brachten kort na 15 augustus al wel het persoonlijke verhaal van Evert-Jan van Dasselaar. Maar we zagen ook dat Evert-Jan bij de huldiging nog een aantal landgenoten om zich heen had, die dezelfde prestaties leverden. ‘Embrun-coach en stimulator’ Mathijm Wassink zette voor ons alles nog eens op een rijtje, opdat we het niet vergeten.

Embrun, 15 augustus 2020. Drie weken voor de start kregen we te horen dat de wedstrijd niet doorging, dat was een grote teleurstelling. Verschillende opties doorgenomen maar de beste optie was hem gewoon te doen op de dag waarop hij gepland was. Eénmaal in bleek dat Evert-Jan niet de enige was met die gedachten en bleken er nog 9 andere atleten van de camping te gaan starten om 6 uur in de ochtend. Twee dagen voor de “wedstrijd” organiseerde ik samen met Bert, de eigenaar van de camping, een briefing om de atleten bij te praten hoe we het gingen aanpakken. We hadden het heen en weer langs de Durance een stukje ingekort zodat we een ronde op de camping konden lopen. De atleten konden zich hierdoor goed verzorgen en zo was er ook nog wat extra publiek.

Om 5.15 uur verzamelen we bij de receptie daar werd de voeding afgegeven voor bovenop de Col D’Izoard en werd er gezamenlijk gelopen naar de start. Daar werden we opgewacht door de gendarmerie. We schrokken wel even maar uiteindelijk bleek er niet veel aan de hand te zijn. Een vlag neergezet zodat de campingatleten makkelijk hun fiets konden vinden na het zwemmen. Normaal kan dat niet, nu wel. Alles is toch anders in het nieuw normaal.  Toen de atleten allemaal klaar waren voor de start werden ze toegesproken door het hoofd van de gendarmerie. Er werd aangegeven dat het geen wedstrijd was, dat ze op elkaar moesten letten en uiteindelijk werd ze “une bonne promenade” toegewenst. Of te wel een fijne wandeling. Ik denk dat de meest daar toch iets anders over dachten. Tijdens een triathlon wordt er natuurlijk niet gewandeld of je moet wel heel slecht voelen.

Van de 9 gestarte campingatleten zijn er uiteindelijk 7 over de finish gekomen in de Trisupport corona camping Embrunman triathlon:

Evert-Jan van Dasselaar                12.37 uur

Manon Goosen                                13:12 uur

Tom D’Hert (Bel)                              14:20 uur

Wout van Hoof                                 15:15 uur

Job van Hoof                                     15:15 uur

Tim Koch                                             15:15 uur

Valentijn van der Valk                   15:23 uur

Later op de avond werden de atleten gehuldigd met een zelfgemaakt medaille van een bierviltje, aluminiumfolie en papier met allemaal het cijfer 1 erop.

Uiteindelijk waren het allemaal winnaars. Want wat moet je mentaal sterk zijn om 3 keer bij je tent langs te komen, niet uit te stappen en de warmte, de pijn te verdragen.

Dit is waarom triathlon is ontstaan, de strijd tegen jezelf en de elementen. Niet om een ander te verslaan maar jezelf! Dat hebben deze heren en dame met verve gedaan. Een dikke chapeau!

En via Mathijm Wassink kregen we ook de ervaringen en indrukken van Tom d’Hert door, mooi hoe hij vertelt dat de puurheid van de sport naar boven kwam daar in de Franse Alpen:

Zaterdag 15 augustus 6u ‘s morgens aan het plan d’eau in Embrun.

Het zwemgedeelte van de ‘off’ editie van de Embrunman gaat zo dadelijk beginnen en dan reeds daarvoor had ik al enkele machtige momenten beleefd waardoor ik toch zo content was dat ik toch had beslist om deze race toch te doen.

Want bij aankomst om 5u30 stonden daar aan de zwemstart al enkele lokale oudjes met hun fluo-oranje t-shirt met “Staff Embrunman” op. Je kon zo de blijheid in hun ogen aflezen omdat er zich toch een 100-tal atleten de moeite hadden genomen om hun Embrunman te laten doorgaan en hun traditie in ere te houden.

Een ander mooi moment begon eigenlijk op een minder aangename manier. Want bij aankomst zagen we ook dat er verschillende politiemensen aanwezig waren aan het meer. Maar ze deden helemaal niks toen we toch onze wetsuit aantrokken. Toen we aanstalten maakten om te starten nam toch 1 van de politiemannen het woord om ons allemaal toe te spreken: hij zei dat ze niet gekomen waren om ons de race te verbieden, maar enkel om ons er op te wijzen dat het fietsparcours niet verkeersvrij was en dat we zeker moesten voorzichtig zijn bij de afdalingen. Hij wenste ons dan nog een mooie, veilige en sportieve dag toe. Ik zie ze het in België nog niet doen.

Maar het mooiste moment was het gezamenlijke applaus van alle deelnemers, supporters, vrijwilligers en politiemensen juist voor de start. We waren daar immers allemaal juist om de puurheid van de sport te beleven. Want eigenlijk was er helemaal gaan wedstrijd en ging het helemaal nergens om.

O ja, de rest van de dag heb ik me ook super geamuseerd. De pijn is inmiddels al terug vergeten. 

Ironman mag blij zijn met Maastricht; Grillig Hamburg; Sterkte Frodo – WTJ 1598

Trikipedia 1 month 1 day ago

DINSDAG – De Ironman Group was twee jaar terug niet bepaald vriendelijk naar de loyale Limburgse organisatie van het evenement in Maastricht. Het aantal deelnemers aan de vierde Ironman The Netherlands was te mager om de dollartekens in de ogen van de Amerikanen te doen oplichten.

Dag Ironman. Als troost mocht wel een 5150 Multisports Festival worden gehouden. Niet alleen in Maastricht overigens, Extra Leisure kreeg er ook de licentie voor West-Friesland bij. Prachtige evenementen hoor, daar niet van. Maar we misten toch wel een beetje het Ironman-gevoel van de jaren 2015 tot en met 2018. Nu, in het coronajaar 2020, mag Ironman de Nederlandse organisatoren wel dankbaar zijn. In de enorme rij afgelastingen, uitgestelde en alsnog afgelaste wedstrijden lijkt de Nederlandse crew zich dapper staande te houden.

De wedstrijden eind september in Maastricht gaan – met in inachtneming van strikte naleving van de RIVM-regels – door. Er moet veel gebeuren om een groot evenement als in de Limburgse hoofdstad coronaproof te maken. Het immer enthousiaste publiek in de oudste stad van Nederland maakte de Ironman groots, maar helaas moeten de toeschouwers bij deze editie worden geweigerd. Geen Nightrun, vroeg beginnen, een loopparcours geheel buiten de stad en een hermetisch afgesloten finishterrein. Het wordt een wedstrijd puur voor de atleten. De sfeer halen we volgend jaar wel weer terug, zullen we maar denken. Hulde aan Vincent van der Stouwe, Rob Frambach en hun mensen: moedig om alle concessies te doen teneinde toch startgelegenheid te bieden!

Dat lukte de Italiaanse collega’s in Emilia-Romagna uiteindelijk niet. Deze Ironman kan nu waarschijnlijk op weinig krediet rekenen. Eerst kreeg het evenement een duwtje van een week, want de gemeenteraadsverkiezingen waren op dezelfde datum. Terwijl triatleten hun reis en hotels omboekten naar 27 september (met bijkomende kosten van dien) werd maandag bekend dat het hele feest niet door gaat: een te sterke nieuwe stijging van de coronabesmetting in Italië is er debet aan. ,,Hier is alleen maar valse hoop gekweekt’’, was een reactie op social media. Het leek ons ook wijzer dat Ironman Italia meteen de boel had afgeblazen. Nieuwe datum: 18 september 2021. Dat klinkt realistischer.

Ironman handhaaft voor wat betreft de volledige afstand op het oudste continent alleen Tallinn op 5 september aanstaande en Cascais op 7 november. Dat de Ironman Estonia doorgaat is opmerkelijk. Het EK in Tartu in hetzelfde land en met minder deelnemers ging immers niet door. Valerie Barthelemy is na haar derde plaats in Rotterdam trouwens weer terug gereisd naar Estland waar ze samen met Claire Michel al vertoefde in de aanloop naar Riga en – toen nog – Tartu. De twee Belgian Hammers hebben besloten vanuit Estland te kijken waar ze aan wedstrijden mee kunnen doen. Claire is nog wat voorzichtig na haar langdurige blessure, Valerie werd dus even ingevlogen door Super League Triathlon. En nu richten ze zich allebei op Hamburg.

Tja, Hamburg. Dat is toch ook wel een grillig verloop daar. Eerst stonden ze natuurlijk los van elkaar de WTS/WK Mixed Relay en een paar weken later de Ironman Hamburg. Toen dat allemaal te kort dag bleek, vonden de organisaties elkaar en werd het eerste weekend van september opgezocht. Vervolgens wierp Ironman de handdoek in de ring, terwijl de ITU nog wel mogelijkheden zag om tenminste de Mixed Relay te houden. Later kwam de WTS individueel ook weer terug en deze week maakte de wereldtriathlonbond prompt bekend dat het WK oftewel de Grand Final voor de elites in de Duitse stad wordt gehouden. Het wordt een WK zonder publiek, maar daar lag niet het belangrijkste punt van kritiek. Wel op het feit dat triatleten van Down Under, Azië, Zuidk-Afrika en Noord- en Zuid-Amerika met geen mogelijkheid naar Hamburg weten te komen. De reisbeperkingen leggen daarmee een bom onder dit WK, waardoor het al te zeer een Europese aangelegenheid dreigt te worden. Dat gold al voor de WK Mixed Relay waar van buiten Europa alleen de Amerikanen, Brazilianen en Japanners aan mee willen doen. Andere WTS wedstrijden zoals Bermuda en Montreal zijn wel definitief afgeblazen in dit bizarre seizoen.

Foto: ITU

Tot slot: we hebben het al via een persoonlijk berichtje gedaan, maar we doen het hier ook nog even: Jan Frodeno heel veel sterkte met herstel na je val in Gerona. Het gebeurde ietwat ongelukkig en trainingsmaatje Nick Kastelein viel mee. De Australiër is er net even slechter aan toe, maar beide triatleten bevestigen dat het in dit coronajaar niet zo gek veel uitmaakt. Eerder sprak Sebastian Kienle in gelijke bewoordingen over zijn crash en daarbij opgelopen sleutelbeenbreuk. Alledrie: sterkte mannen!

Genieten met een grote G !

Trikipedia 1 month 1 day ago

Zondag 23 augstus.

Maanden is Tri2one Coaching bezig geweest om hun atleten in dit bizarre seizoen toch een uitdaging te kunnen bieden. Één voorwaarde daarbij was absoluut; het moest Coronaproof zijn. In een heel vroeg stadium werd ik aangehaakt en mocht ik zelfs bij de speciaal aan deze  bijzondere trainingsdag georganiseerde webinars bijwonen. 23 augustus werd dus geblokt in de agenda!

Wat heb ik genoten. Een geweldige locatie was uitgezocht door het team van Tri2one Coaching, één met perspectief voor echte wedstrijden in de toekomst wat mij betreft. Alleen het weer; “vorige week tot op je onderbroek zeiknat, de andere week ook tot op je onderbroek zeiknat”. De tijd om op te staan (05:00 uur) bracht me ook al naar een heus wedstrijdgevoel.

Eindelijk!!!!! Geen wedstrijd, maar 50 atleten die gezamenlijk Coronaproof een training afwerken. Op de halve afstand, de kwart, een halve marathon, 15 of 10 kilometer en zelfs een ultraloper voor 75 kilometer. Ondanks het woelige water, de hevige buien, de harde wind die de atleten parten speelde, zag ik alleen maar (glim)lachende atleten. Het regende niet allen heel hard, maar ook lekke banden, maar niets kreeg de lach bij de atleten van hun gezicht.

En ook bij mij. Het was duidelijk te lang geleden dat zij (en ik) weer eens echt “aan de bak” konden en allen straalden de liefde voor de sport uit.

Het motto “Beat the Mirror” werd bij de finish eens te meer duidelijk toen de deelnemers aan deze training een prachtige grote medaille overhandigd kregen, met een klein spiegeltje in het midden en een t-shirt. De gezamenlijke training kreeg de naam kreet #Reflectri; (zelfreflectie en relativeringsvermogen) mee, precies wat de deelnemers deden.

Een unieke locatie, die wat mij betreft gewoon een echte wedstrijd verdiend (Uitdaging team Tri2one ? ). Een nieuw aangelegd strand in Lelystad voor het zwemmen, een dijk naar Enkhuizen voor het fietsen, maar vooral het keerpunt op het looponderdeel bracht bijzondere plaatjes.

Immers wanneer loop je tijdens een race onder een zittende man door. De omstandigheden afgelopen zondag maakten het nog eens extra heroïsch: hoge golven, een steeds meer aanwakkerende wind en enorme hoosbuien.

En toch zag ik alleen maar enthousiasme, zowel bij de deelnemers als ook bij het coaching team. En ik moet ook eerlijk bekennen dat ik vooraf al weken behoorlijk enthousiast was, niet alleen over het feit dat ik iets kon gaan doen bij een trainingsevenement, maar vooral ook over de manier waarop de voorbereidingen door Tri2one gestalte gestalte gegeven werden; ik heb zelfs verschillende webinars meegedaan met voorlichting over het parcours. Tekenend voor Hylke, Cathy, Maartje en Dimitri.

De SL Rotterdam bleek op dezelfde dag te zijn, maar ik heb geen moment spijt van mijn beslissing om gewoon naar Lelystad af te reizen; GENOTEN van een heerlijke dag triathlon! #backtobasic.

Tekenend voor de dag is het verhaal van “mijn held van de dag”: Willem Bakker, een 29 jarige triatleet uit Kollum.


Ik ben begonnen met triathlon eind 2018, net na dat wij (mijn vriendin en ik) gestopt waren met de bakkerij die we hadden. Naast dat ik werkzaam ben in de horeca hadden wij op dat moment ook een kleine dorpsbakkerij samen; het was altijd al mijn droom om een eigen onderneming te starten. Helaas moesten wij om financiële redenen stoppen, maar kon ik mijn vaste baan in de horeca behouden. Ik had op dat moment dus 2 banen werkte 7 dagen in de week gemiddeld 14 uur per dag, daarnaast sportte ik hier en daar ook nog wat. Het was een hele fijne uitlaatklep.
Fietsen en hardlopen deed ik graag het liefst zo hard en zo lang mogelijk. Zwemmen vond ik altijd geweldig: ik kon er alleen geen snars van. Na het afronden van de bakkerij besloot ik in september 2018 mee te doen aan een 1/8e triathlon hier in de buurt. Ik deed 2 van de 3 disciplines al en zwemmen vond erg leuk ook al kon ik er niks van haha! Dus waarom niet? Hier begon de liefde voor triathlon ook. Sindsdien wil ik eigenlijk niet anders meer, 1 ding was duidelijk, ik had hier wel gericht hulp bij nodig en die vond ik bij Hylke van Tri2one. Een keuze waar ik tot op de dag van vandaag blij mee ben! Ik hou en geniet van uitdagingen hoe extremer hoe beter, we zien wel waar het schip strand

Wat een epische dag! Laat ik bij het begin beginnen…

 Het is 4.00u en mijn wekker gaat, iets vroeger dan normaal. Zeker voor zondag! Waarom zo vroeg? Nou ik ben ‘s ochtends niet snelste, zeker niet om 4.00u. Alles stond al klaar, auto al ingeladen ik kon mijn bed uit en gaan, maar toch vind ik het altijd wel even fijn om ”op te starten”. Goed 5.15 time to go! 

 Met die wedstrijd vibe zat het wel goed, ook al was het een training. Met inachtneming van de corona regels uiteraard. Het is iets voor 7.00 en ik de eerste ben die aan komt, mooi op tijd en de tijd om de benen te strekken. Ik wordt altijd zo stijf als een hark van die autoritten namelijk, maargoed het was dit of een B&B met de kans op een rot nacht net zoals vorig jaar in Maastricht.

 Super relaxed kunnen settlen, het water was zo onstuimig als wat. En persoonlijk vind dat gevoel van die golfen heel erg gaaf! Het water was warm, kortom klaar om te starten. 8.15 en los! Die golfen waren zo gaaf, een klein detail… Het gebeuk van de golfen zorgde er voor dat ik mijn navigatie compleet kwijt was. Wat zeg ik, welke navigatie? Met gevolg ja je raad het al, 2/300 meter meer gezwommen dan de bedoeling. Super relaxed gezwommen, alleen veel te veel. Goed dit was ook de 1e keer in zulke omstandigheden, Zandvoort vorig jaar had dit ook maar niet zo erg. Mooi puntje voor aandacht om op te focussen. Ik was overigens nog best tevreden met de tijd, zeker als je na gaat wat ik had gezwommen in die tijd.

 Zelfs de wissels gingen vlotter dan ooit te voren en dat was ook fijn! Dan het fietsen, van hemels naar hels en andersom of hoe je het ook hebben wil. Ik dacht dat er op het platteland in Friesland altijd wind was, nou ga maar eens naar de polder! Het parcours? Van Lelystad naar Enkhuizen en terug, dan weer terug tot halverwege en weer terug naar Lelystad. Recht toe recht aan, wind mee heerlijk! Een snelheid van 40kilometer gemiddeld was zo gehaald, wind tegen? Ik fietste bij vlagen niet sneller dan 18kilometer… De verzuring sloeg daardoor vlak voor Enkhuizen enorm toe! Goed lichtste versnelling pakken en blijven trappen. Inmiddels zie ik zo’n 2/3km voor het keerpunt racers terug keren; man ik kan niet wachten om te keren. Zeker het laatste stukje boven op de dijk, ik heb zo’n mooi ligstuur maar bij vlagen kon ik die niet eens gebruiken omdat ik anders de berm ingewaaid werd. Goed niet te veel pushen, keren en bijtanken. Heerlijk die wind in de rug enigste nadeel… Wind tegen duurt zo veel langer haha! Je ziet de buien in de verte de regen lozen, geregeld een koude douche die je hartslag deed dalen was een feit. De laatste 5km voor het 2e keerpunt, de bocht door richting Lelystad… Meneer wind heeft er zin in, kop in de wind en blijven trappen. Leuk straks die wind mee, maar ik eindig dus met dit tegen. Uiteindelijk ver beneden vorig jaar, al was dit ook ietsje korter, dan nog niks te klagen.

Het lopen, iets waar ik eigenlijk vooraf echt tegen op keek. Vorig jaar in mijn eerste halve triathlon, kreeg ik echt heel veel last van kramp in mijn hamstrings: ja allebeide… De vrees dat dit dus weer zou gebeuren was zeker aanwezig. Maar naarmate de loopmeters er in kwamen, begon ik mij alleen maar beter te voelen. De zouttabletten doen hun werk heel erg goed, sterker nog het enigste waar ik last van kreeg waren de betonblokken onder mijn romp… Ja die benen waren heel erg zwaar op een gegeven moment! En het tempo wat ik voor 3 kwart van deze halve marathon kon vast houden zat er niet meer in.

Mijn tweede halve triathlon, gelijk met dik 20 minuten verbeterd ten opzichte van vorig jaar. Kleine kanttekening; het had nog veel meer kunnen zijn als ik gewoon goed recht had kunnen zwemmen. Aan de andere kant, de techniek waar we zo op gehamerd hadden, was goed zelfs in deze omstandigheden. Kan ik met een voldaan gevoel terug kijken, op mijn trainingsperiode in de corona tijd die dus gewoon goed geweest is.

 En nu? Eerst maar eens lekker herstellen, ik voel de golven nog namelijk als ik ga slapen haha! Over 3 weken staat er een lokale race gepland, het prikkelt wel al om te gaan starten en dit is een mooie afsluiter van dit ”seizoen”.

 

Geen publiek bij Ironman Multisport Festival Maastricht, race gaat gelukkig wel door – WTJ 1597

Trikipedia 1 month 2 days ago

Het moet ook Ironman wereldwijd als muziek in de oren klinken: het Ironman Multisport Festival gaat wel door. In een periode waarin Ironman vooral uitgestelde wedstrijden alsnog moet afblazen (zoals Emilia-Romagna maandag nog), is dat een lichtpuntje. Het evenement van Extra Leisure gaat wel behoorlijk op de schop. Geen publiek, geen centrumparcoursen. Alles om een veilige wedstrijd voor de deelnemers in te kunnen richten. Want om hen eindelijk een wedstrijd aan te kunnen bieden, is het de Limburgse organisatie uiteindelijk allemaal om te doen.

Hieronder het persbericht van Extra Leisure:

 

 

Het IRONMAN Multisport Festival in het laatste weekend van september in Maastricht, normaal gesproken met start en finish in de binnenstad, wordt volledig verplaatst naar een terrein buiten het centrum en vindt plaats zonder publiek. Ook het loopparcours is volledig gewijzigd en voert de deelnemers dit jaar niet langs de bekende pleinen en winkelstraten van de Limburgse hoofdstad. Extra Leisure, organisator van IRONMAN races in Nederland, maakt daarmee iets mogelijk wat eigenlijk onmogelijk leek. Een veilige race organiseren.

 

De zwemstart, de finish én de huldigingen vinden allemaal plaats op een grasweide gelegen aan de Oosterweg op de grens van de gemeenten Maastricht en Eijsden-Margraten. Ook de wisselzone, het overgangsgebied waar de transitie tussen de sporten zwemmen, fietsen en hardlopen plaatsvindt, is gelegen op het evenemententerrein. Gezwommen wordt in het Grindgat Oost-Maarland. Het fietsparcours blijft nagenoeg hetzelfde en voert de deelnemers door Maastricht en de heuvels van Eijsden-Margraten. Het loopparcours is volledig aangepast en gaat via Oost-Maarland naar de noordrand van Eijsden en weer terug.

“Triatleten snakken naar een race en hun geduld is flink op de proef gesteld. In deze bijzondere, maar vooral voor iedereen zware tijd, bevinden wij ons in de uitzonderlijke positie dat we tegen alle verwachtingen in tóch de mogelijkheid krijgen om een sportevenement te organiseren. Uiteraard met alle aanpassingen en maatregelen die nodig zijn om de gezondheid en veiligheid van deelnemers, inwoners, vrijwilligers en ons personeel te waarborgen.”, zegt Vincent van der Stouwe, organisator van IRONMAN-wedstrijden in Nederland.

Wel wordt gevraagd familie en vrienden thuis te laten. Het evenemententerrein wordt namelijk hermetisch afgesloten voor publiek.

Wedstrijddirecteur Rob Frambach: “Vooral bij de profs merken we een hunkering naar wedstrijden. Er hebben zich meer profs aangemeld dan anders. We zijn intens blij, opgelucht en trots dat we dit samen met de overheden en veiligheidsinstanties mogelijk kunnen maken voor onze atleten.”

De verplaatsing van het evenement gaat echter niet zonder enige consequenties. Zo kunnen de Maastricht Sport IRONKIDS en de Maastricht Sport NightRun vanwege de verplaatsing geen doorgang meer vinden in het laatste weekend van september. Daarnaast worden de wedstrijden op zaterdag en zondag vervroegd naar 10.00 uur.

Op het programma staan twee wedstrijden. Op zaterdag is het de beurt aan de IRONMAN 4:18:4, een sprintwedstrijd (400 meter zwemmen, 18 kilometer fietsen en vier kilometer hardlopen) en op zondagochtend is het de beurt aan de zogeheten IRONMAN 5150, een olympische afstand met 1,5 km zwemmen, 40 km fietsen en 10 km hardlopen.

Deelnemers hebben inmiddels een mail met alle wijzigingen ontvangen. Inschrijven voor de wedstrijden is nog mogelijk. De startplekken zijn beperkt tot 400 deelnemers voor de IRONMAN 4:18:4 op zaterdag en maximaal 1.250 atleten voor de IRONMAN 5150 op zondag.

De inschrijvingen, parcourskaarten en kaarten van het evenemententerrein zijn te vinden op de website: www.ironman.nl.

Pages