Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Ironman Taiwan slechts 400 meter zwemmen; Natureman; Mokkathlon en Powerman – WTJ 942

Trikipedia 1 week 2 days ago

DINSDAG – Marnix Cornelisse gaf het in de aanloop naar de Ironman Taiwan al aan. Het waait altijd wel op het eiland Penghu, maar ten tijde van de wedstrijd stormde het. En dat gaf problemen voor met name de mindere goden bij het zwemmen. Besloten werd het zwemonderdeel in te korten tot slechts 400 meter. Te verwaarlozen dus, ook al is er dan enig verschil tussen de deelnemers.

Taiwan Ironman hoeft geen 2000 deelnemers; Marnix stapt uit


En aangezien Taiwan wél mag volstaan met 744 triatleten, ontstonden er bij het fietsen toch wel verschillen. De winst ging naar de Italiaan Daniel Fontana. Eindtijd 7.47 uur zegt weinig natuurlijk. Drie minuten later ‘woei’ Jarrod Harvey over de finish. De Australiër van het TriEdge trainingsprogramma vloog na de race door naar Hawaii om zijn pupillen waaronder Tom Oosterdijk te gaan coachen. Een tweede Australiër Alexander Polizzi eindigde derde. Bij de vrouwen was het de Canadese Sue Huse die na 8.25 uur klaar was. Zeven minuten later volgde de Nieuw-Zeelandse Sonia Bracegirdle, ons allen wel bekend. De Duitse Katharina Grohmann stond voor de tweede keer dit seizoen op het Ironman-podium. Detail: die andere race was Hamburg, waar de Ironman zonder zwemonderdeel werd gehouden. Twee jaar eerder was Grohmann overigens ook al derde geworden op Taiwan.

Voor Brooke Brown – mrs. De Boer uit Dordrecht – was een zevende plaats weg gelegd op precies een half uur van haar Canadese landgenote Sue Huse. Marnix Cornelisse begon goed, kwam tijdens het fietsen de top twintig binnen en alles leek mee te zitten. Na ruim honderd kilometer fietsen schoot zijn hartfrequentie ineens naar 180. ,,Ik kreeg het koud en warm tegelijk en kon geen sportvoeding meer eten. Het fietsparcours was zwaar en de wind was ‘all over the place’, maar dat had ik onder controle. Ik snap nog niet waardoor ik het plots zo moeilijk kreeg. Stoppen was de enige optie. Jammer want ik had hier wat goed willen maken.’’

Ruben veertiende in Natureman


De Natureman in het Franse Verdon stond zaterdag op het menu. Ook hier ingekorte afstanden op het fietsen, geen 90 maar 50 kilometer. Het slechte weer verstoorde de race al trokken de 1051 deelnemers zich daar niks van aan. De Fransman Pierre Andre Anizan won voor zijn landgenoot Thomas Navarro en de bekende Spanjaard Victor del Corral Morales. Het vrouwenveld werd bij de finishlijn aangevoerd door de Zwitserse Emma Bilham. Zij hoefde niet tot het uiterste te gaan om de françaises Marion Legrand en Alexia Bailly achter zich te laten. Vier Nederlandse deelnemers ditmaal van wie de Zeeuw-Vlaming Ruben Martens op een veertiende plaats de beste was. Hij verloor precies tiwntig minuten op Anizan.

Riikka wint Mokkathlon in Mol


De Mokkathlon is in het Belgische Mol zo’n beetje de variant op de Triathloon in Drenthe. Twee kilometer kajakken, twaalf kilometer mountainbiken met zigzaggen tussen de strobalen door en 4 kilometer crossloop. De wedstrijd werd bij de mannen gewonnen door Tim van Hemel. De Squadra-atleet verlengt zijn seizoen nog wat tot aan het EK op Ibiza. Hij klopte hier titelverdediger William Peters. Bij de vrouwen was onze Riikka Vreeswijk-Kelja. Het was voor het eerst in 28 (!) edities Mokkathlon dat een Nederlander op het podium eindigde. Riikka is al lang niet meer zo competitiegericht in weg- of crosstriathlons, maar de varianten doet ze graag. Tweede werd Tina de Keulenaer, derde Lynn Vanhoof. Lore Broeckx, vaak gewonnen, bleef alleen met het kajakken vooruit. Daarna nam Riikka het heft in handen.

Geen Powermans meer dit jaar, wel op Hawaii 2019

We zochten nog naar resultaten van de Powerman op de Phillipijnen. De race op Clark Freeport, die vorig jaar nog gewonnen werd door Thomas Bruins. Maar hoewel we mister Powerman John Raadschelders wel op Schiphol trackten en dus niet op het NK RBR Spijkenisse, komen we weinig tegen van de Phillipijnse race, die drie jaar gehouden is. Thomas Bruins was er in elk geval niet, want die maakte een paar weken eerder al een zwaaiend gebaar ten afscheid van het seizoen 2018. Dat sluit onze Nederlandse/Aussie wel weer als meest regelmatige Powermanner af. En John? Die was toch op een missie en kwam met het nieuws dat er volgend jaar een Powerman op Hawaii komt. Kijk eens aan. Maar dan willen we ook een Ironman in Zofingen en in VENRAY, als het even kan!

De 30 (plus 1) Hawaii-gangers (deel 4) – WTJ 941

Trikipedia 1 week 2 days ago

DINSDAG – Met veel plezier stellen we de volgende vijf Hawaii-gangers voor. Van een spectaculaire debutant in Maastricht tot een atleet die zijn slot een jaar uitstelde omdat de kleine Jippe geboren werd in oktober. Diezelfde Jippe, die gisteren 1 jaar werd. Op Hawaii natuurlijk! Verder een atleet via de loterij, maar wel al met 24 heles op zijn naam en een atleet, die al vier jaar geen hele meer gedaan heeft. Ook nog iemand, die vorig jaar eigenlijk al te vroeg mocht en nu op herhaling gaat. Van een student fiscaal recht, tot een vliegtuigbouwer, van een pensioenadviseur tot een business analist en een fulltime triathloncoach.

Rik Linssen (M30) 6-1-1984, De Bilt; 1e deelname


Rik Linssen – opgegroeid Zwolle, zeven jaar nu in De Bilt – was er bijtijds bij vorig jaar om de trip Hawaii veilig te stellen. Hij wist dat Ironman Wales hem ideale mogelijkheden bood. Daar was hij immers een jaar eerder al verzekerd van deelname op Hawaii. Tot het mooie nieuws in januari 2017 kwam en zijn vrouw/triatlete Tessa opgetogen vertelde dat ze zwanger was en in oktober hun eerste kindje ter wereld zou komen. ,,De keuze was makkelijk gemaakt: geen Hawaii voor mij.’’ Plan B was langs dezelfde route, het parcours was verlegd van Pembrokeshire naar Tenby, Wales maar was er niet minder zwaar op. Van 10.03 en 23e in 2016, werd Rik nu 22e in 10.13. Maar zijn zesde plaats M30 was toereikend en dat gold ook voor trainer Peter Vocking. Rik prees bovendien de support van zijn 37 weken zwangere vrouw Tessa. Ruim een jaar van tevoren zekerheid over Hawaii hebben, het is een prettig idee. Rik is in dit overzicht de tweede uit het Four boys on the roll-kwartet. Getrouwd met de eveneens getalenteerde triatlete Tessa Linssen en samen trotse ouders van kleine Jippe. Aanvankelijk wedstrijdzwemmer, begon hij in 2012 met triathlons, korte afstanden en de halve van Almere. In 2013 deed ie samen met Koen Overmars mee aan de Almere. Een tijd net binnen de tien uur: 9.56. Een jaar later stond Embrun op de bucketlist. Vijftien jaar eerder zag hij tijdens een windsurfvakantie een poster van de Embrunman. De ooit ‘belachelijke missie’ werd nu werkelijkheid in 12.23 uur. Voor 2015 stonden de eerste kwalificatiemogelijkheden op de rol: Zürich ging in 9.58, Vichy in een personal best 9.19.48 en een 29e plaats. De Inferno triathlon was een heftig tussendoortje, maar hij werd er wel mooi zestiende in 10.08 uur, een van de beste Nederlandse prestaties ooit daar. Rik is business analist bij Bol.com, waar hij innovatietrajecten aan winkels begeleidt. Minder trainingsuren, maar een vlekkeloze voorbereiding. De vorm is goed, hij won nog de laatste halve van Leiderdorp, maar plezier maken staat voorop. Ook op Hawaii waar een mooie vakantie met gezin en mede-Hellassers aan gekoppeld is. Gisteren werd de eerste verjaardag van Jippe gevierd. Bij Hellas coördineert Rik de negen (!) teams in teamcompetitie. Zonder de Inferno is hij op Hawaii toe aan zijn zevende hele.

Cornee van Loon (M45) 2-3-1972, Hilversum; 1e deelname


Tom van Gulik was een gelukkig mens, maar Cornee van Loon zo mogelijk nog gelukkiger toen hij vernam dat het Legacyprogram hem eruit gepikt had. Dat is de jaarlijkse loterij van triatleten, die minstens 12 Ironmans hebben gedaan maar zich nooit weten te kwalificeren. De laatste drie jaar moet je ook een Ironman gedaan hebben en nooit eerder gestart zijn in Kona. Anders dus dan Tom, die erbij mag zijn vanwege het 40-jarig bestaan. Voor Cornee komt een droom uit. In 1990 deed ie zijn eerste triathlon, waarop hij acuut stopte met voetballen. Dat Cornee niet de eerste de beste triatleet op de lange afstand is, moge duidelijk zijn. We geven het overzicht van zijn 24 eerdere heles: Almere 1997 (12.24), Almere 2002 (11.15), Frankfurt 2004 (11.38), Almere 2005 (10.36), Zurich 2007 (11.50), Almere 2007 (11.14), Penticton 2008 (11.16), Lanzarote 2010 (12.29), Almere 2010 (10.18.05, persoonlijk record), Lanzarote 2011 (11.42), Klagenfurt 2011 (10.22), Embrun 2011 (14.15), Lanzarote 2012 (13.18), Penticton 2012 (11.33), Lanzarote 2013 (12.41), Lanzarote 2014 (14.30), Roth Challenge 2014 (12.15), Maastricht 2015 (13.05), Lanzarote 2016 (12.22), Maastricht 2016 (11.14), Lanzarote 2017 (12.23), Maastricht 2017 (11.02), Lanzarote 2018 (11.59), Kopenhagen 2018 (10.25). Cornee is pensioenadviseur bij Steijnborg assurantiën. Zijn roots liggen in West-Brabant, Bergen op Zoom om precies te zien. Als zodanig ken ik van alle Hawaii-gangers Cornee het langst. Na de HEAO Zeeland werkte hij aanvankelijk in het zuiden, in 1998 verhuisde hij naar Huizen en later Hilversum. Zoals gezegd, zijn zilveren hele op Hawaii en – ingeloot of niet – qua aantal de meest ervarene van de dertig Nederlanders.

Edo van der Meer (M30), 15-9-1984, Maastricht; 1e deelname


Op de vraag om een paspoortje door te spelen, was Edo’s antwoord kort: Edo – Toerist. Maar daarmee onderschat de geboren Drent zichzelf een beetje. EDO Sports is in korte tijd een begrip in de triathlonsport geworden, daarnaast is Edo deels in dienst van de NTB en hoofdtrainer van de succesvolle formaties van Ferro Mosae en EDO Sports. Edo werd 34 jaar geleden geboren in Assen, werd triatleet in 1995 en coacht atleten sinds 2008 toen hij naar Sittard verhuisde. Daartussen zat nog de Hogeschool Groningen, waar hij zijn bachelor sport/gezondheid haalde. Via de plaatselijke zwemclub en atletiekclub kwam jeugdige Edo vanzelf in aanraking met de triathlonsport. Zwemmen ging ie op zijn tiende eigenlijk al doen om later in de triathlon hard te zwemmen. In zijn laatste jaar als junior werd hij Nederlands kampioen en mocht ook meedoen aan het EK. Tijdens zijn officiersopleiding bij het Korps Mariniers moest Edo twee jaar pas op de plaats maken. Daarna ontwikkelde hij zich snel naar de landelijke top. In Sittard trof hij in Sarissa de Vries een gedreven metgezel. De Olympische afstand bracht hem zilver op het NK Veenendaal 2012 en brons in 2009 Stein. Met hardlopen legde hij het af tegen de absolute top, dus kwamen de langere afstanden in beeld. Weer met succes. De nationale titel halve afstand in Nieuwkoop 2012 was een hoogtepunt, daar lagen ook nog twee zilveren en twee bronzen plakken op dezelfde NK’s in Nieuwkoop, Didam en Klazienaveen naast. Hij werd crosstriathlonkampioen in Kijkduin 2011, een race die hij nog twee keer zou winnen.
Edo wijt het aan een te groot enthousiasme om een bevredigend resultaat op de heles te halen. Hij begon er in 2011 in Wales mee, waar hij 13e werd in 9.43 uur, een jaar later stonden er meteen drie op zijn programma: het EK Frankfurt ging goed: veertiende in 8.49 uur. In Almere snoepte Edo – bekend om zijn verrassende strategieën alias ‘een Edo-van-der-Meertje’ doen – zes minuten van die tijd af. Zevende in 8.43 uur. Het jaar daarop bouwde hij aan het fundament EDOsports en kwamen de korte afstanden weer aan bod. Nieuwe Hawaii-plannen strandden in 2014 in Zuid-Afrika en op Mallorca. Alleen Arizona ging goed, hij finishte twaalfde in een pr van 8.37.52 uur. Kona leek een oceaan te ver, maar dan kennen we Edo nog niet. Via de 70.3 Ironman van Xiamen waar hij met Robert de Korte heen ging, kwalificeerde hij zich voor de 40e editie. Een 13e plaats totaal en tweede M30 bleek genoeg, zodat Edo zaterdag na vier jaar weer eens aan de klassieke afstand begint. Op Alii Drive hoopt hij zijn zesde hele te volbrengen.

Leo Muijs (M60) 20-6-1958, Almere-Haven; 2e deelname


Doel van Leo Muijs was al geruime tijd om Hawaii 2018 te doen. Het overkwam hem vorig jaar al toen hij lukraak een poging deed in Hamburg en als zevende M55 direct al een slot verdiende. Dat overigens na eerdere vergeefse pogingen. Bij zijn debuut op het WK werd hij 1250e in 12.30.45 uur. Het viel Leo enigszins tegen omdat hij in Hamburg al 10.24 neerzette. Op de terugreis vanuit Kona besloten hij en echtgenote Geerke al min of meer ooit eens terug te gaan. Dat retourticket is er nu al, met dank overigens aan Aart van Wijk die ervan afzag. ,,Aart was zo sportief het tijdens de marathon al tegen me te roepen.’’ In Maastricht was Leo na 11.07 uur binnen en daarmee tweede M60. Met die zekerheid besloot Leo alle NK’s te doen in een poging overal medailles op te halen. Dat lukte aardig: goud op de OD Zeewolde, zilver op LD Maastricht, MD Nieuwkoop en NK RBR Almere-Duin. Leo hoopt onder de 12 uur te eindigen. En dan te bedenken dat hij op 3-jarige leeftijd bijna verdronk. Triathlon werd hem als Almeerder met de paplepel in gegoten. Eerst trimmer en wielrenners. In 1988 maakte hij zijn debuut in de Holland Triathlon, waar hij in totaal elf keer zou finishen. Leo is manufaturing engineer bij Fokker Aerostructures in Papendrecht. Innovaties in de vliegtuigindustrie kunnen best een door Leo bedacht zijn. Vliegen is hem dus niet vreemd. In de elf keren Almere was zijn snelste tijd 10.39.50 uur in 2005. Zijn tri-horizon verleggen deed hij eerst in Frankfurt 2016 met een personal best van 10.24.05. Tiende M55 werd hij in datzelfde jaar in Vichy in 11.26. Het jaar daarop was het dus prijs in de nieuwe Ironman Hamburg: 10.24.33 uur. Voor dit jaar was het zaak in Maastricht te scoren en met de precisie van een vliegtuigbouwer lukte dat ook. Leo maakt zich zaterdag op voor zijn zeventiende hele.

Tom Oosterdijk (M25) 7-8-1993, Den Haag; 1e deelname

Wat goed is komt snel. Waar collega-Hawaii gangers soms dertig jaar moeten wachten op een startbewijs voor Kona, is Tom Oosterdijk er meteen bij. De revelatie van de Ironman Maastricht, waar hij tweede op het NK werd, tweede M25 en zevende overall, is super gemotiveerd. Geboren in het Twentse buurtschap Oele, gewoond in het Duitse Heidelberg en nu woonachtig in Den Haag. Lid ook van RTC Den Haag, waar hij in de 1e Divisiewedstrijd zijn diensten voor het team bewees. Natuurlijk was Tom gebrand op goed resultaat in misschien wel de laatste Ironman Maastricht, maar je moet het wel even doen. Eind 2016 was hij immers nog de student die bij de Leidse studentenvereniging de beest uithing zonder ook maar een seconde aan sport te denken. Inmiddels 20 kilo zwaarder ging het roer om. Zwemmen kon hij niet en na 3 kilometer hardlopen werd het wandelen. Al Googlend maakte Tom zich wegwijs in triathlon. Zijn debuut – ook in open water – was in mei 2017 op de 70.3 IM Barcelona. Uitslag: 461e in 5.33.35 uur. Tom was verkocht en zocht professionele begeleiding in de vorm van Australiër Jarrod Harvey/TriEdgeCoaching. In andere wedstrijden waaraan hij mee deed viel ie nauwelijks op. Twee keer een top tien klassering in de 2e divisiewedstrijden namens RTC, elfde op de halve van Didam en op het WK Rotterdam finishte hij 53e bij de M25. Maar zijn doel lag elders.
Met slechts 28 kilometer als maximale trainingsafstand bij het lopen begon Tom aan de Maastrichter Ironman, die zijn leven op zijn kop zou zetten. Geen wetsuit, dik 30 graden, één grote ontdekkingsreis. Het deerde hem niets. Een sensationele 9.14.17 uur rolde eruit en bij de finish vroeg menigeen zich af wie deze ‘dark horse’ toch was. Niet gek voor een student fiscaal recht, die bovendien nog wijnimporteur van Italiaanse wijnen is. Hawaii, zijn tweede hele. Wordt ook deze race net zo sensationeel als Maastricht begin augustus?

Andre Kwakernaat (Team4Talent) afsluitende blog uit Barcelona (4)

Trikipedia 1 week 3 days ago

Wat een topdag hebben we weer beleefd tijdens de wedstrijddag op zondag. Wij hadden gekozen voor een rustig voorbereiding buitenaf en dat heeft goed uitgepakt. Zowel Pleuni als Evert waren er klaar voor. Op zaterdag hebben ze nog even voor de ‘bike incheck’ de eerste 3 kilometer van het fietsparcours gefietst, omdat het zeer technisch is. Om 17 uur de fietsen ingecheckt en de tassen opgehangen met de helm en loopkleding/schoenen erin.

Altijd een hele beleving als 3.500 mensen dat doen. Gelukkig heb je als professional een eigen ingang en kun je inchecken wanneer je dat wilt. Om 18 uur weer terug naar ons hotel gereden en daar zijn zowel Pleuni als Evert naar hun kamers gegaan.

De begeleiding is toen nog naar Barcelona gereden om sushi te eten aan het strand in een van de trendy restaurants (CDLC Barcelona), echt een aanrader. Wij waren weer redelijk op tijd terug want de wekker stond op 4.30. Voorheen sliep ik de nacht voor de wedstrijd bijna niet, maar dat is gelukkig beter tegenwoordig. Zondag om 5.45 vertrokken naar de startplaats, dan is het altijd stil in de bus en voel je dat de wedstrijd begonnen is.

Bij aankomst wordt eerst de fiets race ready gemaakt, alles gecheckt en kleding goed gecontroleerd. Dan is het tijd voor de warming-up, maar de regen kwam met bakken uit de hemel. Gelukkig had ik een perskaart en kon ik in de tent schuilen. Het werd toch redelijk snel droog en om 8.10 klonk het startschot voor Evert en om 8.12 voor Pleuni. Ik heb de zwem exit niet gezien, want ik had een scooter met bestuurder om mee te gaan tijdens het fietsen. Ik weet dat ik dan de eerste ronde de foto’s moet maken, daarna is het door de grote hoeveelheid aan atleten niet meer te doen. Helaas werkte het weer niet mee voor mooie foto’s, maar ik heb toch mijn kansen gegrepen.

Aanwijzingen geven aan iemand die alleen Spaans spreekt op de scooter is niet eenvoudig. Bij de eerste stop eerst duidelijk de aanwijzingen doorgesproken en de foto’s van Evert en Pleuni laten zien. Hij begreep het en maakte er daarna onze eigen race van om ze snel op te zoeken. Ik moest me daardoor stevig vasthouden anders was ik er zo achterover vanaf gevallen. Het blijft mooi om in de wedstrijd er dicht op te zitten en live filmpjes te maken zodat men kan zien hoe hard het gaat. Evert kwam als 3e van de fiets en Pleuni ook (van plaats 10 naar 3 gefietst), wat een bijzonder moment was dat. Maar ik weet ook hoe ver het nog is en er kan van alles gebeuren.


De eerste 14 km waren zowel voor Evert als Pleuni goed maar toen vloeide bij Evert zijn krachten langzaam weg. Aan het einde werd hij nog door 2 atleten ingehaald en werd het geen 5e maar 7e plaats. Jammer maar het is niet anders. Wel een weer mooi seizoen voor hem geweest. Nu gaat hij op vakantie met zijn vriendin Romy om daarna weer naar Zuid-Afrika om de voorbereiding te starten voor het nieuwe seizoen.

Pleuni moest helaas naar de DIXI, altijd een risico dat je daarna niet meer op gang komt. Gelukkig gebeurde dit niet en hield ze het goed vol op de marathon.

Daar waar het in Maastricht fout was gegaan ging het nu goed . Met aanmoedigingen van de familie en begeleiding wist ze een mooie 5e plaats te halen. Dit is een goede stimulans om aan het 2e jaar bij Team4talent te beginnen.

Persoonlijk waren het voor mij mooie dagen, je bent in een totaal andere omgeving dan je normale werkomgeving. Ik heb ook ieder jaar één lang team4talent weekend met vriend Thomas Broekman. Wij doen dan met z’n tweeën de begeleiding ter plaatse. Werken met atleten is mooi maar topsport is hard. Er kan er maar 1 winnen, de rest heeft allemaal verloren. Dat is bijzonder om iedere weer mee te maken en je dat te realiseren. Om je droom te realiseren moet je eerst wakker worden!

Voor de atleten zit het seizoen erop maar voor de begeleiding is er weer veel werk aan de winkel in voorbereiding naar seizoen 2019. Veel atleten zoeken in deze periode contact met ons, maar dat hoef je eigenlijk niet te doen. Dat klinkt arrogant maar wij scouten zelf en als we niemand erbij vinden dan is dat ook goed. Het moet klikken in een team zelfs voor een individuele sport als triathlon. Ik ben niet zo van terug kijken, dat is geweest, ik ben meer van in de toekomst bezig zijn. Wel ben ik altijd onze sponsoren dankbaar wat zij allemaal voor en met ons doen en dit is de periode om ze live te spreken.

Op naar weer een mooi 2019 seizoen.

Andre Kwakernaat

Sebastian Kienle is er klaar voor – IM Hawaii 2018

3athlon.be 1 week 3 days ago

Zelf hebben we Sebastian Kienle nog niet tegen het lijf gelopen, dat proberen we donderdag tijdens de persconferentie nog even te doen. Maar op onderstaande video ziet hij er ontspannen uit en vooral klaar voor de grote confrontatie met Sanders, Lange en Gomez zaterdag. Geniet van de beelden van de zwemtraining en het fietsen op Queen K met de sympathieke topper:

In beeld gevangen: EK Long Distance Madrid

3athlon.nl 1 week 3 days ago

Inmiddels alweer ruim twee weken geleden werd het EK Long Distance tijdens Challenge Madrid gehouden. Een mooie, spannende en vooral ook warme wedstrijd uiteindelijk gewonnen door de Belg Timothy van Houtem en de Britse Laura Siddall. Hieronder een mooie sfeervideo van de race.

The post In beeld gevangen: EK Long Distance Madrid appeared first on 3athlon.nl.

Evert Scheltinga houdt ‘dubbel gevoel’ over aan zevende plek Ironman Barcelona

3athlon.nl 1 week 3 days ago

,,Als ik deze wedstrijd als piekmoment had gebruikt, had er veel meer in gezeten. Qua parcours ligt het me, dus dan had ik vooral harder kunnen lopen.” Evert Scheltinga is een dag na Ironman Barcelona (we spraken hem gisteren, red.) niet helemaal tevreden met zijn zevende plaats (8:19:58). Hij draaide lang goed van voren mee in de race, maar beleefde vooral een zware marathon.

,,Het gaat goed nu, de spierpijn valt mee. Maar misschien komt dat morgen nog”, vertelt Scheltinga lachend. ,,De hele wedstrijd ging lekker, maar na 14 kilometer lopen kreeg ik een klap met de hamer. Toen werd het zwaar en beleefde ik een aantal ups, maar ook downs.”

Voor Scheltinga begon de race voortvarend. Ondanks de flinke golfslag kon Scheltinga lekker meekomen in de voorste grote groep. ,,Ik had weinig zicht op of we goed gingen, maar ik vertrouwde op mijn voorganger en dat was eigenlijk heel relaxed.” Minder relaxed werd het toen Scheltinga nog zo’n 800 meter had te gaan. ,,Ik verloor mijn badmuts. Normaal zwem ik er met twee, maar eentje had ik er voor de start gescheurd waardoor ik er nu ook maar één op had. Met lang haar is het niet fijn als je die dan tijdens het zwemmen verliest. Door mijn haren had ik nog minder zicht en kreeg ik tijdens het ademen veel water en zout binnen. Ik ben toen een beetje naar achteren in de groep gezakt, maar kon er gelukkig nog wel gelijktijdig uitkomen. Die 800 meter voelden in ieder geval aan als ontzettend lang. Ik was het overzicht kwijt, maar de gevolgen waren gelukkig niet desastreus.”

(tekst gaat onder foto verder)

Evert Scheltinga begon in de grote achtervolgende groep aan het fietsen. (Foto: André Kwakernaat)

Op de fiets sloot Scheltinga in dezelfde grote groep aan, bestaande uit zo’n tien atleten. Alleen de uiteindelijke winnaar Jesper Svensson was er toen al vandoor en had een gat van een paar minuten. ,,De eerste 130 kilometer heb ik voornamelijk achterin de groep gehangen. Dat ging me makkelijk af en ik voelde me sterk. Toen dacht ik dat ik wel wat meer gas kon gaan geven en heb ik een aantal keer voorop gereden. Er waren eigenlijk maar twee, misschien drie jongens die het werk deden. Maar, als ik op kop reed, ging ik niet volle bak en deed ik dat heel behouden.”

Doel van Scheltinga om op kop te gaan rijden was in ieder geval om ‘de mindere fietsers die het op dit punt toch al moeilijk krijgen’ te lossen. Dat lukte, want uiteindelijk ontstond er een groepje van vier achtervolgers – Svensson reed nog steeds solo op kop – met daarbij Scheltinga. Dit viertal, drie Duitsers en dus de Nederlander, begon gelijktijdig aan de afsluitende marathon.

(tekst gaat onder foto verder)

Na 130 kilometer nam Scheltinga vaker de kop over en bleven er slechts vier achtervolgers over. (Foto: André Kwakernaat)

De eerste drie kilometer gingen niet lekker voor Scheltinga, daarna kwam hij beter in zijn ritme. Maar niet voor lang, want na 14 kilometer kreeg hij het echt zwaar. ,,Het stokte ineens. Na 22 kilometer heb ik nog wat sportdrank gepakt en gelletjes met cafeïne genomen, maar toen merkte ik al wel dat het nog een lange dag zou gaan worden. Ik moest zelfs 20 meter wandelen. In het slotstuk heb ik me nog kunnen herpakken en het tempo enigszins kunnen vasthouden, maar echt lekker zat ik er niet meer in. Het waren ups en downs. Soms ging het prima, soms voor geen meter.” Tijdens de marathon verloor hij in de slotfase dus nog een aantal plekken.

(tekst gaat onder foto verder)

De marathon viel Scheltinga zwaar. (Foto: André Kwakernaat)

De teleurstelling voor Scheltinga is tweeledig. ,,Als ik in topvorm was geweest, had ik voorin veel meer meegedaan. Dit loopparcours zou mij echt uitstekend liggen. En ik ben nu zevende, dus dat betekent dat ik net geen prijzengeld win. Dat is voor het eerst in twee jaar dat ik een wedstrijd doe waar ik uiteindelijk geen prijzengeld win.”

Voor nu zit het seizoen er in ieder geval even op voor Scheltinga. Een lang en ook mooi seizoen vol met prima prestaties. Hij vertrekt nu naar de Himalaya – hij gaat daar samen met zijn vriendin hiken – en daarna India voor vakantie. In november reizen ze door naar het Zuid-Afrikaanse Stellenbosch waar hij bijna een half jaar zal trainen. ,,Daar kijk ik nu al naar uit. Ik ben dit seizoen veel wijzer geworden, heb heel veel om mee te nemen naar volgend jaar. Ik weet nu waar ik nog veel kan winnen.”

Scheltinga over de finish bij Ironman Barcelona. (Foto: André Kwakernaat)

The post Evert Scheltinga houdt ‘dubbel gevoel’ over aan zevende plek Ironman Barcelona appeared first on 3athlon.nl.

Hanne Peeters net in top-10 op Youth Olympic Games

3athlon.be 1 week 3 days ago

Hanne Peeters en coach Mia Dobbeni blij met de top-10 op de YOG (foto: Lieve Sevenants)

Vorige week meldden we nog dat Hanne Peeters in de top-10 moest finishen om voor het beste Belgische resultaat ooit te zorgen in de Youth Olympic Games. Daar slaagde de jeugdtriatlete ook in. In een snelle wedstrijd pakte ze de tiende plaats en daar was ze terecht tevreden mee.

De strijd voor de medailles was al snel beslist in Buenos Aires. Vroeg in de 20 km fietsen vormde zich een kopgroep van zes die uit de greep bleven van de achtervolgsters. Hanne nestelde zich in een groepje en pakte met de vierde looptijd alsnog de tiende plaats in 1u01’02. Dat was op 2’17 van de Zuid-Afrikaanse winnares Amber Schlebusch.

Rik Malcorps was na het zwemmen meteen op achtervolgen aangewezen nadat hij in het water een laatste versnelling niet kon beantwoorden. Nadat hij op de fiets alle werk alleen moest opknappen kwam hij door steken bijna niet aan lopen toe. Toch beet hij door en kon in het tweede deel alsnog het tempo de hoogte injagen. Met een 24ste stek kwam de jongeman ontgoocheld over de streep waar hij zijn verbetenheid naar meer duidelijk laat blijken. De overwinning ging overigens naar Nieuw-Zeelander McCullough.

‘Blije flow’ brengt Pleuni Hooijman naar de 5e plaats bij Ironman Barcelona

3athlon.nl 1 week 3 days ago

Ironman Barcelona werd de seizoensafsluiter waar Pleuni Hooijman op hoopte. Met haar vijfde plaats in het pro-veld heeft ze haar teleurstellende prestatie van Ironman Maatricht recht kunnen zetten. ,,Ik wilde het seizoen goed afsluiten en dat is gelukt”, vertelt ze opgelucht.

Waar Hooijman vooraf nog wat geheimzinnig deed over haar verwachtingen voor Ironman Barcelona, laat ze nu weten dat ze vooral graag een rol van betekenis wilde spelen in het pro-veld. ,,Ik wilde met het veld mee kunnen doen en er vooraan bij zitten. Ik wist dat er vier sterke dames zouden deelnemen, maar de andere namen kende ik niet zo goed. Ik wilde dus eigenlijk de eerste atlete na die top 4 zijn”, vertelt Hooijman die daar met haar vijfde plaats glansrijk in slaagde. ,,Qua finishtijd had ik eigenlijk 9.15 uur in mijn hoofd, dus wat dat betreft zit ik er ver boven (9:30:36, red.), maar dat heeft denk ik met de zware omstandigheden te maken.”

Daarbij doelt Hooijman op de woeste zee en het natte, gladde wegdek. ,,Ik had ’s ochtends nog helemaal niet naar de oceaan gekeken, omdat ik warm had gelopen in plaats van gezwommen. Pas toen de mannen in het water lagen, zag ik dat ze werden overspoeld door golven. Het was een soort golfslagbad en het draaide daarom iets meer om kracht en minder om souplesse en techniek”, vertelt Hooijman, voor wie het ruige water voordelig uitpakte. ,,Voor het eerst in mijn leven vond ik het zwemmen fantastisch. Als negende kwam ik het water uit en als je zo ver voorin het veld zit, krijg je een hele andere racebeleving. Normaal moet ik mensen gaan najagen, maar nu zat ik er direct goed bij. Dat is een heel lekker gevoel.”

(tekst gaat verder onder foto)

Op de fiets kon Hooijman naar voren schuiven (Foto: André Kwakernaat)

Tijdens het fietsen liet Hooijman zien over ontzettend goede benen te beschikken. Het fietsparcours bestond uit veel lussen en dat gaf Hooijman steeds weer de kans om haar achterstand op de rest van het veld te berekenen. ,,Ik wist precies hoeveel dames voor mij zaten en hoe ver. Ik had in de gaten dat ik harder ging dan de rest en iedere keer dat ik iemand inhaalde, zorgde dat voor een grote boost.” Vanwege slipgevaar was het op een bepaald gedeelte van het fietsparcours voor de atleten niet toegestaan om in de beugels te rijden. ,,Het regende veel, dus het parcours was glad. Ik heb veel mensen zien vallen en ben zelf ook een keer bijna onderuit geslipt. Toch was ik juist blij dat het weer zo slecht was, regen en kou vind ik geen probleem.”

Het gladde wegdek weerhield Hooijman er ook niet van om stevig door te trappen en als derde kwam ze uiteindelijk van de fiets af. ,,Ik weet dat ik niet de snelste loper ben, dus ik wist dat ik met fietsen het verschil moest maken. Op een gegeven moment werd ik ingehaald door een meisje dat zoveel sneller liep, dan is het belangrijk om op mijn eigen race te focussen”, legt Hooijman uit. ,,Tijdens het fietsen had ik al wat last van mijn maag, volgens mij door het klotsende water in de zee. Ik had veel lucht in mijn maag en moest tijdens het lopen ineens zo nodig naar de wc dat ik een stop moest maken. Ik wilde eigenlijk niet gaan, maar ik wilde ook niet dat het uit mijn witte pakje zou lopen, dus uiteindelijk ben ik toch op een Dixi gestapt. Dat luchtte op en ik zag daarna dat ik nog steeds 3.22 op de marathon kon lopen. Daar kreeg ik energie van. Ik zei tegen mezelf: ‘Het gaat goed komen, je zit midden in het veld van de pro’s, dit is waar je het voor doet’.”

(tekst gaat verder onder foto)

Hooijman laat zich gelden in het pro-veld (Foto: André Kwakernaat)

De hele wedstrijd zat Hooijman in een ‘blije flow’, zoals ze het zelf omschrijft. ,,Aan de start sta ik altijd met een raar zenuwgevoel en vraag ik me af waarom ik dit mezelf aandoe. Maar de reward na een goede race is groot. Vanaf het zwemmen zat ik al in een positieve vibe. Het lukte me de hele wedstrijd om op de positieve dingen te focussen en dat hielp enorm. Ik had gehoopt dat ik wat sneller zou zijn, maar ik zat niet ver naast mijn streeftijd en dit is wat erin zat. Ik ga blij de winter in, dit is een fijne afsluiter.”

The post ‘Blije flow’ brengt Pleuni Hooijman naar de 5e plaats bij Ironman Barcelona appeared first on 3athlon.nl.

Jeugd Olympische Spelen jongens; Bodegraven, Lichtenvoorde en alle Nederlanders IM Barcelona – WTJ 940

Trikipedia 1 week 3 days ago

MAANDAG – Geen Nederlandse jongens meer op de Jeugd Olympische Spelen vandaag in Buenos Aires. Wel nog een Belgische en Arubaanse triatleet, al speelden zijn geen rol van betekenis. De Olympische titel ging naar Nieuw-Zeeland, meer specifiek Dylan McCullough. De Kiwi won de Qualifier in Banyoles, maar viel bijvoorbeeld in Holten op de ETU Junior Cup nog niet echt op: negende was ie afgelopen zomer. De Portugees Alexandre Montre haalde Olympisch zilver, de Italiaan Alessio Crociani brons. De watertemperatuur lag iets hoger dan bij de meisjes zondag: 20,6 graden. Dat was ook de buitentemperatuur in de Argentijnse hoofdstad. De Belg Rik Malcorps eindigde 24e en Giannon Lisandro Eights uit Aruba sloot als 31e de rij. Hij deed er negen minuten langer over dan Dylan.

Restantje Bodegraven, Amber weer thuis

Nog even de weekend wedstrijden doornemen. De Najaarstriathlon leverde dus prachtzeges op voor Erik-Simon Strijk en Eva Cornelisse, het was ook een overwinning voor de organiserende TTB. Het vernieuwde parcours met het fort Wierickerschans als centrale middelpunt verraste aangenaam. De sprint triathlon was er ook. Winst ging naar Lennart Kleinjans. De Woerdenaar liep Pascal Valentijn er op de vijf kilometer uit. Ferdinand Oldeman finishte als derde. Opvallend trouwens dat de partners van de nummers twee en drie dezelfde klasseringen boekten. Het betrof Liane van Egmond en Jolein de Klein. En de supersnelle zwemster en eindwinnares Mandy Verbakel komt net als Lennart uit Woerden, maar voor zover wij weten vormen zij geen stelletje. Voor de mini-triathlon was vanwege het samenvallen met het NK RBR niet zo veel animo. Ruben Schols en de Bodegraafse Jonne Schols wonnen ‘m. Nabrandertje van Spijkenisse nog: Amber Hulleman mocht maandagmorgen gelukkig weer terug naar huis.

Sybe en Cindy winnen crosstriathlon Lichtenvoorde

En dan was er nog de Lichtenvoordse cross triathlon. Geen NTB-wedstrijd en dus geen echt grote namen bijeen of het moet die van titelverdedigster Cindy Brussé zijn. De Aaltense werd dan ook zesde in totaal en een kwartier voorsprong op Joyce Heutinck. Anne Verjans werd derde op de wedstrijd met zwemmen in het binnenbad, mountainbiken en crosslopen in de groene omgeving rondom, zeg maar, het Zwart Cross-terrein. Slechts 5 mannen deden dus beter dan Cindy, die ook niet wekelijks op haar mountainbike zit. De winst ging naar Sybe van den Bos, Bart Alberts werd een halve minuut later tweede, de derde plaats ging naar Chris van Vliet. Crosstriathlon-coach Casper van de Kamp ging kijken of de triathlon toch niet onder NTB-vlag een vervolg kan krijgen. Bij de trio’s won Team BLG, aan de 1/16e crosstriathlon deden alleen meisjes mee. Ilja Jansen won en bij de trio’s was dat Tramstraat Kampioenen.

Ironman Barcelona, dank je wel Yvonne

We beloofden nog iets meer over Barcelona. Een hoofdrol was toch weer weg gelegd voor Yvonne van Vlerken, die waanzinnig sterk zwom, goed meefietste en een degelijke marathon draaide. Ze had alleen de pech dat Laura Philipp deze Ironman had uitgekozen voor het grootste debuut aller tijden. Met 8.34.57 uur verpulverde ze niet alleen alle tegenstanders, ook is het de achtste tijd allertijden. Alleen Chrissie Wellington (4x), Daniela Ryf, Melissa Hauschildt en Caroline Steffen deden ooit beter. Fe-no-me-naal. Toch mag daar de prestatie van Yvonne van Vlerken niet bij verbleken. In haar 43e hele stond ze wederom op het podium al was het spijtig voor haar dat de Witrussische Hanna Maksimava nog voorbij kwam. De eindtijd van 9.10.49 uur was gewoon goed, niks mis mee. Volgend jaar gaat Vonsy eens even niet voor de negen uur wedstrijden, die je niet in de koude kleren gaan zitten. Yvonne doet halves en OD’s dat jaar, maar helemaal klaar met de hele is ze toch niet. Zoals gemeld, onze Nederlandse profs deden het lang niet slecht. Pleuni Hooijman netjes terug met een vijfde plaats, Rahel Bellinga op tien. En bij de mannen Evert Scheltinga als zevende en debutant Sven Strijk als 36e. De mannenrace was voor de Zweed Jesper Svensson in 8.05 en daarmee drie minuten sneller dan in Florianopolis waar hij ook al de Ironman Brazilië wist te winnen. De tweede plaats was voor de Duitser Franz Loeschke, derde werd thuisfavoriet Miguel Blanchart Tinto. Maar de ster van de dag onder de 2717 deelnemers was toch echt Laura Philipp. Daniela Ryf mag van geluk spreken dat ze komende zaterdag nog niet in Kona start. In totaal 62 Nederlandse agegroupers deden mee. Een sterke terugkeer van Michael Krijnen op de hele (ooit derde op NK Almere). De Noord-Hollander werd tweede M45, maar heeft zijn slot niet aangenomen. Dat gold wel voor Jan Steur, tweede bij de mannen 60. Fraai debuut ook van Mark Muller, 75e totaal en elfde M25. Vorig jaar op Hawaii nu Barca was Neal Keijzer op de 88e plaats en Fries Jort van Zutphen deed het ook goed als 90e en elfde M30. Top tien klasseringen verder voor Hans van Kampen, Bert Vrieze en Welmoed Meindertsma. Zoals gebruikelijk bij een hele (in het buitenland) alle Nederlanders op een rijtje met tussen haakjes een eventuele top 20-klassering:

7.Evert Scheltinga 8.19.58

19.Per van Vlerken (GER) 8.31.07

63.Michael Krijnen 9.08.16 (2e M45)

75.Mark Muller 9.14.07 (11e M25)

88.Neal Keijzer 9.20.56 (13e M35)

90.Jort van Zutphen 9.21.20 (11e M30)

144.Sven Strijk 9.37.03 (36e pro)

164.Rob Martens 9.40.31

173.Rohalt Bergsma 9.41.35 (11e M45)

177.Erwin Hoekstra 9.42.59 (13e M45)

211.Ilje van der Ploeg 9.49.44

278.Leon Lankester 9.59.57

284.Bart van Linder 10.00.50

296.Daf Dubbelman 10.02.30

318.Holger Wagenaar 10.06.16

379.Bernard Hilferink 10.16.03

452.Hans van Kampen 10.25.18 (8e M55)

469.Han Boselie 10.27.17

471.Mark Lobbezoo 10.27.31

489.Bert Vrieze 10.28.46 (10e M55)

505.Erik Doesburg 10.30.35

594.Robbert Claassen 10.41.06

609.Bram Couperus 10.42.52 (12e M55)

623.Wander te Boekhorst 10.44.50

629.Arie Heddema 10.45.38

647.Jan van Loenen 10.47.13 (14e M55)

700.Jacques Geijsen 10.52.44

729.Willem Kooiman 10.54.56 (16e M55)

770.Jan Steur 10.59.15 (2e M60)

779.Jeroen Hilwig 10.59.54

853.Arthur Mekenkamp 11.07.28

882.Bas Vredenburg 11.11.23

928.Sander Roeland 11.15.21

1169.Michel van Dinther 11.42.02

1198.Alphons Stevens 11.44.23

1277.David Schreuder 11.53.19

1399.Peter Nieuwland 12.08.11

1402.Sander Pluijm 12.08.46

1419.Leo van Gent 12.10.47

1436.Jordi Boer 12.13.24

1441.Jp Demarco 12.13.45

1503.Oscar Schouten 12.20.31

1523.Martijn Janssen 12.23.18

1619.Erik Rutten 12.37.32

1631.Erwin Versluijs 12.38.24

1634.Raymond de Esch 12.38.42

1682.Roel Sentjens 12.47.31

1727.Geoffrey van der Maat 12.54.41

1729.Michiel van Deursen 12.54.46

1853.Patrick de Sutter 13.20.58

1857.Geart Buma 13.21.40

1928.Per van Swaaij 13.39.46

1980.Tarique Arsiwalla 13.56.25

2034.Ronald Visscher 14.15.07

Gerrit van Zuilekom DNF

V:

3.Yvonne van Vlerken 9.10.49

6.Pleuni Hooijman 9.30.36 (5e ;pro)

18.Rahel Bellinga 10.03.13 (10e pro)

76.Lindsey van Uden 11.27.20

83.Welmoed Meindertsma 11.32.43 (8e F45)

104.Martine van Zalinge 11.45.43 (12e F25)

253.Astrid den Ouden 13.49.13

Sanne Blom DNF

 

We sluiten nog af met een actiefoto van Barbara de Koning op de Olympiscvhe Spelen van Buenos Aires en waarop te zien is dat ze in de eerste wissel net de aansluiting met de latere kampioene mist.

Morgen gaan we weer verder met de paspoortjes van onze Hawaii-gangers en al het andere Kona-nieuws was onze Trikipedia-reporters ter plaatse verzamelen. En dus zeggen wij: A’APOPO oftewel: tot morgen!

 

 

 

De 30 (plus 1) Hawaiigangers (deel 3) – WTJ 939

Trikipedia 1 week 4 days ago

MAANDAG – We zijn volop aan het aftellen richting Kona 2018, editie 40. Alle Nederlandse triatleten zijn inmiddels gearriveerd en ook Tom Oosterdijk heeft met enige vertraging zijn fiets en overige bagage. Vandaag deel 3 met de bio’s van onze Nederlandse Hawaii-gangers. Van iemand, die zijn allereerste hele doet tot onze Trikipedia-Tessa en van een Amerikaanse Googleman en Ironman-winnaar tot een gymdocent, die een pauze van 23 jaar inlaste en een in Italië woonachtige ambassadeursdochter.

Robert de Korte (M25) 22-2-1990, Maastricht; 1e deelname


Ook slimme wegen leiden naar Kona. Daar weten Robert de Korte en Edo van der Meer alles van. Voor hen niks geen geploeter in een hele, waar de concurrentie moordend is. Nee het Canyon-Fusion duo trok eind vorig jaar in alle stilte naar Xiamen, China. Het was 11 november en de mannen gingen van start in de tweede editie van 70.3 Ironman Xiamen. Sinds China’s rijkste man Dalian Wanda eigenaar is van Ironman (bedrag 650 miljoen dollar) zijn de IM-wedstrijden in China opgewaardeerd met slots. Op de meeste 70.3 IM’s liggen geen tickets Hawaii klaar, maar in China dus wel. Robert werd er 15e en tweede M25.
Zo kan het dus gebeuren dat Robert in navolging trouwens van Diana Gorter op Hawaii aan zijn allereerste hele toe is. Zeldzaam natuurlijk, maar toen het startbewijs op de elfde van de elfde binnen was, hoefde de van Rotterdam naar Maastricht verhuisde triathloncoach niet zo nodig nog een hele te doen. Hij is part-time sales engineer bij een bedrijf in Heerlen en traint dus samen met o.m. Edo en Sarissa de Vries de teamleden van EDO Sports. Geboren in Rozenburg kwam Robvert Marc via zwemmen en judo bij VV Rozenburg in de spits terecht. Ook nog keeper en keeperstrainer geweest om na zes jaar een nieuwe uitdaging te zoeken. Gevonden in de Rotterdam marathon. Kennismaking duursport en zo een fiets en zwemtraining. Debuut in 2013 op 70.3 IM Mallorca, daarna steeds beter op deze afstand in onder meer Luxemburg, Barcelona, Rügen en Bilzen. Doorbraak in Israman waar hij top tien haalde, maar ook in het Zweedse Jonköping met een derde plaats in 2016. Dit jaar op de halve van Didam nog vijfde, halve Challenge Almere, teamcompetitie met EDO Sport maar vooral veel trainingen geven aan zijn 15 pupillen. Samen met Sarissa en Edo het Ironman University programma gedaan. Maar ondanks alle coaching-ervaring in relatief korte tijd toch echt pas toe aan zijn allereerste keer 3,8/180/42. Bijzonder.

Tessa Kortekaas (F30) 29-7-1988, Voorhout/Tias Canarias; 2e deelname


Dat we in het eerste jaar Trikipedia zowaar al een triatleet onder onze naam aan de start zouden krijgen op Hawaii? Nee, dat hadden Ruud en ik in onze stoutste dromen niet verwacht. Toch heeft Tessa Kortekaas onze naam en logo zeer prominent op haar rug staan. Natuurlijk heeft ze voor ons daarmee een streepje voor op alle (buitenlandse) tegenstanders. Tessa is op herhaling op Hawaii en nu voor het laatst als aegrouper. Opa Egbert van ’t Oever zal maar wat trots zijn op zijn kleindochter. De beroemde schaatscoach kreeg Tessa overigens maar kort op het ijs voor de langebaan. Daarvoor zwom ze wedstrijden en op haar 11e ging ze fietsen. Resultaat: twee keer nationale jeugdkampioene wielrennen. Een Vleutje of VDB leek geboren. Juist toen ze wilde gaan marathonschaatsen, kreeg ze de ziekte van Pfeiffer. Meer dan wat toerritjes fietsen zat er niet in. Tessa zocht haar heil in haar werk: bij een evenemengenbureau en tevens sportmasseuse met een eigen praktijk. Gek eigenlijk, maar dit was pas haar derde triathlonseizoen. In 2016 sloot ze aan bij TV Bollenstreek. Prompt eindigde ze vierde in Nieuwkoop en vijfde op halve Challenge Almere.
Toen haar privé-geluk niet langer in Nederland lag, boekte ze een enkeltje Lanzarote voor werk als fysiotherapeute en het dagelijks kunnen sporten. Tessa maakte op relatief jonge leeftijd al de keus voor het langere werk. In haar tweede seizoen deed ze al drie Ironmans. ‘’Krankzinnig toch?’’ Het avontuur op haar eiland eindigde nog aan het infuus, maar de revanche kwam in Maastricht waar ze zevende werd en eerste F25. Meteen Hawaii als toetje en de spannende avonturen op haar site en bij ons met ‘Tessa talks’. Het zou de banden verder aanhalen en dit jaar verraste ze ons in het voorjaar met de Trikipedia outfit. ,,Ruud en Wim, jullie doen zo veel voor de sport, dit doe ik graag voor jullie terug. Fantastisch toch? Nu al kippenvel als Tessa over de finish op Alii Drive komt en zich omdraait met haar/ons logo. O ja, nog even haar seizoen 2018. Niet gering hoor. Nu zat wel alles mee op Lanzarote: tiende en tweede F30. In Maastricht ging ze sneller dan ooit: maginfieke 9.47.19 zesde vrouw, tweede op NK en winnares F30. In halves op Lanza stond ze de laatste twee jaar vier keer op het podium en vergeet niet haar briljante vierde plaats op het WK 70.3 IM in Port Elisabeth. Is het gek als we stellen dat behalve Sione ook Tessa in staat wordt geacht in haar vijfde hele de wereldtitel F30 te grijpen? Als dat zo is regelen wij de huldiging in Voorhout of Tias Canarias.

Derk de Korver (M35) 26-9-1983, Weert/Silicon Valley; 3e deelname


En we hebben nóg een kandidaat voor de wereldtitel. Derk de Korver is de enige van TeamNL, die kan zeggen dat hij overall al eens een Ironman gewonnen heeft. Het gebeurde in mei dit jaar op de agegroup-only Ironman van Santa Rosa, Californië. Voor Derk min of meer een thuiswedstrijd, want hij woont en werkt in San Francisco/Silicon Valley. Google, u allen niet onbekend, is zijn werkgever. Derk werd geboren in Weert, waar hij al wel meedeed aan de stadstriathlon en waar hij volgend jaar met het EK graag terugkeert. Via de Universiteit Tilburg waar hij met hardlopen begon, kwam hij voor het grote Google (Derk is overigens nauwelijks Google-baar) in de States terecht. Een Google-collega daagde hem uit voor de Ironman Zürich in 2013. Hij was er na 10.23 uur mee klaar en voelde dat er meer in zat. Arizona (9.58) en Kentucky (10.01) volgden, maar het leverde net geen Hawaii-ticket op. In 2015 lukte dat in het najaar wel. De Mexicaanse Ironman in Los Cabos legde hij af in 9.46 uur, goed voor een zesde plaats en zijn eerste slot voor 2016. In zijn eerste Kona finishte hij nog als 148e, maar wel beste Nederlander. Een snelle tijd van 9.29.24 uur, toen al. Maar de rek is er bij de 35-jarige Derk nog lang niet uit. Vorig jaar deed hij zowel het WK 70.3 in Chattanooga als wederom Hawaii. De weg naar Kona ging toen via Florida, tweede overall in een pr van 8.39.08 en via Lake Woodlands/Texas, derde in 8.54.59. De bevestiging kwam in Kona met een 51e plaats in 9.08.48 en vierde M30. Op Jetze Plat na opnieuw beste Nederlander. Op 12 mei dit jaar volgde dan Santa Rosa, met een prachtzege veroverde Derk meteen zijn derde slot. Winnende tijd: 8.42.37 uur. Al drie keer flink onder de negen uur, een topbaan en een topsporter: Derk de Korver lijkt klaar voor een coup die hem misschien overall wel in de top 30 doet belanden. Het wordt zijn achtste hele en wellicht moet Derk vervolgens maar eens aan de profstatus gaan denken.

Ruud Kuipers (M50) 14-8-1964, Alkmaar; 1e deelname


Er zijn mensen met twee triathlonlevens. Fanatiek sportend op jonge leeftijd, vervolgens krijgen/vragen werk en gezin een tijdlang (om) voorrang en dan op latere leeftijd opnieuw beginnen. Ruud Kuipers is daar een fraai voorbeeld van. Begin jaren negentig vorige eeuw was Ruud triatleet. Op 29-jarige leeftijd voltooide hij de Holland Triathlon 1993 in Almere in 9.42.52 minuten. Een jaar later doet hij nogmaals mee, maar dan duurt de Flevotocht exact een uur langer: 10.42 uur. Als hij 23 jaar later terug is op de Ironman Barcelona staat de klok stil op 9.41.44. In de tussenliggende jaren deed de Alkmaarder nog wel aan sport, bergbeklimmen bijvoorbeeld. Toch keerder hij terug bij zijn oude liefde. In het dagelijks leven is Ruud sportdocent op het Tender College in Alkmaar. Hij traint zo’n 21 uren per week. Training is gebaseerd op Long Slow Distance. Het is ‘a way of life’ geworden. In 2017 vatte hij het plan op zich te plaatsen voor Hawaii. Eerst in Barcelona, maar door een blessure aan de bil schiet zijn prestatie te kort. Ruud wordt zesde M50, maar iedereen voor hem pikt de slots in. Nieuwe kansen liggen op het Europees kampioenschap Frankfurt, hij is dan wel blessurevrij. Toch gaat het minder hard in de Duitse stad: 10.14.44 uur en daarmee de 15e man in de M50-groep. De huldiging op maandag is een spannende, maar klaarblijkelijk zijn er in Frankfurt weinig Abrahammen, die Hawaii op hun lijstje hebben staan. Als ook de nummer veertien weigert, maakt Ruud een vreugdesprongetje. De tweede poging slaagt. Samen met stadgenoot en trainingsmaat Jan Blokland is Ruud afgereisd naar Hawaii. Hun vrouwen Rinske en Janneke zijn mee. Na Hawaii schroeft Ruud de trainingsintensiteit weer terug voor louter halves en kwarts. En waar ie ook een hekel aan heeft? Het water inspringen. Ruud gaat op Hawaii voor zijn vijfde hele.

Danielle Kurpershoek (F35) 14-2-1981, Milaan; 1e deelname


Bescheidenheid siert de Hawaii-ganger. Gevraagd naar enige informatie over de in ons land onbekende triatlete Danielle Kurpershoek, is haar reactie: ik heb niet echt een heel boeiend verhaal hoor, behalve dat ik ongelofelijk mazzel heb gehad met mijn categorie. Maar goed, dertigste van Europa worden en zilver op datzelfde EK in Frankfurt. Het was genoeg om ook Danielle mee te laten doen in Kona voor haar derde hele. Ze woont sinds een jaar of acht in Milaan, waar ze als consultant internationaal recht voor een Amerikaanse NGO werkte en vervolgens een bedrijfje dat projecten omvat uiteenlopend van social media management, cursussen business Engels en vertalingen. ,,Ik ging erheen vanwege mijn vriend, werd verliefd op de stad en ging nooit meer weg. Daar ontdekte ik de sport, het is er immers mooi weer en weinig wind. Ik heb een hekel aan wind, dus dat belooft wat hier in Kona.’’ Ruim vier jaar terug schreef ze met vrienden voor de grap in op een sprint triathlon. ,,Ik kreeg een paniekaanval tijdens het zwemmen, wist niet hoe te schakelen op mijn tweedehands fiets en reden foeterend om als ‘merdesima’ aan te komen, maar ik was wel verkocht.’’ Toen ze een paar jaar later zonder werk kwam te zitten, ging ze serieus trainen en zocht een uitdaging. Haar eerste hele triathlon deed ze vorig jaar in Zürich, in dezelfde Ironman waarop Els Visser doorbrak met een vierde plaats. Bijna twee uur na Els, hoorde Danielle als tweede Nederlandse de magische woorden ‘You are an Ironman’ voor het eerst. Een 47e plaats in 11.40.53 uur. Het smaakte naar meer. Frankfurt dit jaar bijvoorbeeld. Het EK. Ze verbeterde haar Zwitserse tijd aanzienlijk: 10.54.07 uur. ,,Ik was dertigste in het hele veld, geen moment gedacht dat ik voor een slot in aanmerking zou komen.’’ De meeste wedstrijden doet ze in haar tweede vaderland Italië, waar ze uitkomt voor de club DDS. Challenge Forte Village bijvoorbeeld, drie jaar terug 25e. Zelf mag ze dan bescheiden zijn, haar ouders – voormalige ambassadeur/Arabist Marcel Kupershoek en schrijver/journalist Betsy Udink – zijn trots op haar.

Dit schreeft haar moeder op 9 juli toen Danielle finishte in Frankfurt:
Danielle, my eldest daughter, finished second in her age group (34-39 yrs) in the European Championship Triathlon: 10hrs.54min.7sec. Yesterday in Frankfurt.
A great physical and mental victory.
She won a slot in the real and original Iron Man in Hawaii in October.

Pages