Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Wintersport (2): Kaiserwetter, après-ski, rodelen en autopech!

Triathlon-Blog 3 years 8 months ago
Was het de eerste paar dagen vooral sneeuw (véél sneeuw!) en diepvrieskou, de tweede helft van onze skivakantie waren de omstandigheden met zon en strak blauwe luchten beduidend beter. 'Kaiserwetter' noemen ze dat in Oostenrijk!Zoals eigenlijk elk jaar en omdat we al 3 intensieve dagen op de latten achter de rug hadden, besloten we om dinsdag een rustdag in te lassen en lekker te gaan wandelen. Na een uurtje langer slaap namen we een uitgebreid ontbijtje en vertrokken we per auto richting het wat hoger gelegen Gerlos, onderdeel van het door ons zo geliefde skigebied Zillertal Arena.Van te voren had ik op internet al een leuke wandelroute uitgezocht. Een wandeling van een uurtje langs een bergstroompje, soms met even een pittige klim erin en met als eindbestemming een oud en knus hutje in de bergen, genaamd Krummbachrast. Je weet wel, zo'n hutje dat wordt warm gestookt met alleen een houtoven en waar de bediening zich verontschuldigd dat het allemaal wat langer kan duren omdat de stroom er schaars is.Koud was het wel en af en toe viel nog een verdwaald vlokje sneeuw, maar het zonnetje wist voor het eerst deze vakantie met enige regelmaat door het wolkendek heen te breken. Door de vele sneeuwval van de laatste dagen was de omgeving als in een schilderij. Boomtakken nog voorzien van dikke watten sneeuw, uitgestrekte weides voorzien van een onaangeroerde sneeuwdeken en sneeuwwolkjes op de bedding van het bergstroompje. Soms doodstil met af en toe alleen het getjirpt van een vogeltje en het kabbelende bergwater op de achtergrond. Het was gewoon genieten en onderweg schoten we dan ook de nodige mooie plaatjes. Kijk strakjes maar eens naar de diavoorstelling aan het eind van dit artikel. Eenmaal boven genoten we in de Krummbachrast van een heerlijke gluhwein en warme chocomel en warmde we ons op bij het haardvuur.Die zelfde middag hadden we gepland om eens lekker te gaan après-skiën in de PostAlm, de après-ski bar gelegen aan het dalstation van het Hochzillertal en net als een lifestyle- en loungebar genaamd sChic, ook eigendom van het hotel waar we verbleven. De bedoeling was het live optreden van de Duitse schlagerartiest Olaf Henning bij te wonen, maar oeps, we hadden ons een dagje vergist. Hij zou pas op woensdag de après-ski komen opluisteren. Toch lieten we ons de biertjes goed smaken en hadden we een leuke afsluiter van deze mooie rustdag.Op woensdag stonden we weer op de latten en maakten we de pistes van het Hochzillertal weer onveilig. Wel was het die dag ijzig koud, brrr. Zelfs met de dikste kleren aan en goed geisoleerde handschoenen had ik bijna bevroren vingers en zeker in de liften deed een licht briesje je helemaal in elkaar krimpen. Ook niet vreemd, want ondanks de zon en strakblauwe luchten zou het die dag de koudste dag van de week worden.Donderdag stonden we heel vroeg op. We hadden gepland om te gaan skïen in de Zillertal Arena en dan 's middags wat eerder te stoppen om te gaan rodelen op de 7 kilometer lange natuur rodelbaan die daar ook gelegen was. Maar helaas.....Onze auto gooide roet in het eten. Een dieselauto en diepvriestemperaturen - in de nacht zakte het kwik regelmatig tot rond de -20 graden - schijnt toch geen goede combinatie te zijn. De auto was niet aan de praat te krijgen! Enigszins teleurgesteld, vooral omdat vorig jaar in Saalbach-Hinterglemm na een lange wandeling de rodelbaan gesloten bleek en we ons er dit jaar daarom enorm op verheugd hadden, besloten we dan maar weer om in ons 'eigen' Hochzillertal te gaan skiën.  Voordat we weer de berg op gingen, duwden we de auto wel nog even in de zon in de hoop dat hij 's middags weer gestart kon worden en we eventueel alsnog de rodelbaan konden opzoeken.Boven op de berg maakten we een oversteek naar het naastgelegen Hochfügen en na een lekkere 'fastfood' lunch met nuggets en frietjes, lieten we het skiën die dag rond het middaguur al voor wat het was. Eenmaal terug in het dal probeerde ik nog eens de auto te starten en gelukkig! Na enig gepruttel wilde hij dan toch weer starten. Op naar de rodelbaan!De rodelbaan was gelegen in het kleine skigebiedje aan de Gerlosstein. Een skigebied waar je nog met een ouderwetse heen-en-weer gondelbaan omhoog gaat. Zo'n gondel waar je met een beetje pech met 40 man hutje mutje in moet staan. En nu heb ik het al niet zo op hoogtes in combinatie met dat soort gondels dus dan snap je wel dat ik blij was dat we boven waren. Eenmaal boven was ik dat alweer snel vergeten en was het jodelahitieeeee de rodelbaan naar beneden. Was nog best pittig die afdaling, want er zaten hier en daar wat linke haarspeldbochten in waar je zomaar uit kon vliegen (hè Romy!) en omdat de ondergrond best hobbelig was werd je af en toe even goed gelanceerd. Maar ik hou wel van een adrenaline kik! De tweede afdaling had ik de techniek van het sleeën wat beter onder controle en als een bijna volleerd coureur was ik snel weer beneden. Rodelen aan de Gerlosstein. Een belevenis en zeker een aanrader als je ooit het Zillertal bezoekt!Vrijdags was onze laatste skidag van de week en waar dat een dag eerder niet lukte door de startproblemen, sloten we deze bijzonder heerlijke vakantie af op de zonnige hellingen van de Zillertal Arena.Tot slot nog wat mooie plaatjes. Onze skivakantie was top, we hebben echt ontzettend genoten. Van de omgeving, de sport, het weer, lekker eten en vooral van elkaar. Nu breekt voor mij een nieuwe, mooie en uitdagende periode aan. De 28 weken opbouw naar mijn hoofddoel van dit jaar, de IronMan in Maastricht op zondag 6 augustus a.s.. Lieve schat (Romy), met 6 dagen training per week weet ik dat er weinig tijd voor ons tweetjes overblijft en ook zullen we wat vaker discussie gaan hebben, zeker als het aankomt op de combi van het vele sporten met het huishouden en zo maar ook nu gaan we er vooral weer samen voor! Samen op weg naar de IronMan!Oh ja, en mocht je deel 1 van ons verslag hebben gemist, neem dan snelhieralsnog een kijkje!

Wintersport (2): Kaiserwetter, après-ski, rodelen en autopech!

Triathlon-Blog 3 years 8 months ago
Was het de eerste paar dagen vooral sneeuw (véél sneeuw!) en diepvrieskou, de tweede helft van onze skivakantie waren de omstandigheden met zon en strak blauwe luchten beduidend beter. 'Kaiserwetter' noemen ze dat in Oostenrijk!Zoals eigenlijk elk jaar en omdat we al 3 intensieve dagen op de latten achter de rug hadden, besloten we om dinsdag een rustdag in te lassen en lekker te gaan wandelen. Na een uurtje langer slaap namen we een uitgebreid ontbijtje en vertrokken we per auto richting het wat hoger gelegen Gerlos, onderdeel van het door ons zo geliefde skigebied Zillertal Arena.Van te voren had ik op internet al een leuke wandelroute uitgezocht. Een wandeling van een uurtje langs een bergstroompje, soms met even een pittige klim erin en met als eindbestemming een oud en knus hutje in de bergen, genaamd Krummbachrast. Je weet wel, zo'n hutje dat wordt warm gestookt met alleen een houtoven en waar de bediening zich verontschuldigd dat het allemaal wat langer kan duren omdat de stroom er schaars is.Koud was het wel en af en toe viel nog een verdwaald vlokje sneeuw, maar het zonnetje wist voor het eerst deze vakantie met enige regelmaat door het wolkendek heen te breken. Door de vele sneeuwval van de laatste dagen was de omgeving als in een schilderij. Boomtakken nog voorzien van dikke watten sneeuw, uitgestrekte weides voorzien van een onaangeroerde sneeuwdeken en sneeuwwolkjes op de bedding van het bergstroompje. Soms doodstil met af en toe alleen het getjirpt van een vogeltje en het kabbelende bergwater op de achtergrond. Het was gewoon genieten en onderweg schoten we dan ook de nodige mooie plaatjes. Kijk strakjes maar eens naar de diavoorstelling aan het eind van dit artikel. Eenmaal boven genoten we in de Krummbachrast van een heerlijke gluhwein en warme chocomel en warmde we ons op bij het haardvuur. Die zelfde middag hadden we gepland om eens lekker te gaan après-skiën in de PostAlm, de après-ski bar gelegen aan het dalstation van het Hochzillertal en net als een lifestyle- en loungebar genaamd sChic, ook eigendom van het hotel waar we verbleven. De bedoeling was het live optreden van de Duitse schlagerartiest Olaf Henning bij te wonen, maar oeps, we hadden ons een dagje vergist. Hij zou pas op woensdag de après-ski komen opluisteren. Toch lieten we ons de biertjes goed smaken en hadden we een leuke afsluiter van deze mooie rustdag.Op woensdag stonden we weer op de latten en maakten we de pistes van het Hochzillertal weer onveilig. Wel was het die dag ijzig koud, brrr. Zelfs met de dikste kleren aan en goed geisoleerde handschoenen had ik bijna bevroren vingers en zeker in de liften deed een licht briesje je helemaal in elkaar krimpen. Ook niet vreemd, want ondanks de zon en strakblauwe luchten zou het die dag de koudste dag van de week worden. Donderdag stonden we heel vroeg op. We hadden gepland om te gaan skïen in de Zillertal Arena en dan 's middags wat eerder te stoppen om te gaan rodelen op de 7 kilometer lange natuur rodelbaan die daar ook gelegen was. Maar helaas..... Onze auto gooide roet in het eten. Een dieselauto en diepvriestemperaturen - in de nacht zakte het kwik regelmatig tot rond de -20 graden - schijnt toch geen goede combinatie te zijn. De auto was niet aan de praat te krijgen! Enigszins teleurgesteld, vooral omdat vorig jaar in Saalbach-Hinterglemm na een lange wandeling de rodelbaan gesloten bleek en we ons er dit jaar daarom enorm op verheugd hadden, besloten we dan maar weer om in ons 'eigen' Hochzillertal te gaan skiën.  Voordat we weer de berg op gingen, duwden we de auto wel nog even in de zon in de hoop dat hij 's middags weer gestart kon worden en we eventueel alsnog de rodelbaan konden opzoeken.Boven op de berg maakten we een oversteek naar het naastgelegen Hochfügen en na een lekkere 'fastfood' lunch met nuggets en frietjes, lieten we het skiën die dag rond het middaguur al voor wat het was. Eenmaal terug in het dal probeerde ik nog eens de auto te starten en gelukkig! Na enig gepruttel wilde hij dan toch weer starten. Op naar de rodelbaan!De rodelbaan was gelegen in het kleine skigebiedje aan de Gerlosstein. Een skigebied waar je nog met een ouderwetse heen-en-weer gondelbaan omhoog gaat. Zo'n gondel waar je met een beetje pech met 40 man hutje mutje in moet staan. En nu heb ik het al niet zo op hoogtes in combinatie met dat soort gondels dus dan snap je wel dat ik blij was dat we boven waren. Eenmaal boven was ik dat alweer snel vergeten en was het jodelahitieeeee de rodelbaan naar beneden. Was nog best pittig die afdaling, want er zaten hier en daar wat linke haarspeldbochten in waar je zomaar uit kon vliegen (hè Romy!) en omdat de ondergrond best hobbelig was werd je af en toe even goed gelanceerd. Maar ik hou wel van een adrenaline kik! De tweede afdaling had ik de techniek van het sleeën wat beter onder controle en als een bijna volleerd coureur was ik snel weer beneden. Rodelen aan de Gerlosstein. Een belevenis en zeker een aanrader als je ooit het Zillertal bezoekt!Vrijdags was onze laatste skidag van de week en waar dat een dag eerder niet lukte door de startproblemen, sloten we deze bijzonder heerlijke vakantie af op de zonnige hellingen van de Zillertal Arena. Tot slot nog wat mooie plaatjes. Onze skivakantie was top, we hebben echt ontzettend genoten. Van de omgeving, de sport, het weer, lekker eten en vooral van elkaar. Nu breekt voor mij een nieuwe, mooie en uitdagende periode aan. De 28 weken opbouw naar mijn hoofddoel van dit jaar, de IronMan in Maastricht op zondag 6 augustus a.s.. Lieve schat (Romy), met 6 dagen training per week weet ik dat er weinig tijd voor ons tweetjes overblijft en ook zullen we wat vaker discussie gaan hebben, zeker als het aankomt op de combi van het vele sporten met het huishouden en zo maar ook nu gaan we er vooral weer samen voor! Samen op weg naar de IronMan!Oh ja, en mocht je deel 1 van ons verslag hebben gemist, neem dan snel hieralsnog een kijkje!

TERUGBLIK

Gert-Jan D'Haene 3 years 8 months ago
Een nieuw jaar waar we ondertussen al een tijd in gerold zijn. Een nieuw jaar dat ons nieuwe kansen biedt. Maar een nieuw jaar geeft ons ook de mogelijkheid om een terugblik te werpen op het voorgaande. Er zijn een tal van manieren om dit te doen maar voor mijn terugblik op het seizoen 2016 geef ik graag het woord door.

​Aan wie?Aan zij die meestal aanwezig zijn zonder we dat meestal opmerken. Hen wil ik even 'in the picture' plaatsen. Met de camera in de hand slagen ze erin om die crusiale beelden vast te leggen. Zij laten ons achteraf meegenieten van net datgene wat wij, atleten, zelf niet kunnen zien: die focus, de pijn, verdriet en triomf. Ze geven ons souvenirs waar we, laat ons toegeven, allen zo graag naar terugkijken. Daarvoor, aan jullie, meneer en mevrouw de fotograaf...merci!

​Ik laat hen nu in deze rubriek aan het woord op de manier hoe zij dat het beste doen.
BEKIJK JAAROVERZICHT

Wintersport (1): Egon, poeder, diepvrieskou en schnitzel!

Triathlon-Blog 3 years 8 months ago
"Herzlich wilkommen in Fügen-Kaltenbach, die Erste Ferienregion im Zillertal!"Afgelopen vrijdag, vroeg in de ochtend, was het dan eindelijk weer zover. Rond de klok van 02:30 uur stapten we in de auto, op weg voor onze jaarlijkse skivakantie. Dit jaar kozen we weer voor een vertrouwde locatie en accommodatie, nl. Hotel Post, gelegen in het plaatsje Kaltenbach in het Oostenrijkse Zillertal. Het was alweer bijna zo'n 6 jaar geleden dat we hier voor het laatst verbleven en het hotel had aardig gemoderniseerd met een nieuwe wellness, zwembad en fitness. Ook het restaurant had een ware metamorfose ondergaan dus dat wilden we allemaal zeker eens gaan ontdekken.De heenreis was zwaar, ik zou bijna willen zeggen afzien, want niet alleen wij hadden besloten om al in de nacht naar ons vakantieadres af te reizen, ook sneeuwstorm Egon had zich dat bedacht! Was het bij vertrek nog stevige regen, vanaf de Duitse grens ging dat snel over in sneeuw. Zeker op het traject tussen Keulen en Frankfurt reden we niet alleen bergje op, bergje af maar ook continu heen en weer door de sneeuwgrens. Dan weer flinke sneeuwval en stapvoets rijden, dan weer gewoon regen en niks aan de hand. Ook de wind haalde behoorlijk uit en met die sneeuw erbij leek het af en toe wel of je in een echte 'Blizzerd' terecht was gekomen.Pas bij het naderen van Frankfurt lieten we de sneeuw achter ons en konden we eindelijk eens lekker doorrijden. Dat we er goed aan gedaan hadden om niet te wachten tot het ochtendgloren - we hadden met elkaar afgesproken dat als het bij het luiden van de wekker thuis inderdaad al stevig sneeuwde zoals was verspeld, we pas bij daglicht zouden vertrekken - was intussen ook wel duidelijk. Op de radio hoorden we de ene na de andere wegafsluiting door omgewaaide bomen of hevige sneeuwval. Ja, zelfs de A3 tussen Keulen en Frankfurt bleek nu op plekken helemaal dicht en konden auto's en vrachtauto's geen kant meer op. Gelukkig warenwijdie ellende al voorbij. Ten zuiden van Frankfurt was het wel nog de harde wind die behoorlijk met de auto wilde spelen. Bij München keerde de rust een beetje weder en hadden we nog een prettige laatste paar honderd kilometer naar onze plaats van bestemming. Het voelde alsof de centrifuge nu eindelijk was uitgelopen.....Rond het middaguur reden we bij Hotel Post de parkeerplaats op. Navraag bij de receptie leerde echter dat onze kamer nog niet gereed was en dus besloten we nog een paar honderd meter door te rijden naar de Post Alm, onze favoriete apès-ski bar, voor een schnitzel en een lekkere pot Zillertaler Pils. Dat hadden we toch wel verdiend na zo'n heftige reis, nietwaar? Maar ehm, schnitzel? Die hádden ze niet (snik) en ik had me daar toch nog wel zó enorm op verheugd! "Ach ja, dan maar een pizza, ook lekker" dacht ik, "schnitzel krijg ik deze week nog meer genoeg!".Skidag 1-3: Hochzillertal, Hochfügen en de dalafdalingNa een stevig ontbijtje met zoveel lekkers dat ik niet kon kiezen - ja zelfs bubbels waren op het buffet te vinden! Hoezo, we worden in de watten gelegd... - hesen we ons in onze ski outfits en vertrokken te voet naar het dalstation van het skigebied Hochzillertal, gelegen op zo'n 300 meter van het hotel. Hadden we de dag ervoor nog te maken met sneeuwstorm Egon, vandaag was het blijkbaar Dieter die het met Vrouwtje Holle op een akkoordje had gegooid en behoorlijk wat van het witte goud op ons liet neerdwarrelen. Eenmaal gearriveerd in het bergstation bonden we onze ski's onder en daar gingen we!Door de vele sneeuwval van de afgelopen dagen was de pistekwaliteit helemaal top. Lekker 'griffig' zoals ze dat hier noemen en geen plekje ijs te bekennen. Zo hadden we dat lang niet meer gehad. En of dat allemaal nog niet genoeg was, zorgde de continue sneeuwval voor een heerlijke laag poeder op de pistes. Wel was het behoorlijk koud en het zicht soms slechts, maar hey, hoeveel beter kun je je het wensen!? Rond het middaguur maakten we een korte pauze en ja hoor, daar was ie dan, mijn eerste Oostenrijkse schnitzel! Mjammie!!!!! Klein minpuntje: de Preiselbeeren zaten er niet bij....Na het skiën was het tijd om de nieuwe wellness van het hotel te gaan verkennen. Ik besloot echter eerst nog even de fitnessruimte op te zoeken voor een korte hersteltraining op de fiets om de stijve spieren wat los te gooien. Ik blijf toch een triatleet, hè! Ook de fitnessruimte was nieuw voor het hotel en uitgerust met de modernste apparatuur. Fietsen, een loopband en crosstrainer, allen uitgerust met een groot scherm om je eigen televisiekanaal te kijken of een spelletje te spelen.Na een half uurtje trappen zocht ook ik dan de wellness op. Wat was het mooi geworden, zeg. Waren de plaatjes op de website al veelbelovend, de werkelijkheid deed dit nog eens overtreffen. Twee Finse-, een damp-, bio- en infraroodsauna, diverse koud- en warmwaterdouches en een rustruimte met heerlijk verwarmde waterbedden. Het zwembad maakte het plaatje helemaal compleet met bubbelbanken en jetstreams, afwisselend gekleurd door diverse led-verlichting.Na een heerlijk 5-gangen diner, liepen we nog even een rondje door dorp om vervolgens ons bedje op te zoeken.Gisteren was het weer gelukkig wat beter en kwam zelfs even het zonnetje tussen de wolken tevoorschijn. Wel was het merkbaar kouder geworden. Bij het bergstation gaf de thermometer al -15 graden aan. Omdat de pistekwaliteit zo ontzettend goed was - voorgaande jaren was het steeds heel ijzige gebleken - durfden we het in de ochtend aan om de 6 kilometer lange afdaling van het bergstation in Hochzillertal terug naar het dal in Kaltenbach te maken. Een piste die is opgedeeld in twee stukken - het bovenste deel is zwart, het onderste deel rood - en vernoemd naar de plaatselijke skiheld Stephan Eberharter. De piste is bij tijd en wijlen behoorlijk pittig, maar dit keer was het prima te doen. Na deze lange afdaling besloten we om eens de andere kant van de berg op te gaan en het naastgelegen skigebied van Hochfügen te bezoeken.Ook vandaag was weer een heerlijke skidag. We maakten weer zo'n 30 netto kilometers afdaling en ook de pistes waren nog steeds van optimale kwaliteit. Wel zakte de temperatuur vandaag nog wat verder onderuit en stond er soms een vies koude wind. Zo koud, het leek wel alsof je je in de diepvries waande, dat natte kledingdelen gewoon bevroren tijdens het afdalen. Morgen is het rustdag, lekker uitslapen, wat wandelen en nog meer genieten van de wellness in het hotel!Een klein fotoverslag:

Wintersport (1): Egon, poeder, diepvrieskou en schnitzel!

Triathlon-Blog 3 years 8 months ago
"Herzlich wilkommen in Fügen-Kaltenbach, die Erste Ferienregion im Zillertal!"Afgelopen vrijdag, vroeg in de ochtend, was het dan eindelijk weer zover. Rond de klok van 02:30 uur stapten we in de auto, op weg voor onze jaarlijkse skivakantie. Dit jaar kozen we weer voor een vertrouwde locatie en accommodatie, nl. Hotel Post, gelegen in het plaatsje Kaltenbach in het Oostenrijkse Zillertal. Het was alweer bijna zo'n 6 jaar geleden dat we hier voor het laatst verbleven en het hotel had aardig gemoderniseerd met een nieuwe wellness, zwembad en fitness. Ook het restaurant had een ware metamorfose ondergaan dus dat wilden we allemaal zeker eens gaan ontdekken.De heenreis was zwaar, ik zou bijna willen zeggen afzien, want niet alleen wij hadden besloten om al in de nacht naar ons vakantieadres af te reizen, ook sneeuwstorm Egon had zich dat bedacht! Was het bij vertrek nog stevige regen, vanaf de Duitse grens ging dat snel over in sneeuw. Zeker op het traject tussen Keulen en Frankfurt reden we niet alleen bergje op, bergje af maar ook continu heen en weer door de sneeuwgrens. Dan weer flinke sneeuwval en stapvoets rijden, dan weer gewoon regen en niks aan de hand. Ook de wind haalde behoorlijk uit en met die sneeuw erbij leek het af en toe wel of je in een echte 'Blizzerd' terecht was gekomen. Pas bij het naderen van Frankfurt lieten we de sneeuw achter ons en konden we eindelijk eens lekker doorrijden. Dat we er goed aan gedaan hadden om niet te wachten tot het ochtendgloren - we hadden met elkaar afgesproken dat als het bij het luiden van de wekker thuis inderdaad al stevig sneeuwde zoals was verspeld, we pas bij daglicht zouden vertrekken - was intussen ook wel duidelijk. Op de radio hoorden we de ene na de andere wegafsluiting door omgewaaide bomen of hevige sneeuwval. Ja, zelfs de A3 tussen Keulen en Frankfurt bleek nu op plekken helemaal dicht en konden auto's en vrachtauto's geen kant meer op. Gelukkig waren wij die ellende al voorbij. Ten zuiden van Frankfurt was het wel nog de harde wind die behoorlijk met de auto wilde spelen. Bij München keerde de rust een beetje weder en hadden we nog een prettige laatste paar honderd kilometer naar onze plaats van bestemming. Het voelde alsof de centrifuge nu eindelijk was uitgelopen.....Rond het middaguur reden we bij Hotel Post de parkeerplaats op. Navraag bij de receptie leerde echter dat onze kamer nog niet gereed was en dus besloten we nog een paar honderd meter door te rijden naar de Post Alm, onze favoriete apès-ski bar, voor een schnitzel en een lekkere pot Zillertaler Pils. Dat hadden we toch wel verdiend na zo'n heftige reis, nietwaar? Maar ehm, schnitzel? Die hádden ze niet (snik) en ik had me daar toch nog wel zó enorm op verheugd! "Ach ja, dan maar een pizza, ook lekker" dacht ik, "schnitzel krijg ik deze week nog meer genoeg!".Skidag 1-3: Hochzillertal, Hochfügen en de dalafdalingNa een stevig ontbijtje met zoveel lekkers dat ik niet kon kiezen - ja zelfs bubbels waren op het buffet te vinden! Hoezo, we worden in de watten gelegd... - hesen we ons in onze ski outfits en vertrokken te voet naar het dalstation van het skigebied Hochzillertal, gelegen op zo'n 300 meter van het hotel. Hadden we de dag ervoor nog te maken met sneeuwstorm Egon, vandaag was het blijkbaar Dieter die het met Vrouwtje Holle op een akkoordje had gegooid en behoorlijk wat van het witte goud op ons liet neerdwarrelen. Eenmaal gearriveerd in het bergstation bonden we onze ski's onder en daar gingen we!Door de vele sneeuwval van de afgelopen dagen was de pistekwaliteit helemaal top. Lekker 'griffig' zoals ze dat hier noemen en geen plekje ijs te bekennen. Zo hadden we dat lang niet meer gehad. En of dat allemaal nog niet genoeg was, zorgde de continue sneeuwval voor een heerlijke laag poeder op de pistes. Wel was het behoorlijk koud en het zicht soms slechts, maar hey, hoeveel beter kun je je het wensen!? Rond het middaguur maakten we een korte pauze en ja hoor, daar was ie dan, mijn eerste Oostenrijkse schnitzel! Mjammie!!!!! Klein minpuntje: de Preiselbeeren zaten er niet bij....Na het skiën was het tijd om de nieuwe wellness van het hotel te gaan verkennen. Ik besloot echter eerst nog even de fitnessruimte op te zoeken voor een korte hersteltraining op de fiets om de stijve spieren wat los te gooien. Ik blijf toch een triatleet, hè! Ook de fitnessruimte was nieuw voor het hotel en uitgerust met de modernste apparatuur. Fietsen, een loopband en crosstrainer, allen uitgerust met een groot scherm om je eigen televisiekanaal te kijken of een spelletje te spelen. Na een half uurtje trappen zocht ook ik dan de wellness op. Wat was het mooi geworden, zeg. Waren de plaatjes op de website al veelbelovend, de werkelijkheid deed dit nog eens overtreffen. Twee Finse-, een damp-, bio- en infraroodsauna, diverse koud- en warmwaterdouches en een rustruimte met heerlijk verwarmde waterbedden. Het zwembad maakte het plaatje helemaal compleet met bubbelbanken en jetstreams, afwisselend gekleurd door diverse led-verlichting.Na een heerlijk 5-gangen diner, liepen we nog even een rondje door dorp om vervolgens ons bedje op te zoeken.Gisteren was het weer gelukkig wat beter en kwam zelfs even het zonnetje tussen de wolken tevoorschijn. Wel was het merkbaar kouder geworden. Bij het bergstation gaf de thermometer al -15 graden aan. Omdat de pistekwaliteit zo ontzettend goed was - voorgaande jaren was het steeds heel ijzige gebleken - durfden we het in de ochtend aan om de 6 kilometer lange afdaling van het bergstation in Hochzillertal terug naar het dal in Kaltenbach te maken. Een piste die is opgedeeld in twee stukken - het bovenste deel is zwart, het onderste deel rood - en vernoemd naar de plaatselijke skiheld Stephan Eberharter. De piste is bij tijd en wijlen behoorlijk pittig, maar dit keer was het prima te doen. Na deze lange afdaling besloten we om eens de andere kant van de berg op te gaan en het naastgelegen skigebied van Hochfügen te bezoeken. Ook vandaag was weer een heerlijke skidag. We maakten weer zo'n 30 netto kilometers afdaling en ook de pistes waren nog steeds van optimale kwaliteit. Wel zakte de temperatuur vandaag nog wat verder onderuit en stond er soms een vies koude wind. Zo koud, het leek wel alsof je je in de diepvries waande, dat natte kledingdelen gewoon bevroren tijdens het afdalen. Morgen is het rustdag, lekker uitslapen, wat wandelen en nog meer genieten van de wellness in het hotel!Een klein fotoverslag:

Goed voor je FTP – 4x trainingsschema

In2triathlon 3 years 8 months ago

Wat is de FTP Test ook al weer? FTP staat voor Functional Threshold Power: het maximum wattage dat je gedurende een uur kunt volhouden. FTP is vandaag de dag een belangrijke waarde voor serieuze triathleten/fietsers – categorie die beschikt over een wattagemeter. Zie ook dit artikel: FTP Test. Essentie: FTP Test geeft je een ideale…

The post Goed voor je FTP – 4x trainingsschema appeared first on In2Triathlon.

Triathlon La Roche (B) 2016, een terugblik...

Triathlon-Blog 3 years 8 months ago
De wintermaanden zijn niet alleen de ideale periode om te werken aan een goede basis voor het nieuwe seizoen. Het is ook een mooie tijd om nog eens terug te blikken op het voorgaande seizoen. Wat ging er allemaal goed en wat kan zeker nog worden verbeterd. Wat waren de hoogtepunten en wat wil ik liever snel weer vergeten.Graag neem ik jullie nog eens mee terug naar 11 september 2016, de dag dat de triathlon van La Roche op de kalender stond.La Roche, of volledig La Roche-en-Ardenne, is een kleine stad die het bruisende toeristische hart van de Ardennen vormt. La Roche ligt dichtbij andere toeristische trekpleisters als Durbuy, Stavelot, Houffalize en Coo en is een prima uitvalsbasis om de Ardennen te bezoeken, bijvoorbeeld op de mountainbike. Niet voor niets is La Roche dan ook bijzonder populair bij Nederlandse vakantiegangers.Het affiche klonk uitdagend:"Het zwaartepunt in deze enige echte Ardennen triathlon van het land ligt in het fietsen. De scherprechter hier is de Col de la Haussire. Tijdens de korte afstand dienen er 1150 hoogtemeters te worden overbrugd en maar liefst 1950 hoogtemeters tijdens de lange afstand. Gelukkig is het lopen door het vernieuwde centrum van La Roche vlak!"Nou ja, vlak? Zo vlak bleek het looprondje nu ook weer niet. Maar daarover later meer. Voor zijn 5e editie had de Triathlon van La Roche sowieso ook een ware metamorfose ondergaan. Na enkele keren van locatie te zijn verhuisd, kwam de triathlon eindelijk weer terug naar het centrum van La Roche. De aparte 111 formule was verdwenen en had plaatsgemaakt voor twee volwaardig nieuwe afstanden: een korte- en een lange afstand, respectievelijk 800m-43km-8km en 1600m-82km-16km. De triathlon in La Roche was tevens de finale van de UrbanTriSports 3Series dus alle Belgische toppers waren aanwezig. Voor mij was La Roche de laatste triathlon van mijn mooie eersteseizoen als amateur triatleet.La Roche staat dus zoals gezegd bekend als een pittige, maar mooie wedstrijd. Vooral maar liefst drie keer de Col de la Haussire, de zwaarste helling van de Benelux, is voor velen een behoorlijke uitdaging. Kijkhiermaar eens voor het profiel en een leuke video waarin de volledige klim wordt geanalyseerd. Maar een uitdaging? Daar hou ik wel van!Om hiervan op de ochtend voor de wedstrijd zelf niet in de stress te raken, legde ik zoals inmiddels gebruikelijk al de avond van tevoren mijn spulletjes klaar aan de hand van mijn checklist. Een lijst die ik in de loop van mijn eerste seizoen zelf had samengesteld."Oeps! Waar is toch mijn zwembril gebleven? Ik zal hem toch niet afgelopen dinsdag op de clubtraining in het zwembad hebben laten liggen?" Alles overhoop gehaald, maar van mijn brilletje geen enkel spoor. "Nou ja, dan maar die oude bril (leeshiero.a. mijn ervaringen daarmee) en hopen dat er dit keer géén water naar binnen sijpelt", dacht ik.De ochtend van de wedstrijd was het vroeg uit de veren. La Roche was namelijk dik een uurtje rijden vanuit mijn woonplaats Eijsden en ik wilde ruim op tijd aanwezig zijn. Eenmaal aangekomen en de auto geparkeerd bij het plaatselijke zwembad, ging ik op zoek naar de wisselzone om fiets, schoenen, etc. klaar te zetten voor de wedstrijd. Het zonnetje begon inmiddels ook al goed door te komen en daarom zocht ik samen met mijn beide supporters - mijn vrouw Romy en mijn moeder waren wederom met mij meegereisd - een terrasje op aan de oever van de rivier, de Ourthe. "Even opwarmen", dacht ik, "want de watertemperatuur lag toch slechts rond de 17 graden!"Na een drankje, banaantje en sanitaire stop, zei ik hen gedag en zocht de wisselzone op om mijn wetsuit aan te trekken. Het was een rolling start en aangezien het zwemonderdeel nog niet mijn sterkste is, zocht ik een van de achterste startvakken aan de oever van de rivier op. De dames mochten als eerste van start en ik maakte intussen nog even een praatje met iemand van de triathlon vereniging uit Stein.(Mocht je dit lezen, mea culpa dat ik je naam vergeten ben)Het startschot klonk en met tussenpozen van 1 seconde ging het deelnemersveld te water. Langzaam liep ik naar voren en uiteindelijk mocht ook ik het water in. Het water was inderdaad erg koud voor de tijd van het jaar en ik moest toch even behoorlijk wennen. Omdat ik tot overmaat van ramp ook nog eens gedonder had met mijn zwembril - jawel, dat ding liep continu vol water - raakte ik snel achterop. Enige voordeel was wel dat ik geen tijd had om na te denken over het koude water. Pas nadat ik voor het eerst onder het oude bruggetje door was gezwommen en een aantal keren mijn zwembril opnieuw had opgezet, kwam ik in mijn ritme. Gelukkig haalde ik ook alweer snel wat zwemmers in. De Ourthe is een vrij rustige rivier en op wat kanovaarders na geen drukke vaargeul. Sterker nog, alleen een aangelegde 'barrage' net aan de rand van het dorp maakt dat er een redelijke laag water in staat. Zeker onder het bruggetje was dat goed te merken want ik raakte met mijn handen regelmatig de bodem.Na twee volle ronden van 800 meter klom ik weer de oever op voor de wissel naar het fietsonderdeel. Zoals ik inmiddels al gewend was, bleek het merendeel van het deelnemersveld al op weg. Maar fietsen is nog steeds mijn betere onderdeel, dus zorgen maakte ik mij zeker niet. De wissel duurde wat langer dan normaal omdat ik moeite had om mijn compressiekousen aan te trekken. Door het koude water waren mijn handen redelijk stijf en dan zijn die dingen niet heel handig. "Volgend seizoen toch maar eens tubes aanschaffen", dacht ik.Eenmaal de wisselzonde verlaten was het meteen klimmen geblazen! Na slechts 200 meter draaide ik bij het plaatselijk kerkje linksaf de Col de la Haussire op. De eerste 400 meter meteen een kasseienstrook aan dik 11%. Van tevoren had ik het parcours op papier al wel bestudeerd en wist dat dit komen zou. Ik schakelde dan ook meteen naar een zo klein mogelijk verzet, maar zelfs met een 36-32 kreeg ik de benen maar moeilijk rond. Hoe kon het ook anders want een beetje warm draaien na het zwemonderdeel was er immers niet bij.Aan het eind van de eerste kasseienstrook, bij het verlaten van het dorp, liep de weg nog wat verder op naar een slordige 16% om na nog eens 200 meter weer een beetje af te zwakken richting de 9%. Ik had enorm pijn in mijn onderrug van de kracht die ik op de pedalen moest zetten, vermoedelijk omdat mijn spieren nog niet warm genoeg waren. Eenmaal langs het kerkhof volgde een korte afdaling om vervolgens scherp linksaf te draaien om nog eens 400 meter tegen 13% te klimmen. De eerste van de drie ronden zag ik dit niet goed aankomen en belande daarom met een veel te groot verzet op dat stukje klim. Omdat ik nog aardig wat vaart uit de afdaling mee kon nemen, lukte het me echter wel om nog een paar tandjes terug te schakelen. Met enig duw- en trekwerk lukte het me om boven te komen.Eenmaal boven - dacht ik - was de eerste en enige bevoorradingspost in het fietsrondje. Alhoewel ik nog anderhalve bidon bij me had, besloot ik de halflege te vervangen door een volle.Na de de bidon te hebben aangenomen volgde weer een korte afdaling waarna ik nogmaals mijn klimmersbenen mocht aanspreken voor een dikke kilometer door de bossen met percentages variërend van 8 tot 14%. De pijn in mijn onderrug begon wat te zakken en voor het eerst kon ik mijn ritme vinden. Op het lichtste verzet lukte het me om een gemiddelde van 11km/u vast te houden. Net zoals zovelen had ook ik gelukkig gekozen voor mijn gewone race- boven mijn tijdritfiets. Toch was er nog steeds een enkeling die op een tijdritfiets met dicht achterwiel en redelijk groot verzet bijna surplace boven probeerde te komen. Dan vraag je toch af: "Heb je nu echt van te voren het parcours niet verkend, zelfs niet op papier?". Het zag er gewoon niet uit!Eenmaal écht boven draaide het linksaf en kon ik eindelijk even de benen wat rust gunnen. Ik nam weer een gelletje en wat vocht en ik had zelfs nog even oog voor het bordje dat vermeldde dat ik de top van de moeilijkste helling van België had bereikt. De afdaling die volgde was een behoorlijk pittige. De weg was smal, net als de klim daarvoor, en het asfalt kende flink wat bulten. Halfweg lag een scherpe bocht naar rechts en ik had moeite om de fiets daar onder controle te houden. Aan het einde van de afdaling was het, hoe kan het ook anders, meteen weer klimmen geblazen. Dit keer wel een stuk minder steil en over de brede weg die La Roche verbindt met de wat verder gelegen autosnelweg naar het zuiden. Oppassen was het wel, want op diezelfde helling kwamen op de andere weghelft de eerste atleten alweer richting start/finish naar beneden denderen.Ik vervolgde mijn weg. Op het plateau was een plaatselijk rondje voorzien en was het twee keer keren op de weg. Dat keren is en blijft toch niet mijn ding, hoe breed de weg ook is. Dit wetend en om anderen niet te hinderen, reed ik op elk keerpunt een paar meter door om met een voet aan de grond om te draaien. En toen was het zover! De 8 kilometer lange afdaling over een heerlijk brede weg, terug naar het centrum van La Roche. Even lekker gas geven en de benen wat rust gunnen op weg naar nog twee van deze pittige fietsronden. De tweede beklimming van de Col de la Haussire was mijn beste. Ik was nu goed warm en had de klim nu ook aardig in het hoofd. Ik bedwong hem in een lekkere cadans en kon ook eindelijk weer eens wat volk inhalen. Voor sommige deelnemers bleek het toch gewoon echt wat te veel van het goede. Ik zag er al behoorlijk wat met de fiets in de hand de klim op lopen! Of terug....De derde keer de lange afdaling terug naar de wisselzone liet ik de fiets wat meer lopen en hield de benen wat vaker stil. Ik moest immers nog 16 kilometer hardlopen en de beentjes voelde al best zwaar.De wissel ging snel. Fiets aan het rek en loopschoenen aan. Ik heb elastieken veters, dus strikken hoef ik niet. Het hardloopparcours liep grotendeels door het centrum van La Roche en langs de oevers van de Ourthe. Alhoewel in het affiche gepromoot als vlak zaten er toch aardig wat hoogtemetertjes in. Deed het eerste heuveltje na 1 kilometer al best even pijn, het slingerbergje dat daarna volgde hakte er behoorlijk in. Toch lukte het me om goed in m'n ritme te komen. Halverwege was de bevoorradingspost. Ik nam alleen wat water - gelletjes had ik nog steeds genoeg - en vervolgde mijn weg. Op het vlakke stuk langs de rivier, wist ik zelfs even onder de 5min/km te lopen. "Hè?", dacht ik, "klopt dat wel?". Maar het was echt zo. Ik wist er ondanks de vermoeidheid nog een aardig tempo uit te persen.Nog een laatste keer linksaf de brug over - de brug waar ik zo'n 4 uur eerder twee keer onderdoor gezwommen was - en daar lag ie dan; de finishboog! Ik gaf nog even flink gas en met een brede glimlach kwam ik bijna zwevend (zie eerste foto in dit artikel) over de finish. Helemaal kapot viel ik in de armen van Romy. Ik had het gehaald. Mijn eerste (bijna) halve triathlon, na de estafette bij de IronMan Maastricht mijn tweede hoofddoel van dit eerste seizoen.Het fietsen was zoals gezegd pittig. Het Lopen ging voor mij super! Finishen zonder afstappen of wandelen was het doel en dat is gelukt. En dat het resultaat op papier dan ook nog vrij aardig bleek te zijn, was mooi meegenomen: 113e overall, 26e in mijn agegroup.Kan ik je de triathlon in La Roche aanraden? Zeker! Maar onderschat 'm niet, zeker meteen  'koud' de zwaarste helling van de Benelux op liegt er niet om. Maar ga je net als ik een flinke uitdaging niet uit de weg dan zeg ik: doen! Oh ja, ook voor supporters is dit een leuke wedstrijd. Los van het feit dat La Roche een leuk toeristenplaatsje is, speelt alles zich grotendeels in het centrum af. Nou ja, behalve het fietsrondje dan.Bewegende beelden spreken altijd net iets meer tot de verbeelding, daarom tot slot nog een leuk videoverslag van de organisatie. Goed kijken! Vooral ff rond 5 minuten, dan flits ik ook nog even door het beeld, voorafgaand aan de koploper bij de dames. En zo rond de 6 minuten is goed te zien hoe steil het was.....

Triathlon La Roche (B) 2016, een terugblik...

Triathlon-Blog 3 years 8 months ago
De wintermaanden zijn niet alleen de ideale periode om te werken aan een goede basis voor het nieuwe seizoen. Het is ook een mooie tijd om nog eens terug te blikken op het voorgaande seizoen. Wat ging er allemaal goed en wat kan zeker nog worden verbeterd. Wat waren de hoogtepunten en wat wil ik liever snel weer vergeten.Graag neem ik jullie nog eens mee terug naar 11 september 2016, de dag dat de triathlon van La Roche op de kalender stond. La Roche, of volledig La Roche-en-Ardenne, is een kleine stad die het bruisende toeristische hart van de Ardennen vormt. La Roche ligt dichtbij andere toeristische trekpleisters als Durbuy, Stavelot, Houffalize en Coo en is een prima uitvalsbasis om de Ardennen te bezoeken, bijvoorbeeld op de mountainbike. Niet voor niets is La Roche dan ook bijzonder populair bij Nederlandse vakantiegangers.Het affiche klonk uitdagend: "Het zwaartepunt in deze enige echte Ardennen triathlon van het land ligt in het fietsen. De scherprechter hier is de Col de la Haussire. Tijdens de korte afstand dienen er 1150 hoogtemeters te worden overbrugd en maar liefst 1950 hoogtemeters tijdens de lange afstand. Gelukkig is het lopen door het vernieuwde centrum van La Roche vlak!" Nou ja, vlak? Zo vlak bleek het looprondje nu ook weer niet. Maar daarover later meer. Voor zijn 5e editie had de Triathlon van La Roche sowieso ook een ware metamorfose ondergaan. Na enkele keren van locatie te zijn verhuisd, kwam de triathlon eindelijk weer terug naar het centrum van La Roche. De aparte 111 formule was verdwenen en had plaatsgemaakt voor twee volwaardig nieuwe afstanden: een korte- en een lange afstand, respectievelijk 800m-43km-8km en 1600m-82km-16km. De triathlon in La Roche was tevens de finale van de UrbanTriSports 3Series dus alle Belgische toppers waren aanwezig. Voor mij was La Roche de laatste triathlon van mijn mooie eerste seizoen als amateur triatleet.La Roche staat dus zoals gezegd bekend als een pittige, maar mooie wedstrijd. Vooral maar liefst drie keer de Col de la Haussire, de zwaarste helling van de Benelux, is voor velen een behoorlijke uitdaging. Kijk hier maar eens voor het profiel en een leuke video waarin de volledige klim wordt geanalyseerd. Maar een uitdaging? Daar hou ik wel van!Om hiervan op de ochtend voor de wedstrijd zelf niet in de stress te raken, legde ik zoals inmiddels gebruikelijk al de avond van tevoren mijn spulletjes klaar aan de hand van mijn checklist. Een lijst die ik in de loop van mijn eerste seizoen zelf had samengesteld."Oeps! Waar is toch mijn zwembril gebleven? Ik zal hem toch niet afgelopen dinsdag op de clubtraining in het zwembad hebben laten liggen?" Alles overhoop gehaald, maar van mijn brilletje geen enkel spoor. "Nou ja, dan maar die oude bril (lees hier o.a. mijn ervaringen daarmee) en hopen dat er dit keer géén water naar binnen sijpelt", dacht ik.  De ochtend van de wedstrijd was het vroeg uit de veren. La Roche was namelijk dik een uurtje rijden vanuit mijn woonplaats Eijsden en ik wilde ruim op tijd aanwezig zijn. Eenmaal aangekomen en de auto geparkeerd bij het plaatselijke zwembad, ging ik op zoek naar de wisselzone om fiets, schoenen, etc. klaar te zetten voor de wedstrijd. Het zonnetje begon inmiddels ook al goed door te komen en daarom zocht ik samen met mijn beide supporters - mijn vrouw Romy en mijn moeder waren wederom met mij meegereisd - een terrasje op aan de oever van de rivier, de Ourthe. "Even opwarmen", dacht ik, "want de watertemperatuur lag toch slechts rond de 17 graden!"Na een drankje, banaantje en sanitaire stop, zei ik hen gedag en zocht de wisselzone op om mijn wetsuit aan te trekken. Het was een rolling start en aangezien het zwemonderdeel nog niet mijn sterkste is, zocht ik een van de achterste startvakken aan de oever van de rivier op. De dames mochten als eerste van start en ik maakte intussen nog even een praatje met iemand van de triathlon vereniging uit Stein. (Mocht je dit lezen, mea culpa dat ik je naam vergeten ben)Het startschot klonk en met tussenpozen van 1 seconde ging het deelnemersveld te water. Langzaam liep ik naar voren en uiteindelijk mocht ook ik het water in. Het water was inderdaad erg koud voor de tijd van het jaar en ik moest toch even behoorlijk wennen. Omdat ik tot overmaat van ramp ook nog eens gedonder had met mijn zwembril - jawel, dat ding liep continu vol water - raakte ik snel achterop. Enige voordeel was wel dat ik geen tijd had om na te denken over het koude water. Pas nadat ik voor het eerst onder het oude bruggetje door was gezwommen en een aantal keren mijn zwembril opnieuw had opgezet, kwam ik in mijn ritme. Gelukkig haalde ik ook alweer snel wat zwemmers in. De Ourthe is een vrij rustige rivier en op wat kanovaarders na geen drukke vaargeul. Sterker nog, alleen een aangelegde 'barrage' net aan de rand van het dorp maakt dat er een redelijke laag water in staat. Zeker onder het bruggetje was dat goed te merken want ik raakte met mijn handen regelmatig de bodem.Na twee volle ronden van 800 meter klom ik weer de oever op voor de wissel naar het fietsonderdeel. Zoals ik inmiddels al gewend was, bleek het merendeel van het deelnemersveld al op weg. Maar fietsen is nog steeds mijn betere onderdeel, dus zorgen maakte ik mij zeker niet. De wissel duurde wat langer dan normaal omdat ik moeite had om mijn compressiekousen aan te trekken. Door het koude water waren mijn handen redelijk stijf en dan zijn die dingen niet heel handig. "Volgend seizoen toch maar eens tubes aanschaffen", dacht ik.Eenmaal de wisselzonde verlaten was het meteen klimmen geblazen! Na slechts 200 meter draaide ik bij het plaatselijk kerkje linksaf de Col de la Haussire op. De eerste 400 meter meteen een kasseienstrook aan dik 11%. Van tevoren had ik het parcours op papier al wel bestudeerd en wist dat dit komen zou. Ik schakelde dan ook meteen naar een zo klein mogelijk verzet, maar zelfs met een 36-32 kreeg ik de benen maar moeilijk rond. Hoe kon het ook anders want een beetje warm draaien na het zwemonderdeel was er immers niet bij.Aan het eind van de eerste kasseienstrook, bij het verlaten van het dorp, liep de weg nog wat verder op naar een slordige 16% om na nog eens 200 meter weer een beetje af te zwakken richting de 9%. Ik had enorm pijn in mijn onderrug van de kracht die ik op de pedalen moest zetten, vermoedelijk omdat mijn spieren nog niet warm genoeg waren. Eenmaal langs het kerkhof volgde een korte afdaling om vervolgens scherp linksaf te draaien om nog eens 400 meter tegen 13% te klimmen. De eerste van de drie ronden zag ik dit niet goed aankomen en belande daarom met een veel te groot verzet op dat stukje klim. Omdat ik nog aardig wat vaart uit de afdaling mee kon nemen, lukte het me echter wel om nog een paar tandjes terug te schakelen. Met enig duw- en trekwerk lukte het me om boven te komen. Eenmaal boven - dacht ik - was de eerste en enige bevoorradingspost in het fietsrondje. Alhoewel ik nog anderhalve bidon bij me had, besloot ik de halflege te vervangen door een volle.Na de de bidon te hebben aangenomen volgde weer een korte afdaling waarna ik nogmaals mijn klimmersbenen mocht aanspreken voor een dikke kilometer door de bossen met percentages variërend van 8 tot 14%. De pijn in mijn onderrug begon wat te zakken en voor het eerst kon ik mijn ritme vinden. Op het lichtste verzet lukte het me om een gemiddelde van 11km/u vast te houden. Net zoals zovelen had ook ik gelukkig gekozen voor mijn gewone race- boven mijn tijdritfiets. Toch was er nog steeds een enkeling die op een tijdritfiets met dicht achterwiel en redelijk groot verzet bijna surplace boven probeerde te komen. Dan vraag je toch af: "Heb je nu echt van te voren het parcours niet verkend, zelfs niet op papier?". Het zag er gewoon niet uit!Eenmaal écht boven draaide het linksaf en kon ik eindelijk even de benen wat rust gunnen. Ik nam weer een gelletje en wat vocht en ik had zelfs nog even oog voor het bordje dat vermeldde dat ik de top van de moeilijkste helling van België had bereikt. De afdaling die volgde was een behoorlijk pittige. De weg was smal, net als de klim daarvoor, en het asfalt kende flink wat bulten. Halfweg lag een scherpe bocht naar rechts en ik had moeite om de fiets daar onder controle te houden. Aan het einde van de afdaling was het, hoe kan het ook anders, meteen weer klimmen geblazen. Dit keer wel een stuk minder steil en over de brede weg die La Roche verbindt met de wat verder gelegen autosnelweg naar het zuiden. Oppassen was het wel, want op diezelfde helling kwamen op de andere weghelft de eerste atleten alweer richting start/finish naar beneden denderen. Ik vervolgde mijn weg. Op het plateau was een plaatselijk rondje voorzien en was het twee keer keren op de weg. Dat keren is en blijft toch niet mijn ding, hoe breed de weg ook is. Dit wetend en om anderen niet te hinderen, reed ik op elk keerpunt een paar meter door om met een voet aan de grond om te draaien. En toen was het zover! De 8 kilometer lange afdaling over een heerlijk brede weg, terug naar het centrum van La Roche. Even lekker gas geven en de benen wat rust gunnen op weg naar nog twee van deze pittige fietsronden. De tweede beklimming van de Col de la Haussire was mijn beste. Ik was nu goed warm en had de klim nu ook aardig in het hoofd. Ik bedwong hem in een lekkere cadans en kon ook eindelijk weer eens wat volk inhalen. Voor sommige deelnemers bleek het toch gewoon echt wat te veel van het goede. Ik zag er al behoorlijk wat met de fiets in de hand de klim op lopen! Of terug....De derde keer de lange afdaling terug naar de wisselzone liet ik de fiets wat meer lopen en hield de benen wat vaker stil. Ik moest immers nog 16 kilometer hardlopen en de beentjes voelde al best zwaar.De wissel ging snel. Fiets aan het rek en loopschoenen aan. Ik heb elastieken veters, dus strikken hoef ik niet. Het hardloopparcours liep grotendeels door het centrum van La Roche en langs de oevers van de Ourthe. Alhoewel in het affiche gepromoot als vlak zaten er toch aardig wat hoogtemetertjes in. Deed het eerste heuveltje na 1 kilometer al best even pijn, het slingerbergje dat daarna volgde hakte er behoorlijk in. Toch lukte het me om goed in m'n ritme te komen. Halverwege was de bevoorradingspost. Ik nam alleen wat water - gelletjes had ik nog steeds genoeg - en vervolgde mijn weg. Op het vlakke stuk langs de rivier, wist ik zelfs even onder de 5min/km te lopen. "Hè?", dacht ik, "klopt dat wel?". Maar het was echt zo. Ik wist er ondanks de vermoeidheid nog een aardig tempo uit te persen.Nog een laatste keer linksaf de brug over - de brug waar ik zo'n 4 uur eerder twee keer onderdoor gezwommen was - en daar lag ie dan; de finishboog! Ik gaf nog even flink gas en met een brede glimlach kwam ik bijna zwevend (zie eerste foto in dit artikel) over de finish. Helemaal kapot viel ik in de armen van Romy. Ik had het gehaald. Mijn eerste (bijna) halve triathlon, na de estafette bij de IronMan Maastricht mijn tweede hoofddoel van dit eerste seizoen.Het fietsen was zoals gezegd pittig. Het Lopen ging voor mij super! Finishen zonder afstappen of wandelen was het doel en dat is gelukt. En dat het resultaat op papier dan ook nog vrij aardig bleek te zijn, was mooi meegenomen: 113e overall, 26e in mijn agegroup.Kan ik je de triathlon in La Roche aanraden? Zeker! Maar onderschat 'm niet, zeker meteen  'koud' de zwaarste helling van de Benelux op liegt er niet om. Maar ga je net als ik een flinke uitdaging niet uit de weg dan zeg ik: doen! Oh ja, ook voor supporters is dit een leuke wedstrijd. Los van het feit dat La Roche een leuk toeristenplaatsje is, speelt alles zich grotendeels in het centrum af. Nou ja, behalve het fietsrondje dan.Bewegende beelden spreken altijd net iets meer tot de verbeelding, daarom tot slot nog een leuk videoverslag van de organisatie. Goed kijken! Vooral ff rond 5 minuten, dan flits ik ook nog even door het beeld, voorafgaand aan de koploper bij de dames. En zo rond de 6 minuten is goed te zien hoe steil het was.....

Review: Zoggs Predator Flex zwembril

Triathlon-Blog 3 years 8 months ago
In mijn zoektocht naar de voor mij beste zwembril - dé beste zwembril bestaat volgens niet, maar daarover vertel ik je graaghier- bezocht ik een paar weekjes geleden mijn sponsor in Volkel, Noord-Brabant.Van hen kreeg ik de Zoggs Predator Flex mee om uit te proberen. Onder triathleten is Zoggs een bekend merk en de Pradator Flex lijn is dan ook niet voor niks door gerenommeerde triathlon websites alsTriradaren220Triathlonuitgeroepen tot een van de betere triathlon zwembrillen. Reden genoeg voor mij om zelf eens de proef op de som te nemen.Zoals je in mijn eerderepostover de beste triathlon zwembril al kon lezen, is voor mij de pasvorm van groot belang. Voordat ik de Predator Flex echter mee naar huis nam, testte ik nog een aantal andere modellen en merken 'droog' op mijn gezicht. De Predator Flex zat toch eigenlijk best wel goed. Met name de zeer flexibele siliconen randen en ook flexibelere neusbrug gaven een bijzonder prettig gevoel. Ik was al voorzichtig positief.Mijn eerstvolgende zwemtraining, een duurtraining van ca. 2 kilometer in het Geusseltbad in Maastricht, testte ik de bril uitvoerig.Omdat ik zelf niet zo geloof in een anti-condens laag, maar dat is echt persoonlijk, liet ik weer eerst even wat speeksel inwerken op de binnenzijde van de lenzen. Als je dit doet, is het voor een goede werking overigens aan te raden dit een één a twee minuutjes te laten zitten voordat je het afspoelt met (zwembad)water.Ik ging van start met mijn training. Na de eerste paar baantjes dacht ik even dat er weer water via de zijkant naar binnen sijpelde maar door wat gespeel met de hoofdband - dan weer wat vaster, dan weer wat losser - bleek dit al snel voorbij. Een nieuwe zwembril zit eigenlijk nooit de eerste keer als gegoten, nietwaar? De hoofdband is overigens ook eenvoudig bij te stellen en het overtollige stukje band kan klemvast aan de hoofdband worden bevestigd. Mijn vorige zwembril, de Aqua Sphere Kaiman kende een zelfde soort systeem, maar dat zat helaas niet klemvast. Het overtollig stukje rubber kwam steeds weer terug geschoven richting de lens met een bollende werking als gevolg.De Predator Flex heeft ook een heel fijn blikveld, voor mij een tweede vereiste van een goede triathlon zwembril. Geen vervorming van het beeld en de lenzen zijn ook niet té donker gekleurd. Althans, dat is voor nu de bevinding in het zwembad. Hoe dat uitpakt in het open water ga ik over een paar weekjes pas weer kunnen ervaren. De recente Sylversterduik in de Maas van mijn eigenTriathlon Club Maastricht(TCM) leek me daar door kou en erg lage watertemperatuur nog niet geschikt voor. Ik kon er trouwens sowieso niet bij zijn omdat ik de avond ervoor mijn 40e verjaardag uitbundig zou vieren en de dag zelf weer in het teken stond van de voorbereidingen voor oud & nieuw bij mijn schoonzus in Weert.In de loop van de training ontstond er wel weer een klein beetje druk op mijn oogkassen, maar dit keer zeker niet storend. Het voelde meer als een zekerheid dat de zwembril goed bleef zitten. Ook de wekelijkse techniektraining van TCM daags daarna gebruikte ik om de bril uitvoerig te testen, immers gaat het er tijdens zo'n training soms wat heftiger en sneller aan toe dan tijdens een individuele duurtraining.Al met al ben ik nog steeds te spreken over de eerste testresultaten van deze zwembril. Het echte werk in open water zal nog even op zich laten wachten, maar ik kom er zeker op terug.Tot slot nog enkele feitjes op een rij:- Unieke 4 Flexpoint technologie voor verbeterde frame flexibiliteit- CLT - Curved Lens Technology 180 graden perifeer zicht- Het grotere frame zorgt een super comfortabele pasvorm- Fogbuster anti-condens lenzen for langer condens-vrij zwemmen- Super zachte silicone aflsuiting voor een ultieme pasvorm- Eenvoudig aanpasbare riempjes voor geweldige sterkte, comfort en duurzaamheid(bron: triathlonaccessoires.nl)Alhoewel ik zelf de zwart/wit variant heb getest, is de Zoggs Predator Flex zwembril in meerdere kleuren verkrijgbaar, o.a. bij

Review: Zoggs Predator Flex zwembril

Triathlon-Blog 3 years 8 months ago
In mijn zoektocht naar de voor mij beste zwembril - dé beste zwembril bestaat volgens niet, maar daarover vertel ik je graag hier - bezocht ik een paar weekjes geleden mijn sponsor in Volkel, Noord-Brabant.Van hen kreeg ik de Zoggs Predator Flex mee om uit te proberen. Onder triathleten is Zoggs een bekend merk en de Pradator Flex lijn is dan ook niet voor niks door gerenommeerde triathlon websites als Triradar en 220Triathlon uitgeroepen tot een van de betere triathlon zwembrillen. Reden genoeg voor mij om zelf eens de proef op de som te nemen.Zoals je in mijn eerdere post over de beste triathlon zwembril al kon lezen, is voor mij de pasvorm van groot belang. Voordat ik de Predator Flex echter mee naar huis nam, testte ik nog een aantal andere modellen en merken 'droog' op mijn gezicht. De Predator Flex zat toch eigenlijk best wel goed. Met name de zeer flexibele siliconen randen en ook flexibelere neusbrug gaven een bijzonder prettig gevoel. Ik was al voorzichtig positief.Mijn eerstvolgende zwemtraining, een duurtraining van ca. 2 kilometer in het Geusseltbad in Maastricht, testte ik de bril uitvoerig.Omdat ik zelf niet zo geloof in een anti-condens laag, maar dat is echt persoonlijk, liet ik weer eerst even wat speeksel inwerken op de binnenzijde van de lenzen. Als je dit doet, is het voor een goede werking overigens aan te raden dit een één a twee minuutjes te laten zitten voordat je het afspoelt met (zwembad)water.Ik ging van start met mijn training. Na de eerste paar baantjes dacht ik even dat er weer water via de zijkant naar binnen sijpelde maar door wat gespeel met de hoofdband - dan weer wat vaster, dan weer wat losser - bleek dit al snel voorbij. Een nieuwe zwembril zit eigenlijk nooit de eerste keer als gegoten, nietwaar? De hoofdband is overigens ook eenvoudig bij te stellen en het overtollige stukje band kan klemvast aan de hoofdband worden bevestigd. Mijn vorige zwembril, de Aqua Sphere Kaiman kende een zelfde soort systeem, maar dat zat helaas niet klemvast. Het overtollig stukje rubber kwam steeds weer terug geschoven richting de lens met een bollende werking als gevolg.De Predator Flex heeft ook een heel fijn blikveld, voor mij een tweede vereiste van een goede triathlon zwembril. Geen vervorming van het beeld en de lenzen zijn ook niet té donker gekleurd. Althans, dat is voor nu de bevinding in het zwembad. Hoe dat uitpakt in het open water ga ik over een paar weekjes pas weer kunnen ervaren. De recente Sylversterduik in de Maas van mijn eigen Triathlon Club Maastricht (TCM) leek me daar door kou en erg lage watertemperatuur nog niet geschikt voor. Ik kon er trouwens sowieso niet bij zijn omdat ik de avond ervoor mijn 40e verjaardag uitbundig zou vieren en de dag zelf weer in het teken stond van de voorbereidingen voor oud & nieuw bij mijn schoonzus in Weert.In de loop van de training ontstond er wel weer een klein beetje druk op mijn oogkassen, maar dit keer zeker niet storend. Het voelde meer als een zekerheid dat de zwembril goed bleef zitten. Ook de wekelijkse techniektraining van TCM daags daarna gebruikte ik om de bril uitvoerig te testen, immers gaat het er tijdens zo'n training soms wat heftiger en sneller aan toe dan tijdens een individuele duurtraining. Al met al ben ik nog steeds te spreken over de eerste testresultaten van deze zwembril. Het echte werk in open water zal nog even op zich laten wachten, maar ik kom er zeker op terug.Tot slot nog enkele feitjes op een rij:- Unieke 4 Flexpoint technologie voor verbeterde frame flexibiliteit- CLT - Curved Lens Technology 180 graden perifeer zicht- Het grotere frame zorgt een super comfortabele pasvorm- Fogbuster anti-condens lenzen for langer condens-vrij zwemmen- Super zachte silicone aflsuiting voor een ultieme pasvorm- Eenvoudig aanpasbare riempjes voor geweldige sterkte, comfort en duurzaamheid(bron: triathlonaccessoires.nl)Alhoewel ik zelf de zwart/wit variant heb getest, is de Zoggs Predator Flex zwembril in meerdere kleuren verkrijgbaar, o.a. bij 

Pages