Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Rob Barel is zestig. Dat schreeuwt om een carrière-overzicht in 5 etappes – WTJ 678

3athlon.nl 3 weeks 1 day ago
De jaren tien met alsnog een Ironman-titel

DONDERDAG – Voor het eerst in jaren heeft Rob in 2010 geen snode plannen. Hij is vaker op de mountainbike dan in het zwembad te vinden, voor een paar wedstrijden is hij wel te porren. Verder is hij ook bestuurlijk actief, een tijdje bij de NTB, daarna binnen de ETU. En sultanaat Oman doet nog steeds een beroep op zijn expertise. De Omaanse triatleten zijn al eens enkele zomers in Veenendaal geweest, na drie jaar gaat Rob weer eens die kant op. Hij wordt tweede in Muscat. In de onderlinge VZC-triathlon van Bennekom is een derde plaats voor Rob weg gelegd, aansluitend doet hij een sprintje op Palma, Mallorca. Goed voor een vierde plaats. Hooge Mierde is verheugd met de deelname van Rob, hij klasseert zich als vijfde. Een plaatsje hoger komt ie in zijn thuiswedstrijd Veenendaal, waar hij een kleine twintig keer mee doet. Op Ameland vlamt ie als vanouds met zijn zesde winst op de Tri-Ambla, al is er nu geen nationale titel aan gekoppeld.  
Uitstapjes naar andere duursporten. Rob mag ze graag maken. Dat kanovaren bijvoorbeeld doet ie graag. Dus opent 2011 weer met Triatloon en winst. Als coach/triatleet gaat ie eind april mee naar het eerste WK crosstriathlon in Extremadura, Spanje. Het levert hem zijn eerste wereldtitel bij de masters op, elfde totaal. Terwijl Cora in die jaren steeds actiever wordt, houdt Rob het in 2011 bij de VZC-wedstrijdjes, waarvan hij de crosstri in Leersum en de wegrace in Bennekom wint en Scherpenzeel en Leersum op de weg met tweede plaatsen vereerd. Eén piek nog in augustus, want het NK masters keert terug in Veenendaal. Veel werk in de organisatie, maar als de serie daar is wordt Rob wel weer zesde en nationaal kampioen M50.    
In het cross-werk weet Rob in 2012 nog moeiteloos met de besten mee te gaan. Kijkduin heeft het EK en volgend jaar het WK in huis weten te halen. Daar mag Rob niet ontbreken. Hij legt het af tegen de Europese concurrentie, maar wordt ook dan nog vierde en beste Nederlander. Aan het begin van het Olympisch jaar debuteert hij met maatje Machiel Ittmann in de Grand Raid Nisramont (ook kanovaren). Ze zetten de fikse Belgische tegenstand op achterstand. Later in het seizoen is ie nog tweede op de Nisraman. De vaste VZC-races leveren drie tweede plaatsen (crosstri Leersum, Scherpenzeel en Cothen) en tweede derde plekken (Leersum en Bennekom) op. De Eredivisie Teamcompetitie doet zijn intrede en Rob is erbij op de allereerste wedstrijd in Enschede. Hij ziet zijn naam als 16e terug op de uitslagen. VZC draait lekker mee en nu Veenendaal het NK Olympische afstand na 22 jaar terug in huis heeft, zet Rob alles op alles voor een zoveelste stunt. Dat wordt het wel, want in welk land wordt een 54-jarige triatleet nog tiende op een NK kwart? Zijn er nog superlatieven te verzinnen, vraagt deze speaker/journalist zich af. Een week later had er zelfs nog een overall titel in gezeten als Rob in het Vlaardingse Broekenbos (what’s in a name?) niet lek gereden was. De NK crosstriathlontitel gaat naar Tim Dullaart, Rob ontvangt zilver. Een kleine ravanche volgt drie weken later op Waddendiamant Ameland. Rob wint er zijn zevende Tri-Ambla en het is meteen zijn 150e overwinning in dertig jaar topsport! Vooruit de halve van Verdon kan er ook nog wel bij. Hij was al weer even niet in zijn tweede vaderland. Het slotakkoord resulteert in ‘une neuvième place’.    
2013 opent met weer iets aparts: een Nato-triathlonnetje te Brussel. Niet erg sterk bezet, maakt niet uit: winst voor ‘dienstweigeraar’ Rob Barel. Na een derde plaats in de crosstriathlon Leersum, is hij wederom op de TU-campus voor de team time trail met VZC. Het levert een tiende plek op. In Scherpenzeel en Cothen – dichtbij huis – is ie beide keren tweede. Daags na het sjouwen en opruimen van zijn eigen Veenendaalse triathlon start Rob op 18 augustus in Klazienaveen. Het NK masters speelt zich daar af. De finishfoto van een winnende Rob staat voor mij symbool voor het intense plezier wat Europa’s beste triatleet aller tijden nog steeds beleeft aan wedstrijden doen. En winnen, want dat deed hij ook in Drenthe. Een week later deed ie het nog eens dunnetjes over op het NK crosstriathlon Vlaardingen. Zonder pech, want Jarrich van Woersem is echt de sterkste, wordt Rob opnieuw tweede. Onnodig te zeggen dat er weer een mastertitel bij komt. Uitbollen doen we op Ameland met een vijfde plek in de Tri-Ambla.  
Na twee vroege zeges in de Leersumse wedstrijden, waar Rob kind aan huis is, verplaatste het strijdtoneel zich begin juni 2014 naar Sardinië voor het EK crosstriathlon. De agegroupers starten in een aparte serie, die door Rob gewonnen wordt en hem zijn tweede Europese mastertitel brengen. Twee zeges volgen erna: VZC-tri in Scherpenzeel en alsnog de crosstriathlonzege te Vlaardingen. Weliswaar geen NK in 2014, maar het kan nu wel van de ‘bucket-list’. In de XTerra van Zittau sluit Rob het seizoen met een ietwat anonieme 35e plek af.      
Jonge Veenendalers als Jorik van Egdom en Mark Hamersma staan klaar om Robs stokje over te nemen. De grootmeester zelf vindt het prachtig om de jonge honden te begeleiden. Met Mark doet ie begin 2015 mee aan de Grand Raid Nisramont. Ze eindigen tweede. Er zijn weer vier VZC-wedstrijdjes, in volgorde: crosstriathlon Leersum (3e), Scherpenzeel (winst), Cothen (2e) en Beldert (1e). De enige grote wegwedstrijd voor Rob in 2015 is het NK in Weert. Hij is co-commentator bij de livestream, maar start ook tussen de elite. Twintigste wordt ie. Dan laat je nog altijd zo’n zestig man achter je.    
Op 2 april 2016 wint Rob Barel zijn voorlopig laatste driekamp overall. Het is de Triatloon in het pittoreske Loon, over een parcours wat hij inmiddels kan dromen. In de Leersumse wedstrijden gaat hij voor twee en drie, in Cothen wordt ie tweede. Het 31e Nederlands kampioenschap Olympische afstand is in Amsterdam Nieuw-West. Voor het eerst moet Rob een echt achterhoedegevehct uitvoeren. Als 71e komt hij binnen, nota bene met een geheel onnodig excuusgebaar. Amsterdam was zijn dertiende en voorlopig laatste elite-NK. In de 010-Eredivisiewedstrijd wordt ie 31e. De geboren Amsterdammer is vaak in de Maasstad dit jaar, hij is immers voor twee jaar race-director van de WK’s daar. Maar ook op die julidag transformeert Rob zich razendsnel van regelaar naar atleet. Hij finisht op de Veerstraat achter Rob Kwaaitaal als tweede op het NK masters, zijn leeftijdstitel komt geen moment in gevaar. Op uitnodiging van goede vriend Peter Kropko doet ie dat najaar zijn eerste (!) 70.3 Ironman. In Budapest wordt hij 24e totaal en snelste master (ook van de jongere veteranen). In november reist hij met een ploegje af naar de Australische Snowy Mountains voor het WK cross. Zijn 17e plaats aan de finish levert hem wel z’n eerste wereldtitel masters op. Het smaakt naar meer.       
Want in het afgelopen jaar zet Rob zijn zinnen op twee grote wedstrijden. Is het een voordeel dat hij pas aan het eind van 2017 zestig wordt en toch al een heel seizoen M60 mag spelen? Welnee, daar zit ‘m  het verschil niet. Zijn toewijding is legendarisch en natuurlijk heeft ie daar zijn omgeving in mee. De vrachtwagens vol ervaring spelen ook een rol. Hoe dan ook, we weten allemaal hoe hij dit jaar glorieert op zowel het wereldkampioenschap in Rotterdam als die geweldige laatste uithaal op de Ironman Hawaii. Rob laat in beide wedstrijden ook alle M55 achter zich, zodat ook daar geen twijfels over ontstaan. 9.46.54 is bovendien nog nooit door een M60 gerealiseerd. Ook niet door een 59-jarige trouwens. Een wereldbesttijd dus. 2017 moet ook een soort sentimental journey geweest zijn. Eerst naar Nice, waar ze hem allemaal nog kennen. Daar 26e overall worden in 9.56 en veruit de beste master. Dan Rotterdam en dan Hawaii. Wat een hattrick, zo maken ze ze in het voetbal never. Ritme doet Rob op in twee voorjaarswedstrijden: Duin Almere waar hij tweede wordt en de Beach Challenge Kijkduin wederom tweede. De laatste zit in zijn vertrouwd patroon. De wereldkampioen keert via een mooie reis langs onder meer goede vriend Marcel Hoksbergen terug in Nederland. Er is sinds 2005 de Rob Barel Award, een naar hem vernoemde prijs voor de beste triatleet van het jaar. Yvonne van Vlerken ontvangt hem. Maar Rob valt zelf ook in de prijzen.     Op het NTB-Congres wordt hij uitgeroepen tot Agegrouper van het jaar. Ik zou zeggen: van deze én de vorige eeuw. Op Hawaii staat Rob tussen de groten, die allemaal met hem op de foto willen. Dave Scott, Mark Allen, Greg Welch noem maar op. Welchie speakert in Rotterdam en raakt euforisch bij de finish van de ‘oude meester’. Volgend jaar zien ze elkaar allemaal weer. Op 12 augustus tijdens de nu al fameuze Race of The Legends in het Franse Embrun. Daar waar Rob een kwart eeuw terug zilver haalde op het EK… Epiloog Rob deed (tot dusverre!!!) 396 keer aan een triathlon mee. Ongetwijfeld pikt ie volgend jaar een symbolische wedstrijd uit als 400e. Liefst 163 daarvan wist ie winnend af te sluiten, 94 keer werd ie tweede, 35 keer derde. Speakers riepen dus 292 keer zijn naam op voor een podiumhuldiging. Acht keer viel hij uit. Rob deed triathlons in 33 landen. Zijn laagste klassering was een 274e plaats…op Hawaii afgelopen jaar. Het leverde hem evengoed een wereldtitel en een wereldrecord voor de M60 op. En aan wereldrecords deed ie eigenlijk nooit. We hebben het trouwens amper gehad over zijn 45 deelnames en tien crossduathlon-zeges in Pijnacker (4), Waalwijk (2), Weert (1), Etten-Leur (1), Groesbeek (1) en Woudenberg (1) zijn combi-Egmond overwinning, zijn 22 podiumplaatsen in dezelfde crossduathlons, zijn twee NK wintertriathlonmedailles in Assen enzovoorts enzovoorts.  
We sluiten af met een medaille-overzicht van WK’s, EK’s en NK’s in alle ITU-disciplines plus WK Ironman.
WK (overall)
1 x goud; 2x zilver; 1 x brons
WK (masters)
3 x goud; 1 x zilver
EK (overall)
8 x goud; 6 x zilver; 1 x brons
EK (masters):
2 x goud
NK (overall):
12 x goud; 6 x zilver; 6 x brons
NK (masters):
17 x goud   Beste Rob. Aanvankelijk wilde ik sec je erelijst plakken en knippen, maar al snel kwamen de verhalen rond de soms smeuïge verhalen van de wedstrijden weer bovendrijven en besloot ik tot de 5 afleveringen en het zo iets minder opsommend te maken. Het was me een eer en waar genoegen om op deze manier door je prachtige carrière te lopen. Voor dat boek, waar je op FB over begon, is het mijns inziens nog (veel) te vroeg. Je hebt nog een aantal mooie sportjaren voor de boeg als je het mij vraagt. Dit was ons cadeau aan jouw 60e verjaardag, ik hoop dat je er plezier aan beleefd hebt.

Rob Barel is zestig. Dat schreeuwt om een carrière-overzicht in 5 etappes WTJ 677

3athlon.nl 3 weeks 2 days ago
De Zeros: de Spelen en vele mooie dingen erna

WOENSDAG – Het leven begint bij 42. Het is een magisch getal voor duursporters. Het is de leeftijd die Rob Barel kort voor de millenniumwisseling heeft bereikt. Voor de hele wereld begint het magische jaar 2000. De eerste Top 2000 klinkt door de speakers, maar voor triatleten staat er veel, heel veel op het spel. Terwijl wij ons nog vergapen aan het schansspringen in Garmisch Partenkirchen is Rob al  afgereisd naar Zuid-Amerika voor drie wedstrijden.

 
Het is voor het eerst dat hij op dit continent mee doet. In Chili, het land van Cristian Bustos opent hij het Olympisch jaar met een negende plaats in Licanray. Een foutje, dat een week later weggepoetst moet worden in de Chileense klassieker te Puerto Varas. Ver van huis, wint hij in januari en – belangrijker – grijpt veel ITU-punten. In maart is de World Cup van Rio de Janeiro, waarvan toen nog niet bekend was dat het 16 jaar later Olympische Spelen in huis zou krijgen. Rob wordt elfde: Sydney lonkt steeds meer. En op 1 april – nee, het is geen grap – is kwalificatie een feit. Altijd slimmer dan de rest, heeft Rob al vroeg gezien dat niet alle wereldtoppers de moeite nemen om naar Kona af te reizen. In dit geval voor een World Cup Olympische afstand. Het veld is niet groot, wel sterk. Maar de kans dat Rob na het zwemmen niet in een tweede of derde groep zit, is reëel. Hij slaagt met vlag en wimpel: tweede achter Hamish Carter. De NTB kon al niet meer om hem heen, NOC*NSF moet nu ook erkennen dat deze superveteraan uit Overberg een plaatsje in het Nederlandse Olympische team afdwingt. Sydney, here I come!

 

 
Via Kona naar de Olympische Spelen, ook daar is het Hollandse fenomeen waarschijnlijk uniek in. Voor alle zekerheid vanuit Hawaii doorgevlogen naar wederom Japan. Zijn tweede Ishigaki gaat een stuk beter dan de eerste: 15e. Met de zekerheid van het Olympisch ticket kan Rob ontspannen in twee van zijn favoriete Franse races. In Saint Quentin-en-Yvelines wordt ie derde met een opvallend sterke Jan Rehula vóór hem. In Rennes boekt hij een week later zijn 113e overwinning in bijna twintig jaar tijd. Dan wordt het tijd voor intensieve trainingsstages op hoogte (Font Remeu) en toewerken naar Robs laatste (?) kunstje. Anderhalve maand voor de Spelen worden wel nog de Europese titels beslecht, nota bene in eigen land: Stein. De Nederlandse aanstaande Olympiërs mogen niet ontbreken, ook al is het EK door de vele regenval niet van risico’s ontbloot. En jawel hoor, daar gaat ook Rob op z’n snufferd op het spekgladde wegdek. Ongerustheid alom, want het is lang gissen of de crash gevolgen had voor zijn Sydney-deelname. Gelukkig niet.

Na nog wat interviews reist de ploeg bijtijds af naar Australië. Zes triatleten maar liefst. Een luxe, die zich daarna niet meer zal herhalen. Op 17 september moet het allemaal gebeuren. Het zijn fantastische Spelen met triathlon als groot hoogtepunt. Liefst 100.000 toeschouwers omzomen het parcours met de finish voor het Opera House. De Nederlanders brengen niet het gewenste vuurwerk, maar niemand die het Rob aanrekent. Met een groter applaus dan voor winnaar Simon Whitfield betreedt Rob de blauwe matten en de kolkende tribune voor Opera House. High fives met iedereen, de handen uiteen met een dankbaar knikje. Hij is 43e maar intens blij dat ie de Olympus heeft bereikt. Wij met hem. Schrijver dezes kijkt op dat moment met een schuin oog naar het beelscherm thuis, terwijl maatje Ruud de Haan het live commentaar in de Eurosport studio doet.

De verklaring staat in bijgaand krantenknipsel en het Eurosport fragment hebben we ook gevonden!

Ruud dankt Rob voor de twintig mooie jaren. Een afscheid in stijl…..dachten we.

 
Op 23 december 2000 bereiden Robs vrouw, steun en toeverlaat Cora, enkele triatleten, sponsors en speakers ‘Mister Triathlon’ een groots verjaardagsfeestje voor. Op 43-jarige leeftijd wordt Robert Alexander Barel door de burgemeester van Amerongen benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Rob krijgt er een persoonlijke brief van staatssecretaris Margo Vliegenthart bij.

 
Het is 2001. The year after. Op 7 april is in het Drentse Loon een heel leuk evenement Triatloon, waarbij lopen en fietsen met kanovaren gecombineerd wordt. En wie komt daar ’s middags als eerste aangepeddeld? Het zal Rob niet wezen. Hij verklaart zijn deelname door vanaf nu alleen nog maar ‘leuke dingen’ te ondernemen. Hoe veel, hoe vaak? Alleen Rob weet ‘t. Leuk is dat jaar een VZC-triathlonnetje, de serieuzere race in Didam en – omdat hij nu vaker op de ATB dan de racefiets zit – de Beach Challenge in Kijkduin. Hij wint ze alle drie. De belofte nog een keer in Beauvais mee te doen bij de club, waar hij tot 2000 bij zit, maakt hij waar. Rob finisht tweede in de Noordfranse stad. Eenzelfde positie behaalt hij op de Eilander Vinkeveen triathlon.

 
Een jaar later voert hij zijn wedstrijdcyclus al weer op. Hij verdedigt met succes zijn zege in de Triatloon, wint in Leersum en wordt tweede in de open race van Zundert (niet de ETU-Cup). Ook in Gerardmer wint hij het ‘bijprogramma’: de sprint triathlon. Brasschaat wil hem weer eens zien bij de 20e uitgave van de Superman. Rob wordt er 25e. Voor zijn Belgische vrienden deed hij mee aan de Teamtriathlon van Mol met een tweede plaats als resultaat. In zijn eigen Veenendaal blijft alleen de Fries André Laven hem de baas. Dikke winst is er wederom in Kijkduin op de Beach Challenge. Vooral op de ATB is Rob inmiddels een klasse apart. Hij wordt derde in de XTerra van Titisee, Duitsland en haalt zelfs die winter de schaatsen nog eens uit het vet voor de Asser wintertriathlon. Op het ijs verliest hij een aantal plaatsen, maar negende worden is niet gek.

 
Vier overwinningen staan er in 2003 op zijn indrukwekkende palmares. In het voorseizoen wederom Triatloon en Leersum (een VZC-wedstrijd) en aan het eind van de zomer de twee grote crosstriathlon van Kijkduin en Ameland. Gekscherend roepen we dat Ameland het zoveelste door Rob Barel veroverde land is. Doelen stellen. Rob blijft het ook in ‘sportpensioentijd’ doen. Op 18 oktober is de 25e Ironman Hawaii. Tri-legendes zijn uitgenodigd mee te doen. Rob is zo’n legende. In de aanloop doet ie het NK Nieuwkoop met zilver nota bene. Hij doet de 1/3e van Aarschot en wordt derde en hij is op het open BK te Eupen en ook daar wordt ‘de eeuwige nummer 1’ tweede. Met een vijfde plaats in Vilvoorde en genoeg trainingsarbeid trekt Rob naar Hawaii. Na 9.27 is hij op Alii Drive: 74e in totaal en tweede M45.

 
In 2004 komen er twee streepjes op de zegelijst bij. Triatloon natuurlijk en de kwart van Laren. Op het NK halve in Nieuwkoop is de M45-titel overtuigend voor de als derde binnenlopende Rob. Op de Beach Challenge klopt Eric van der Linden hem. Zijn andere klasseringen zijn: derde in Aarschot, vijfde in Eupen en Ameland en 24e aan de Titisee.

 
2005 gaat weer een stuk beter. Zijn eerste nationale titel crosstriathlon behaalt hij op Ameland en hij staat eindelijk op het hoogste ereschavotje van de Holland Triathlon. Als M45-kampioen weliswaar, overall wordt Rob 15e. Toch valt er een last van z’n schouders in de eeuwige haat-liefdeverhouding met Almere. Triatloon voor het vijfde jaar op rij en de Goldrush Nijverdal crosstriathlon zijn de andere zeges dat jaar. Verder: tweede in Bennekom, vierde in Brasschaat, tweede in Eupen en derde in Veenendaal.
Nog één keer laadt Rob zich op voor Almere. In 2006 is het Europees kampioenschap over iets kortere afstanden in de Flevopolder, maar Rob kiest voor de Classic distance. Hij perst er op z’n 47e nog een 8.57 uur uit en is daarmee zesde. Het boek Almere kan daarmee tevreden dicht. Winst is er in dat jaar in Leersum en als slotwedstrijd de offroad triathlon te Lanklaar. In de Goldrush en thuiswedstrijd Veenendaal wordt ie tweede.

 
Rob wordt via-via benaderd om enkele Omaanse triatleten wegwijs te maken in de sport. Begin 2007 is hij daartoe in de oliestaat, waar hij ook meedoet aan de enige internationale triathlon van Oman. Coach Rob wordt tweede. Rob komt dit seizoen uit als M50. Dat biedt perspectieven op Europese titels crosstriathlon op Ibiza en de WK lange afstand in het Franse Lorient. Wat Rob in het hoofd heeft, voert ie uit. Dus ja, zevende op Ibiza maar beste master. Dito in Frankrijk. Veenendaal is gastheer van het NK masters. Tussen het organiseren door, pikt Rob ook daar de overall mastertitel mee. Op het NK crosstriathlon, Beach Challenge ditmaal op het strand van Monster klokt Rob de tweede tijd, wederom ruimschoots veteranenkampioen. Hij wint voorts de Goldrush Nijverdal en Tri-Ambla Ameland. Tweede eindigt hij in de reünie-triathlon van Almere over 1/10e afstand. Tel daar ook de nationale mountainbike-titel bij op en 2007 was wéér een jaar om in te lijsten.

 

 
We gaan naar 2008. Rob heeft Abraham gezien en stelt zich de allereerste Europese titel crosstriathlon op Ameland ten doel. Het wordt eentonig, maar ook die missie slaagt. Het is zijn achtste Europese overall-titel. Niet eerder haalt een 50-jarige een overall titel op Europees niveau. Moeten we het woord fenomeen nog uit de kast halen? Nee toch. Hij wint voorts een crosstriathlon te Leersum en wederom de Goldrush Nijverdal. De Nederlandse mastertitel haalt ie op in Didam. Tweede wordt ie in Nieuwe Niedorp en in Veenendaal.

 
Zijn thuiswedstrijd is vervolgens in 2009 hoofddoel. Historisch besef leerde Rob dat het 25 jaar geleden was dat ie voor het eerst Veenendaal won. Het werd tijd voor een volgende. Op 22 augustus boekt ie z’n 142e triathlonzege voor eigen publiek. Eerder dat jaar waren de VZC-triathlons van Leersum en Bennekom voor hem.  De tweede plaats in de Flitstriathlon Nijkerk is leuk tussendoortje. Na Veenendaal volgen winst in de Triple Play (estafette) van Almere en september is om twee races ook interessant. Tri-Ambla levert hem z’n twaalfde (!) nationale overall titel op: NK crosstri dus. Op 12 september is hij – 23 jaar na dato – terug in Kamperland. Daar worden de internationale Senior Games gehouden. Rob is zo’n beetje de bekendste atleet, doet ook nog mee aan de zwemwedstrijden en wint intussen wel de triathlon. Negen jaar na de Olympic Games nu ook nog eens Mister Senior Games.

De Zeros waren opnieuw vruchtbare jaren voor deze onverwoestbare Old-Timer. In de nadagen van een carrière zijn? Het staat beslist niet in Rob’s vocabulaire.

Transition.nl jaaroverzicht 2017

transition.nl 3 weeks 2 days ago

Net als op veel andere plaatsen kijken wij tegen het eind van het jaar ook even terug op het afgelopen jaar. En wat een jaar. Met het WK op de olympische afstand in eigen land, en een week ervoor nog het EK op de lange afstand. Met een dubbele ‘titel’ voor Jetze Plat als triatleet […]

Het bericht Transition.nl jaaroverzicht 2017 verscheen eerst op Transition.

Rob Barel is zestig. Dat schreeuwt om een carrière-overzicht in 5 etappes – WTJ 676

3athlon.nl 3 weeks 3 days ago
De jaren negentig (tweede helft): the Road to Sydney      
MAANDAG –Op 37-jarige leeftijd begint Rob aan zijn vijftiende seizoen. Veel pioniers zijn afgehaakt, maar in 1996 is ‘Mister triathlon’ (geen idee wanneer die titel voor het eerst valt) actiever dan ooit. Hij neemt deel aan liefst 22 wedstrijden, weliswaar inclusief de zes etappes van de Iron Tour. Voor de jongere generatie, in Frankrijk waren er in die jaren serieuze plannen om een soort Tour de France voor triatleten te verwezenlijken. Op een week tijd waren er zes triathlons. Rob wordt derde in Straatsburg, zevende in Marseille, Besançon en Gerardmer en negende in Evian. De proloog in Marseille gaat minder goed: 22e. In de eindstand staat Rob zesde. Een week na de door Simon Lessing gewonnen Iron Tour wint Rob wel de Grand Prix van Beauvais. Hij blijft in Frankrijk voor Nice – dat jaar weer in september. Het levert brons op, zijn tiende (!) podiumplaats aan de Côte d’Azur. Daarmee sluit Rob zijn seizoen af. Hij is er in mei al aan begonnen met een tweede plaats in Rennes en Geel en de derde plek in Zundert, alledrie ETU-races. Achter Dennis Looze haalt Rob toch weer zilver op het NK Olympische afstand aan de Grindmeren van Roermond. Ook de kwart van Didam past nog in z’n schema. Hij verslaat Eimert Venderbosch in diens thuiswedstrijd. Op het Europees kampioenschap in het Hongaarse Szombathely wordt de kaart Dennis Looze gespeeld. Die wordt geklopt door Luc van Lierde, teamcaptain Rob eindigt keurig zesde. Rob heeft gevoel voor historie. Zo keert hij tien jaar na zijn Europese titel terug in het Brasschaat van goede vrienden Jef en Yola Konings om de halve opnieuw te winnen. Verder dat jaar: tweede in Saint Quentin, achtste in Hannover, negende in Quimper, vijfde in Vesoul en Schliersee. En het slotakkoord in het Turkse Alanya, waar de ETU Cup-finale was levert een prima derde plaats op. Ach ja, waarom ook niet mee met de duathlonselectie naar Mafra. Om er meteen maar het Europees brons op te halen. Het was weer mooi geweest.  
Elke triatleet zou er voor tekenen om minstens één jaar zo succesvol als Rob te mogen zijn. Met een glimlach lees ik de aflevering terug waarin staat dat Robs Ironman in 1995 ‘redelijk’ was met een dertiende plaats. Tegenwoordig mogen we al blij zijn als er iemand in de top 50 komt. En zeg niet dat de concurrentie in de jaren negentig minder was hè.    
We gaan verder met 1997. Voor het eerst in zijn dan al volmaakte sportloopbaan hapert de machine even. Aanvankelijk is er geen vuiltje aan de lucht. Ogenschijnlijk gemakkelijk haalde Rob in Venray zijn derde nationale duathlontitel op. Voordeel was dat de afstanden een stuk korter worden. Daarna kon het triathlonseizoen beginnen. Het veld in de ETU-cup Zundert wordt ieder jaar sterker, maar Rob nestelt zich brutaal op een derde plaats. Het is de opmaat naar het WK waar hij de voorbije twee jaar niet aan mee deed. In 1995 zat er slechts een week tussen Nice en Hawaii, in 1996 paste een trip naar Amerika niet in het drukke programma. Nice is terug in juni, daar waar hij in 1994 zijn beroemde duel met Lothar Leder uitvocht voor de eerste wereldtitel. Het verhaal gaat dat de Duitser te verbouwereerd was dat ie in de finale nog naast Rob mocht lopen, dat ie geen enkel moment aan de wereldtitel dacht. Drie jaar later is Luc van Lierde de topfavoriet. De Belg maakt het waar, maar Rob wordt gewoon tweede. De Mart Smeets-kreet bij Joop Zoetemelks wereldtitel ’38 lentes en hij heeft ‘m’ mag ook op de vice-wereldkampioen triathlon worden toegepast. In de media verschijnen rond die tijd voor het eerst verhalen waarin Robs hogere leeftijd wordt aangekaart. Zelf kan hij er hartelijk om lachen. Tegen het perspectief van zijn twee wereldtitels in 2017 kunnen wij, gewone stervelingen, dat ook. Terug uit Nice staat meteen het NK Roermond op het programma. Kroonprins Ralph Zeetsen is de beste die dag, maar Rob is nog altijd NK brons waard. Daarna is zijn seizoen voorbij. Een stressfractuur in zijn scheenbeen, opgelopen daags na Nice, houdt hem maanden aan de kant. Pas eind september kan hij voor zijn Franse team Beauvais nog meedoen aan de Coupe de France te Sablé. Het team wordt vierde. Beauvais is de vierde Franse club waar Rob voor uitkomt en waar hij tot het Olympisch jaar bij blijft.  

In 1998 staat er een ‘viertje’ in zijn leeftijd. Collega-masters huiveren bij de gedachte het op te moeten nemen tegen Rob, maar hij blijft gelukkig elite-atleet. En hoe! Nice is weliswaar geen WK, hij wint de klassieker met een Olympiade er tussen voor de tweede maal. Het is het toetje op een perfect najaar, waarin hij stunt met dubbele winst in eerste augustusweekeinde met op zaterdagavond het NK in Roermond en zondag de Vinkeveen Eilandertriathlon. Daags erna kopten de kranten: ‘oude Barel kan het nog steeds’. Een kleine maand later is Rob voor het eerst in Japan voor het WK op Sado Island. Wederom achter Luc van Lierde haalt hij zilver. Terug in Europa bereidt hij zich via races in Beauvais (tweede) en La Baule (vijfde) voor op Nice. Een week later bolt hij uit in Boulogne-Bilancourt met de teamwinst in de Coupe de France. Het seizoen was zonder grote uitschieters begonnen: derde in Zundert, tweede in Duinkerken. Dat dan weer wel. Op het EK Olympische afstand in het Oostenrijkse Velden viel zijn dertiende plaats niet op. Het dubbele Oranje-succes met Wieke Hoogzaad en Ingrid van Lubek trok – terecht – alle aandacht. De Fransen zagen hem maar wat graag. Om compleet te blijven: Rennes (25e), Bourges (10e) en Vesoul (6e).   Na een intensieve trainingswinter stond Rob begin maart 1999 plots in het Zuidafrikaanse Mykonos. Hij haalde er z’n eerste ITU-punten. Een kleine maand later is hij al terug in Japan, maar nu voor zijn allereerste World Cup-races. In voorgaande jaren zag de prof-triatleet er het nut niet van in. Met het oog op Olympische deelname, wordt het wedstrijdschema drastisch omgegooid. Geen lange afstanden meer, alles met de vijf Olympische ringen als doel. In Ishigaki wordt ie 29e, in Gamagori 30e. Dan doorvliegen naar Sydney om op het Olympisch parcours 24e te worden. Er is nog een lange weg te gaan en er zijn meer Nederlanders die Olympiër willen worden. Tussendoor pakt het EK op Madeira niet geweldig uit: 34e. Rob gaat stug door met ITU-punten bijeen sprokkelen. Het Spaanse Graus vervangt Stein, hij finisht twaalfde. En het Zweedse Karlstadt krijgt de voorkeur boven Holten. In Zweden wint ie. Het is z’n 111e zege al kan hij daar met z’n startnummer nu niks mee. De loodzware aanloop gaat verder met World Cups in Tiszaujvaros (36e), Newfoundland (sterk 17e) en Lausanne (28e). De ITU-puntenrace in Brno levert een derde plaats op. Langzaam sluipt Rob richting beoogde top 50 op de World Ranking. De vlieguren en jetlags mogen hem niet opbreken. Na Brno meteen weer terug in het vliegtuig naar Montréal voor het WK. Een herhaling van zeven jaar eerder Muskoka (toen brons) zit er niet in. De nestor van het veld strandt op een 39e plaats. Nog even kan hij zich in ‘thuishaven’ Beauvais laten zien, waar hij zevende wordt. In de wintermaanden trekt Rob door, er is geen tijd te verliezen. De World Cup in Cancun sluit hij als 20e af, in Noosa moet hij vanwege een kuitspierverrekking uitstappen. Een week later is ie weer terug in Mexico: ITU-race Ixtapa en negende plek. Het is dan al bijna Sinterklaas, maar Robs Olympische ticket ligt nog niet bij de pakjes.   Tot slot een uitspraak uit deze periode, waaruit overduidelijk blijkt dat Rob van geen afscheid wil(de) weten:
Zolang het afstervingsproces op zich laat wachten, zie ik voorlopig geen enkele reden mijn grote liefde overboord te zetten  

Rob Barel is zestig. Dat schreeuwt om een carrière-overzicht in 5 etappes – WTJ 675

3athlon.nl 3 weeks 4 days ago
De jaren negentig (eerste helft)
MAANDAG –Het is begin 1990, Rob is 32 jaar. Onder hem dient de eerste jongere generatie triatleten zich aan, maar tegen Rob Barel leggen ze het voorlopig nog af. Rob voert zijn wedstrijdprogramma op, wetende dat hij nu kan oogsten. Hij opent dat jaar met een tweede plaats op de Indoor triathlons in Zandvoort (die trouwens live op televisie werd uitgezonden) en winst in de RAI Amsterdam. Hij blijft die winter in Europa, maar staat meteen op scherp in de openingsrace, de ETTC Breda. In eigen land zien we hem daarna alleen nog in de zeezwemloop Noordwijk (1e), de ETU-Cup Nuenen en het NK in thuisstad Veenendaal in actie. In Nuenen wordt ie in een bloedstollende eindsprint geklopt door Pim van den Bos, in Veenendaal zijn de rollen als vanouds omgekeerd: zijn vierde NK-titel op de kwart. De European Cup Series hebben zijn interesse. In Banyoles en Geel wordt hij derde, de finale in Darmstadt is voor Rob, daarmee wint hij voor de tweede keer de ETU-Cup. Ook is hij weer vaak voor zijn Franse club in de weer. Het levert zeges op in Brumath, Langres en Vannes. Zijn favoriete race in Nice is dan al in het voorseizoen. Hij wordt er derde. In augustus zijn er twee EK’s: de halve van Trier levert een vierde plaats op, in Linz gaat het EK-zilver naar Rob al wordt de zege van Fons Hamblok vanwege vermeend stayeren fel betwist. Een halve in Portsmouth komt live op de BBC. Rob wordt uitgenodigd en eindigt tweede. De halve van Landen wint ie. Het jaar sluit met het WK in Disneyland Orlando. Wederom is Rob vijfde van de wereld. Via een USTS-race in San Diego (11e) en The Kauai Loves You-triathlon belandt Rob weer op Big Island voor nogmaals een vierde plaats op het WK Ironman.    
Toch staan er steeds minder lange afstanden in zijn agenda. Zo kan hij meer wedstrijden doen. In 1991 is dat wederom de ETU-Cup. Milaan en Geel zet hij meteen naar z’n hand. In Venetië wordt hij derde, in Banyoles tweede. Er zit nog een halve in de ETU-series, in het Zweedse Säter, waar hij achter Mark Allen tweede finisht. Rob komt uit voor Rider en is bijgevolg wat vaker in België te vinden. Zo wint ie de kwart van Middelkerke en de halve van Bügenbach, een wedstrijd met meer Nederlanders dan Belgen. In Nice is hij toch weer goed voor een tweede plaats. Dat breekt hem een week later nog even op: in Scherpenzeel brengt Johan Neevel hem een zeldzame nederlaag op vaderlandse bodem toe.   Drie weken later valt hij uit op het NK in Dirksland. De ommekeer komt met winst in de zware Schliersee-triathlon en daarna ook Oisterwijk en Gerardmer nog. Rob vliegt voor de zesde keer in oktober naar Hawaii, wordt tweede in de Kauai Love You, maar het motortje hapert op de Ironman. Voor het eerst moet hij wandelen op de marathon, hij eindigt achter Paula Newby op een 31e plaats.   Hoewel de concurrentie groeit en groeit, haalt Rob ook in 1992 nog zeven overwinningen. Het zijn de Franse voorjaars-triathlons Saint Quentin en Marseille, in augustus/september vier weken op rij in Echternach, wederom Schliersee, Menen en Ieper en als afsluiter in het Britse Bath. Zijn eerste wedstrijd dat jaar is het NK duathlon in Den Dungen, waar hij zilver haalt. In de Volcano triathlon haalt hij ook een tweede plaats, in de ETU Cup Geel wordt hij vierde. De Europese kampioenschappen zijn niet zo succesvol: op de halve in het Finse Joroinen wordt hij tiende en de EK kwart in Lommel sluit hij af met een 15e plaats. Hij is wel op dreef in Nice met toch weer een podiumplaats: brons. Eén wedstrijdje slechts in Nederland: vierde in Mijdrecht. Na de maand van vier buitenlandse zeges staat half september het WK in Muskoka/Huntsville, Canada op het menu. Het wordt zijn beste WK kwart ooit: derde achter Lessing en Müller. In Gerardmer tenslotte wordt hij tweede.  

Nice1993

 
Is 1993 z’n minste jaar in die periode? Alles relatief natuurlijk. Hij wordt wel tweede achter Philippe Lie op het loodzware EK hele in Embrun en herpakt zich op het EK kwart in Echternach: vijfde. Het aantal zeges blijft wat achter bij voorgaande jaren. Eentje half mee in Deventer en eentje in Marakkech half november pas. Daartussen een reeks tweede plaatsen: Landen, Nieuwkoop, Alpe d’Huez, Schliersee en Lommel. En Nice? Gewoon weer derde, alsof het niks is. Met ieder jaar weer die topbezetting en volgend jaar het WK. In Parijs wordt hij negende, op de Indoor Bordeaux vierde. O ja, in Venray laat hij zien dat ook duathlon aan de grootmeester is besteed: hij pakt er de nationale titel.  


De grote revanche volgt in 1994 als Rob Barel zich de eerste ITU-wereldkampioen op de lange afstand mag noemen. Uiteraard op zijn Promenade des Anglais. Het seizoen kan toch al niet stuk met de nationale titel kwart in Asten en de Europese titel op de halve in het Sloveense Novo Mesto, meteen zijn 100e overwinning. Ook Beauvais en St. Paul-3-Chateaux komen er daarna nog bij. Tel daar ook titelprolongatie op het NK duathlon in Venray bij op en het is een absoluut topseizoen. Hij haalt vier tweede plaatsen in andere Franse races: La Grande Motte, Pau, Parijs en Alpe d’Huez. Die laatste maakt deel uit van de Iron Tour. Gek genoeg krijgt Rob landelijk meer aandacht met zijn lekke band en reparatiepogingen in doornat Almere dan met zijn wereldtitel. Een sportman met pech spreekt kennelijk meer tot de verbeelding. Hawaii mislukt dat jaar ook en inspanningsastma werpt hem  op het WK duathlon in Hobart en WK triathlon in Wellington ver terug. Op de laatste wordt ie 35e.    
Drie overwinningen in 1995: Deventer, Veenendaal en Schliersee. Het is een jaar met lekke banden en valpartijen. Rob ervaart dat niet alles vanzelfsprekend gaat. Ondanks een lekke band wordt hij toch zesde in Geel. Hij wordt vierde in Rennes, slechts 16e in Zundert en vijfde op het NK in Zundert. Na acht jaar doet ie Stein weer eens. Het levert een derde plaats op. Het EK in Stockholm gaat nog best aardig: zevende. In Almere moet het gepaste antwoord komen op ‘het gedoe’ een jaar eerder. Dat lukt niet. De grote vorm ontbreekt en Rob wordt vierde. Terug op Hawaii is zijn Ironman best redelijk: dertiende wordt ie. De ETU-Cup finale in het Turkse Alanya brengt hem naast winnaar Dennis Looze als nummer drie op het podium. Een lekke band op het WK in Cancun weerhoudt hem van een mooie seizoensafsluiter. Intussen heeft het IOC besloten triathlon op het Olympisch programma van Sydney 2000 toe te laten. Ergens in het achterhoofd van Rob Barel begint het te kriebelen. Zou hij…..?   Waar ben ik aan begonnen? Zo zei ik tegen mezelf toen ik zaterdag op de dag dat Rob zestig werd, besloot zijn loopbaan eens door te akkeren. Eén afleveringetje werden er vier en nu lijkt ook dat niet genoeg. We zijn halverwege de jaren negentig. Morgen vervolgen we met de tweede helft. In vijf etappes dus. Denk ik….  

Een zalige zwem, fiets en loop kerst gewenst!

3athlon.be 3 weeks 4 days ago

Bij ons ligt er een oranje Ridley Fenix onder de kerstboom, vlak naast een aantal wilde tri- en duatlonplannen voor seizoen 2018. Wat ligt er bij jullie onder de boom? Wij duimen alvast mee dat er een wetsuit, zwembrilletje, loopschoenen, aerohelm of wie weet zelfs een 3athlon.be Sportoase trisuit bij zit. Want zeg nu zelf, dat laatste is toch een enorm mooi cadeau, niet? Houd de komende dagen de site in de gaten voor onze eindejaars-shopping met de 3athlon.be Castelli trisuits en wielerkledij aan interessante prijzen.

Ondertussen wensen we iedereen een heel fijne Kerst toe! Geniet van de kalkoen en ander lekkers. Deze dagen mag het absoluut een keer, want dinsdag gaan we weer keihard trainen, niet? Zalig kerstfeest iedereen!

Rob Barel is zestig. Dat schreeuwt om een carrière-overzicht in 4 etappes – WTJ 674

3athlon.nl 3 weeks 5 days ago
De jaren tachtig

  

 
ZONDAG – Op 23 december 1957 werd in Amsterdam een jongetje geboren, dat uit zou groeien tot de grootste triatleet aller tijden. Rob Barel is zijn naam. Hij volgde een opleiding tot bioloog, leerde Cora Mulder kennen en verhuisde naar Veenendaal, later Overberg. Rob was wedstrijdzwemmer vooraleer hij op 3 september 1982 op 24-jarige leeftijd debuteerde op de triathlon. Op de Bosbaan werd voor het eerst een wedstrijd gehouden, die hij prompt won.

 


Het duurde een jaar vooraleer de volgende Bosbaan-triathlon op het programma stond en Rob zijn tweede wedstrijd deed en opnieuw won. In het najaar van 1983 was hij ook de beste op het kwartje van Anna Paulowna en een triathlon in Dronten.
In 1984 deed Rob mee aan het net ingesteld Super Prestige Circuit. Hij won er vier wedstrijden in (Laren, Nieuwkoop, Bosbaan en de thuiswedstrijd in Veenendaal). In Breukelen opende hij z’n seizoen met winst. Hij werd derde op de Holland Triathlon en toog in het najaar voor het eerst naar Hawaii om er met een vierde plaats vandaan te komen.

 

 
In 1985 keek Rob wat verder over de grenzen. Ook daar bleek zijn talent voor de ontluikende driekamp. Zo was hij de snelste in een Amerikaanse klassieker te Lake San Antonio en was hij in twee Ierse wedstrijden (Belfast en Newry) de beste. In Nieuwkoop won hij het Benelux-kampioenschap en op 27 juli 1985 kwam het eerste grote internationale succes: Rob was die dag de allereerste Europees kampioen op de kwart afstand in het Duitse Immenstadt. In eigen land was hij niet meer te kloppen: Zwijndrecht, Stein, Rosmalen en Amersfoort reeg hij aan de zegekar. En alle sterke Belgen legden het tegen hem af in Brasschaat. Alleen in Almere moest hij Gregor Stam voor laten gaan op het allereerste EK hele.

 

 
1986 opende met winst in de EK-kwalificatiewedstrijd te Kerkdriel. Rob trok nog meer de grens over en boekte overwinningen in het Franse Les Mureaux, Marseille, Metz en Saint Tropez. In het Deense Silkeborg was hij superieur aan de Scandinaviërs. Hij prolongeerde zijn EK-titel in Milton Keynes en plakte er goud aan vast op het EK halve in Brasschaat. Er was weinig ruimte voor Nederlandse wedstrijden meer. Zeges in Stein en Veenendaal, maar ook de eerste Nederlandse titel op de kwart in het Zeeuwse Kamperland. Rob overwinterde aansluitend voor het eerst Down Under.

 
Van de elf topwedstrijden die hij deed in de Australische winter 86/87 won hij er vier: Port Macquarie, Dubbo, Gosford en de Gold Coast. Tweede werd Rob achter Rick Wells op het officieuze WK in Perth. Terug in Europa haalde hij zijn derde Europese titel kwart op rij, nu in Marseille. In vier andere landen (Rob deed in totaal in 33 landen triathlons) was hij succesvol: Cascais, Gent, Genève en Barcelona. In eigen land was Axel Koenders bekender dan Rob, die alleen in Nuenen en Veenendaal zijn gezicht liet zien en logischerwijs won. Op het EK in Joroinen bleek Axel vooral de man van het langere werk. Het zilver ging in de Finse stad naar Rob.

 

 
Ook in 1988 was hij eerst in Australië te vinden. Hij won opnieuw de Gold Coast-race (volgend jaar ITU Grand Final). Het prestigieuze ETTC in eigen land trok zijn belangstelling. Eibergen, Scherpenzeel en Ammerstol won ie. Maar er was meer in Nederland. Na de Europese titel in Stein ‘ontdekte’ de pers Rob Barel pas echt. Een maand eerder was hij in het warme Laren ook al Nederlands kampioen kwart geworden. Begin september was Rob op het door stayeren besmette EK in Venetië wel degelijk de beste. 

Twee weken later gaf hij alle Amerikanen (en Europeanen) het nakijken door Nice te winnen. Die wedstrijd gold als de tweede belangrijkste ter wereld. Overige overwinningen dat jaar: Gorinchem, Barcelona, Autun, Coucouron, Lübeck, Mauzac, Nevers, Parijs en Genève.

 
Hoewel er eind jaren tachtig meer Nederlandse professionals waren, leek Rob de enige die z’n broodwinning kon halen uit de triathlonsport. In de winter van 88/89 vertoefde hij in Nieuw-Zeeland. Twee keer was Rick Wells beter, maar in Bay of Islands, Whangamata, de halve van Auckland, de kwart van Taupo en in Milford was ‘the Flying dutchman’ niet te stuiten. Zijn Europese seizoen stemde Rob grotendeels af op het eerste ‘echte’ wereldkampioenschap in Avignon. In de aanloop werd hij voor het eerst geklopt op het EK. In Cascais was Yves Cordier net even sterker. Een week later was hij in Oeiras – eveneens Portugal – wel de beste. Overwinningen waren er in de eerste seizoenshelft voorts in Geel, Säter en Zell am See, wedstrijden die meetelden voor de ETU-Cup. Half juli won hij in het nietige Spierdijk zijn derde Nederlandse titel op de kwart. Ook in München bevestigde hij zijn topvorm. Twee weken later stond de hele wereldtop bijeen. Mark Allen schitterde, Rob moest zich tevreden stellen met een vijfde plaats op een schitterend WK Avignon.

In september volgden nog winst in Genève en de revanche op Yves Cordier onder de Eiffeltoren. Het was de legendarische finish, waarin Rob zijn startnummer 001 omdraaide. In Parijs deed hij immers zijn 100e triathlon, het leverde zijn 73e overwinning op. 15 keer werd hij tweede, vijf keer derde. Tenslotte ging hij in 1989 voor de vierde keer naar Hawaii. Na in ’86 en ’87 te zijn uitgestapt, bleef Rob nu net buiten de top tien, maar wel in een snelle 8.41 uur.

In de jaren tachtig drukte Rob Barel duidelijk zijn stempel op de nieuwe, dynamische sport. In eigen land kon hij nog gewoon over straat, in Frankrijk werd hij vereerd als een vorst. Het kan verkeren, zie Bredero al….

 
Mijn idee was aanvankelijk om Rob’s carrière in deze kerstavond-WTJ samen te vatten. Ondoenlijk dus. Vandaar dat er vier afleveringen zullen verschijnen de komende dagen. Dit waren de jaren tachtig. Er volgen nog de jaren negentig, de jaren nul en de jaren tien. Geen paniek: ook de lijstjes met beste wintertri-, crosstri- en duatleten, tri- en duatleten enzovoorts komen gewoon rond de jaarwisseling aan bod. Kan ook best want met wedstrijden is het nu overal ter wereld even rustig.

Mario’s Momenten… 8: Bloed, zweet en tranen

3athlon.be 3 weeks 5 days ago

2017 was een jaar waarin je her en der stootte op 3athlon.be huisfotograaf Mario Vanacker. Hij trok binnen- en buitenland door en verzamelde duizenden indrukken van een geweldig duursport-seizoen. In deze laatste weken van het jaar maakte hij een best-off selectie uit die grote aantallen foto’s, op basis van zijn persoonlijke voorkeur. In de derde aflevering van deze reeks trekken we naar de Citadel van Namen waar het technische parcours van de wereldbeker Xterra een heuse uitdaging was. Maar (cross-)triatleten houden wel van een uitdaging en opgeven kennen ze nauwelijks of niet, ook al betekent het tot bloedens toe door blijven gaan…

“Ik houd enorm van deze foto. Gezicht, arm en been onder het bloed. Maar ondanks de blessures blijft de atleet doorgaan en je ziet op zijn gezicht de volharding ondanks de kwetsuren. Het is duidelijk: niet opgeven is de boodschap hier,” aldus Mario.

Dit is inderdaad waarom voetbal een spel is en triatlon een echte sport… Geen schwalbes hier na een licht duwtje of minutenlang tijd rekken na een zogezegde blessure… Nee, deze Philippe Scius van het team Pompiers de Namur dacht maar aan één ding: opnieuw op de fiets stappen, de pijn verbijten en de top van de Citadel van Namen halen. Respect! En een schitterende foto…

Mario’s Momenten… 9: Even goeiendag zeggen

3athlon.be 3 weeks 6 days ago

Onze huisfotograaf Mario Vanacker vulde dit jaar zijn fotografenpalmares weer met diverse triatlons en duatlons en bezorgde ons duizenden foto’s en sfeerimpressies. Uit die collectie maakte hij een eigen best-off… Tijdens de laatste tien dagen van 2017 telt Mario mee af met elke dag een foto uit zijn hoogstpersoonlijke top-10 die niet alleen over prestaties gaat, maar ook over een beeld of een gevoel. In de tweede aflevering een foto die veelzeggend is: de atleet en zijn relatie met de fotograaf…

“Wat me opvalt tijdens het fotograferen zijn de vele reacties van de atleten,” vertelt Mario. “Met heel veel van hen heb je interactie tijdens de wedstrijd en dat is tof om vast te leggen op de foto. Ondertussen loop ik al drie jaar rond als fotograaf in de triatlon-wereld en ondertussen heb ik al heel veel mensen leren kennen, zowel bij de recreanten als bij de profs. Het is verbazend hoe open en sympathiek iedereen is.”

Dus je weet het, als je in 2018 tijdens je wedstrijd Mario of een andere fotograaf tegenkomt, niet vergeten om te zwaaien of het ‘hang loose’ teken te maken (duim en pink opsteken op zijn Hawaiaans) en vrolijk goeiendag te zeggen  

De eeuwige nummer één wordt 60 jaar

transition.nl 3 weeks 6 days ago

Vandaag mag Rob Barel zijn zestigste verjaardag vieren. Hij luistert het kroonjaar op met prestaties, die nog altijd doen denken aan de jonge jaren van de Meester. Plek 28 tussen de professionals in de Ironman van Nice. Winnaar van zijn leeftijdsgroep, met overmacht. Wereldkampioen age-group 60-64 in Rotterdam. Wereldbesttijd en goud in zijn leeftijdsklasse op […]

Het bericht De eeuwige nummer één wordt 60 jaar verscheen eerst op Transition.

Pages