Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Lijstjes!

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Het jaar loopt langzaam op z'n eind en dus breekt ook weer de tijd van de eindejaarslijstjes aan.De beste film van 2016, de beste song van 2016, de beste politicus van 2016, de beste wielrenner van 2016, de grappigste twitteraar van 2016, de slechtste slogan van 2016. Lijstjes, lijstjes en nog eens lijstjes. Waar je ook gaat, je komt er gewoon niet omheen!Voor mij is het ook de tijd om een lijstje te maken. Geen lijstje van mijn aantal lekke banden in 2016 of meest gebruikte scheldwoorden om mezelf door mijn laatste kilometers heen te loodsen. Nee, gewoon een lijstje met nieuwe doelen. Mijn wedstrijdplanning voor 2017.Ik neem je even mee naar de toekomst...Maastricht, 6 augustus 2017. Het is 6:00 uur in de ochtend. De stad ontwaakt. Er heerst serene rust. Het enige geluid komt van een voorbij rijdende bezemwagen en in de verte klinkt het gelach van de laatste feestvierders die langzaam hun bedje opzoeken. De Maas ligt er als een spiegel bij en in de verte zie ik de wedstrijdboeien al in het water liggen. Ik vervolg mijn weg en langzaam wordt ik vergezeld door medesporters, allen nog in diepe gedachte verzonken. Ondanks de gezonde spanning, toveren de eerste zonnestralen een lach op mijn gezicht. Vandaag is het zover. Vandaag wordt ook ik een IronMan.6 augustus 2017. De dag die al lange tijd met rood staat omcirkeld in mijn agenda. De dag dat ik aan de start sta van alweer de 3e editie van de champions league van de triathlon, de IronMan. Locatie: de historische binnenstad van Maastricht. De IronMan Maastricht wordt komend jaar mijn hoofddoel. Dit jaar heb ik er in estafettevorm al even aan mogen proeven. Wat een feest was dat, zeg! Ik zie er nu alweer naar uit.Mijn seizoen begint echter op 19 maart in het Belgische plaatsje Herderen, net over de grens bij Maastricht. Een sprint-, ofwel 1/8 triathlon, waarbij het zwemonderdeel nog in het plaatselijk zwembad van Bilzen zal worden afgewerkt. Na het zwemonderdeel wordt de klok stilgezet en verplaatst het deelnemersveld zich naar Herderen voor het fiets- en looponderdeel, ditmaal wél inclusief een wissel. De sprinttriathlon is een mooie wedstrijd voor de beginnende triatleet. Het zwemmen nog even apart en met maar één enkele wissel.Via de halve marathon van Venlo een week later en een tweetal wedstrijden voor het clubkampioenschap van mijn Triathlon Club Maastricht, ga ik in mei tijdens de ILUMEN111 triathlon van Bilzen (B) op jacht naar een dik PR. Deze triathlon kent een bijzonder concept, nl. 1 kilometer zwemmen in open water, 100 kilometer tijdrijden om vervolgens af te sluiten met 10 kilometer hardlopen. Door een zo goed als vlak fietsparcours met lange rechte stukken ligt de snelheid bijzonder hoog en kunnen de hardrijders hun kwaliteiten ten volle ontplooien. Ikke dus!Omdat ik in mijn voorbereiding op de IronMan geen geschikte 1/2 triathlon heb kunnen vinden - ofwel erg ver van huis, ofwel ik verblijf dan in de Zuid-Franse Ardèche voor mijn vakantie en 'hoogtestage' - moest ik op zoek naar een alternatief. Dat heb ik gevonden!In de eerste twee weekenden van juni test ik mij allereerst tijdens de Swim & Run Cologne. Een wedstrijd in en rondom de 'WM Regattabahn des Fühlinger Sees' in Keulen (D). 4 kilometer zwemmen in open water, gevolgd door een halve marathon. Het daaropvolgende weekend sta ik aan de start van de Stadstriathlon van Weert. Een 1/8 en 1/4 triathlon - waarschijnlijk doe ik beide - in het centrum van Weert. Een zeer compacte triathlon die ook voor supporters erg leuk is om naar te kijken. Een aanrader!Na deze twee testweekenden gaan Romy en ik lekker genieten van onze welverdiende vakantie in Ardèche. Nou ja, genieten? Voor mij gaat de training uiteraard gewoon door! Naast de nodige hardloopkilometers onder hopelijk warme omstandigheden - het kan immers hartje zomer bij de IronMan zomaar ook eens erg warm zijn - , wordt het een 'hoogtestage' op zeer bekend terrein. Ook de Mont Ventoux zal weer minimaal 1 keer worden bedwongen. Eenmaal terug in eigen land begint dan de zogenaamde taperperiode richting de IronMan.Als het lichaam dan weer wat tot rust is gekomen na een hopelijk mooie zegetocht op de Markt in Maastricht, zal ik in het najaar wederom aan de start staan van de halve triathlon van La-Roche-en-Ardenne (B). Een niet te onderschatten triathlon waarbij drie keer de zwaarste klim van de Benelux, de Col de Haussire, bedwongen moet worden. Mijn seizoen zal ik afsluiten met de marathon van Eindhoven.De trainingsplannen zijn uitgewerkt, de testmomenten gekozen en ook mijn achterban is er helemaal klaar voor! Jij ook?Kom me aanmoedigen tijdens een van de wedstrijden. Ik zie je graag! (voor de altijd actuele wedstrijdkalender, klikhier)

Lijstjes!

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Het jaar loopt langzaam op z'n eind en dus breekt ook weer de tijd van de eindejaarslijstjes aan.De beste film van 2016, de beste song van 2016, de beste politicus van 2016, de beste wielrenner van 2016, de grappigste twitteraar van 2016, de slechtste slogan van 2016. Lijstjes, lijstjes en nog eens lijstjes. Waar je ook gaat, je komt er gewoon niet omheen!Voor mij is het ook de tijd om een lijstje te maken. Geen lijstje van mijn aantal lekke banden in 2016 of meest gebruikte scheldwoorden om mezelf door mijn laatste kilometers heen te loodsen. Nee, gewoon een lijstje met nieuwe doelen. Mijn wedstrijdplanning voor 2017.Ik neem je even mee naar de toekomst...Maastricht, 6 augustus 2017. Het is 6:00 uur in de ochtend. De stad ontwaakt. Er heerst serene rust. Het enige geluid komt van een voorbij rijdende bezemwagen en in de verte klinkt het gelach van de laatste feestvierders die langzaam hun bedje opzoeken. De Maas ligt er als een spiegel bij en in de verte zie ik de wedstrijdboeien al in het water liggen. Ik vervolg mijn weg en langzaam wordt ik vergezeld door medesporters, allen nog in diepe gedachte verzonken. Ondanks de gezonde spanning, toveren de eerste zonnestralen een lach op mijn gezicht. Vandaag is het zover. Vandaag wordt ook ik een IronMan.6 augustus 2017. De dag die al lange tijd met rood staat omcirkeld in mijn agenda. De dag dat ik aan de start sta van alweer de 3e editie van de champions league van de triathlon, de IronMan. Locatie: de historische binnenstad van Maastricht. De IronMan Maastricht wordt komend jaar mijn hoofddoel. Dit jaar heb ik er in estafettevorm al even aan mogen proeven. Wat een feest was dat, zeg! Ik zie er nu alweer naar uit.Mijn seizoen begint echter op 19 maart in het Belgische plaatsje Herderen, net over de grens bij Maastricht. Een sprint-, ofwel 1/8 triathlon, waarbij het zwemonderdeel nog in het plaatselijk zwembad van Bilzen zal worden afgewerkt. Na het zwemonderdeel wordt de klok stilgezet en verplaatst het deelnemersveld zich naar Herderen voor het fiets- en looponderdeel, ditmaal wél inclusief een wissel. De sprinttriathlon is een mooie wedstrijd voor de beginnende triatleet. Het zwemmen nog even apart en met maar één enkele wissel.Via de halve marathon van Venlo een week later en een tweetal wedstrijden voor het clubkampioenschap van mijn Triathlon Club Maastricht, ga ik in mei tijdens de ILUMEN111 triathlon van Bilzen (B) op jacht naar een dik PR. Deze triathlon kent een bijzonder concept, nl. 1 kilometer zwemmen in open water, 100 kilometer tijdrijden om vervolgens af te sluiten met 10 kilometer hardlopen. Door een zo goed als vlak fietsparcours met lange rechte stukken ligt de snelheid bijzonder hoog en kunnen de hardrijders hun kwaliteiten ten volle ontplooien. Ikke dus!Omdat ik in mijn voorbereiding op de IronMan geen geschikte 1/2 triathlon heb kunnen vinden - ofwel erg ver van huis, ofwel ik verblijf dan in de Zuid-Franse Ardèche voor mijn vakantie en 'hoogtestage' - moest ik op zoek naar een alternatief. Dat heb ik gevonden! In de eerste twee weekenden van juni test ik mij allereerst tijdens de Swim & Run Cologne. Een wedstrijd in en rondom de 'WM Regattabahn des Fühlinger Sees' in Keulen (D). 4 kilometer zwemmen in open water, gevolgd door een halve marathon. Het daaropvolgende weekend sta ik aan de start van de Stadstriathlon van Weert. Een 1/8 en 1/4 triathlon - waarschijnlijk doe ik beide - in het centrum van Weert. Een zeer compacte triathlon die ook voor supporters erg leuk is om naar te kijken. Een aanrader!Na deze twee testweekenden gaan Romy en ik lekker genieten van onze welverdiende vakantie in Ardèche. Nou ja, genieten? Voor mij gaat de training uiteraard gewoon door! Naast de nodige hardloopkilometers onder hopelijk warme omstandigheden - het kan immers hartje zomer bij de IronMan zomaar ook eens erg warm zijn - , wordt het een 'hoogtestage' op zeer bekend terrein. Ook de Mont Ventoux zal weer minimaal 1 keer worden bedwongen. Eenmaal terug in eigen land begint dan de zogenaamde taperperiode richting de IronMan.Als het lichaam dan weer wat tot rust is gekomen na een hopelijk mooie zegetocht op de Markt in Maastricht, zal ik in het najaar wederom aan de start staan van de halve triathlon van La-Roche-en-Ardenne (B). Een niet te onderschatten triathlon waarbij drie keer de zwaarste klim van de Benelux, de Col de Haussire, bedwongen moet worden. Mijn seizoen zal ik afsluiten met de marathon van Eindhoven.De trainingsplannen zijn uitgewerkt, de testmomenten gekozen en ook mijn achterban is er helemaal klaar voor! Jij ook?Kom me aanmoedigen tijdens een van de wedstrijden. Ik zie je graag! (voor de altijd actuele wedstrijdkalender, klik hier)

Strava jaarverslag 2016

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Sport = data, data = sport!Sport kan tegenwoordig niet meer zonder data. Van topsporter tot amateur, van age-grouper tot recreant, tot op de seconde worden activiteiten geanalyseerd en nieuwe doelen gesteld. Want hey, het zal je toch maar gebeuren dat je je zwaarbevochten KOM-metje* op die beruchte klim in de Zuid-Limburg of gewoon dat paadje bij jou in de wijk aan iemand anders bent kwijtgeraakt!Vandaag weer eens een mooi voorbeeld van waarom mijn werk als Informatie Analist (Big Data) en mijn hobby als amateur triatleet niet zo heel ver van elkaar staan. Zeg maar, eigenlijk helemaal niet! Strava, hét sociale netwerk voor sporters, publiceerde gisteren haar Jaarverslag 2016 vol met interessante statistieken en grappige feitjes.Wist je bijvoorbeeld dat op 10 mei van dit jaar 79.879 fietsers van over de hele wereld hun rit naar het werk deelden op Strava? Hiermee bespaarden zij maar liefst 514 ton Co2 uitstoot! Strava heeft deze deze dag dan ook niet voor niks uitgeroepen tot de allereerste 'Global Bike to Work Day'. En wat te denken van de minimaal 9.000 marathons die wij Nederlanders in 2016 hebben uitgelopen! Een topprestatie, ieder voor zich.Het hele artikel kun jeterug vinden. Veel leesplezier!*De afkorting KOM (of QOM voor dames) staat voor King of Queen of the Mountain, een digitale waardering voor het feit dat jij op een bepaald segment het klassement aanvoert.

Strava jaarverslag 2016

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Sport = data, data = sport!Sport kan tegenwoordig niet meer zonder data. Van topsporter tot amateur, van age-grouper tot recreant, tot op de seconde worden activiteiten geanalyseerd en nieuwe doelen gesteld. Want hey, het zal je toch maar gebeuren dat je je zwaarbevochten KOM-metje* op die beruchte klim in de Zuid-Limburg of gewoon dat paadje bij jou in de wijk aan iemand anders bent kwijtgeraakt!  Vandaag weer eens een mooi voorbeeld van waarom mijn werk als Informatie Analist (Big Data) en mijn hobby als amateur triatleet niet zo heel ver van elkaar staan. Zeg maar, eigenlijk helemaal niet! Strava, hét sociale netwerk voor sporters, publiceerde gisteren haar Jaarverslag 2016 vol met interessante statistieken en grappige feitjes.Wist je bijvoorbeeld dat op 10 mei van dit jaar 79.879 fietsers van over de hele wereld hun rit naar het werk deelden op Strava? Hiermee bespaarden zij maar liefst 514 ton Co2 uitstoot! Strava heeft deze deze dag dan ook niet voor niks uitgeroepen tot de allereerste 'Global Bike to Work Day'. En wat te denken van de minimaal 9.000 marathons die wij Nederlanders in 2016 hebben uitgelopen! Een topprestatie, ieder voor zich.Het hele artikel kun je terug vinden. Veel leesplezier! *De afkorting KOM (of QOM voor dames) staat voor King of Queen of the Mountain, een digitale waardering voor het feit dat jij op een bepaald segment het klassement aanvoert.

Wintertraining... 3, 2, 1, Go!

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Wintertraining. Even wat gas terug. Geen lange duurlopen of hoogintensieve intervaltrainingen op de fiets, maar werken aan techniek en basisconditie.Na mijn laatste wedstrijd begin november, de Rursee marathon, heb ik een pauze ingelast om mijn lichaam eens goed tot rust te laten komen. Geen strakke trainingsschema's, letten op wat ik eet of urenlang eenzaam van huis maar gewoon even lekker doen waar ik zin in had en liefst samen met Romy, mijn vrouw.De eerste week stond voornamelijk in het teken van herstel van de wedstrijd. Mijn benen voelden als beton, ik had weinig energie en kwam 's ochtends maar moeilijk mijn bed weer uit. "Was mijn eerste triathlon seizoen misschien toch wat te lang geweest?", vroeg ik mij af, "of was die zware marathon in de Eifel misschien net een brug te ver?". Nee, écht tot rust komen, lukte nog niet.De twee daaropvolgende weken was dat echter heel anders. Tuurlijk, ik werd af en toe wakker met een zware kop en kwam wat grammetjes aan van al het lekkers dat ik tijdens het seizoen vaker had laten. Toch voelde ik me weer een stuk energieker. Zeker tijdens een leuke en lange Geocaching tocht door de Zuid-Limburgse bossen (klikhiervoor een verslag) was dit goed te merken. Tijdens een pittige klim door een weiland voelde ik geen enkele spanning meer op de bovenbeenspieren en kreeg even een bijna euforisch momentje van: "Dát is lang geleden... Ik ben uitgerust!".Toch ben ik niet meteen weer van start gegaan. Nee, daar had ik gek genoeg nog niet de drang toe. Je hoort wel eens dat atleten  in zo'n rustperiode aardig humeurig kunnen zijn en dat de partner dan van ellende roept: "Gaalsjeblieftweer sporten. Ik wordt gek van je!" Gelukkig is me dat alles bespaard gebleven, "toch Romy?" Gewoon nog even lekker genieten, zeker in deze mooie tijd van het jaar. Lekker saampjes naar de Kerstmarkt in Aken en Maastricht of Pakjesavond met de hele familie.Aan het einde van de derde rustweek toog ik wel weer een keertje naar het zwembad. Zoals de slogan van het telecombedrijf Tele2 luidt: "niet omdat het moet, maar omdat het kan!". Gewoon omdat ik er even zin in had, een paar baantjes trekken en weer het gevoel van het zwemwater ervaren. Was overigens best weer even wennen na zo'n 6 weken, want ook de laatste 2 weken voor de marathon liet ik de zwemtrainingen voor wat het was. Na 45 minuten en zo'n anderhalve kilometer hield ik het dan ook weer lekker voor gezien.De bedoeling was om na drie weken de trainingen weer op te pakken. Helaas gooide een griepje roet in het eten en moest ik er noodgedwongen nog een weekje rust aan vast plakken. Nou ja, een weekje? Na een paar dagen bed- en bankhangen en na de zoveelste herhaling van het journaal, gymles met Olga en lesje psychologie van Dr. Phil - het wintersportseizoen is nog niet op gang, want zelfs dát was boeiender geweest om naar te kijken - was ik wel weer even toe aan een frisse neus. Het was lekker koud buiten - ik hou wel trainen in de winterkou - en haalde mijn loopschoenen weer uit het vet voor een rondje joggen in het bos. Het werden uiteindelijk 10 kilometer met ook nog aardig wat hoogtemeters. Ik voelde me als herboren!Maar aan alles komt een eind, zo ook aan de jaarlijkse rustperiode.Gisteren heb ik de training weer opgepakt. Nee, nog geen gerichte training in aanloop naar het hoofddoel van volgend jaar, de IronMan Maastricht. Het is winter! En dus tijd om te bouwen aan een nog betere basisconditie, maar vooral ook om te werken aan het vaak minst belichte, maar misschien wel meest belangrijke onderdeel van de triathlonsport, de techniek.Zwemtechniek om strakjes bij het zwemonderdeel krachten te sparen en toch de nodige seconden te winnen. Loopscholing om tijdens de marathon zo effectief mogelijk te landen teneinde blessures te voorkomen. Of een nog betere afzet om met zo min mogelijk krachten meer te snelheid te kunnen genereren.Na een korte warming-up werd er net zoals elke dinsdagavond onder leiding van coaches Sarissa en Lei - onze hoofdcoach is meervoudig Nederlands kampioene triathlonSarissa de Vries- gestart met 6 techniekoefeningen op de atletiekbaan van ons thuishonk,Sportpark De Geusselt. Oefeningen die varieerden van planking voor een sterkere 'core' tot skippen voor een betere sprongbeweging. Het tweede gedeelte van de looptraining bestond uit een interval van 5 herhalingen. Telkens 3 minuten in zone 3 (zeg maar tempo net onder het omslagpunt, ofwel halve marathontempo, ofwel tempo dat je een uur kunt volhouden) en 1 minuut in zone 4 (de anaërobe zone), afgewisseld met 2 minuten rust. Met name tijdens de intervallen deed ik het wat rustig aan, vooral omdat het weer mijn eerste echte training sinds een aantal weken was.Na een korte cooling-down en pauze om even wat suikers te nuttigen, vervolgende we onze training in het wedstrijdbad van hetGeusseltbad. De trainers aan de kant waren wederom Sarissa, Pascal en de trainer van deMaastrichtse Studenten Triathlon Vereniging Ferro Mosae, Edo van der Meer.Op de dinsdagavond delen we het wedstrijdbad met deze zustervereniging. Ook nu weer bestond de training voornamelijk uit technische oefeningen gericht op goed gebruik van de benen en de juiste arm inzet, afgewisseld met enkele series in duurtempo. Omdat ik toch al een tijdje niet in het water had gelegen, dacht ik dat ik moeite zou hebben om weer bij het trainingstempo aan te haken. Toch viel dat gelukkig mee en waren mijn 100 meter tijden nog altijd op het niveau van een aantal weken geleden, zo rond of net onder de 2 minuten.Komend weekend sluit ik deze eerste trainingsweek nog af met een duurloop op zaterdag en rustige fietstraining op zondag.Het voelt goed om de draad weer op te pakken. Nu nog even rustig aan en dus vooral werken aan de techniek. Na de feestdagen, mijn 40e verjaardag en een lekkere skivakantie, start ik op maandag 23 januari met mijn gerichte training voor het nieuwe seizoen. Benieuwd wat het mij gaat brengen! Jij ook?

Wintertraining... 3, 2, 1, Go!

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Wintertraining. Even wat gas terug. Geen lange duurlopen of hoogintensieve intervaltrainingen op de fiets, maar werken aan techniek en basisconditie.Na mijn laatste wedstrijd begin november, de Rursee marathon, heb ik een pauze ingelast om mijn lichaam eens goed tot rust te laten komen. Geen strakke trainingsschema's, letten op wat ik eet of urenlang eenzaam van huis maar gewoon even lekker doen waar ik zin in had en liefst samen met Romy, mijn vrouw. De eerste week stond voornamelijk in het teken van herstel van de wedstrijd. Mijn benen voelden als beton, ik had weinig energie en kwam 's ochtends maar moeilijk mijn bed weer uit. "Was mijn eerste triathlon seizoen misschien toch wat te lang geweest?", vroeg ik mij af, "of was die zware marathon in de Eifel misschien net een brug te ver?". Nee, écht tot rust komen, lukte nog niet. De twee daaropvolgende weken was dat echter heel anders. Tuurlijk, ik werd af en toe wakker met een zware kop en kwam wat grammetjes aan van al het lekkers dat ik tijdens het seizoen vaker had laten. Toch voelde ik me weer een stuk energieker. Zeker tijdens een leuke en lange Geocaching tocht door de Zuid-Limburgse bossen (klik hier voor een verslag) was dit goed te merken. Tijdens een pittige klim door een weiland voelde ik geen enkele spanning meer op de bovenbeenspieren en kreeg even een bijna euforisch momentje van: "Dát is lang geleden... Ik ben uitgerust!".Toch ben ik niet meteen weer van start gegaan. Nee, daar had ik gek genoeg nog niet de drang toe. Je hoort wel eens dat atleten  in zo'n rustperiode aardig humeurig kunnen zijn en dat de partner dan van ellende roept: "Ga alsjeblieft weer sporten. Ik wordt gek van je!" Gelukkig is me dat alles bespaard gebleven, "toch Romy?" Gewoon nog even lekker genieten, zeker in deze mooie tijd van het jaar. Lekker saampjes naar de Kerstmarkt in Aken en Maastricht of Pakjesavond met de hele familie.Aan het einde van de derde rustweek toog ik wel weer een keertje naar het zwembad. Zoals de slogan van het telecombedrijf Tele2 luidt: "niet omdat het moet, maar omdat het kan!". Gewoon omdat ik er even zin in had, een paar baantjes trekken en weer het gevoel van het zwemwater ervaren. Was overigens best weer even wennen na zo'n 6 weken, want ook de laatste 2 weken voor de marathon liet ik de zwemtrainingen voor wat het was. Na 45 minuten en zo'n anderhalve kilometer hield ik het dan ook weer lekker voor gezien. De bedoeling was om na drie weken de trainingen weer op te pakken. Helaas gooide een griepje roet in het eten en moest ik er noodgedwongen nog een weekje rust aan vast plakken. Nou ja, een weekje? Na een paar dagen bed- en bankhangen en na de zoveelste herhaling van het journaal, gymles met Olga en lesje psychologie van Dr. Phil - het wintersportseizoen is nog niet op gang, want zelfs dát was boeiender geweest om naar te kijken - was ik wel weer even toe aan een frisse neus. Het was lekker koud buiten - ik hou wel trainen in de winterkou - en haalde mijn loopschoenen weer uit het vet voor een rondje joggen in het bos. Het werden uiteindelijk 10 kilometer met ook nog aardig wat hoogtemeters. Ik voelde me als herboren!Maar aan alles komt een eind, zo ook aan de jaarlijkse rustperiode.Gisteren heb ik de training weer opgepakt. Nee, nog geen gerichte training in aanloop naar het hoofddoel van volgend jaar, de IronMan Maastricht. Het is winter! En dus tijd om te bouwen aan een nog betere basisconditie, maar vooral ook om te werken aan het vaak minst belichte, maar misschien wel meest belangrijke onderdeel van de triathlonsport, de techniek.Zwemtechniek om strakjes bij het zwemonderdeel krachten te sparen en toch de nodige seconden te winnen. Loopscholing om tijdens de marathon zo effectief mogelijk te landen teneinde blessures te voorkomen. Of een nog betere afzet om met zo min mogelijk krachten meer te snelheid te kunnen genereren.Na een korte warming-up werd er net zoals elke dinsdagavond onder leiding van coaches Sarissa en Lei - onze hoofdcoach is meervoudig Nederlands kampioene triathlon Sarissa de Vries - gestart met 6 techniekoefeningen op de atletiekbaan van ons thuishonk, Sportpark De Geusselt. Oefeningen die varieerden van planking voor een sterkere 'core' tot skippen voor een betere sprongbeweging. Het tweede gedeelte van de looptraining bestond uit een interval van 5 herhalingen. Telkens 3 minuten in zone 3 (zeg maar tempo net onder het omslagpunt, ofwel halve marathontempo, ofwel tempo dat je een uur kunt volhouden) en 1 minuut in zone 4 (de anaërobe zone), afgewisseld met 2 minuten rust. Met name tijdens de intervallen deed ik het wat rustig aan, vooral omdat het weer mijn eerste echte training sinds een aantal weken was.Na een korte cooling-down en pauze om even wat suikers te nuttigen, vervolgende we onze training in het wedstrijdbad van het Geusseltbad. De trainers aan de kant waren wederom Sarissa, Pascal en de trainer van de Maastrichtse Studenten Triathlon Vereniging Ferro Mosae, Edo van der Meer.Op de dinsdagavond delen we het wedstrijdbad met deze zustervereniging. Ook nu weer bestond de training voornamelijk uit technische oefeningen gericht op goed gebruik van de benen en de juiste arm inzet, afgewisseld met enkele series in duurtempo. Omdat ik toch al een tijdje niet in het water had gelegen, dacht ik dat ik moeite zou hebben om weer bij het trainingstempo aan te haken. Toch viel dat gelukkig mee en waren mijn 100 meter tijden nog altijd op het niveau van een aantal weken geleden, zo rond of net onder de 2 minuten.Komend weekend sluit ik deze eerste trainingsweek nog af met een duurloop op zaterdag en rustige fietstraining op zondag. Het voelt goed om de draad weer op te pakken. Nu nog even rustig aan en dus vooral werken aan de techniek. Na de feestdagen, mijn 40e verjaardag en een lekkere skivakantie, start ik op maandag 23 januari met mijn gerichte training voor het nieuwe seizoen. Benieuwd wat het mij gaat brengen! Jij ook?

Op de bagagedrager bij Tom Dumoulin

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Afgelopen donderdag viel mijn oog op de Facebook-uitnodiging van Tom Dumoulin om samen met hem op zondag 4 december, tijdens een open training, 2 uurtjes door het heuvelland te fietsen. Eigenlijk waren mijn gedachten, te druk, welke route, koud... Met andere woorden, laat maar lekker gaan. Ik ga zondagmorgen gewoon naar mijn wekelijkse zwemtraining.Zaterdagavond belt Wouter - Wouter Wilms, kameraad en nieuwbakken lid van mijn triathlonvereniging TCM - of ik het gezien had van die open training van Tom en of ik meeging? Hoewel hij al een half jaar niet meer op de fiets had gezeten, wilde hij deze kans niet aan zich voorbij laten gaan. Ik leg hem uit dat ik eigenlijk al besloten had om niet deel te nemen. Zijn bedoeling om voorafgaand aan de training met Tom toch ook gewoon eerst de zwemtraining af te werken, doet mij echter weer twijfelen en we spreken af dat ik zondagochtend bij de zwemtraining definitief besluit.Na dit telefoontje begin ik stiekem mijn fiets al eens na te lopen en 'voor het geval dat' wat spulletjes bij elkaar ter zoeken, maar eigenlijk heb ik de keus al gemaakt. Ik ga mee!Zondagmorgen wat eerder opgestaan om de laatste fietsspullen klaar te leggen want tussen het zwemmen (09:00-10:00 uur) en het vertrek met Tom om 10:45 uur bij de Tapijnkazerne in Maastricht zit maar weinig speling. Het zwemmen van de 6 x 400 meter series gaat vlotjes voorbij en direct na de laatste serie verontschuldigen Wouter ik ons bij onze medezwemmers en verdwijnen meteen de kleedkamers in. In de auto eet ik nog een banaantje, rij ik vervolgens zo snel als toegestaan naar huis en sta ik vrij vlot weer omgekleed en met de fiets in de hand klaar voor vertrek. Hoewel de temperatuur rond het vriespunt schommelt, schijnt de zon en is het lekker weer.Onderweg pik ik Wouter op en zo komen we gezamenlijk aan bij de Tapjinkazerne waar blijkt dat we niet de enigen zijn die gehoor hebben gegeven aan Tom's oproep. Een snelle inschatting makend, staan hier toch zo'n kleine 150 tot 200 man. Dat belooft wat!In het inleidend praatje geeft Tom te kennen aangenaam verrast te zijn en hoewel de massa hem ook enigszins wat zorgen baart, overtreft de opkomst zijn stoutste verwachtingen. Ook maakt hij de spelregels voor vandaag duidelijk: Tom rijdt voorop in een wat hij noemt “rustig trainingstempo”, maar er wordt op niemand gewacht.We vertrekken vanuit de Tapijnkazerne langs het politiebureau in de richting van de Mergelweg om zo via het Belgische plaatsje Kanne onze weg te vervolgen.Wouter en ik besluiten om ons wat voorin de groep op te houden om zo te voorkomen dat we steeds moeten versnellen, stoppen en optrekken. Dat blijkt nog makkelijker gezegd dan gedaan en in het begin is het dan ook een zenuwachtig groepje zo met al die renners bij elkaar. Tja, had ik daarom niet ook in eerste instantie nee gezegd tegen deze waanzin?Na Kanne en voorbij Eben-Emael draaien we bij Loën linksaf en gaan we bij Lixhe zowel het Albertkanaal als de Maas over. We rijden via Moelingen naar `s-Gravenvoeren en Wouter en ik zitten zo rond de 30e plek. Als ik omkijk, rijdt er een hele horde wielrenners achter mij wat toch wel een prachtig gezicht geeft. Hoewel het wel langzaam wat rustiger begint te worden in de groep heb ik niet veel tijd om om me heen te kijken. Het is constant opletten, bijremmen, optrekken en soms uitwijken. Het blijft een drukke bezigheid.En dan opeens.... Gepiep, gekraak en gevloek!Net rechts voor me, op een weg die wat omhoog loopt, liggen een aantal renners op de grond. Dat er op niemand gewacht zou worden word ook meteen duidelijk. Ondanks wat geroep, gaat de meute gewoon verder. Ergens in mijn achterhoofd klinkt die ene zin van Mart Smeets: "De Tour wacht op niemand…".En dan merk ik dat ik Wouter mis. Lag hij daar nou ook bij? Ik zie hem niet en stuur naar links om me iets te kunnen laten afzakken. Gelukkig zie ik hem in een ooghoek naar voor schuiven. Het gebeurde net voor zijn neus, maar hij kon zijn weg vervolgen.In Sint-Martens-Voeren loopt de weg stilaan omhoog en bij De Planck wordt het dan toch echt klimmen. De klim bij De Planck is voor mij onbekend en later zie ik op Strava dat we hier toch echt met een categorie 4 klim te maken hebben. We bereiken hier ook meteen het hoogste punt van onze rit. Ik kom hier goed door en zie de groep langzaam wat uitdunnen. Via Teuven klimmen we vervolgens verder richting Roebelsbosch. Hier raak ik Wouter echter weer kwijt.Om niet achterop te raken, besluit ik door te rijden en hoop dat hij later weer kan aansluiten. Door Mechelen rijden we linksom via Partij naar Gulpen. Achter Gulpen, bij het gehucht Pesaken, zie ik opeens Wouter langs de kant staan en roep op hem. Ik laat me uit de groep zakken om poolshoogte te nemen en hij verteld dat hij bij Slenaken met een groep linksaf is geslagen, daar waar wij rechtsaf de Schweiberg zijn afgedaald.Ik vraag hoe het met hem is en wat we doen. Houden we het hierbij en rijden we rustig naar huis of proberen we nog aan te pikken? Wouter geeft aan dat het net een trapje te hard gaat wat ook niet verwonderlijk is aangezien hij al een half jaar niet meer op de fiets heeft gezeten. Ik vind het overigens een knappe prestatie wat hij vandaag heeft laten zien. Wouter geeft echter vrij resoluut aan dat ik de tocht moet uitrijden. Hij komt wel thuis verzekerd hij mij. Na wat wikken en wegen besluit ik inderdaad de sprong te maken naar het voortdenderende peloton.Die sprong is makkelijker gezegd dan gedaan want er is inmiddels een flink gat ontstaan. Op een gegeven moment heb ik het idee dat ik het niet dicht gereden krijg en begin te twijfelen. In de aanloop naar Reijmerstok loopt de weg nog even vies op maar eer we in Banholt zijn, heb ik dankzij enkele auto's de aansluiting met het uitgedund peloton dan toch nog weten te maken. Niet wetend wat Tom nog allemaal voor ons in petto heeft, besluit ik om zo ver mogelijk naar de voren in de groep te rijden. Mocht er dan nog een beklimming komen dan waai ik er tenminste niet meteen weer af. Ik heb inmiddels wel een 'jasje' uitgedaan.De rit loopt verder via Sint Geertruid en Gronsveld terug naar Maastricht. Omdat ik nu zo ver voorin zit, op slechts een fietslengte van Tom, zie ik ook nu pas dat hij met spatborden rijdt. Gewoon spatborden van een oude herenfiets die hij gemonteerd heeft op z'n Giant.Weer terug in Maastricht sluip ik op de Kennedybrug langzaam nog wat verder naar voren en fiets ik opeens naast Tom en bedank hem voor de rit. We hebben het er nog even over dat dit wel leuk zou zijn om vaker te doen. Iets wat hij beaamt en waarvan hij zegt te zullen kijken of dit mogelijk is. Zeker omdat hij zo positief verrast is door de opkomst.Zonder het eigenlijk door te hebben draai ik zij aan zij met Tom het terrein van de Tapijnkazerne weer op en fietsen we recht op de camera van de regionale televisiezender L1 af. Nadat we zijn afgestapt zie ik dat we met slechts een 30-tal renners gezamenlijk de eindstreep hebben gehaald en ik er ben verdomd trots op dat ik er eentje van ben….63,6 kilometer, 2 uur en 6 minuten, 726 hoogtemeters in een gemiddelde van 30,1 km/u.Foto's gemaakt door: Tom Dumoulin en Maastricht Gezien

Op de bagagedrager bij Tom Dumoulin

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Afgelopen donderdag viel mijn oog op de Facebook-uitnodiging van Tom Dumoulin om samen met hem op zondag 4 december, tijdens een open training, 2 uurtjes door het heuvelland te fietsen. Eigenlijk waren mijn gedachten, te druk, welke route, koud... Met andere woorden, laat maar lekker gaan. Ik ga zondagmorgen gewoon naar mijn wekelijkse zwemtraining.Zaterdagavond belt Wouter - Wouter Wilms, kameraad en nieuwbakken lid van mijn triathlonvereniging TCM - of ik het gezien had van die open training van Tom en of ik meeging? Hoewel hij al een half jaar niet meer op de fiets had gezeten, wilde hij deze kans niet aan zich voorbij laten gaan. Ik leg hem uit dat ik eigenlijk al besloten had om niet deel te nemen. Zijn bedoeling om voorafgaand aan de training met Tom toch ook gewoon eerst de zwemtraining af te werken, doet mij echter weer twijfelen en we spreken af dat ik zondagochtend bij de zwemtraining definitief besluit.Na dit telefoontje begin ik stiekem mijn fiets al eens na te lopen en 'voor het geval dat' wat spulletjes bij elkaar ter zoeken, maar eigenlijk heb ik de keus al gemaakt. Ik ga mee!Zondagmorgen wat eerder opgestaan om de laatste fietsspullen klaar te leggen want tussen het zwemmen (09:00-10:00 uur) en het vertrek met Tom om 10:45 uur bij de Tapijnkazerne in Maastricht zit maar weinig speling. Het zwemmen van de 6 x 400 meter series gaat vlotjes voorbij en direct na de laatste serie verontschuldigen Wouter ik ons bij onze medezwemmers en verdwijnen meteen de kleedkamers in. In de auto eet ik nog een banaantje, rij ik vervolgens zo snel als toegestaan naar huis en sta ik vrij vlot weer omgekleed en met de fiets in de hand klaar voor vertrek. Hoewel de temperatuur rond het vriespunt schommelt, schijnt de zon en is het lekker weer.Onderweg pik ik Wouter op en zo komen we gezamenlijk aan bij de Tapjinkazerne waar blijkt dat we niet de enigen zijn die gehoor hebben gegeven aan Tom's oproep. Een snelle inschatting makend, staan hier toch zo'n kleine 150 tot 200 man. Dat belooft wat!In het inleidend praatje geeft Tom te kennen aangenaam verrast te zijn en hoewel de massa hem ook enigszins wat zorgen baart, overtreft de opkomst zijn stoutste verwachtingen. Ook maakt hij de spelregels voor vandaag duidelijk: Tom rijdt voorop in een wat hij noemt “rustig trainingstempo”, maar er wordt op niemand gewacht.We vertrekken vanuit de Tapijnkazerne langs het politiebureau in de richting van de Mergelweg om zo via het Belgische plaatsje Kanne onze weg te vervolgen.Wouter en ik besluiten om ons wat voorin de groep op te houden om zo te voorkomen dat we steeds moeten versnellen, stoppen en optrekken. Dat blijkt nog makkelijker gezegd dan gedaan en in het begin is het dan ook een zenuwachtig groepje zo met al die renners bij elkaar. Tja, had ik daarom niet ook in eerste instantie nee gezegd tegen deze waanzin?Na Kanne en voorbij Eben-Emael draaien we bij Loën linksaf en gaan we bij Lixhe zowel het Albertkanaal als de Maas over. We rijden via Moelingen naar `s-Gravenvoeren en Wouter en ik zitten zo rond de 30e plek. Als ik omkijk, rijdt er een hele horde wielrenners achter mij wat toch wel een prachtig gezicht geeft. Hoewel het wel langzaam wat rustiger begint te worden in de groep heb ik niet veel tijd om om me heen te kijken. Het is constant opletten, bijremmen, optrekken en soms uitwijken. Het blijft een drukke bezigheid.En dan opeens.... Gepiep, gekraak en gevloek! Net rechts voor me, op een weg die wat omhoog loopt, liggen een aantal renners op de grond. Dat er op niemand gewacht zou worden word ook meteen duidelijk. Ondanks wat geroep, gaat de meute gewoon verder. Ergens in mijn achterhoofd klinkt die ene zin van Mart Smeets: "De Tour wacht op niemand…".En dan merk ik dat ik Wouter mis. Lag hij daar nou ook bij? Ik zie hem niet en stuur naar links om me iets te kunnen laten afzakken. Gelukkig zie ik hem in een ooghoek naar voor schuiven. Het gebeurde net voor zijn neus, maar hij kon zijn weg vervolgen.In Sint-Martens-Voeren loopt de weg stilaan omhoog en bij De Planck wordt het dan toch echt klimmen. De klim bij De Planck is voor mij onbekend en later zie ik op Strava dat we hier toch echt met een categorie 4 klim te maken hebben. We bereiken hier ook meteen het hoogste punt van onze rit. Ik kom hier goed door en zie de groep langzaam wat uitdunnen. Via Teuven klimmen we vervolgens verder richting Roebelsbosch. Hier raak ik Wouter echter weer kwijt.Om niet achterop te raken, besluit ik door te rijden en hoop dat hij later weer kan aansluiten. Door Mechelen rijden we linksom via Partij naar Gulpen. Achter Gulpen, bij het gehucht Pesaken, zie ik opeens Wouter langs de kant staan en roep op hem. Ik laat me uit de groep zakken om poolshoogte te nemen en hij verteld dat hij bij Slenaken met een groep linksaf is geslagen, daar waar wij rechtsaf de Schweiberg zijn afgedaald.Ik vraag hoe het met hem is en wat we doen. Houden we het hierbij en rijden we rustig naar huis of proberen we nog aan te pikken? Wouter geeft aan dat het net een trapje te hard gaat wat ook niet verwonderlijk is aangezien hij al een half jaar niet meer op de fiets heeft gezeten. Ik vind het overigens een knappe prestatie wat hij vandaag heeft laten zien. Wouter geeft echter vrij resoluut aan dat ik de tocht moet uitrijden. Hij komt wel thuis verzekerd hij mij. Na wat wikken en wegen besluit ik inderdaad de sprong te maken naar het voortdenderende peloton.Die sprong is makkelijker gezegd dan gedaan want er is inmiddels een flink gat ontstaan. Op een gegeven moment heb ik het idee dat ik het niet dicht gereden krijg en begin te twijfelen. In de aanloop naar Reijmerstok loopt de weg nog even vies op maar eer we in Banholt zijn, heb ik dankzij enkele auto's de aansluiting met het uitgedund peloton dan toch nog weten te maken. Niet wetend wat Tom nog allemaal voor ons in petto heeft, besluit ik om zo ver mogelijk naar de voren in de groep te rijden. Mocht er dan nog een beklimming komen dan waai ik er tenminste niet meteen weer af. Ik heb inmiddels wel een 'jasje' uitgedaan.De rit loopt verder via Sint Geertruid en Gronsveld terug naar Maastricht. Omdat ik nu zo ver voorin zit, op slechts een fietslengte van Tom, zie ik ook nu pas dat hij met spatborden rijdt. Gewoon spatborden van een oude herenfiets die hij gemonteerd heeft op z'n Giant.Weer terug in Maastricht sluip ik op de Kennedybrug langzaam nog wat verder naar voren en fiets ik opeens naast Tom en bedank hem voor de rit. We hebben het er nog even over dat dit wel leuk zou zijn om vaker te doen. Iets wat hij beaamt en waarvan hij zegt te zullen kijken of dit mogelijk is. Zeker omdat hij zo positief verrast is door de opkomst.Zonder het eigenlijk door te hebben draai ik zij aan zij met Tom het terrein van de Tapijnkazerne weer op en fietsen we recht op de camera van de regionale televisiezender L1 af. Nadat we zijn afgestapt zie ik dat we met slechts een 30-tal renners gezamenlijk de eindstreep hebben gehaald en ik er ben verdomd trots op dat ik er eentje van ben….63,6 kilometer, 2 uur en 6 minuten, 726 hoogtemeters in een gemiddelde van 30,1 km/u.Foto's gemaakt door: Tom Dumoulin en Maastricht Gezien

Off-season: triathlon no, geocaching go!

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Volgens het Engelse woordenboek is het off-season:"the time during which an athlete is not training or competing".Gewoon een periode van totale rust, of zoals tweevoudig wereldkampioen IronMan, Tim DeBoom, in zijnode aan het off-seasonschrijft:Het is tijd om te herstellen. Laat het racen even voor wat het is.Tenzij je niets hebt gedaan in de zomer!Spendeer eens wat meer tijd op je werk.Al is het alleen maar om je baas even tegemoet te komen en weer wat krediet op te bouwen voor het komende seizoen!Spreek weer eens af met vrienden en familie.Je hebt ze verwaarloosd de afgelopen maanden!Ga trouwen en plan een kind.Ja lach maar, maar als je nu alles goed planned, heb jij het volgend jaar een paar heerlijke dagen in De Efteling!Ga laat naar bed. Sterker nog, val in slaap op de bank.Er is genoeg leuks op televisie waarvan jij het bestaan niet eens wist!Zet vooral niet op zondag je wekker om naar het zwembad te gaan.Het is verdomme off-season!Drink koffie in de ochtend. Wat zeg ik, drink het de hele dag.En als je thuiskomt mag er bij het avondeten gerust een flesje wijn opengetrokken worden!Geen repen, gels of proteïne shakes.Zelfs burgers, friet en schepijs mogen weer voor heel even!Kom gerust 3 kilo aan.Geen 5 of 10 want dat betekent ellende na deze rustige periode!Ga lekker skiën of snowboarden.Maar ehm, niet tegen je sponsors vertellen, hè!En tot slot, vet je fiets in en ga gewoon lekker wandelen buiten.Doe je je partner een groot plezier mee en je ziet de omgeving weer eens op een andere manier. En de omgeving jou ook overigens!Dat laatste is wat ik afgelopen zaterdag weer eens met mijn lieve vrouwtje Romy heb gedaan; quality time voor twee! Het plan was een stevige boswandeling met na afloop een lekker drankje in een of andere knusse berghut. Dat laatste liep alleen net even een beetje anders.....Vooral tijdens onze vakanties in de Franse Ardèche of als ik even niet aan het trainen ben, is wandelen, en dan in het bijzonderGeocaching, één van mijn andere favoriete bezigheden. Geocaching is een soort van schat zoeken, waarbij je jezelf via gps-coördinaten van A naar B verplaatst. Onderweg los je allerlei puzzels en raadseltjes op waarmee elk volgend coördinaat zich telkens prijsgeeft. Als je dan alles goed hebt gedaan en de juiste route hebt afgelegd, wordt je aan het einde beloond met een 'schat', ook wel cache genoemd. Nou ja, een echte schat is het niet. Vaak is het gewoon een Tupperware doosje met wat prullaria, maar soms heeft de bedenker van de cache er wat meer werk van gemaakt in de vorm van een zgn. ammo box. Heb je echt geluk dan bevindt zich in de schat een zogenaamdeTravelbugofGeocoin. Munten die een online verhaal met zich mee dragen in de hoop dat ze dan van cache naar cache de hele wereld rondreizen.Na een korte sightseeing route door de Zuid-Limburgse heuvels parkeerden we de auto aan de rand van het dorpje Schweiberg. Het voorspelde zonnetje bleef uit, maar omdat het praktisch windstil was het toch goed toeven. We genoten in elk geval de rust en de frisse buitenlucht. Al snel moesten we via een smal pad door een weiland steil omhoog. In het bos lag het - hoe kan het ook anders in deze tijd van het jaar - bezaaid met vers gevallen bladeren. Als twee kleine kinderen sleepten we met onze voeten door het bed van bladeren. Eenmaal bovenop de heuvel kwamen we in de buurt van de golfbaan van Mechelen, tevens ook ons eerste raadseltje. Dit was vrij eenvoudig en al snel vervolgde we onze weg.De natuur was prachtig en onderweg werd dan ook menig plaatje geschoten. De ene na de andere puzzel of raadseltje werd opgelost of aanwijzing in de vorm van een letter op een boom of ijzeren plaatje verstopt op een weidepaal gevonden. Maar langzaam maar zeker werd het donkerder en donkerder....... En ineens waren we verdwaald!Op zoek naar een datum op een grafkruis waren we van het bospad afgedwaald en nu het bijna donker was begon de omgeving steeds meer op elkaar te lijken. Wellicht door de dichte bebossing of het toch wat heiige weer, had ook mijn Garmin gps horloge de groots mogelijk moeite richting te vinden. Net toen we besloten om de speurtocht af te breken en met alleen het licht van onze mobiele telefoon het bospad probeerde terug te vinden, stuitte we op het graf van een onbekende, in de tweede wereldoorlog gesneuvelde soldaat. Aan het Canadese en Nieuw-Zeelandse vlaggetje te zien, kwam hij ofwel daar vandaan of had hij daar ook gevochten. Ondanks dat het diep verscholen in het bos lag, was een redelijk vers plantje het bewijs dat dit graf nog af en toe werd bezocht.Vanaf het graf was het slechts enkele meters terug naar het pad en al snel konden we onze weg vervolgen. Het was intussen helemaal donker geworden.  Na nog een tweetal tussen punten, mochten we onze laatste aanwijzing zoeken en daarmee ook het eindcoördinaat van de geocache. De hint gaf aan dat de schat 8 meter van het pad onder een beukenboom zou liggen. Laat het hele bos nu vol staan met beukenbomen, dus da's lastig zoeken in het donker. Nu weten wij inmiddels wel een beetje waar we op moeten letten want vaak ligt de schat onder een stapel takken of stenen. Net toen we de zoektocht wederom wilden staken, viel mijn oog op zo'n kunstmatig gecreëerd stapeltje boomschors. En warempel, daar lag ie! De ammo box. Helaas zonder Travelbug of Geocoin, maar de euforie van het vinden van de schat na zo'n avontuurlijke tocht was er zeker niet minder om. Met enigszins verkleumde handen logde ik ons bezoek en verstopte de box weer goed.We vervolgde onze weg en na zo'n tien minuten kwamen we weer bij de auto. Het drankje in die knusse berghut besloten we over te slaan, maar eenmaal thuis genoten we bij het haardvuur samen van een lekkere pot bier en heerlijke gourmet.Off-season. Enjoy it! Zorg dat je fris en opgeladen aan het nieuwe jaar gaat beginnen. De rust heb jij gewoon verdiend na een hard jaar van sporten. En als je komende zomer al gauw tegen je max. aan zit dan denk nog maar eens terug aan bovenstaande.

Off-season: triathlon no, geocaching go!

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Volgens het Engelse woordenboek is het off-season: "the time during which an athlete is not training or competing". Gewoon een periode van totale rust, of zoals tweevoudig wereldkampioen IronMan, Tim DeBoom, in zijn ode aan het off-season schrijft: Het is tijd om te herstellen. Laat het racen even voor wat het is. Tenzij je niets hebt gedaan in de zomer! Spendeer eens wat meer tijd op je werk. Al is het alleen maar om je baas even tegemoet te komen en weer wat krediet op te bouwen voor het komende seizoen!Spreek weer eens af met vrienden en familie. Je hebt ze verwaarloosd de afgelopen maanden!Ga trouwen en plan een kind. Ja lach maar, maar als je nu alles goed planned, heb jij het volgend jaar een paar heerlijke dagen in De Efteling!Ga laat naar bed. Sterker nog, val in slaap op de bank. Er is genoeg leuks op televisie waarvan jij het bestaan niet eens wist!Zet vooral niet op zondag je wekker om naar het zwembad te gaan. Het is verdomme off-season!Drink koffie in de ochtend. Wat zeg ik, drink het de hele dag. En als je thuiskomt mag er bij het avondeten gerust een flesje wijn opengetrokken worden!Geen repen, gels of proteïne shakes. Zelfs burgers, friet en schepijs mogen weer voor heel even!Kom gerust 3 kilo aan. Geen 5 of 10 want dat betekent ellende na deze rustige periode!Ga lekker skiën of snowboarden. Maar ehm, niet tegen je sponsors vertellen, hè!En tot slot, vet je fiets in en ga gewoon lekker wandelen buiten. Doe je je partner een groot plezier mee en je ziet de omgeving weer eens op een andere manier. En de omgeving jou ook overigens!Dat laatste is wat ik afgelopen zaterdag weer eens met mijn lieve vrouwtje Romy heb gedaan; quality time voor twee! Het plan was een stevige boswandeling met na afloop een lekker drankje in een of andere knusse berghut. Dat laatste liep alleen net even een beetje anders.....Vooral tijdens onze vakanties in de Franse Ardèche of als ik even niet aan het trainen ben, is wandelen, en dan in het bijzonder Geocaching, één van mijn andere favoriete bezigheden. Geocaching is een soort van schat zoeken, waarbij je jezelf via gps-coördinaten van A naar B verplaatst. Onderweg los je allerlei puzzels en raadseltjes op waarmee elk volgend coördinaat zich telkens prijsgeeft. Als je dan alles goed hebt gedaan en de juiste route hebt afgelegd, wordt je aan het einde beloond met een 'schat', ook wel cache genoemd. Nou ja, een echte schat is het niet. Vaak is het gewoon een Tupperware doosje met wat prullaria, maar soms heeft de bedenker van de cache er wat meer werk van gemaakt in de vorm van een zgn. ammo box. Heb je echt geluk dan bevindt zich in de schat een zogenaamde Travelbug of Geocoin. Munten die een online verhaal met zich mee dragen in de hoop dat ze dan van cache naar cache de hele wereld rondreizen.   Na een korte sightseeing route door de Zuid-Limburgse heuvels parkeerden we de auto aan de rand van het dorpje Schweiberg. Het voorspelde zonnetje bleef uit, maar omdat het praktisch windstil was het toch goed toeven. We genoten in elk geval de rust en de frisse buitenlucht. Al snel moesten we via een smal pad door een weiland steil omhoog. In het bos lag het - hoe kan het ook anders in deze tijd van het jaar - bezaaid met vers gevallen bladeren. Als twee kleine kinderen sleepten we met onze voeten door het bed van bladeren. Eenmaal bovenop de heuvel kwamen we in de buurt van de golfbaan van Mechelen, tevens ook ons eerste raadseltje. Dit was vrij eenvoudig en al snel vervolgde we onze weg. De natuur was prachtig en onderweg werd dan ook menig plaatje geschoten. De ene na de andere puzzel of raadseltje werd opgelost of aanwijzing in de vorm van een letter op een boom of ijzeren plaatje verstopt op een weidepaal gevonden. Maar langzaam maar zeker werd het donkerder en donkerder....... En ineens waren we verdwaald!Op zoek naar een datum op een grafkruis waren we van het bospad afgedwaald en nu het bijna donker was begon de omgeving steeds meer op elkaar te lijken. Wellicht door de dichte bebossing of het toch wat heiige weer, had ook mijn Garmin gps horloge de groots mogelijk moeite richting te vinden. Net toen we besloten om de speurtocht af te breken en met alleen het licht van onze mobiele telefoon het bospad probeerde terug te vinden, stuitte we op het graf van een onbekende, in de tweede wereldoorlog gesneuvelde soldaat. Aan het Canadese en Nieuw-Zeelandse vlaggetje te zien, kwam hij ofwel daar vandaan of had hij daar ook gevochten. Ondanks dat het diep verscholen in het bos lag, was een redelijk vers plantje het bewijs dat dit graf nog af en toe werd bezocht.Vanaf het graf was het slechts enkele meters terug naar het pad en al snel konden we onze weg vervolgen. Het was intussen helemaal donker geworden.  Na nog een tweetal tussen punten, mochten we onze laatste aanwijzing zoeken en daarmee ook het eindcoördinaat van de geocache. De hint gaf aan dat de schat 8 meter van het pad onder een beukenboom zou liggen. Laat het hele bos nu vol staan met beukenbomen, dus da's lastig zoeken in het donker. Nu weten wij inmiddels wel een beetje waar we op moeten letten want vaak ligt de schat onder een stapel takken of stenen. Net toen we de zoektocht wederom wilden staken, viel mijn oog op zo'n kunstmatig gecreëerd stapeltje boomschors. En warempel, daar lag ie! De ammo box. Helaas zonder Travelbug of Geocoin, maar de euforie van het vinden van de schat na zo'n avontuurlijke tocht was er zeker niet minder om. Met enigszins verkleumde handen logde ik ons bezoek en verstopte de box weer goed.We vervolgde onze weg en na zo'n tien minuten kwamen we weer bij de auto. Het drankje in die knusse berghut besloten we over te slaan, maar eenmaal thuis genoten we bij het haardvuur samen van een lekkere pot bier en heerlijke gourmet. Off-season. Enjoy it! Zorg dat je fris en opgeladen aan het nieuwe jaar gaat beginnen. De rust heb jij gewoon verdiend na een hard jaar van sporten. En als je komende zomer al gauw tegen je max. aan zit dan denk nog maar eens terug aan bovenstaande.

Pages