Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Op de bagagedrager bij Tom Dumoulin

Triathlon-Blog 1 year 10 months ago
Afgelopen donderdag viel mijn oog op de Facebook-uitnodiging van Tom Dumoulin om samen met hem op zondag 4 december, tijdens een open training, 2 uurtjes door het heuvelland te fietsen. Eigenlijk waren mijn gedachten, te druk, welke route, koud... Met andere woorden, laat maar lekker gaan. Ik ga zondagmorgen gewoon naar mijn wekelijkse zwemtraining.Zaterdagavond belt Wouter - Wouter Wilms, kameraad en nieuwbakken lid van mijn triathlonvereniging TCM - of ik het gezien had van die open training van Tom en of ik meeging? Hoewel hij al een half jaar niet meer op de fiets had gezeten, wilde hij deze kans niet aan zich voorbij laten gaan. Ik leg hem uit dat ik eigenlijk al besloten had om niet deel te nemen. Zijn bedoeling om voorafgaand aan de training met Tom toch ook gewoon eerst de zwemtraining af te werken, doet mij echter weer twijfelen en we spreken af dat ik zondagochtend bij de zwemtraining definitief besluit.Na dit telefoontje begin ik stiekem mijn fiets al eens na te lopen en 'voor het geval dat' wat spulletjes bij elkaar ter zoeken, maar eigenlijk heb ik de keus al gemaakt. Ik ga mee!Zondagmorgen wat eerder opgestaan om de laatste fietsspullen klaar te leggen want tussen het zwemmen (09:00-10:00 uur) en het vertrek met Tom om 10:45 uur bij de Tapijnkazerne in Maastricht zit maar weinig speling. Het zwemmen van de 6 x 400 meter series gaat vlotjes voorbij en direct na de laatste serie verontschuldigen Wouter ik ons bij onze medezwemmers en verdwijnen meteen de kleedkamers in. In de auto eet ik nog een banaantje, rij ik vervolgens zo snel als toegestaan naar huis en sta ik vrij vlot weer omgekleed en met de fiets in de hand klaar voor vertrek. Hoewel de temperatuur rond het vriespunt schommelt, schijnt de zon en is het lekker weer.Onderweg pik ik Wouter op en zo komen we gezamenlijk aan bij de Tapjinkazerne waar blijkt dat we niet de enigen zijn die gehoor hebben gegeven aan Tom's oproep. Een snelle inschatting makend, staan hier toch zo'n kleine 150 tot 200 man. Dat belooft wat!In het inleidend praatje geeft Tom te kennen aangenaam verrast te zijn en hoewel de massa hem ook enigszins wat zorgen baart, overtreft de opkomst zijn stoutste verwachtingen. Ook maakt hij de spelregels voor vandaag duidelijk: Tom rijdt voorop in een wat hij noemt “rustig trainingstempo”, maar er wordt op niemand gewacht.We vertrekken vanuit de Tapijnkazerne langs het politiebureau in de richting van de Mergelweg om zo via het Belgische plaatsje Kanne onze weg te vervolgen.Wouter en ik besluiten om ons wat voorin de groep op te houden om zo te voorkomen dat we steeds moeten versnellen, stoppen en optrekken. Dat blijkt nog makkelijker gezegd dan gedaan en in het begin is het dan ook een zenuwachtig groepje zo met al die renners bij elkaar. Tja, had ik daarom niet ook in eerste instantie nee gezegd tegen deze waanzin?Na Kanne en voorbij Eben-Emael draaien we bij Loën linksaf en gaan we bij Lixhe zowel het Albertkanaal als de Maas over. We rijden via Moelingen naar `s-Gravenvoeren en Wouter en ik zitten zo rond de 30e plek. Als ik omkijk, rijdt er een hele horde wielrenners achter mij wat toch wel een prachtig gezicht geeft. Hoewel het wel langzaam wat rustiger begint te worden in de groep heb ik niet veel tijd om om me heen te kijken. Het is constant opletten, bijremmen, optrekken en soms uitwijken. Het blijft een drukke bezigheid.En dan opeens.... Gepiep, gekraak en gevloek!Net rechts voor me, op een weg die wat omhoog loopt, liggen een aantal renners op de grond. Dat er op niemand gewacht zou worden word ook meteen duidelijk. Ondanks wat geroep, gaat de meute gewoon verder. Ergens in mijn achterhoofd klinkt die ene zin van Mart Smeets: "De Tour wacht op niemand…".En dan merk ik dat ik Wouter mis. Lag hij daar nou ook bij? Ik zie hem niet en stuur naar links om me iets te kunnen laten afzakken. Gelukkig zie ik hem in een ooghoek naar voor schuiven. Het gebeurde net voor zijn neus, maar hij kon zijn weg vervolgen.In Sint-Martens-Voeren loopt de weg stilaan omhoog en bij De Planck wordt het dan toch echt klimmen. De klim bij De Planck is voor mij onbekend en later zie ik op Strava dat we hier toch echt met een categorie 4 klim te maken hebben. We bereiken hier ook meteen het hoogste punt van onze rit. Ik kom hier goed door en zie de groep langzaam wat uitdunnen. Via Teuven klimmen we vervolgens verder richting Roebelsbosch. Hier raak ik Wouter echter weer kwijt.Om niet achterop te raken, besluit ik door te rijden en hoop dat hij later weer kan aansluiten. Door Mechelen rijden we linksom via Partij naar Gulpen. Achter Gulpen, bij het gehucht Pesaken, zie ik opeens Wouter langs de kant staan en roep op hem. Ik laat me uit de groep zakken om poolshoogte te nemen en hij verteld dat hij bij Slenaken met een groep linksaf is geslagen, daar waar wij rechtsaf de Schweiberg zijn afgedaald.Ik vraag hoe het met hem is en wat we doen. Houden we het hierbij en rijden we rustig naar huis of proberen we nog aan te pikken? Wouter geeft aan dat het net een trapje te hard gaat wat ook niet verwonderlijk is aangezien hij al een half jaar niet meer op de fiets heeft gezeten. Ik vind het overigens een knappe prestatie wat hij vandaag heeft laten zien. Wouter geeft echter vrij resoluut aan dat ik de tocht moet uitrijden. Hij komt wel thuis verzekerd hij mij. Na wat wikken en wegen besluit ik inderdaad de sprong te maken naar het voortdenderende peloton.Die sprong is makkelijker gezegd dan gedaan want er is inmiddels een flink gat ontstaan. Op een gegeven moment heb ik het idee dat ik het niet dicht gereden krijg en begin te twijfelen. In de aanloop naar Reijmerstok loopt de weg nog even vies op maar eer we in Banholt zijn, heb ik dankzij enkele auto's de aansluiting met het uitgedund peloton dan toch nog weten te maken. Niet wetend wat Tom nog allemaal voor ons in petto heeft, besluit ik om zo ver mogelijk naar de voren in de groep te rijden. Mocht er dan nog een beklimming komen dan waai ik er tenminste niet meteen weer af. Ik heb inmiddels wel een 'jasje' uitgedaan.De rit loopt verder via Sint Geertruid en Gronsveld terug naar Maastricht. Omdat ik nu zo ver voorin zit, op slechts een fietslengte van Tom, zie ik ook nu pas dat hij met spatborden rijdt. Gewoon spatborden van een oude herenfiets die hij gemonteerd heeft op z'n Giant.Weer terug in Maastricht sluip ik op de Kennedybrug langzaam nog wat verder naar voren en fiets ik opeens naast Tom en bedank hem voor de rit. We hebben het er nog even over dat dit wel leuk zou zijn om vaker te doen. Iets wat hij beaamt en waarvan hij zegt te zullen kijken of dit mogelijk is. Zeker omdat hij zo positief verrast is door de opkomst.Zonder het eigenlijk door te hebben draai ik zij aan zij met Tom het terrein van de Tapijnkazerne weer op en fietsen we recht op de camera van de regionale televisiezender L1 af. Nadat we zijn afgestapt zie ik dat we met slechts een 30-tal renners gezamenlijk de eindstreep hebben gehaald en ik er ben verdomd trots op dat ik er eentje van ben….63,6 kilometer, 2 uur en 6 minuten, 726 hoogtemeters in een gemiddelde van 30,1 km/u.Foto's gemaakt door: Tom Dumoulin en Maastricht Gezien

Op de bagagedrager bij Tom Dumoulin

Triathlon-Blog 1 year 10 months ago
Afgelopen donderdag viel mijn oog op de Facebook-uitnodiging van Tom Dumoulin om samen met hem op zondag 4 december, tijdens een open training, 2 uurtjes door het heuvelland te fietsen. Eigenlijk waren mijn gedachten, te druk, welke route, koud... Met andere woorden, laat maar lekker gaan. Ik ga zondagmorgen gewoon naar mijn wekelijkse zwemtraining.Zaterdagavond belt Wouter - Wouter Wilms, kameraad en nieuwbakken lid van mijn triathlonvereniging TCM - of ik het gezien had van die open training van Tom en of ik meeging? Hoewel hij al een half jaar niet meer op de fiets had gezeten, wilde hij deze kans niet aan zich voorbij laten gaan. Ik leg hem uit dat ik eigenlijk al besloten had om niet deel te nemen. Zijn bedoeling om voorafgaand aan de training met Tom toch ook gewoon eerst de zwemtraining af te werken, doet mij echter weer twijfelen en we spreken af dat ik zondagochtend bij de zwemtraining definitief besluit.Na dit telefoontje begin ik stiekem mijn fiets al eens na te lopen en 'voor het geval dat' wat spulletjes bij elkaar ter zoeken, maar eigenlijk heb ik de keus al gemaakt. Ik ga mee!Zondagmorgen wat eerder opgestaan om de laatste fietsspullen klaar te leggen want tussen het zwemmen (09:00-10:00 uur) en het vertrek met Tom om 10:45 uur bij de Tapijnkazerne in Maastricht zit maar weinig speling. Het zwemmen van de 6 x 400 meter series gaat vlotjes voorbij en direct na de laatste serie verontschuldigen Wouter ik ons bij onze medezwemmers en verdwijnen meteen de kleedkamers in. In de auto eet ik nog een banaantje, rij ik vervolgens zo snel als toegestaan naar huis en sta ik vrij vlot weer omgekleed en met de fiets in de hand klaar voor vertrek. Hoewel de temperatuur rond het vriespunt schommelt, schijnt de zon en is het lekker weer.Onderweg pik ik Wouter op en zo komen we gezamenlijk aan bij de Tapjinkazerne waar blijkt dat we niet de enigen zijn die gehoor hebben gegeven aan Tom's oproep. Een snelle inschatting makend, staan hier toch zo'n kleine 150 tot 200 man. Dat belooft wat!In het inleidend praatje geeft Tom te kennen aangenaam verrast te zijn en hoewel de massa hem ook enigszins wat zorgen baart, overtreft de opkomst zijn stoutste verwachtingen. Ook maakt hij de spelregels voor vandaag duidelijk: Tom rijdt voorop in een wat hij noemt “rustig trainingstempo”, maar er wordt op niemand gewacht.We vertrekken vanuit de Tapijnkazerne langs het politiebureau in de richting van de Mergelweg om zo via het Belgische plaatsje Kanne onze weg te vervolgen.Wouter en ik besluiten om ons wat voorin de groep op te houden om zo te voorkomen dat we steeds moeten versnellen, stoppen en optrekken. Dat blijkt nog makkelijker gezegd dan gedaan en in het begin is het dan ook een zenuwachtig groepje zo met al die renners bij elkaar. Tja, had ik daarom niet ook in eerste instantie nee gezegd tegen deze waanzin?Na Kanne en voorbij Eben-Emael draaien we bij Loën linksaf en gaan we bij Lixhe zowel het Albertkanaal als de Maas over. We rijden via Moelingen naar `s-Gravenvoeren en Wouter en ik zitten zo rond de 30e plek. Als ik omkijk, rijdt er een hele horde wielrenners achter mij wat toch wel een prachtig gezicht geeft. Hoewel het wel langzaam wat rustiger begint te worden in de groep heb ik niet veel tijd om om me heen te kijken. Het is constant opletten, bijremmen, optrekken en soms uitwijken. Het blijft een drukke bezigheid.En dan opeens.... Gepiep, gekraak en gevloek! Net rechts voor me, op een weg die wat omhoog loopt, liggen een aantal renners op de grond. Dat er op niemand gewacht zou worden word ook meteen duidelijk. Ondanks wat geroep, gaat de meute gewoon verder. Ergens in mijn achterhoofd klinkt die ene zin van Mart Smeets: "De Tour wacht op niemand…".En dan merk ik dat ik Wouter mis. Lag hij daar nou ook bij? Ik zie hem niet en stuur naar links om me iets te kunnen laten afzakken. Gelukkig zie ik hem in een ooghoek naar voor schuiven. Het gebeurde net voor zijn neus, maar hij kon zijn weg vervolgen.In Sint-Martens-Voeren loopt de weg stilaan omhoog en bij De Planck wordt het dan toch echt klimmen. De klim bij De Planck is voor mij onbekend en later zie ik op Strava dat we hier toch echt met een categorie 4 klim te maken hebben. We bereiken hier ook meteen het hoogste punt van onze rit. Ik kom hier goed door en zie de groep langzaam wat uitdunnen. Via Teuven klimmen we vervolgens verder richting Roebelsbosch. Hier raak ik Wouter echter weer kwijt.Om niet achterop te raken, besluit ik door te rijden en hoop dat hij later weer kan aansluiten. Door Mechelen rijden we linksom via Partij naar Gulpen. Achter Gulpen, bij het gehucht Pesaken, zie ik opeens Wouter langs de kant staan en roep op hem. Ik laat me uit de groep zakken om poolshoogte te nemen en hij verteld dat hij bij Slenaken met een groep linksaf is geslagen, daar waar wij rechtsaf de Schweiberg zijn afgedaald.Ik vraag hoe het met hem is en wat we doen. Houden we het hierbij en rijden we rustig naar huis of proberen we nog aan te pikken? Wouter geeft aan dat het net een trapje te hard gaat wat ook niet verwonderlijk is aangezien hij al een half jaar niet meer op de fiets heeft gezeten. Ik vind het overigens een knappe prestatie wat hij vandaag heeft laten zien. Wouter geeft echter vrij resoluut aan dat ik de tocht moet uitrijden. Hij komt wel thuis verzekerd hij mij. Na wat wikken en wegen besluit ik inderdaad de sprong te maken naar het voortdenderende peloton.Die sprong is makkelijker gezegd dan gedaan want er is inmiddels een flink gat ontstaan. Op een gegeven moment heb ik het idee dat ik het niet dicht gereden krijg en begin te twijfelen. In de aanloop naar Reijmerstok loopt de weg nog even vies op maar eer we in Banholt zijn, heb ik dankzij enkele auto's de aansluiting met het uitgedund peloton dan toch nog weten te maken. Niet wetend wat Tom nog allemaal voor ons in petto heeft, besluit ik om zo ver mogelijk naar de voren in de groep te rijden. Mocht er dan nog een beklimming komen dan waai ik er tenminste niet meteen weer af. Ik heb inmiddels wel een 'jasje' uitgedaan.De rit loopt verder via Sint Geertruid en Gronsveld terug naar Maastricht. Omdat ik nu zo ver voorin zit, op slechts een fietslengte van Tom, zie ik ook nu pas dat hij met spatborden rijdt. Gewoon spatborden van een oude herenfiets die hij gemonteerd heeft op z'n Giant.Weer terug in Maastricht sluip ik op de Kennedybrug langzaam nog wat verder naar voren en fiets ik opeens naast Tom en bedank hem voor de rit. We hebben het er nog even over dat dit wel leuk zou zijn om vaker te doen. Iets wat hij beaamt en waarvan hij zegt te zullen kijken of dit mogelijk is. Zeker omdat hij zo positief verrast is door de opkomst.Zonder het eigenlijk door te hebben draai ik zij aan zij met Tom het terrein van de Tapijnkazerne weer op en fietsen we recht op de camera van de regionale televisiezender L1 af. Nadat we zijn afgestapt zie ik dat we met slechts een 30-tal renners gezamenlijk de eindstreep hebben gehaald en ik er ben verdomd trots op dat ik er eentje van ben….63,6 kilometer, 2 uur en 6 minuten, 726 hoogtemeters in een gemiddelde van 30,1 km/u.Foto's gemaakt door: Tom Dumoulin en Maastricht Gezien

Off-season: triathlon no, geocaching go!

Triathlon-Blog 1 year 10 months ago
Volgens het Engelse woordenboek is het off-season:"the time during which an athlete is not training or competing".Gewoon een periode van totale rust, of zoals tweevoudig wereldkampioen IronMan, Tim DeBoom, in zijnode aan het off-seasonschrijft:Het is tijd om te herstellen. Laat het racen even voor wat het is.Tenzij je niets hebt gedaan in de zomer!Spendeer eens wat meer tijd op je werk.Al is het alleen maar om je baas even tegemoet te komen en weer wat krediet op te bouwen voor het komende seizoen!Spreek weer eens af met vrienden en familie.Je hebt ze verwaarloosd de afgelopen maanden!Ga trouwen en plan een kind.Ja lach maar, maar als je nu alles goed planned, heb jij het volgend jaar een paar heerlijke dagen in De Efteling!Ga laat naar bed. Sterker nog, val in slaap op de bank.Er is genoeg leuks op televisie waarvan jij het bestaan niet eens wist!Zet vooral niet op zondag je wekker om naar het zwembad te gaan.Het is verdomme off-season!Drink koffie in de ochtend. Wat zeg ik, drink het de hele dag.En als je thuiskomt mag er bij het avondeten gerust een flesje wijn opengetrokken worden!Geen repen, gels of proteïne shakes.Zelfs burgers, friet en schepijs mogen weer voor heel even!Kom gerust 3 kilo aan.Geen 5 of 10 want dat betekent ellende na deze rustige periode!Ga lekker skiën of snowboarden.Maar ehm, niet tegen je sponsors vertellen, hè!En tot slot, vet je fiets in en ga gewoon lekker wandelen buiten.Doe je je partner een groot plezier mee en je ziet de omgeving weer eens op een andere manier. En de omgeving jou ook overigens!Dat laatste is wat ik afgelopen zaterdag weer eens met mijn lieve vrouwtje Romy heb gedaan; quality time voor twee! Het plan was een stevige boswandeling met na afloop een lekker drankje in een of andere knusse berghut. Dat laatste liep alleen net even een beetje anders.....Vooral tijdens onze vakanties in de Franse Ardèche of als ik even niet aan het trainen ben, is wandelen, en dan in het bijzonderGeocaching, één van mijn andere favoriete bezigheden. Geocaching is een soort van schat zoeken, waarbij je jezelf via gps-coördinaten van A naar B verplaatst. Onderweg los je allerlei puzzels en raadseltjes op waarmee elk volgend coördinaat zich telkens prijsgeeft. Als je dan alles goed hebt gedaan en de juiste route hebt afgelegd, wordt je aan het einde beloond met een 'schat', ook wel cache genoemd. Nou ja, een echte schat is het niet. Vaak is het gewoon een Tupperware doosje met wat prullaria, maar soms heeft de bedenker van de cache er wat meer werk van gemaakt in de vorm van een zgn. ammo box. Heb je echt geluk dan bevindt zich in de schat een zogenaamdeTravelbugofGeocoin. Munten die een online verhaal met zich mee dragen in de hoop dat ze dan van cache naar cache de hele wereld rondreizen.Na een korte sightseeing route door de Zuid-Limburgse heuvels parkeerden we de auto aan de rand van het dorpje Schweiberg. Het voorspelde zonnetje bleef uit, maar omdat het praktisch windstil was het toch goed toeven. We genoten in elk geval de rust en de frisse buitenlucht. Al snel moesten we via een smal pad door een weiland steil omhoog. In het bos lag het - hoe kan het ook anders in deze tijd van het jaar - bezaaid met vers gevallen bladeren. Als twee kleine kinderen sleepten we met onze voeten door het bed van bladeren. Eenmaal bovenop de heuvel kwamen we in de buurt van de golfbaan van Mechelen, tevens ook ons eerste raadseltje. Dit was vrij eenvoudig en al snel vervolgde we onze weg.De natuur was prachtig en onderweg werd dan ook menig plaatje geschoten. De ene na de andere puzzel of raadseltje werd opgelost of aanwijzing in de vorm van een letter op een boom of ijzeren plaatje verstopt op een weidepaal gevonden. Maar langzaam maar zeker werd het donkerder en donkerder....... En ineens waren we verdwaald!Op zoek naar een datum op een grafkruis waren we van het bospad afgedwaald en nu het bijna donker was begon de omgeving steeds meer op elkaar te lijken. Wellicht door de dichte bebossing of het toch wat heiige weer, had ook mijn Garmin gps horloge de groots mogelijk moeite richting te vinden. Net toen we besloten om de speurtocht af te breken en met alleen het licht van onze mobiele telefoon het bospad probeerde terug te vinden, stuitte we op het graf van een onbekende, in de tweede wereldoorlog gesneuvelde soldaat. Aan het Canadese en Nieuw-Zeelandse vlaggetje te zien, kwam hij ofwel daar vandaan of had hij daar ook gevochten. Ondanks dat het diep verscholen in het bos lag, was een redelijk vers plantje het bewijs dat dit graf nog af en toe werd bezocht.Vanaf het graf was het slechts enkele meters terug naar het pad en al snel konden we onze weg vervolgen. Het was intussen helemaal donker geworden.  Na nog een tweetal tussen punten, mochten we onze laatste aanwijzing zoeken en daarmee ook het eindcoördinaat van de geocache. De hint gaf aan dat de schat 8 meter van het pad onder een beukenboom zou liggen. Laat het hele bos nu vol staan met beukenbomen, dus da's lastig zoeken in het donker. Nu weten wij inmiddels wel een beetje waar we op moeten letten want vaak ligt de schat onder een stapel takken of stenen. Net toen we de zoektocht wederom wilden staken, viel mijn oog op zo'n kunstmatig gecreëerd stapeltje boomschors. En warempel, daar lag ie! De ammo box. Helaas zonder Travelbug of Geocoin, maar de euforie van het vinden van de schat na zo'n avontuurlijke tocht was er zeker niet minder om. Met enigszins verkleumde handen logde ik ons bezoek en verstopte de box weer goed.We vervolgde onze weg en na zo'n tien minuten kwamen we weer bij de auto. Het drankje in die knusse berghut besloten we over te slaan, maar eenmaal thuis genoten we bij het haardvuur samen van een lekkere pot bier en heerlijke gourmet.Off-season. Enjoy it! Zorg dat je fris en opgeladen aan het nieuwe jaar gaat beginnen. De rust heb jij gewoon verdiend na een hard jaar van sporten. En als je komende zomer al gauw tegen je max. aan zit dan denk nog maar eens terug aan bovenstaande.

Off-season: triathlon no, geocaching go!

Triathlon-Blog 1 year 10 months ago
Volgens het Engelse woordenboek is het off-season: "the time during which an athlete is not training or competing". Gewoon een periode van totale rust, of zoals tweevoudig wereldkampioen IronMan, Tim DeBoom, in zijn ode aan het off-season schrijft: Het is tijd om te herstellen. Laat het racen even voor wat het is. Tenzij je niets hebt gedaan in de zomer! Spendeer eens wat meer tijd op je werk. Al is het alleen maar om je baas even tegemoet te komen en weer wat krediet op te bouwen voor het komende seizoen!Spreek weer eens af met vrienden en familie. Je hebt ze verwaarloosd de afgelopen maanden!Ga trouwen en plan een kind. Ja lach maar, maar als je nu alles goed planned, heb jij het volgend jaar een paar heerlijke dagen in De Efteling!Ga laat naar bed. Sterker nog, val in slaap op de bank. Er is genoeg leuks op televisie waarvan jij het bestaan niet eens wist!Zet vooral niet op zondag je wekker om naar het zwembad te gaan. Het is verdomme off-season!Drink koffie in de ochtend. Wat zeg ik, drink het de hele dag. En als je thuiskomt mag er bij het avondeten gerust een flesje wijn opengetrokken worden!Geen repen, gels of proteïne shakes. Zelfs burgers, friet en schepijs mogen weer voor heel even!Kom gerust 3 kilo aan. Geen 5 of 10 want dat betekent ellende na deze rustige periode!Ga lekker skiën of snowboarden. Maar ehm, niet tegen je sponsors vertellen, hè!En tot slot, vet je fiets in en ga gewoon lekker wandelen buiten. Doe je je partner een groot plezier mee en je ziet de omgeving weer eens op een andere manier. En de omgeving jou ook overigens!Dat laatste is wat ik afgelopen zaterdag weer eens met mijn lieve vrouwtje Romy heb gedaan; quality time voor twee! Het plan was een stevige boswandeling met na afloop een lekker drankje in een of andere knusse berghut. Dat laatste liep alleen net even een beetje anders.....Vooral tijdens onze vakanties in de Franse Ardèche of als ik even niet aan het trainen ben, is wandelen, en dan in het bijzonder Geocaching, één van mijn andere favoriete bezigheden. Geocaching is een soort van schat zoeken, waarbij je jezelf via gps-coördinaten van A naar B verplaatst. Onderweg los je allerlei puzzels en raadseltjes op waarmee elk volgend coördinaat zich telkens prijsgeeft. Als je dan alles goed hebt gedaan en de juiste route hebt afgelegd, wordt je aan het einde beloond met een 'schat', ook wel cache genoemd. Nou ja, een echte schat is het niet. Vaak is het gewoon een Tupperware doosje met wat prullaria, maar soms heeft de bedenker van de cache er wat meer werk van gemaakt in de vorm van een zgn. ammo box. Heb je echt geluk dan bevindt zich in de schat een zogenaamde Travelbug of Geocoin. Munten die een online verhaal met zich mee dragen in de hoop dat ze dan van cache naar cache de hele wereld rondreizen.   Na een korte sightseeing route door de Zuid-Limburgse heuvels parkeerden we de auto aan de rand van het dorpje Schweiberg. Het voorspelde zonnetje bleef uit, maar omdat het praktisch windstil was het toch goed toeven. We genoten in elk geval de rust en de frisse buitenlucht. Al snel moesten we via een smal pad door een weiland steil omhoog. In het bos lag het - hoe kan het ook anders in deze tijd van het jaar - bezaaid met vers gevallen bladeren. Als twee kleine kinderen sleepten we met onze voeten door het bed van bladeren. Eenmaal bovenop de heuvel kwamen we in de buurt van de golfbaan van Mechelen, tevens ook ons eerste raadseltje. Dit was vrij eenvoudig en al snel vervolgde we onze weg. De natuur was prachtig en onderweg werd dan ook menig plaatje geschoten. De ene na de andere puzzel of raadseltje werd opgelost of aanwijzing in de vorm van een letter op een boom of ijzeren plaatje verstopt op een weidepaal gevonden. Maar langzaam maar zeker werd het donkerder en donkerder....... En ineens waren we verdwaald!Op zoek naar een datum op een grafkruis waren we van het bospad afgedwaald en nu het bijna donker was begon de omgeving steeds meer op elkaar te lijken. Wellicht door de dichte bebossing of het toch wat heiige weer, had ook mijn Garmin gps horloge de groots mogelijk moeite richting te vinden. Net toen we besloten om de speurtocht af te breken en met alleen het licht van onze mobiele telefoon het bospad probeerde terug te vinden, stuitte we op het graf van een onbekende, in de tweede wereldoorlog gesneuvelde soldaat. Aan het Canadese en Nieuw-Zeelandse vlaggetje te zien, kwam hij ofwel daar vandaan of had hij daar ook gevochten. Ondanks dat het diep verscholen in het bos lag, was een redelijk vers plantje het bewijs dat dit graf nog af en toe werd bezocht.Vanaf het graf was het slechts enkele meters terug naar het pad en al snel konden we onze weg vervolgen. Het was intussen helemaal donker geworden.  Na nog een tweetal tussen punten, mochten we onze laatste aanwijzing zoeken en daarmee ook het eindcoördinaat van de geocache. De hint gaf aan dat de schat 8 meter van het pad onder een beukenboom zou liggen. Laat het hele bos nu vol staan met beukenbomen, dus da's lastig zoeken in het donker. Nu weten wij inmiddels wel een beetje waar we op moeten letten want vaak ligt de schat onder een stapel takken of stenen. Net toen we de zoektocht wederom wilden staken, viel mijn oog op zo'n kunstmatig gecreëerd stapeltje boomschors. En warempel, daar lag ie! De ammo box. Helaas zonder Travelbug of Geocoin, maar de euforie van het vinden van de schat na zo'n avontuurlijke tocht was er zeker niet minder om. Met enigszins verkleumde handen logde ik ons bezoek en verstopte de box weer goed.We vervolgde onze weg en na zo'n tien minuten kwamen we weer bij de auto. Het drankje in die knusse berghut besloten we over te slaan, maar eenmaal thuis genoten we bij het haardvuur samen van een lekkere pot bier en heerlijke gourmet. Off-season. Enjoy it! Zorg dat je fris en opgeladen aan het nieuwe jaar gaat beginnen. De rust heb jij gewoon verdiend na een hard jaar van sporten. En als je komende zomer al gauw tegen je max. aan zit dan denk nog maar eens terug aan bovenstaande.

Geblesseerd uitvallen in de IronMan? No Way!!!

Triathlon-Blog 1 year 10 months ago
Al sinds mijn allereerste triathlon - de sprint (1/8) triathlon van Herderen (B) in maart van dit jaar - sukkel ik met vage klachten aan mijn linker knie.Op de dag voor deze wedstrijd was het ontzettend mooi voorjaarsweer en genoot ik samen met mijn vrouw Romy van de eerste zonnestralen in de omgeving van de St. Pietersberg in Maastricht. Eenmaal thuis voelde ik als uit het niets een licht prikkende pijn in het kuiltje onder de knieschijf, vooral bij het trap aflopen. "Had ik mij verstapt?", was het eerste dat ik dacht, "Of is het gewoon gezonde spanning voor mijn eerste triathlon ooit?".Met wat koelen en plaatselijke massage, wist ik de last - echt pijn kon ik het nog niet noemen - te onderdrukken en na een wat onrustige nacht door de zenuwen, startte ik gewoon aan de wedstrijd. Het was een frisse, maar zonnige zondagochtend en het zwemonderdeel (500 meter) werd afgewerkt in het binnenzwembad van Bilzen (B).Hierna werd de klok stilgezet om te verplaatsen naar het nabij gelegen dorp Herderen (B) om daar (wel gekoppeld en inclusief wisselzone) het fiets- en looponderdeel, respectievelijk 20 en 5 kilometer af te werken.Omdat zwemmen zeker nog niet mijn sterkste onderdeel was en er in volgorde van de gezwommen tijd werd gestart, vertrok ik redelijk achteraan in het veld. Voor de overstap naar het triathlon circuit was ik een aardig recreatief tijdrijder en dus had ik met het fietsonderdeel totaal geen moeite. Ik haalde de ene na de andere deelnemer in en wist een flinke sprong in het tussenklassement te maken.De knie voelde nog goed. Ja, er stond wat spanning op, maar niet van dien aard dat ik de wedstrijd zou moeten staken. Zeker niet mijn eerste! Na een wat chaotische wissel - snel wisselen is ook een kunst - ging ik op weg voor het laatste onderdeel, de 5 kilometer hardlopen. Het was een rondje van slechts 1,7 kilometer dat drie keer moest worden afgelegd. De ondergrond was echter zeer divers: asfalt, grasland en een zandbak. Ook zat er een venijnige bocht in verwerkt die behoorlijk schuin wegliep. In de tweede ronde ging het juist daar dus ook goed mis.Een flinke pijnscheut in de knie met het gevolg dat ik even stil moest houden. De pijn verbijtend heb ik de wedstrijd toch uitgelopen, over de tijd zullen we het maar niet hebben. Volgend jaar een dik PR! Gevolg was wel dat ik de dagen daarna bijna niet kon lopen van de pijn.Wekenlang liep ik vervolgens bij de fysiotherapeut, maar een echte oorzaak werd er niet gevonden. Wel bleken er veel zogenaamde knopen in het spierweefsel rondom de iliotibiale pees - de pees die je bil, langs het bovenbeen, schuin over de knie verbind met het onderbeen - te zitten en maakte ik kennis met de foamroller.Beetje bij beetje verminderde de pijn in mijn knie en werden mijn spieren los gemasseerd. Na 6 weken mocht ik op de loopband een 20-tal korte herhaling van minder dan een minuut doen om de belastbaarheid van de knie te testen. Helaas..... De vage klachten kwamen weer opzetten dus nog maar weer eens op de behandeltafel, dit keer met een tweetal therapeuten. Conclusie bleef dat er niks kapot was, maar een echte diagnose hadden zij ook niet. Ik was bij hen als het ware uitbehandeld en kreeg het advies om contact te zoeken met een sportarts. Omdat ik daar al eens eerder een goede inspanningstest had gedaan, nam ik contact op metOrbisSportin Sittard.Ook nu weer werden er diverse uitwendige testjes gedaan en kreeg ik wederom te horen dat het niks ernstigs zou zijn. Mogelijk zouden de klachten het gevolg kunnen zijn van een te snelle trainingsopbouw of een verkeerde loophouding. Om dit laatste uit te sluiten werd er een afspraak gemaakt voor een video-analyse op de loopband.Een week later keerde ik terug en werd er begonnen met een video opname van mijn manier van lopen. Deze werd samen geanalyseerd en ik bleek te ver achter mijn zwaartepunt te landen, een zogenaamde hak landing. Gevolg: een enorme druk op pezen en gewrichten bij elke stap die er werd gezet. Na wat advies - ik moest net doen alsof ik in laagstaand water liep, waarbij ik de voeten overdreven uit het water tilde - probeerde ik het nogmaals en ook nu weer werd dit vastgelegd. Voor en na werden vervolgens met elkaar vergeleken en inderdaad, ik landde nu veel meer op mijn midden voet.Met een klein opbouwschema en afspraak voor controle keerde ik huiswaarts en ging ik aan de slag. Omdat ik altijd graag meer te weten kom over dit soort dingen, zocht ik op internet de verschillende landingstechnieken en besloot ze allemaal te proberen. Uiteindelijk bleek voor mij de voorvoet landing de minst belastende voor de knie. De omschakeling zelf was wel behoorlijk zwaar. Zeker de eerste trainingen had ik enorme spierpijn in de kuiten. Maar dat had ik er graag voor over. Ook maakte ik vanaf dat moment elke training gebruik van ondersteunende tape op het kniegewricht. De trainingen en ook het aantal kilometers vorderden en al snel zat deze voorvoet landing tussen de oren. Bij de controle afspraak enkele weken later - ook nu weer werd mijn houding met video opname geanalyseerd - was dit ook goed zichtbaar.De weken gingen voorbij en werkte ik toe naar mijn laatste doelen van dit jaar: deTriathlon van La Roche(B), de1/2 Marathon van Eindhovenen deRursee Marathon(klikhiervoor een verslag). In alle wedstrijden verbaasde ik mijzelf en kwam ik zonder enige vorm van pijn in de knie over de finish. Vreemd was echter wel dat wanneer ik een training afwerkte zónder tape op de knie, ik de 5 kilometer nog niet eens haalde. Mét tape een marathon en zónder nog geen 5 kilometer? Hmmm, vreemd.Inmiddels zit ik in mijn jaarlijkse rustweken en heb ik besloten om nogmaals contact te leggen met OrbisSport. Afgelopen dinsdag ben ik er weer geweest en heb ik de voortgang en deze bijzondere constatering met mijn sportarts besproken. Omdat ik de pijn kan beschrijven als een soort van speldenprikje op een duidelijk aanwijsbare plaats, is nu het vermoeden dat ik een slepende ontsteking heb aan het zogenaamdevetlichaam van Hoffa. Het vetlichaam van Hoffa ligt achter de kniepees en functioneert als een soort schokbreker in het kniegewricht. Zwelling van dit vetlichaam, ook wel Hoffitis genoemd, kan klachten veroorzaken en wordt versterkt bij actief gebruik van de knie. Het is zoals gezegd een vermoeden en om dit zeker te weten, mag ik binnenkort naar het ziekenhuis in Sittard voor een echo van de knie. Te vroeg juichen zal ik zeker niet, maar er is een voorzichtige diagnose. Mocht het inderdaad deze aandoening zijn dan hoef ik gelukkig ook niet onder het mes. Een lokale spuit is dan voldoende. Wordt vervolgd dus....Want geblesseerd uitvallen in de IronMan? No Way!!!UPDATE: De 45 minuten (!) durende echo van beide knieën heeft begin december plaatsgevonden en wat blijkt? Er is helemaal niks (meer) aan de hand. Ook zit er geen ontsteking (meer). De beide knieën zien er gewoon super gezond uit. Wel loopt er een ieniemienie klein bloedvat tussen twee dicht op elkaar liggende pezen door, hetgeen bij zware belasting tot irritatie kan leiden. Maar ook niet meer dan dat. Mogelijk is toch de snelle trainingsopbouw van 5km naar een hele marathon op tijd van een half jaar in combinatie met het niet kunnen nemen van voldoende rust wat te veel van het goede geweest. Ik ben in elk geval blij en gerustgesteld. De trainingen heb ik inmiddels weer hervat. Pijnvrij en zonder tape op de knie.

Geblesseerd uitvallen in de IronMan? No Way!!!

Triathlon-Blog 1 year 10 months ago
Al sinds mijn allereerste triathlon - de sprint (1/8) triathlon van Herderen (B) in maart van dit jaar - sukkel ik met vage klachten aan mijn linker knie. Op de dag voor deze wedstrijd was het ontzettend mooi voorjaarsweer en genoot ik samen met mijn vrouw Romy van de eerste zonnestralen in de omgeving van de St. Pietersberg in Maastricht. Eenmaal thuis voelde ik als uit het niets een licht prikkende pijn in het kuiltje onder de knieschijf, vooral bij het trap aflopen. "Had ik mij verstapt?", was het eerste dat ik dacht, "Of is het gewoon gezonde spanning voor mijn eerste triathlon ooit?".Met wat koelen en plaatselijke massage, wist ik de last - echt pijn kon ik het nog niet noemen - te onderdrukken en na een wat onrustige nacht door de zenuwen, startte ik gewoon aan de wedstrijd. Het was een frisse, maar zonnige zondagochtend en het zwemonderdeel (500 meter) werd afgewerkt in het binnenzwembad van Bilzen (B). Hierna werd de klok stilgezet om te verplaatsen naar het nabij gelegen dorp Herderen (B) om daar (wel gekoppeld en inclusief wisselzone) het fiets- en looponderdeel, respectievelijk 20 en 5 kilometer af te werken. Omdat zwemmen zeker nog niet mijn sterkste onderdeel was en er in volgorde van de gezwommen tijd werd gestart, vertrok ik redelijk achteraan in het veld. Voor de overstap naar het triathlon circuit was ik een aardig recreatief tijdrijder en dus had ik met het fietsonderdeel totaal geen moeite. Ik haalde de ene na de andere deelnemer in en wist een flinke sprong in het tussenklassement te maken. De knie voelde nog goed. Ja, er stond wat spanning op, maar niet van dien aard dat ik de wedstrijd zou moeten staken. Zeker niet mijn eerste! Na een wat chaotische wissel - snel wisselen is ook een kunst - ging ik op weg voor het laatste onderdeel, de 5 kilometer hardlopen. Het was een rondje van slechts 1,7 kilometer dat drie keer moest worden afgelegd. De ondergrond was echter zeer divers: asfalt, grasland en een zandbak. Ook zat er een venijnige bocht in verwerkt die behoorlijk schuin wegliep. In de tweede ronde ging het juist daar dus ook goed mis. Een flinke pijnscheut in de knie met het gevolg dat ik even stil moest houden. De pijn verbijtend heb ik de wedstrijd toch uitgelopen, over de tijd zullen we het maar niet hebben. Volgend jaar een dik PR! Gevolg was wel dat ik de dagen daarna bijna niet kon lopen van de pijn. Wekenlang liep ik vervolgens bij de fysiotherapeut, maar een echte oorzaak werd er niet gevonden. Wel bleken er veel zogenaamde knopen in het spierweefsel rondom de iliotibiale pees - de pees die je bil, langs het bovenbeen, schuin over de knie verbind met het onderbeen - te zitten en maakte ik kennis met de foamroller. Beetje bij beetje verminderde de pijn in mijn knie en werden mijn spieren los gemasseerd. Na 6 weken mocht ik op de loopband een 20-tal korte herhaling van minder dan een minuut doen om de belastbaarheid van de knie te testen. Helaas..... De vage klachten kwamen weer opzetten dus nog maar weer eens op de behandeltafel, dit keer met een tweetal therapeuten. Conclusie bleef dat er niks kapot was, maar een echte diagnose hadden zij ook niet. Ik was bij hen als het ware uitbehandeld en kreeg het advies om contact te zoeken met een sportarts. Omdat ik daar al eens eerder een goede inspanningstest had gedaan, nam ik contact op met OrbisSport in Sittard. Ook nu weer werden er diverse uitwendige testjes gedaan en kreeg ik wederom te horen dat het niks ernstigs zou zijn. Mogelijk zouden de klachten het gevolg kunnen zijn van een te snelle trainingsopbouw of een verkeerde loophouding. Om dit laatste uit te sluiten werd er een afspraak gemaakt voor een video-analyse op de loopband.Een week later keerde ik terug en werd er begonnen met een video opname van mijn manier van lopen. Deze werd samen geanalyseerd en ik bleek te ver achter mijn zwaartepunt te landen, een zogenaamde hak landing. Gevolg: een enorme druk op pezen en gewrichten bij elke stap die er werd gezet. Na wat advies - ik moest net doen alsof ik in laagstaand water liep, waarbij ik de voeten overdreven uit het water tilde - probeerde ik het nogmaals en ook nu weer werd dit vastgelegd. Voor en na werden vervolgens met elkaar vergeleken en inderdaad, ik landde nu veel meer op mijn midden voet.Met een klein opbouwschema en afspraak voor controle keerde ik huiswaarts en ging ik aan de slag. Omdat ik altijd graag meer te weten kom over dit soort dingen, zocht ik op internet de verschillende landingstechnieken en besloot ze allemaal te proberen. Uiteindelijk bleek voor mij de voorvoet landing de minst belastende voor de knie. De omschakeling zelf was wel behoorlijk zwaar. Zeker de eerste trainingen had ik enorme spierpijn in de kuiten. Maar dat had ik er graag voor over. Ook maakte ik vanaf dat moment elke training gebruik van ondersteunende tape op het kniegewricht. De trainingen en ook het aantal kilometers vorderden en al snel zat deze voorvoet landing tussen de oren. Bij de controle afspraak enkele weken later - ook nu weer werd mijn houding met video opname geanalyseerd - was dit ook goed zichtbaar. De weken gingen voorbij en werkte ik toe naar mijn laatste doelen van dit jaar: de Triathlon van La Roche (B), de 1/2 Marathon van Eindhoven en de Rursee Marathon (klik hier voor een verslag). In alle wedstrijden verbaasde ik mijzelf en kwam ik zonder enige vorm van pijn in de knie over de finish. Vreemd was echter wel dat wanneer ik een training afwerkte zónder tape op de knie, ik de 5 kilometer nog niet eens haalde. Mét tape een marathon en zónder nog geen 5 kilometer? Hmmm, vreemd.Inmiddels zit ik in mijn jaarlijkse rustweken en heb ik besloten om nogmaals contact te leggen met OrbisSport. Afgelopen dinsdag ben ik er weer geweest en heb ik de voortgang en deze bijzondere constatering met mijn sportarts besproken. Omdat ik de pijn kan beschrijven als een soort van speldenprikje op een duidelijk aanwijsbare plaats, is nu het vermoeden dat ik een slepende ontsteking heb aan het zogenaamde vetlichaam van Hoffa. Het vetlichaam van Hoffa ligt achter de kniepees en functioneert als een soort schokbreker in het kniegewricht. Zwelling van dit vetlichaam, ook wel Hoffitis genoemd, kan klachten veroorzaken en wordt versterkt bij actief gebruik van de knie. Het is zoals gezegd een vermoeden en om dit zeker te weten, mag ik binnenkort naar het ziekenhuis in Sittard voor een echo van de knie. Te vroeg juichen zal ik zeker niet, maar er is een voorzichtige diagnose. Mocht het inderdaad deze aandoening zijn dan hoef ik gelukkig ook niet onder het mes. Een lokale spuit is dan voldoende. Wordt vervolgd dus....Want geblesseerd uitvallen in de IronMan? No Way!!!UPDATE: De 45 minuten (!) durende echo van beide knieën heeft begin december plaatsgevonden en wat blijkt? Er is helemaal niks (meer) aan de hand. Ook zit er geen ontsteking (meer). De beide knieën zien er gewoon super gezond uit. Wel loopt er een ieniemienie klein bloedvat tussen twee dicht op elkaar liggende pezen door, hetgeen bij zware belasting tot irritatie kan leiden. Maar ook niet meer dan dat. Mogelijk is toch de snelle trainingsopbouw van 5km naar een hele marathon op tijd van een half jaar in combinatie met het niet kunnen nemen van voldoende rust wat te veel van het goede geweest. Ik ben in elk geval blij en gerustgesteld. De trainingen heb ik inmiddels weer hervat. Pijnvrij en zonder tape op de knie.  

ALGEMEEN: VROUWEN & TRIATHLON MYTHES

tri-athlete.nl 1 year 11 months ago

Iets meer dan 40 jaar geleden was de mensheid er nog van overtuigd dat vrouwen hun baarmoeder zouden verliezen tijdens het springen en hardlopen. Bijzondere overtuiging toch wel. Gelukkig is er in die afgelopen 40 jaar een hoop veranderd en is dat beeld verdreven (goddank). Toch is het wel zo dat er nog steeds een hoop mythes bestaan over vrouwen en lichaamsbeweging, met name in combinatie met triathlon. Nou dames, wij gaan jullie eens even een handje helpen en deze mythes van de vrouwelijke triathleet wegnemen!

Mythe #1: Alle vrouwen moeten een specifieke triathlon fiets kopen.
Het is een ‘dirty little secret’ van jouw plaatselijke fietsboer: als het op triathlonfietsen aankomt dan is het grootste verschil tussen de vrouwen- en mannenfiets de kleur. In tegenstelling tot de gewone racefiets, die wel degelijk verschil in geometrie heeft, kennen triathlonfietsen nagenoeg dezelfde frameopzet bij zowel mannen als vrouwen. Met een ander kleurtje en opzetstuurtape ziet het er dan ogenschijnlijk al snel anders uit. Wel moet daarbij aangetekend worden dat het geen one-size fit all principe kent: over het algemeen heeft een vrouw bredere botten in het zitvlak, minder brede schouders en korte benen in vergelijking men mannen. Een beetje degelijke fietsretailer kan met diverse modificaties en eenvoudige tweaks een mannenfiets omzetten naar een vrouwenfiets: een kleinere crankset, andere (smalle) positie van het opzetstuur en een vrouwvriendelijker zadel zijn allemaal eenvoudig mogelijk. Dus mocht die ene mooie vrouwenfiets veel duurder zijn dan die herenfiets die je eigenlijk net zo goed bij je fietsschoenen staat? Vraag de fietscustomizer gewoon om wat kleine aanpassingen.

Mythe #2: Mannen en vrouwen kunnen hetzelfde voedingsplan gebruiken.
De meeste sportvoedingsrichtlijnen houden geen rekening met de verschillen tussen man en vrouw. Sterker nog, alle plannen zijn gebaseerd en getest op mannen omdat vrouwen historisch gezien altijd al ‘moeilijk te bestuderen waren’ door de complexiteit van het lichaam (oa menstruatiecyclus). Toch zijn er een aantal onderzoekers die zich eraan gewaagd hebben, zo ook Dr. Stacy Sims van Osmo Nutrition. Zijn onderzocht onder andere de specifieke overwegingen van nutritiegebruik bij atletische vrouwen.
Er zijn natuurlijk ontzettend veel overeenkomsten tussen de behoeften in inname bij mannen en vrouwen maar er zijn ook veel (zeer veel!) verschillen. Fasten your seatbelt….
Hydratatie hangt bijvoorbeeld af van je hormoonhuishouding en progestoron is zo’n hormoon die daar invloed op heeft. Nu gaan wij je een natuurkundig verhaal besparen maar waar het op neer komt is dat dit hormoon vaak in lijn staan met je natrium balans. Bij mannen is dit hormoon bijvoorbeeld minder aanwezig dan bij vrouwen en omdat het niveau van aanwezigheid lager is heeft het minder invloed bij de mannen. Bij vrouwen daarentegen is het veel sterker aanwezig en door de ‘maandelijkse periode’ wordt dit hormoon sterker wat weer sneller dehydratatie kan veroorzaken.

Hoe dan ook: het is tijd dat ook vrouwen een specifiek sportvoedingsplan gaan krijgen.

Mythe #3: Vrouwen zijn niet gemaakt voor duursport.
Sorry mannen, maar als het er écht op aankomt zijn juíst vrouwen gemaakt voor duursport. Verschillende studies en onderzoeken hebben aangetoond dat vrouwen veel beter kunnen omgaan met bijvoorbeeld races is zeer warme omstandigheden. Door een smaller lichaam kunnen ze de hitte beter verteren. Daarbij kunnen vrouwen het opgeslagen vet beter en sneller omzetten naar een brandstof dan mannen. En dan hebben we het nog niet eens over de hormoonhuishouding gehad want ook die werken eigenlijk in het voordeel van de vrouwen: oestrogeen bijvoorbeeld. Dit is in grotere mate aanwezig bij de vrouwen en uitgerekend oestrogeen beschermt tegen spierschade na inspanning, wat op zijn beurt dus ook weer zorgt voor een sneller herstel. En om alles nog eens cijfermatig te onderbouwen: in de 2016 editie van de Ironman Hawaii kregen 16 van de 53 mannelijke PRO’s (30,1%) een DNF achter hun naam. Bij de vrouwen haalden slechts 4 van de 35 PRO’s (11,1%) de finish niet. Trekken we het lijntje door naar ee nandere vorm van ultrasport, ultrarunning, dan zien je dat traditioneel de vrouwen veel betere finishpercentages hebben dan de mannen.

Conclusie: ook al denken mannen beter te zijn, het wetenschappelijke voordeel ligt toch echt bij de vrouwen.

Mythe #4: Women-only wedstrijden zijn ‘roze’ en afgezwakte versies van de échte races.
De laatste jaren is triathlon in een stroomversnelling geraakt wat weer heeft geresulteerd in veel nieuwe races en ontwikkelingen waaronder ook de opmars van women-only races. Veel van deze evenementen lijken een soort van ‘lite’ versie te zijn van de ‘echte’ traithlonraces en vaak zijn ze op hetzelfde parcours of in dezelfde periode als het grote evenement (bv Ironman/Challenge).
Maar waarom hebben we eigenlijk van deze ‘vrouwvriendelijke wedstrijden? De angst-factor schijnt hier de grootste rol in te hebben. Omdat vrouwen nog steeds in de minderheid zijn in deze sport, vaak maximaal 20% van een totaal deelnemersveld, voelen vrouwen zich sneller geïntimideerd door de grote aantallen mannen om hen heen (het betreft hier natuurlijk niet álle vrouwen). Met name bij het zwemmen ervaren veel vrouwen dit niet als prettig om zichzelf in dezelfde plas water te storten als al die mannen met hun adrenaline en testosteron. Eigenlijk zijn dit soort races dus een opstapje naar de ‘grote’ evenementen. Veel vrouwen zien hierbij de gelegenheid om zich bekend te maken met de sport, hardheid op te doen en om een dergelijke dag als ‘gezellig’ te beschouwen met andere vrouwen/vriendinnen/zussen etc.

Mythe #5: Het vrouwelijk lichaam is vatbaarder voor blessuren en er is niets wat zee r aan kunnen doen.
Het eerste deel van deze mythe klopt want vrouwen ervaren tot ruim 6x vaker sportblessures dan de mannelijke equivalent. Kleinere en zwakkere spieren hebben hier debet aan. Het bekken van de vrouw is breder dan dat van de man en het dijbeen staan meer naar binnen, van de heup naar de knie, wat de vrouwelijke knie instabieler maakt en wat dus het risico vergroot op bijvoorbeeld knieblessures. Er is niet veel aan deze anatomie te doen maar het is dan ook weer niet zo dat de vrouw hier niets aan kan doen om het risico zo veel mogelijk te beperken. Tip: een goed krachttrainingsregime i.c.m. plyometrische oefeningen kunnen bijdragen aan een blessurevrij vrouwelijk sportlichaam.

Bron: Firstoffthebike.com

Het bericht ALGEMEEN: VROUWEN & TRIATHLON MYTHES verscheen eerst op tri-athlete.nl.

SSE Wielercafé met Tom, Anna, Bram en Gert

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Gisteren was ik te gast bij het SSE Wielercafé in deAmstel Gold Race Xperiencein Valkenburg a/d Geul.Een avond over een van mijn favoriete sporten en ook nog met de top van het Nederlandse wielrennen: Tom Dumoulin, Anna van der Breggen, Bram Tankink en Gert Jakobs. De presentatie was in handen van niemand minder dan wielergek en presentator bij de regionale omroep L1, Sander Kleikers. Lang geleden had ik deze avond al in mijn agenda gezet, want met zo'n veelbelovend programma wilde ik er dit keer zeker bij zijn.Voor de gelegenheid was de theaterzaal van de AGR Xperience omgetoverd tot een echt wielercafé. Boven het podium hingen een 3-tal bijzondere fotoportretten van Tom, Anna en Bram, gemaakt door mijn plaatsgenoot en top(wieler)fotograafWouter Roosenboom. Overal hingen wielershirts uit het heden en verleden en natuurlijk mocht de bar met o.a. het 'wielerbier' Kwaremont niet ontbreken.De avond begon met een opsomming van hoogtepunten uit het afgelopen wielerjaar door het aanwezige publiek. Een microfoon in de vorm van een zachte dobbelsteen werd kris-kras door de zaal gegooid en wie hem ving, mocht zijn of haar mooiste moment benoemen. Zo kwam er natuurlijk het goud van Anna en zilver van Tom op de Olympische Spelen voorbij, maar ook de beide zeges van Tom in de Tour de France, de verrichtingen van Steven Kruijswijk in de Giro en het afscheid van Cancellara. Maar niet alleen hoogtepunten van toprenners. Ook de eerste, trotse kilometers op de racefiets van een klein menneke uit de buurt werden benoemd door zijn nog trotsere moeder.Hierna was het de beurt aan de gasten. Een voor een werden ze op het podium gehaald en ook nu weer met een actieve deelname van het aanwezige publiek. Van elk van de renners mocht het publiek een aantal steekwoorden benoemen die Sander als een heuse schoolmeester verzamelde op een flip-over. Bij Gert werd o.a. gememoreerd aan Los Angeles (red. de ploegentijdrit tijdens de Olympische Spelen van 1984, het jaar waarin de tijdritfiets zijn intrede deed, waarbij het Nederlands 4-tal het podium en waarschijnlijk zelfs het goud op een haar naar heeft gemist omdat de Nederlandse ploeg het nut van deze tijdritfietsen nog niet inzag). Bij Anna werd er o.a. gememoreerd aan de val van Annemiek van Vleuten bij de Olympische wegrace en bij Tom aan zijn brommer (red. de slechts 5 kilometer tussen zijn woonplaats Kanne (B) en Maastricht legt Tom liever op de brommer af dan op de fiets).Ja, en dan Bram. Ik blijf die gast geweldig vinden, wat een humor! Bij Bram werd er o.a. gememoreerd aan 'te laat komen' en de door hem gewonnen openingsrit in de stromende regen in de Ronde van Duitsland van 2005. Bijna als een volleerd cabaretier nam Bram ons vervolgens mee naar zijn winst in de Ridder Ronde van Maastricht in dat zelfde jaar, hoe hij dat na afloop met enkele ploeggenoten vierde in een Maastrichtse kroeg en daar tot over zijn oren verliefd werd op een studente die samen met hem op de foto wilde. Hoe hem dat daags erna waarschijnlijk de winst bracht in de Ronde van Duitsland, hij daar 'ziek' van verliefdheid afstapte om terug te reizen naar diezelfde studente in Maastricht en zijn verhaal vervolgens heel serieus af te sluiten met: "En dat is nu nog steeds mijn vrouw!". Maar ook de anekdote over het te laat komen voor de start van een etappe van de Vuelta wist hij weer op bijzondere wijze tot leven te brengen. Hilarisch gewoon!  Alsof je er live bij was. Als Bram ooit een boek gaat schrijven, ben ik absoluut de eerste die het koopt!Na de onthulling van Bram dat hij nog een jaartje door zal gaan, nog wat mooie anekdotes over en weer en ja, ook af en toe een knipoog naar het recent uitgebrachte boek van Thomas Dekker, was het tijd voor een korte pauze. Voor mij een mooie gelegenheid om even met Anna en Tom op de foto te gaan.Na de pauze stapten Anna, Tom en Bram op de Tacx voor de rit van de waarheid. Bram, die later toch liever herinnerd wil worden als meesterknecht i.p.v. clown en Anna die mocht kiezen tussen een avondje stappen met vriendinnen of een lange training op de Tacx. Maar hoe presentator Sander zijn best ook deed, de door Tom afgelopen week reeds gemaakte keuze tussen Giro of Tour in 2017 bleef nog steeds het best bewaarde geheim.De avond werd afgesloten met de befaamde wielerquiz 'Petje op, petje af'.  Ik had eerst niet in de gaten dat het echt serieus om de prijzen ging, maar zonder dat ik er erg in had, bleef ik na een vraag of wat met nog 9 anderen over en mocht ik voor het podium verschijnen om samen de laatste vragen te beantwoorden. Helaas moest ik het afleggen bij de vraag hoeveel maal Bram Tankink de Tour de France had uitgereden. Het bleken er niet 9 maar 8 te zijn. Zowel de vrouwelijke als mannelijke winnaar mocht uiteindelijk naast het fotoboek van Wouter Roosenboom ook een mooi wielertenue van BioRacer in ontvangst nemen.Ik kan terug kijken op een zeer geslaagde avond en een volgende keer ben ik zeker weer bij. Bedankt Sander, Tom, Anna, Bram en Gert!

SSE Wielercafé met Tom, Anna, Bram en Gert

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Gisteren was ik te gast bij het SSE Wielercafé in de Amstel Gold Race Xperience in Valkenburg a/d Geul. Een avond over een van mijn favoriete sporten en ook nog met de top van het Nederlandse wielrennen: Tom Dumoulin, Anna van der Breggen, Bram Tankink en Gert Jakobs. De presentatie was in handen van niemand minder dan wielergek en presentator bij de regionale omroep L1, Sander Kleikers. Lang geleden had ik deze avond al in mijn agenda gezet, want met zo'n veelbelovend programma wilde ik er dit keer zeker bij zijn.Voor de gelegenheid was de theaterzaal van de AGR Xperience omgetoverd tot een echt wielercafé. Boven het podium hingen een 3-tal bijzondere fotoportretten van Tom, Anna en Bram, gemaakt door mijn plaatsgenoot en top(wieler)fotograaf Wouter Roosenboom. Overal hingen wielershirts uit het heden en verleden en natuurlijk mocht de bar met o.a. het 'wielerbier' Kwaremont niet ontbreken.  De avond begon met een opsomming van hoogtepunten uit het afgelopen wielerjaar door het aanwezige publiek. Een microfoon in de vorm van een zachte dobbelsteen werd kris-kras door de zaal gegooid en wie hem ving, mocht zijn of haar mooiste moment benoemen. Zo kwam er natuurlijk het goud van Anna en zilver van Tom op de Olympische Spelen voorbij, maar ook de beide zeges van Tom in de Tour de France, de verrichtingen van Steven Kruijswijk in de Giro en het afscheid van Cancellara. Maar niet alleen hoogtepunten van toprenners. Ook de eerste, trotse kilometers op de racefiets van een klein menneke uit de buurt werden benoemd door zijn nog trotsere moeder.Hierna was het de beurt aan de gasten. Een voor een werden ze op het podium gehaald en ook nu weer met een actieve deelname van het aanwezige publiek. Van elk van de renners mocht het publiek een aantal steekwoorden benoemen die Sander als een heuse schoolmeester verzamelde op een flip-over. Bij Gert werd o.a. gememoreerd aan Los Angeles (red. de ploegentijdrit tijdens de Olympische Spelen van 1984, het jaar waarin de tijdritfiets zijn intrede deed, waarbij het Nederlands 4-tal het podium en waarschijnlijk zelfs het goud op een haar naar heeft gemist omdat de Nederlandse ploeg het nut van deze tijdritfietsen nog niet inzag). Bij Anna werd er o.a. gememoreerd aan de val van Annemiek van Vleuten bij de Olympische wegrace en bij Tom aan zijn brommer (red. de slechts 5 kilometer tussen zijn woonplaats Kanne (B) en Maastricht legt Tom liever op de brommer af dan op de fiets).Ja, en dan Bram. Ik blijf die gast geweldig vinden, wat een humor! Bij Bram werd er o.a. gememoreerd aan 'te laat komen' en de door hem gewonnen openingsrit in de stromende regen in de Ronde van Duitsland van 2005. Bijna als een volleerd cabaretier nam Bram ons vervolgens mee naar zijn winst in de Ridder Ronde van Maastricht in dat zelfde jaar, hoe hij dat na afloop met enkele ploeggenoten vierde in een Maastrichtse kroeg en daar tot over zijn oren verliefd werd op een studente die samen met hem op de foto wilde. Hoe hem dat daags erna waarschijnlijk de winst bracht in de Ronde van Duitsland, hij daar 'ziek' van verliefdheid afstapte om terug te reizen naar diezelfde studente in Maastricht en zijn verhaal vervolgens heel serieus af te sluiten met: "En dat is nu nog steeds mijn vrouw!". Maar ook de anekdote over het te laat komen voor de start van een etappe van de Vuelta wist hij weer op bijzondere wijze tot leven te brengen. Hilarisch gewoon!  Alsof je er live bij was. Als Bram ooit een boek gaat schrijven, ben ik absoluut de eerste die het koopt! Na de onthulling van Bram dat hij nog een jaartje door zal gaan, nog wat mooie anekdotes over en weer en ja, ook af en toe een knipoog naar het recent uitgebrachte boek van Thomas Dekker, was het tijd voor een korte pauze. Voor mij een mooie gelegenheid om even met Anna en Tom op de foto te gaan. Na de pauze stapten Anna, Tom en Bram op de Tacx voor de rit van de waarheid. Bram, die later toch liever herinnerd wil worden als meesterknecht i.p.v. clown en Anna die mocht kiezen tussen een avondje stappen met vriendinnen of een lange training op de Tacx. Maar hoe presentator Sander zijn best ook deed, de door Tom afgelopen week reeds gemaakte keuze tussen Giro of Tour in 2017 bleef nog steeds het best bewaarde geheim.  De avond werd afgesloten met de befaamde wielerquiz 'Petje op, petje af'.  Ik had eerst niet in de gaten dat het echt serieus om de prijzen ging, maar zonder dat ik er erg in had, bleef ik na een vraag of wat met nog 9 anderen over en mocht ik voor het podium verschijnen om samen de laatste vragen te beantwoorden. Helaas moest ik het afleggen bij de vraag hoeveel maal Bram Tankink de Tour de France had uitgereden. Het bleken er niet 9 maar 8 te zijn. Zowel de vrouwelijke als mannelijke winnaar mocht uiteindelijk naast het fotoboek van Wouter Roosenboom ook een mooi wielertenue van BioRacer in ontvangst nemen.  Ik kan terug kijken op een zeer geslaagde avond en een volgende keer ben ik zeker weer bij. Bedankt Sander, Tom, Anna, Bram en Gert!

Wat als je ketting er plotseling af loopt?

Triathlon-Blog 1 year 11 months ago
Stel... Je rijdt de belangrijkste race van het jaar, bent lekker onderweg en krijgt een enorme kick van alle andere triathleten die je aan het inhalen bent. Maar dan. Je schakelt verkeerd en je ketting loopt er ineens af. Je stapt gefrustreerd af, gedachten als "daar gaat m'n podium!" schieten door je hoofd en je bent op weg om je handen eens flink in de kettingolie te dopen. Niet doen!Wist je dat je al fietsend je ketting er weer netjes op kunt proberen te leggen? Loopt je ketting er nl. aan de buitenzijde van het buitenblad af, blijf dan voorzichtig doortrappen en schakel met de voorderailleur naar het binnenblad. De ketting gaat dan vanzelf mee en je kunt weer voort.Omgekeerd kan natuurlijk ook gebeuren. Loopt de ketting er aan de binnenzijde van het binnenblad af, schakel dan naar het buitenblad en de ketting gaat vanzelf mee. Let wel op! Geef niet teveel druk op de pedalen als de ketting er nog af ligt. Hiermee zou je nl. de derailleur kunnen verbuigen of de tandjes van het kettingblad beschadigen en is doorrijden waarschijnlijk sowieso niet meer mogelijk.Afgelopen week kreeg ik deze en vele andere, zeer bruikbare tips aangereikt tijdens een workshop fietsonderhoud en -reparatie bijBikestore Gadetaan de Kasteel Erensteinstraat in Maastricht. Een gelegenheidsworkshop, speciaal voor de leden van onzeTriathlon Club Maastricht.Na een ontvangst met een kopje koffie en wat lekkere stukjes energiereep, werden we opgesplits in twee groepen. De ene groep begon met uitleg over het thema "pech onderweg" met onderwerpen als bandenwissel, kapotte spaak, aflopende ketting, etc., de andere groep kreeg uitleg over het thema "onderhoud" met onderwerpen als vervangen van de trapas, de lagers in het balhoofd, etc.. Ik onderhoud mijn beide fietsen zoveel mogelijk zelf en voor mij was het vooral een bevestiging dat ik dat goed doe. Toch werd ook ik nog verrast met een aantal leuke tips en ideeen, waarvan de afgelopen ketting er dus eentje van was.Na een korte pauze wisselde de beide groepen van plek en een dikke 2 uur later konden we terugkijken op een geslaagde avond. Dank aan de mannen van Bikstore Gadet voor de heldere uitleg en clubgenoot Friso voor de organisatie van de avond.

Pages