Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Hein; EK goud voor Jetze; Nat Kitzbühl met blije Rani en Quinty; NK militairen en voorbeschouwing -WTJ 519

3athlon.nl 2 years 3 days ago


VRIJDAG – Twee keer in mijn leven heb ik Hein Verbruggen ontmoet. Het was bij het EK halve triathlon in Stein 1988 waar hij zijn goede vriend en wedstrijdleider Wim Jeremiasse (op jonge leeftijd verongelukt op de Weissensee) bezocht en een tweede keer was hij op persoonlijke titel in Holten. Het waren korte oppervlakkige gespekjes. Verbruggen had het niet zo op met journalisten en ik was niet zo van de bobo’s. Dat laatste is gebleven. Ik zie te vaak op foto’s sportbestuurders aan rijkelijk gevulde buffetten of in vijfsterren-hotels. Het zal wel te maken hebben met het feit dat wij – na een lange dag – speakeren nog wel eens de hond in pot vinden. Niks mis mee, maar wat doet een bobo eigenlijk buiten wat medailles omhangen en netwerken? Samen met Marisol Casado stapte ik in 1989 in het ETU Information Committee. De EK’s in Cascais, Linz enzovoorts meegemaakt, maar het voelde niet goed. Ik sla liever mijn tentje op en zoek een eettentje uit. Marisol is de hoogste ITU-baas en IOC-lid voor Spanje. En ik speaker een eindje in de rondte. Ieder z’n meug. Hein Verbruggen, die heus goede dingen heeft gedaan, overleed deze week na een langdurige ziekte. Hij werd 75 jaar.

foto Christie Brouwer

Naar de sport, want het EK in Kitzbühel is in volle gang. We hebben nauwelijks tijd gehad het EK aan te kondigen al kwam het nieuws dat Weert over twee jaar aan de beurt is natuurlijk wel heet van de naald op onze site. Maar vandaag moesten voor dag en dauw onze paratriatleten aan de bak. Terwijl de regen met bakken uit de Tiroler lucht kwam, kwam het Oranje-kamp meteen in de juiste stemming. Jetze Plat maakte zijn favorietenstatus meer dan waar. In een weekeinde waarin Jetze zondag bovendien nog de 70.3 IM Luxemburg doet, was de ook in Oostenrijk populaire handbiker/paratriatleet de eerste die binnenkwam en dus zijn titel prolongeerde.

foto Christie Brouwer

Voor Geert Schipper waren de druiven even zuur. Hij kreeg een penalty van 10 seconden en dat heeft hem mogelijk de bronzen plak gekost. Elf seconden na de Italiaan Achenza kwam Geert als vierde aan.  Ook Geert vertrok met vliegende vaart op weg naar Luxenburg, waar zondag de IM 70.3  wacht. Vanuit de zwemwereld is Margret Ijdema ook met triathlon begonnen. De paratriatlete debuteerde op het EK (sowieso op een internationale triathlon) met een verrassende vierde plaats op tien minuten van de Britse Jade Jones.

foto Christie Brouwer

De visueel gehandicapte Daniel Knegt werd samen met guide Koen de Leeuw zevende op een kleine vijf minuten van de Britse winnaar Dave Ellis. Het Oranje-duo was met name op de tandem goed bezig. Maurits Morsink heeft in de PTS2-groep grote moeite met het zwemnummer. Daar laat de Rotterdammer eigenlijk alles nog liggen, want de halfzijdige spastische topwielrenner noteerde daarna veruit de snelste fiets- en looptijd. Maar na het zwemmen in de 23,1 graden warme Schwarzsee lag de latere Europees kampioen Andrew Lewis (GB) al bijna 8 minuten voor.


Vroeg in de middag stonden zestig juniores op het start-ponton voor hun EK sprint afstand. Het werd een feest voor zeker twee Nederlandse meisjes. Rani Skrabanja kwam met een smile van oor tot oor als zesde over de streep. De Limburgse was als vijfde uit het water, hield keurig stand in het tweede fietsgroepje en liep vervolgens een sterke 5 kilometer.

Een soortgelijke ervaring had Quinty Schoens, die dankzij de derde fietstijd op een negende plaats binnen kwam. De meiden verbeterden zich ten opzichte van vorig jaar met liefst dertig plaatsen of meer. Voor debutante Joyce Caro was een 42e plaats weg gelegd. Dus zit ook Joyce volgend jaar bij de eerste tien.
Veel gouden plakken op vrijdag voor de Britten, want ook bij de elite vrouwen was het 1 en 2 voor United Kingdom. Jessica Learmonth en Sophie Coldwell zorgden voor de Britse dubbelslag. Het deed een beetje denken aan twintig jaar geleden het EK ook in Oostenrijk toen Wieke Hoogzaad en Ingrid van Lubek 1 en 2 werden. Helaas was dat vandaag onmogelijk.

Oranje schitterde bij de vrouwen, merkwaardig genoeg, door afwezigheid. Learmonth won eerder dit jaar al de ETU-Cup van Gran Canaria, Coldwell die van Quarteira. Brons was er de Italiaanse Alice Betto, zoals ze ook vorige week in Leeds al derde werd. De elites sloten de eerste sportdag in Oostenrijk af.

Morgen kijken we uit naar de junioren met Youri Keulen, Finn Timmermans en Niek Heldoorn. En uiteraard naar de apotheose, de elite heren waarin Marco van der Stel er alleen voor staat. Marco was vorig weekend niet fit genoeg om aan WTS Leeds mee te doen. We spraken hem deze week in Kitzbühel. ,,Gelukkig voel ik me weer een stuk beter. Vorige week nauwelijks iets kunnen doen door overgeven en diarree. Met pijn in mijn hart Leeds af moeten zeggen, want daar ging het vorig jaar voortreffelijk (15e, WvdB). Het bleek de juiste beslissing toen ik van vrijdag- of zaterdagnacht weer moest overgeven. Sinds zondag weer kunnen trainen en wat spanning op het lichaam kunnen zetten. Het is nu even afwachten hoe dat gaat bij een volledige inspanning van twee uur, maar ik heb er wel vertrouwen in. Er staat een goed veld met redelijk wat uitgesproken zwemmers. Kijken of we meteen met een groepje weg kunnen komen en dan op zoek naar de goede loopbenen. Maar belangrijkste is dat ik me weer fit voel en alle voeding kan nuttigen en binnen houden.’’ Op de vraag hoe hij het in zijn eentje moet bolwerken, haalt Marco de schouders op. ,,Dat maakt niet heel veel uit. Uiteindelijk is het in de voorbereiding jammer dat er geen andere Oranje-jongens zijn, maar in de race ben je toch altijd op jezelf aangewezen. Het blijft een individuele sport. Het EK in Weert prikkelt wel extra om er tegen aan te gaan.’’
Favorieten zijn Fernando Alarza, de Russische broers Polyanskiy, de Portugezen Joao Silva en Joao Pereira, de Zwitser Andrea Salvisberg en de Azerbedjan Rositslav Pevstov. Om 13.30 uur gaan de junioren, om 16.00 uur de elites de Schwarzsee in.


Het regent kampioenschappen want donderdag was dus het militaire kampioenschap in Flevonice. De winnaars waren Willem de Vos en Andrea Jochems. Willem klopte Wim Korving met anderhalve minuut. Brons ging naar Mark Hulzebos. Andrea had een walk-over op Marloes Voorhout: 17 minuten. Toch gaan beiden naar het WK later dit jaar opm 6 augustus in het Duitse Warendorff. De selectie gaat erheen onder leiding van Rik van Trigt. De sprint afstand ging naar Rob de Greeff en Chantal Heeregrave.


Nationaal is naast de Fusion Beach Challenge vandaag de ‘vernieuwde’ Tri Amsterdam te doen. We zullen de naam van het teloorgegane evenement hier niet meer vermelden, het degelijke team van Lars Vreugdenhil en zijn mensen zullen die smet snel wegpoetsen. Zwemmen is aan de Amstel bij Park Somerlust. Wissels en finish even verderop bij roeivereniging RIC. Op het programma staat een halve en Olympische afstand. Olympiër Eric van der Linden lijkt kansrijk met onder meer Omar Brons, Daniel Nagel en Kevin Gideonse als tegenstanders. Anne Stellaard, Els Visser, Tracy Marksham en Darinka Oslak maken kans op de vrouwenzege.
Zaterdag is de allereerste triathlon Nijmegen met zwemmen in de Spiegelwaal, fietsen en lopen eromheen en finish aan de Lentse Warande. Vanaf de Waal heb je dan een magnifiek uitzicht op de Gelderse stad. De kids gaan al om 9 uur van start, om 12 uur is een duathlon, daarna de recreanten voor een sprint triathlon en om 17 uur dan de wedstrijd: twee keer een 1/16e triathlon achter elkaar afleggen. Een unieke format dus, die zich op een heel compact gebied op en rondom het Stadseiland Veur Lent afspeelt. Over de deelnemers laat de Nijmeegse organisatie nog niets los.

Zaterdag is ook de eerste 1/8e triathlon van Goeree Overflakkee. Om 11 uur gaan ze in Herkingen (waar in 1991 het NK Dirksland werd gehouden) te water. De organisatie ligt bij ZV de Gooye in samenwerking met enkele (oud-)triatleten. Hoewel naast zijn deur, staat Ruud toch niet aan de microfoon. Hij is – zoals gebruikelijk – in Amsterdam.

Kort voor Holten is altijd het kleine triathlonbroertje in Rijssen aan de beurt. Het is de zilveren editie van de Pouw-triathlon en die krijgt cachet door zes trio-teams met deelnemers uit de allereerste editie van 1993. Zwemmen in het 22 graden warme zwembad. Favorieten hier Luc Verhamme, Klaus Schlüter, Edwin Ruumpol, Edwin Ophof, Peter van Grootheest, Sarah-Lynn Reuver en Andrea Bruijnes. We beginnen in Rijssen om 9.45 uur. De speciale reünieserie begint om 12 uur precies.

Op Vaderdag is de tweede GUV kwart triathlon van Aalten. In en rond de Slingerplas (19 graden) komen de triatleten bijeen. Favorieten in Aalten: Leo Gödde, Rinse van de Ouweelen, Bernard Hilferink en Marian van Hilst. Vorig jaar ging de primeur naar Eddy Lamers en Grietje Hoogerkamp.
Maar je kunt ook naar het hoge noorden rijden voor de Runnerswold Speedman Groningen. Met Erik Schröder, David van Oosten, Jort van Zutphen, Marian Andringa en Franciska Schutter kan het in de door gaswinning zo gedupeerde provincie spannend worden. GVAV Rapiditas tekent voor de organisatie op en rondom sportcentrum Kardinge. In het verleden organiseerde de club twee keer hete NK sprint. De 1/8e is ook goed bezet, want daar wordt opnieuw het Nederlands Studenten Kampioenschap op uitgevochten. De laatste in de reeks nationale wedstrijden is al weer de 32e uitgave van de A en S triathlon Nederhorst den Berg. Ik denk dat we de tweeling Daan en Tim Jacobs wel als kanshebbers mogen betitelen.


Het buitenland ook nog? Heel kort dan. Yvonne van Vlerken gaat op voor Challenge Heilbronn, er zijn 31 Nederlanders op het EK 70.3 Ironman in het Deense Elsinore (beetje raar, 1 week na EK halve Challenge in hetzelfde Denemarken). Medaillekansen liggen er voor Sander Smeets, Claudia Striekwold, Janien Lubben en Jeanet van Woudenberg.

Dan is Joop Schwalbach zaterdag druk doende met de Celtman in Schotland en eindigen we met het mooie bericht dat Mark Oude Bennink eindelijk terugkeert in competitie.

Mark doet de Steelman in het Duitse Steiinbeck, een soort 1/3e afstand. Welkom terug Mark en veel succes. We gaan je weer volgen!

Plat voegt nieuwe Europese titel toe aan imposante erelijst

transition.nl 2 years 3 days ago

KITZBÜHEL (AUT) – Paralympisch kampioen Jetze Plat bouwde vandaag op het EK paratriathlon verder aan zijn toch al imposante erelijst. De rolstoelatleet uit Vrouwenakker veroverde zijn vierde Europese titel op rij. Geert Schipper verspeelde het brons na een penalty. In de overige klassen waren er ereplaatsen voor de Nederlandse paratriatleten en ’s middags ook bij […]

Het bericht Plat voegt nieuwe Europese titel toe aan imposante erelijst verscheen eerst op Transition.

EK naar Weert; Azuurblauw meertje; Rachel en Maaike in Bundesliga; Epinal – WTJ 518

3athlon.nl 2 years 3 days ago
DONDERDAG – Alle eer vandaag aan de Stadstriathlon van Weert. In de race om het EK triathlon 2019 versloeg het tegenkandidaat Kazan uit Rusland. Ik had nog nooit van de triathlon in Kazan gehoord, maar ze maakt deel uit van het populaire Ironstar-circuit. Maakt niet meer uit. Nederland staat qua organisatiegraad enorm hoog genoteerd bij tal van sporten en dat bleek vandaag weer met de toekenning van de Europese titelstrijd in de Limburgse stad. Renato Bertrandi, de Italiaanse voorzitter van de ETU maakte dat vandaag na afloop van het congres in Kitzbühl bekend. Daar wordt komend weekeinde het EK gehouden. Vreugde in het Nederlandse kamp bij voorzitter Wilfried Weekers, bij burgemeester Jos Heijmans (oorspronkelijk uit mijn geboortedorp Welberg afkomstig), bij sportgedeputeerde Ger Koopmans (bekend van Ironman Maastricht) en bij de NTB-bestuurders Wim van Ooijen en Martin Breedijk.   De burgemeester vond het binnenhalen goed voor Weert, Limburg, Nederland en de triathlonsport. En de NTB-preses zei: ,,De organisatie van dit grote evenement draagt ook bij aan de invulling van onze plannen om meer jeugd aan het bewegen te krijgen.’’  

foto Mario Nuyes

  Het EK 2019 wordt van 5 tot en met 9 juni 2019 gehouden. Te beginnen met een openingsceremonie en ETU-congres en randactiviteiten op het gebied van breedtesport. Startlocatie zal ook dan dat fabelachtige Blauwe Meertje zijn. Fascinerend trouwens hoe blauw die zandafgraving is. Foto’s en film tonen een azuurblauw meer. Bij het mooie weer van de laatste weken waan je je op Aruba. Toch is het gewoon Midden-Limburg. Het dagstrand gaat aanstaande zondag open voor het grote publiek. De triatleten hadden dus de primeur van het dagstrand en azuurblauwe zwemwater. Schitterend en wat zal dat mooie plaatjes opleveren bij het EK in 2019.
Hopelijk is dan Maaike Caelers in eigen huis ook van de partij. Stel je voor Marco van der Stel en Maaike Caelers Europees kampioen triathlon 2019. Het kan zo maar.     Nu was Maaike wel actief, maar niet in haar woonplaats. De Weertse is gek genoeg nog maar zelden op de eigen Stadstriathlon uitgekomen. Alle vaderlandse favorieten in één wedstrijd gieten, lijkt een onmogelijke opgave. Weert had een prachtig veld, maar de twee vrouwen die de laatste  zeven jaar internationaal aan de weg timmeren waren er helaas niet bij. Ze hadden verplichtingen aan hun Duitse formaties in de 1e Bundesliga van Kraichgau, daags voor de 70.3 Ironman. Het ging om Rachel Klamer en Maaike Caelers. Rachel, koud terug van haar avontuur op de halve in Samorin, werd in de Duitse stad prachtig tweede achter de sterke Duitse Olympia-ganger Laura Lindemann. Maaike was slechts 20 tellen later goed voor de vijfde plaats. Uit Weert nota bene, maar jammer genoeg is Maaike in eigen stad nog niet zo gek vaak van start gegaan.     In het Franse Epinal was het jaarlijkse buitenlandse uitstapje van de Gastelse triathlonvereniging TOGA. Op de door Romain Maurel gewonnen kwart afstand was Jan Moerings op een 47e plaats beste Nederlander. Jurgen Lazaroms werd 55e en Koen van Elteren 82e. Met een 15e en 16e plaats voor Vahalis-triatleten Peggie Wierda en Carin van den Bosch in de Schlosstriathlon van Moritzburg in een door Manuela Suss gewonnen race sluiten we de lange reeks wedstrijduitslagen af. Sebastian Guhr won bij de mannen en Han Boselie was op de 77e plaats beste landgenoot.  

  Niet helemaal, want het NK voor militairen was woensdag ook op Flevonice. Maar liefst 175 wapenbroeders en –zusters bijeen en als winnaar Willem de Vos van het Defensie Helikopter Commando en kapitein Andrea Jochems. Willem was vijf minuten sneller dan vorig jaar. Andrea zes. Ze snelde vrijwel alle mannen voorbij, in militair jargon heet dat ‘chicken’. Meer informatie volgt.   We moeten toch zo stilaan gaan voorbeschouwen. Zaterdag is het TriAmsterdam, de vervanger van ICAN (maar die naam gebruiken we niet meer) en ook de 20e Beach Challenge Kijkduin, de oudste crosstriathlon van ons land. Edo van der Meer, Christiaan Solleveld en Glenn Wesseling zijn kansrijk voor de zege. Specialisten als Joost  Christiaans en Ferdinand Oldeman zijn er ook. Net als de sterke Belg Tim van Daele en oud-winnaars Johan Neevel en Machiel Ittmann. Bijzonder is de deelname van meervoudig winnaar Rob Barel, die weliswaar in voorbereiding is op Ironman Nice, maar de jubileumuitgave niet wil missen. De organisatie is vereerd met zijn deelname en je weet het met Rob maar nooit. Silvia Brouwer won vorig jaar en de Friezin is wederom favoriet. Maar ook Ingrid van Lubek – net als Rob deelnemer aan de eerste triathlon op de Spelen 2000 – is van de partij. Fietsen doen de deelnemers door de vele badgasten bij mooi weer overigens steeds meer in de Puinduinen. Laura Hak en de Haagse Chantal Ruegg willen eveneens een podiumplaats bemachtigen. Op de korte afstand is de deelname van Lisa Westerhof weer gegarandeerd. Lisa is voormalig wereldkampioene zeilen in de 470-klasse en zilveren medaillewinnares op de Londense Spelen van 2012. Lisa is KLM-pilote. Behalve in de lucht is ze ook op het strand en in/op de zee in  haar element.   Morgen ook over het EK, de vele 70.3 Ironmans en TriAmsterdam, Speedman Groningen en Aalten.      

3Logica (5) – Frank Heldoorn: De Nederlandse mannen van de lange adem

3athlon.nl 2 years 4 days ago

De Nederlandse mannen van de lange adem

Onlangs verscheen er via Ironman nieuwsvergaarder Freddy Rosink een nogal ongenuanceerd stuk over het achterblijven van de Nederlandse mannen in de lange afstandsscene. Omdat een mening hierover van iemand die ooit Hawaii haalde via de loterij niet zo veelzeggend is, werd mij gevraagd deze column  te wijden aan dit onderwerp.  Mijn passie in de schijnwerpers. Daar werk ik graag aan mee!

Na mijn bondscoachschap (2007/2008) nam Guido Vroemen het stokje over en hij organiseerde meteen  “een dag van de lange afstand” om ideeën te vergaren en een gezamenlijkheid te creëren, waar het ging om het in de lift krijgen van de lange afstand. Hij  zag een neerwaartse spiraal van ons presteren op de lange afstand. Hier nogmaals de destijds door mij genoemde oorzaken op een rijtje, uitgebreid met mijn huidige inzichten. Een terugblik op dé wedstrijd, IM Hawaii:

 

Met uitzondering van Yvonne van Vlerken (2e 2008, 4e 2013) dateren alle top 10 klasseringen van Nederlanders aldaar  – ook die van de vrouwen) uit de jaren 90. Rob Barel heeft het mooiste lijstje met twee  4e plekken. In 1990 telden we maar liefst 2 Nederlanders in de top 10 (Rob en Henry Kiens). In 1991 bezetten “we” de 8e, 11e, 12e en 31e stek. Iemand die dat destijds op waarde schatte?

We vonden het – maanden later lezend in de bladen – de gewoonste zaak van de wereld. Verder waren Jos Everts, Ben van Zelst, Jan vd Marel en ondergetekende goed voor top 10 klasseringen. De laatste top 10 klassering bij de mannen – mijn 7e plek in 1999 – is natuurlijk veel te lang geleden.  Axel missen we in dit rijtje, omdat hij ervoor koos daar niet mee te doen. Maar het niveau had ie waarschijnlijk wel degelijk.

“Ja, maar het niveau is nu veel hoger! ”  krijg ik dan als respons. Aha, dus ontwikkelingen die een ieder in de wereld kan aangrijpen zijn Nederland overgewaaid? Ik ben even in de looptijden gedoken voor een blik op de ontwikkelingen, omdat op de huidige carbonvliegtuigen het fietsen  iets eenvoudiger is geworden. Let wel, in de jaren ’90 was het loopparcours – inclusief de beruchte “Pit” -vele malen lastiger dan het huidige. In 1999 –  mijn laatste top 10 –  liepen 26 atleten onder de 3 uur. In 2000 –  mijn afscheidsjaar op Hawaii en iets te veel vrijbuitend voorafgaande de wedstrijd, ik werd er 23e en ook die klassering wacht nog op verbetering! – liepen er 21 stuks onder de 3 uur. In 2011 liepen er 15 Pro’s ,  3 pro vrouwen en nota bene  Bas Diederen onder de 3 uur. Hij werd er 26e overall mee. Hier kom ik zo op terug.  Vorig jaar  liepen er 21 atleten onder de 3 uur, inclusief 2 vrouwen. Daar was voor het eerst iemand qua looptijd sneller dan het marathonrecord dat stamde uit ’89! Op een “eenvoudiger” loopparcours.  Daarmee kom ik bij – m.i. – de oorzaken.

Fietsen telt. En fietsen telt door. Intensief zwemmen en fietsen laten hun sporen na. Men is tegenwoordig vooral bezig met “aansluiting” houden t/m het fietsen. En dan kan het dus een voordeel zijn als je niet kunt zwemmen, want dan moet je je eigen ding doen. Zo deed de Duitser Patrick Lange dat vorig jaar. Ver achter de groep fietsend en goed doserend leverde dat de snelste looptijd en een 3e plek op. Als matig zwemmer liep ik in ’99 met een marathon van 2u51 van de 17e naar de 7e plek, de een na de ander uit de kopgroep verslindend. Misschien moeten we dat de “over de kop groep” gaan noemen? Bas Diederen’s goede prestatie uit 2011 heeft ook te maken met het feit dat ie als later gestarte age grouper – ik bedoel bij de age groupers  gestarte prof – zijn eigen race kon en moest doen. En dus een keurige 2u58 liep.

Geduld telt ook. Lange Afstand is een choice of passion en je hebt jarenlange trainingsarbeid nodig om op de toppen van je kunnen te komen. En dat geduld ontbreekt vaak. In 2007 kwam er een talentvolle nieuwe lange afstander naar me toe met de mededeling “die 7e plek van jou op Hawaii gaat eraan”. Het liep net even anders. Als je geen idee hebt wat het niveau is aldaar,  moet je er geen uitspraken over doen.  Zo las ik enkele jaren geleden ook dat een andere spijtoptant op een podiumplek in Hawaii mikt. Hawaii moet nog gehaald worden. Een ander ging zich wel plaatsen voor Hawaii maar ik had ‘m al lang kunnen vertellen dat dat er niet in zit. Kortom, in Nederland ben je best snel “goed”,  maar blijf dan wel realistisch en bescheiden. Ik gebruikte net bewust het woord “spijtoptant”.  Want als je uitgerangeerd bent op de OD , kun je niet zomaar even de overstap maken. Dat heeft jaren nodig. En nee, de halve is geen lange afstand. Die ligt qua intensiteit zó dicht bij de OD dat die overstap er geen is. Hoe belangrijk geduld kan zijn? Hierbij het rijtje Hawaii klasseringen overall van Faris-al-Sultan van 1999-2005: 53- x – 27 – x – 7 – 3 – 1. Carlo: getriggerd?

De rol van de NTB telt. In “mijn” tijd waren er geen faciliteiten voor jonge aanstormende triatleten, anders dan het organiseren van deelname aan kampioenschappen. Zoals de meesten werd je vroeger aangestoken door de TV beelden van Almere. Almere was hét. Daar wilde je schitteren als je later groot was. Ik bracht posters rond voor de wedstrijd. Schouwde er met kippenvel toe. En stond er als broekie van 21 aan de start. Met 7 ritten van 200km in 15 dagen in de benen. Ook ik wist toen nog niet veel van trainen. Na de aankondiging dat triathlon Olympisch werd kwam er NOC/NSF geld en werden alle talenten richting de OD getraind. En van daaruit ondernamen soms enkele spijtoptanten de overstap naar het lange werk, maar de uit passie geboren keuze verdween. En dan hou je dat niet zo lang vol.

Het kwalificatiesysteem is nu anders geworden. Met name prijziger, omdat je nu de wereld rond móet om je punten te verzamelen. Vroeger hoefde je als prof “alleen maar” één van de meestal 2 slots te bemachtigen. Je kwam elkaar wel wat vaker tegen omdat er veel minder Ironmans waren. Maar moest je natuurlijk wel je geld bij elkaar verdienen. Ook ik deed in 1994 4 hele triathlons om mijn bestaan bij elkaar te schrapen. Geen suikeroom te bekennen. Een keuze voor de lange afstand is nu dus wel eenvoudiger geworden. Prijzengeld verdienen is  gemakkelijker geworden met de enorme spreiding van wedstrijden van IM en Challenge. Het regent top 10 klasseringen wereldwijd. Tja, maar da’s nog niet die ene.

Aan mij kan het niet liggen. Al jaren sta ik ter beschikking om mijn kennis en ervaring te delen als trainer/coach. Maar in NL is het niet zo gebruikelijk om ervaringsdeskundigen op de lange afstand in te schakelen. Veel van de Hawaii winnaars en top  10 finishers van de laatste jaren gingen te rade bij Dave Scott en/of  Mark Allen. De geheimen van een hele triathlon zijn te koop. Alle processen moet je beheersen voor een succesvolle lange afstand: Training, mentale aspecten, verzorging. Ik zag/zie het regelmatig misgaan op het gebied van verzorging. Nog steeds lees ik over maagproblemen, kramp e.d.. Het deed mij besluiten een nalatenschap te maken in de vorm van software voor iedereen die aan triathlon doet en gezond start- en eindstreep wil halen van welke afstand dan ook. Met een gezonde dosis zelfkritiek ga je na de wedstrijd al die processen bekijken en verbeteren. Aan (zelf)kritiek ontbreekt het vaak in Nederland. Alles  – inclusief het finish halen – wordt tegenwoordig  bejubeld met “bikkel, klasse, karakter” en wat al niet meer op Facebook. In een gematigd klimaat wordt kritisch je processen bijsturen niet gestimuleerd.

Laten we dat klimaat veranderen. Atleten voorop!

EK triathlon 2019 toegewezen aan Weert

transition.nl 2 years 4 days ago

De Europese kampioenschappen triathlon 2019 zijn vandaag door de ETU toegewezen aan de Stadstriathlon in Weert Dat heeft voorzitter Renato Bertrandi van de European Triathlon Union vanochtend bekendgemaakt na afloop van het ETU-congres in het Oostenrijkse Kitzbühel. Weert kreeg de voorkeur boven de kandidatuur van de Russische stad Kazan. Burgemeester Jos Heijmans van Weert en […]

Het bericht EK triathlon 2019 toegewezen aan Weert verscheen eerst op Transition.

Geslaagd!; EK-brons voor supermoeder Gerda; races, uitslagen en tri Leidschendam – WTJ 517

3athlon.nl 2 years 5 days ago

Woensdag was ook voor veel afstuderende triatleten een feestelijke dag. Zij vernamen of ze al dan niet geslaagd waren voor de middelbare school. In de meeste gevallen was dat een ‘yes’ en het leverde feestelijke plaatjes op. We vonden die van Nikita van den Ouden de meest uitbundige: vrolijke meid uit het Zeeuwse Rilland, oranje jurkje, sprongetje van vreugde en de vlag uit. Het volmaakte geslaagdenplaatje en meteen symbool voor al onze geslaagde sporters uit tri- en duathlonland. Allen gefeliciteerd en wie een herkansing heeft: veel sterkte, nog even doorblokken en daarna weer lekker trainen.   Waar waren we met de wedstrijden gebleven? Het EK CHallenge halve afstand nog even in herinnering roepen. Een dolgelukkige Patrick Dirksmeier uit Duitsland liet zich in het Deense Herning kronen tot Europees kampioen. Hij had het niet verwacht. Camille Pedersen maakte haar favorietenrol waar. Over de Nederlanders hadden we het echter nog niet. De traditie wil dat er minsten één medaille mee naar Holland gaat. Die eer was dit keer weg gelegd voor Gerda Sollie. De 57-jarige Groesbeekse haalde brons op het EK. Ze vond het zwemmen heerlijk, maar het fietsen door de heuvels en sterke wind zwaar. Bovendien kreeg ze nog kramp in de laatste loopronde. Gerda, moeder van zes (!) kinderen (allemaal twintigers)  richt zich nu op het volgende EK, dat in Almere. Daar was ze twee jaar terug al Nederlands kampioene 55+, nu gaat de dierenarts/basispsycholoog voor Europees goud. Een energieke vrouw als je bedenkt dat ze behalve de zes eigen kinderen ook nog eens pleegmoeder is in de crisisopvang.     Geke Venema ging ook uit van een medaille, maar de F50-categorie was in Herning ongemeen sterk. De Friezin moest genoegen nemen met een vijfde plaats. Verder werd Ingrid Eelkema zesde F35, Laurens de Kroon tiende M30 en Dennis van de Worp 24e M40.   Uit die andere Challenge in het prachtige Venetië – met afstand het mooiste decor voor een triathlon – waren naast Dirk Wijnalda (4e) en Stefan Overmars (8e) nog een paar Nederlanders actief. Mark Overtoom werd 15e bij de senioren-amateurs, Wilfred Wever 39e bij de masters.   In het Australische Cairns was het zondag te doen. Zowel een Ironman als een 70.3 IM. De Australiër Joshua Amberger won voor het eerst een Ironman en dat in een snelle 8.02 uur, waarmee hij landgenoot Joe Gambles en Braden Currie enkele minuten voorbleef. Bij de vrouwen dook Sarah Crowley zelfs onder de negen uur: 8.58.14. Vier Nederlandse deelnemers, waarvan de in Queensland woonachtige Saskia Jurriaans met een 16e plaats de opvallendste prestatie leverde. Ze werd er tevens tweede F30 mee. Dave Lommen was de beste Nederlandse man op een 167e plaats in 10.19 uur. De 70.3 was minder sterk bezet. Dan Plews en Madi Roberts wonnen. Evert Willeumier was van de drie Nederlandse expats de beste: 255e op ruim een uur van de winnaar.     De andere Ironman was in het Amerikaanse trainingsoord Boulder. Timothy O’Donnell trok de race naar zich toe in 8.13 uur. De Britse Rachel Joyce klopte de nummer drie van Hawaii Heather Jackson op overtuigende wijze. Drie Nederlandse agegroupers met Niels Oomkes op een 151e plaats in 11.36 uur als beste.   Op de 70.3 Ironman van Wisconsin (voorheen een Rev3 wedstrijd) geen Nederlanders, wel de Arubaan Andy Richmont. Hij finisht 264e op 1.20 uur van winnaar Ryan Giuliano, de Amerikaan. Winnares is de Amerikaanse Danielle Vsetecka. Ruim 2400 startende.   In het Japanse Centrair Chita Peninsula nóg een 70.3 Ironman en hier het Australische tweetal Ryan Fisher en Laura Dennis dat aan het langste eind trekt. De gisteren genoemde 70.3 IM Zürich was overigens niet nieuw. Het is de vertrouwde race in Rapperswill-Jona, die al voor het tiende jaar deel uitmaakt van het 70.3 Ironman-circuit.   De 70.3 IM Eagleman in het Amerikaanse Cambridge (geen studentenstad!) kreeg twee Nederlanders aan de start. Edwin Lohmann werd 138e op een uur en een kwartier van de Australische winnaar Sam Appleton. De vrouwenzege was voor Lindsey Jerdonek.     Geen Nederlanders dit jaar op de volledige afstand van de Wasserstadt Triathlon van Hannover, waar eerder Eddy Lamers, Thijs Koelen en Christel Muis zegevierden. De winst op deze kleinschalige hele triathlon ging nu naar Ulf Lange en Verena Lipps. Wel op de halve triathlon trouwens: Peter-Jan Mol van Cerberus klasseerde zich als 38e en zesde M45. De winst ging daar naar Maik Sobiech en Katrin Friedrich.     We eindigen de schier onafzienbare rij met wedstrijdresultaten met de vrijdag reeds gehouden triathlon van TTL in Leidschendam. De 1/8e voor volwassenen werd gewonnen door Jim Doornbosch, die Elmer Jansen en de teruggekeerde Miquel van Tongeren (in jaren negentig een sterk du- en triatleet uit Zeeland)  klopte. Hanneke de Boer-Bouma klopte Linda van Vliet in een boeiend duel. Kirsty van der Geest finishte als derde. Bij de jeugd gingen de zeges naar Stijn laFontaine en Julie den Dekker. Derde jongen was trouwens Robin Schols, die zo’n beetje overal aan de start staat.  

Paratriatleten grote medaillekandidaten op EK triathlon

transition.nl 2 years 5 days ago

KITZBÜHEL (AUT) – Een deel van de Europese triathlontop komt dit weekeinde in actie tijdens het Europees kampioenschap over de olympische afstand in Oostenrijk. Marco van der Stel is in Kitzbühel de enige Nederlandse vertegenwoordiger in de eliteraces. Vijf paratriatleten strijden namens Nederland ook om de Europese titels, met Jetze Plat als titelverdediger in de […]

Het bericht Paratriatleten grote medaillekandidaten op EK triathlon verscheen eerst op Transition.

Mark, Maud en Riikka goed in XTerra Namur; Bobs misser in Bonn; Vrijenburgbos en meer – WTJ 516

3athlon.nl 2 years 5 days ago
DINSDAG – Grappig om te lezen hoe ongeduldig onze lezers zijn, omdat bepaalde wedstrijduitslagen nog niet aan bod zijn gekomen. Ja, dat heb je met een weekeinde van 37 wedstrijden. Dat past niet allemaal door één deur. We willen de WTJ’s ook niet al te lang maken en in deze hoogtijdagen van juni zit ik doorgaans al op drie A-viertjes. Snel verder dus met hetgeen hier nog op de stapel ligt.   De XTerra in Namen bijvoorbeeld. In twee jaar tijd een grote wedstrijd geworden met veel XTerra-vedetten. Jammer dat we in dit circuit geen Nederlandse wedstrijd meer kennen, nadat een paar jaar Kijkduin de crosstriathlon onderbracht bij XTerra. Maar na een paar jaar wil zo’n commerciële partij ook geld zien en daar is niet iedere organisatie klaar voor. Terug naar de schitterende Citadel van Namen, waar ik in mijn jeugdjaren menig vakantie doorbracht. Drievoudig wereldkampioen Ruben Ruzafa Cueto was in zijn element. In de Maas zwom hij met de beteren mee, op de ATB had de Spanjaard snel een voorsprong van twee minuten op de Zwitser Xavier Dafflon en Yeray Luxem, de Belg. Groter werd het echter niet en dan was er tenslotte de zware Esplanada een stevige trap op de top van de Citadel. De top drie bleef in dezelfde volgorde tot aan de finish. In het ijzersterke veld klasseerde Mark Hamersma zich keurig als vijftiende op zestien minuten van krachtmens Ruzafa. Van de 600 (!) triatleten zaten in de top honderd verder nog: 48.Joost Christiaans (zelfde startnummer 337 als partner Nicole Voet in Ravenstein!); 51.Ferdinand Oldeman; 70.Klaas-Jan Arkema; 76.Marcel Molendijk (triathlonpionier Bosbaan 1982); 78.Lars van der Eerden; 90.Waldo van Hemert. Bij de vrouwen prolongeerde de Tsjechische Helena Erbenova haar zege van vorig jaar. Globetrotter Carina Wasle werd tweede, de Française Morgane Riou derde. Onze vrouwen weerden zich kranig. Maud Golsteyn kwam als zesde op de Citadel aan, Rikka Vreeswijk daar meteen achter en dat was ook goed voor de zege F45. Sanne van Paassen viel helaas uit.   Over de 1/3e in Bonn hadden we het zondag al even. Moet een aparte ervaring zijn om 3,8 kilometer ruim binnen het half uur af te leggen. Met de stroom mee in de Rijn gaat het vanzelf, vandaar dat de eindtijden doen denken aan die van Oud Gastel en Aarschot (allebei 1/3e maar daar wordt 1,3 kilometer gezwommen). De Duitsers waren superieur met Horst Reichel en Verona Walter voorop. Sandra Wassink-Hitzert werd maar nipt geklopt. Dave Rost was niet alleen tiende, ook eerste H45. Maarten Vermeulen finishte 24e en Bob Martens noemde Bonn een van de mooiste triathlons ooit gedaan, maar hij maakte wel de grootste blunder in zijn carrière door eerst in het midden van de Rijn te zwemmen om maximaal te profiteren van de stroming. Toen hij bij de Kennedybrug eruit moest stappen, was het te laat: hij was er tien meter voorbij en kon met veel pijn en moeite tegen de stroom in aan de kant komen. ,,Zonder de helpende hand van een vrijwilliger was ik nu in de Noordzee terecht gekomen.’’ Altijd lachen met Bob. Hij werd 28e overigens. De M70-zege ging uiteraard naar Hans van der Linden. Ook voor hem was het een bijzondere ervaring. Bij de vrouwen eindigden Heleen Moes en Ann Kuijpers 31e en 32e.   We gaan naar de laatst overgebleven Nederlandse wedstrijd van afgelopen zondag. De Vrijenburgbos zwemloop nabij Barendrecht. 010 SwimExperience houdt in de aanloop naar het WK Rotterdam een groot aantal kennismakingsevenementen. Deze zwemloop was er daar een van. Maarten Bakker won voor Hidde Weersma en Olaf Brouwers. Joyce van ’t Hof, Patty Kuiper en Naomi Streefkerk kwamen in die volgorde binnen over de halve afstand. De jeugd-zwemloop ging naar Robin Schols en Indy Konings. Bas van den Nouwelant en Jorinde Hettich wonnen de mini-afstand. Of eigenlijk het meisje voor haar, dat haar naam vergat door te geven…   De 70.3 Ironman Zürich is een nieuwe op de almaar uitdijende IM-kalender. De Zwitserse wedstrijd kreeg dankzij de Helveten een sterke bezetting en Ruedi Wild en Daniela Ryf als ‘thuiswinnaars’. Wild pareerde alle aanvallen van de Zuidafrikaan James Cunnama. Sven Riederer grossiert nog steeds in bronzen medailles. Na twee Olympische nu ook in de Zürich 70.3. Beste Nederlander was de in Zwitserland woonachtige fysiotherapeut Anton Smit, vorig jaar nog op Hawaii. Anton werd 188e en zevende M45. We tellen de als vierde eindigende Jan van Berkel niet meer mee voor TeamNL. Beste Oranje-dame was Mariska van Wengen op een 155e plaats een daarmee achtste F45. In totaal 38 Nederlanders beleefden de Züricher primeur.     Van Kraichgau kwamen al wel de topprestaties in WTJ 514 van zondag voor. Bas Diederen vijfde, Yvonne van Vlerken tweede. ’s Lands sterkste duo op de lange afstand weet gelukkig nog lang niet van ophouden. Drie jaar is Kraichgau nu Ironman na eerst zes jaar als Challenge gefungeerd te hebben en ook twee keer het EK in huis te hebben gehad. Het was de vierde overwinning van Sebastian Kienle voor eigen publiek. Laura Philipp won voor het eerst, terwijl de geheel in roze gestoken (inclusief fiets) Yvonne al voor de vijfde (!) keer een podiumplekje innam. Er waren meer prijswinnaars trouwens. Zo was Concetta Pichierri eveneens goed voor een tweede plaats, maar dan F45. Concetta werd 28e in totaal. Op een 36e plaats finishte Esther van Duijnhoven, tevens vierde F45. De Almeerse Ingeborg Schoonackers veroverde een derde plaats bij de F60-categorie. Bij de mannen was na Bas tweede Nederlander zijn bijna naamgenoot Luc Dieteren, tevens vierde M55. Daarna volgden Bas Groothedde en een puike prestatie leverde ook Erwin Kwakernaat (zoon van) van Team4Talent, vierde Nederlander en 237e op een totaal van 1865, waaronder 68 ‘dutchies’.     Saillant detail: Erwin fietst op de tweewieler, waarmee Bas tot vorig jaar uitkwam voor het team. Dat het een snelle bolide is, moge duidelijk zijn: Erwin was slechts 12 minuten langzamer dan de voormalig kopman van het team en een minuut sneller dan Yvonne! Teammaatje Coen Barten debuteerde ook voortreffelijk trouwens.   Ook bij onze Oosterburen was de Aachsee triathlon van Bocholt. Niet met de grootste namen, wel prachtig georganiseerd. De halve afstand ging naar Alexander Janitzki, die als enige net binnen de vier uur bleef. Holtenaar Mark Muller werd zeven minuten later als nummer drie binnengehaald. Marco van Dijk was 15e en eerste M50. Eén van de weinige profi’s was Mareen Hufe. De Duitse won dan ook overtuigend. Twee Nederlandse vrouwen in de top tien: Marian van Hilst zevende en Dorothé Vrieze tiende, daarmee respectievelijk tweede F45 en winnares F50. Ook de prestaties van Mieke Prins (12e) en Anneloes Zuiderveen (15e) mochten er wezen. Op de Olympische afstand ging de winst naar Cindy Brussé en werd Edwin Wentink derde. Fenna Heijnen finishte als vijfde, Anne Oltvoort en Welmoed Meindertsma negende en tiende.   De laatste (voor vandaag) is de Internationale Double Ultra triathlon eveneens in Duitsland, in Emsdetten om precies te zijn. Ik dacht dat de dubbeles, driedubbeles etc. waren uitgestorven, maar aan deze race deden liefst 59 kilometervreters mee. Winnaar werd de Pool Robert Karas, die wel vaker extreme races doet en dat alles in 19.44 uur. De Belg Kenneth Vanthuyne werd op 1.40 uur derde. Enige Nederlander was John Roring van TC Twente. De Tukker deed over het zwemmen, de 76 rondjes (!) fietsen en de 60 rondjes lopen 26.28.39 uur. Dank Remko Siers voor het doorgeven onder het kopje ‘in het kader van zware wedstrijden’.
Tot morgen. Met – geloof het of niet – nog meer recente wedstrijduitslagen….  

Marco Akershoek (FUSION) – de Nederlandse verrassing van Weert !

3athlon.nl 2 years 6 days ago

Foto’s Ludo-Grafica.nl

Marco Akershoek liet de week na het NK in Amsterdam (vierde plaats) in Weert alle Nederlanders achter zich en draaide zijn beste internationale wedstrijd in zijn carrière . De FUSION-atleet finishte als eerste Nederlander op een 8e plaats. Akershoek, tegenwoordig werkzaam als grotbiker,  vertrok aan het begin van seizoen 2017 van het NTC en zocht zijn heil opnieuw bij trainer bij Eric van der Linden. 3athlon.nl sprak met Marco Akershoek.

  “Ik merkte en voelde dat ik niet meer op mijn plek was binnen het NTC door allerlei redenen en oorzaken. Vervolgens had ik ook een minder seizoen gedraaid door mijn studie, waardoor ik qua prestaties een beetje op de wip zat, qua selectie en eigenlijk maart/april 2016 al besloten om op een ander weg verder te gaan en dat is Eric van der Linden geworden. Met hem had ik al vier jaar getraind en dat gevoel en die klik hebben we weer opnieuw opgezocht”       Grotbiker De baan als “grotbiker” nodigt uit tot verdere uitleg; “Ik verzorg educatieve en sportieve fietstochten van anderhalf uur, 40 meter onder de grond in de grotten van Valkenburg. In het donker in een doolhof van 70 kilometer aan gangenstelsel. Ik doe dit vooral in de weekenden. Zaterdag voor de wedstrijd in Amsterdam nog van 9.45-19.00 onder de grond gezeten en 5 tochten gereden. Zaterdag voor Weert ook nog twee keer.” De wedstrijd in Weert. “Na de 4de plek en een goede wedstrijd in Amsterdam was het zaak om dat in Weert nog eens dunnetjes over te doen. In internationale races racete ik normaal altijd in het pakje van de NTB. Aangezien ik nu onder Eric Van der Linden train, buiten de NTB om, kon ik mooi mijn gloednieuwe FusionSLI pak aan waar ik ook Amsterdam al tot een goed resultaat kwam. Dit triathlonpak is speciaal voor de atleten van CanyonFusion gemaakt om zowel in de Eredivisie als ook internationaal mooi en snel aan de start te verschijnen. Meer over het pak aan het einde”.   “Het was een non-wetsuit swim, wat voor de goede zwemmers een voordeel is. De start was lastig met de ongelijke ondergrond bij het rennen. Ik had een mindere start daardooe en moest meters goed  maken door aan de zijkant langs het veld te zwemmen. Dit verliep goed en zo kwam ik als 12de het water uit samen met de Nederlanders (Menno, Donald, Jardy), die ik tijdens het NK ook al tegen was gekomen. Vandaag hadden we een stuk meer goede zwemmers om ons heen en vanaf het begin ging het gelijk heel hard op de fiets”.   “Met vol de wind in de rug, ging het gelijk hard en werd er af en toe goed rond gedraaid. De groep was eigenlijk net iets te groot om echt goed samen te kunnen werken, maar al met al ging het hard genoeg. De achtervolgende groep, met een aantal snelle lopers, konden we zodoende op afstand houden”.     10 seconden maakten het verschil “Een goede kilometer voor het einde van het fietsen sprong ik attent mee met een Zwitser en zo pakte ik een kleine 10sec op de groep bij het ingaan van de wissel. Een belangrijke 10sec bleek achteraf”.     “Van kop af aan begon ik aan het lopen door middel van de snelste wissel tijd en gesteund door het vele Nederlandse publiek werd ik vooruit gestuwd. Na 2.5km dacht ik bij mezelf “dit ga ik niet volhouden’’ maar wat bleek:  Ik kon blijven gaan. Er kwam wel een aantal man voorbij maar nog niet extreem veel en het tempo verzwakte niet extreem zoals in Amsterdam misschien nog wel het geval was. Mede daardoor kwam ik heel uitbundig als 8ste over de finish. Dik tevreden en ook nog eens eerste Nederlander. De 10sec er bij opgeteld had ik al 12de geweest en had ik moeten sprinten met Tim van Hemel die nu 12de was. Alles viel op zijn plek zullen we maar zeggen”.   Ontlading en emotie     “De vreugde en ontlading kwam ook vanwege het feit dat ik de afgelopen 5 a 6 jaar overwegend wedstrijden heb gehad, waarbij mijn lichaam iets anders deed dan wat mijn hoofd wilde. Hierdoor was het loopniveau niet altijd wat het zou kunnen en moeten zijn. In Amsterdam en Weert waren ze wel in perfecte harmonie. Dat gevoel, die pijn en die kracht is zo lekker om te voelen. Ook al had ik 40ste geworden, dat had niet uitgemaakt. Het gevoel wat je dan, hebt is het lekkerste wat er is, maar ook het pijnlijkste”.   Wonderpak ?

“Dan het FusionSLI pak. Het zit heel comfortabel,  mede doordat er op de romp componenten zitten die flexibeler zijn, waardoor, ondanks dat het pak strak zit, je toch genoeg ruimte hebt om goed te kunnen ademen. Dat is voor mij wel iets waar ik heel blij mee ben. Daarnaast zit er ook een klein zeempje in, persoonlijk vind ik dat altijd wel fijn, maar daar zullen de meningen over verdeeld zijn.
Of het toeval is: drie races in het nieuwe FUSIONpak, drie maal een goed resultaat , ik denk het dus niet!”

Doelen

Aankomende zaterdag is op de geboortegrond van Marco Akershoek, Goeree-Overflakkee, na jaren van afwezigheid, de triathlon aldaar. Tot zijn grote spijt kan hij daar door werkzaamheden niet starten.
Zijn doelen voor dit jaar zijn de ETU CUP wedstrijden in Holten en Wuustwezel en de World Cup races in Tisjauvaros en  Karlovyvary om daar zijn huidige vorm verder ten toon te spreiden en punten te verzamelen.
Het einddoel is tenslotte starten in de WTS-series.
Het seizoen beeindigd de Ouddorper van geboorte als PRO in de 70.3 Challenge van Mallorca, om daar zijn resultaat van vorig jaar te verbeteren.

 

 

   

Richard Murray: Ups & Downs

transition.nl 2 years 6 days ago

Richard Murray kenden we eerst vooral als de vriend van Rachel Klamer, maar al enkele jaren is de 28-jarige Zuid-Afrikaan één van de hoofdrolspelers in de World Triathlon Series. Na twee olympische cyclussen en zijn rollercoaster jaar in 2016 — toen hij zijn sleutelbeen brak en net naast het podium eindigde tijdens de Spelen in […]

Het bericht Richard Murray: Ups & Downs verscheen eerst op Transition.

Pages