Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Lukas Bosmans pakt uit met sterk fietsnummer en wint in Aarschot

3athlon.be 5 days 9 hours ago

Lukas Bosmans heeft zondag de Hageland Powertriatlon gewonnen, een triatlon over de 1/3de afstand. In de slotmanche van de Tri Nations Cup (met Bonn in Duitsland en Oud-Gastel in Nederland als overige wedstrijden) pakte ‘Bossie’ uit met een sterk fietsnummer. Hij zette de concurrentie op minuten en liep vervolgens vlot naar een verdiende overwinning.

De triatleet van TDL-Forsite had op voorhand gemikt op een plaats in de top-5, maar Lukas zit in de vorm van zijn leven. De eerste helft van het triatlonseizoen liet hij wat aan zich voorbijgaan omdat hij focuste op de marathon. Maar ondertussen is Lukas weer top. Hij verloor net geen drie minuten in het zwemmen op Thomas Jurgens, die halfweg de 60 km fietsen pech had en uit de wedstrijd verdween.

Sterke fietsproef van Bosmans

Lukas rukte op de fiets op naar de leidersplaats en stoomde stevig door. Hij wisselde als eerste, maar kreeg in het lopen de jonge Yorben Verboven achter zich aan. Zowel Lukas als Yorben hielden tijdens de 15 km lopen hetzelfde snelle tempo aan zodat het gat niet kleiner werd. Lukas won in 2u46’39.

Yorben Verboven werd knap tweede op drie minuten van Bosmans. De jonge KTT-atleet kwam na 2u49’44 binnen. Bart Borghs had nog eens een goeie triatlon in de benen zondag en pakte de derde plaats in 2u52’48. Hij klopte met een handvol seconden Laurens Verluyten voor het podium. Ruben Geys werd dertiende en pakte de eindzege in de Tri Nations Cup.

Deborah Ghyselen wint bij de vrouwen

Bij de vrouwen ging de overwinning naar Deborah Ghyselen, die het haalde van een sterke Elke Dom. De specialiste van de lange afstand deelde haar wedstrijd goed in. Ze moest na het zwemmen wel in achtervolging op Estelle De Groot en Kristel Imbo, maar op de fiets nam ze de leiding in handen. In de tweede helft van het fietsonderdeel zag ze Deborah Ghyselen terugkomen.

Duatlete Deborah Ghyselen liep sterk en won de Hageland Powertriatlon in 3u17’08. Elke Dom werd tweede in 18’58, een mooie prestatie voor de triatlete die meer in Italie en Monaco te vinden is dan in Belgie. Ze is geen veelwinnares maar bewees op de lange afstand al een paar keer haar kunnen. Kristel Imbo liep in 3u20’35 naar de derde plaats, nadat ze twee weken geleden ook al de sprinttriatlon van Vilvoorde won. Evelyn Bosch werd vierde in 3u22’45.

Deborah: “Niet opgebrand op de fiets”

Deborah Ghyselen was tevreden met haar overwinning. “Het was een mooie wedstrijd, maar wel een pittig parcours,” vertelt Deborah. “Ik heb me wat ingehouden in het fietsen, zodat ik niet opgebrand zou zijn. En dat had resultaat, want ik heb nog eens een goeie run kunnen lopen ook,” aldus Deborah, die ook al in de triatlon van Stein vorige week op het podium stond.

Sprint voor Stef Corthouts en Hanne Peeters

In de Hageland Plastriatlon, de wedstrijd over de sprintafstand, ging de overwinning naar Stef Corthouts voor Alexander Wayaffe en Milan Leys. Bij de vrouwen was Hanne Peeters voor eigen volk de beste voor Karolien Weuts en Margot Moerman.

Eerste editie Challenge Vietnam prooi voor Steven McKenna en Laura Dennis

3athlon.nl 5 days 14 hours ago

De Australiërs Steven McKenna en Laura Dennis hebben afgelopen nacht (Nederlandse tijd, red) de eerste editie van Challenge Vietnam op hun naam geschreven. Mckenna deed dat in een tijd van 4:05:03 en Dennis deed dat in een tijd van 4:31:34.

De eerlijkheid gebied te zeggen dat deze eerste Challenge Vietnam misschien nog niet het allersterkste pro-veld kende, maar dat maakte de wedstrijd er niet minder interessant om. Het was in ieder geval Mckenna die het verschil maakte tijdens het fietsen en lopen. Hij kwam na 26:44 minuut nog tegelijkertijd uit het water met de Taiwanees Chang Tuan Chun, maar tijdens de daaropvolgende onderdelen bleek McKenna net een maatje te groot voor Tuan Chun. Uiteindelijk pakte de Australiër het goud na 4:05:03, ruim zeven minuten voordat Tuan Chun het zilver opeiste. Weer ruim zeven minuten later, bijna acht minuten zelfs, pakte de Australische Samuel Tebeck het brons in een tijd van 4:20:08.

(tekst gaat verder onder foto)

McKenna pakt het goud. (Foto: Challenge Family)

Bij de dames stond er geen maat op Laura Dennis. De Australische bleef met een eindtijd van 4:31:34 haar landgenoten Lisa Tyack en Emily Donker ruim voor. Tyack finishte na 4:54:39 en Emily Donker na 5:28:33. De op z’n zachtst gezegd tegenvallende eindtijden konden vanzelfsprekend geen roet gooien in het Australisch’ feestje.

The post Eerste editie Challenge Vietnam prooi voor Steven McKenna en Laura Dennis appeared first on 3athlon.nl.

Joachim Wera en Katrien Maes halen hun gram in eigen huis

3athlon.be 6 days 12 min ago

In Aalst stond voor het eerst de sprinttriatlon op het programma. In en rond sportdomein Schotte konden de atleten zich uitleven over 750 meter zwemmen in de Dender, 21km fiets in en rond Aalst en Erembodegem en nog eens 5km lopen rond het nieuwe triatlon epicentrum. Joachim Wera en Katrien Maes schonken hun thuisclub 3PT-Solidpharma, die samen met atletiekclub Alva instond voor de organisatie, meteen een mooi geschenk door de eerste editie op hun naam te schrijven

beklijvende eindsprint bij heren

Joachim Wera kwam met een kleine bonus op 3PT-teamgenoot Brecht Van Vooren uit de Dender maar al snel vormden de twee het leidersduo die de wedstrijd zouden bepalen. Samen kwamen ze de wisselzone binnen na het fietsen en tot 4950 meter zouden ze samen beginnen aan de laatste rechte lijn. De twee losten elkaar voor geen vin maar Joachim Wera beschikte over het snelste eindschot en bezorgde zo zijn nieuwe team wel een heel bijzondere overwinning in eigen huis. Brecht Van Vooren moest volledig moegestreden tevreden zijn met de twee plaats. Na het tweetal mocht nog een derde atleet de 3PT-brigade mee op het podium: Brecht De Smedt op drie. De thuisclub maakte er in Aalst overigens een volledig feest van want de top 6 werd volledig bezet door Solid-Pharma.

Katrien Maes van begin tot eind solo

Bij de dames was de strijd om de zege minder spannend. Katrien Maes duldde geen tegenstand en ging al van bij het zwemmen aan de leiding. In het fietsen bouwde ze haar voorsprong verder uit en kon zo met een gerust moed beginnen aan de laatste 5km lopen. Zo schonk ze haar team een perfecte 2 op 2 in Aalst. Jonie Vanhoutte kwam als vijfde uit het water maar zette in het fietsen en lopen de scheven situatie recht en was zelf een overtuigende tweede. Shelsea Weyn, ook 3PT-atlete, mocht als derde mee op het podium.

Sprinttriatlon Vilvoorde met selectie old school foto’s van finishfoto.be

3athlon.be 6 days 10 hours ago

In alle drukte van de afgelopen weekends waren we nog niet toegekomen aan een uitgebreid verslag van de sprinttriatlon in Vilvoorde. Omdat een beeld meer zegt dan duizend woorden, brengen we graag nog even de foto’s van de top-drie van de sprinttriatlon van Vilvoorde. Tim Van Hamme won voor Alexander Wayaffe en Ruben Robberechts. Bij de vrouwen was Kristel Imbo sneller dan Joni Meere en militair kampioene Pauline Teirlinck. De foto’s zijn van de nieuwe service van 3athlon.be oprichter Jim De Sitter, die met finishfoto.be een old-school foto service biedt aan de finishers van een triatlon…

Met de finishfoto.be service worden er aan de finishlijn foto’s gemaakt van de atleten die over de streep komen gelopen. Die foto wordt onmiddellijk naar een computer doorgestuurd en ligt enkele seconden later klaar op de printer. De foto is ook direct online beschikbaar om te downloaden. Zelfs in dit digitale tijdperk, is een papieren foto heel populair en een leuk aandenken aan de wedstrijd.

Het formaat van de foto’s is 10x15cm en is van dezelfde kwaliteit als de foto’s die in een fotolab worden afgedrukt.

Als organisator heb je de mogelijkheid om er een tekst en/of logo’s van sponsors te laten op drukken. Er wordt steeds een gepersonaliseerde layout opgemaakt.

Yuppies on tour: To Hel or to Kona… Het 3-jaren plan – Seppe Schrijft

3athlon.be 6 days 11 hours ago

Spannend en leuk nieuws dames en heren! Met veel trots mag ik samen met Stefaan ons nieuw 3-jarig project voorstellen! Dat begon uiteraard te midden van het vagevuur in Kasterlee. Toen ik mijn ambities om 10 keer de hel te winnen uitsprak. Meteen het sein voor Coach Stefaan om een 3-jarig plan te maken voor ons. Uiteraard met als sportief doel voor mezelf om 10 keer de Hel van Kasterlee te winnen en voor Stefaan om nog eens naar Kona te kunnen gaan.

Duatlon triple crown

Dat zijn uiteraard niet de enige sportieve doelen voor de komende 3 jaar. Ik hou niet van een beperkt programma en ik blijf nog altijd mijn eigen duatlon triple crown nastreven. BK, EK en WK zullen dus ook jaarlijks een doel blijven. En als Stefaan zich wil kwalificeren voor Hawaii zal ook ik de beste Ironman in mezelf blijven bovenhalen. Dit is kort samengevat dus ons sportief plan voor 3 jaar.

Trouwe partners

Uiteraard gaat dat niet zonder sponsors en gelukkig kan ik al heel wat jaren rekenen op heel wat mensen die me niet alleen ondersteunen, maar ook heel erg meeleven en trouwe partners zijn. Voor mij zijn ze zeker ook meer dan een naam op mijn trui! Te beginnen met Stefaan zelf, die me met Tritraining al jaren traint. Geert Baetens van Vedette Sport helpt me al sinds mijn eerste Hel zege. Hij is net als mij altijd op zoek naar topproducten zoals: Hoka One One loopschoenen, Stance kousen, Maurten en Totum voeding.

Sinds 2016 ben ik ook lid van de SWS family van Kris en Kim. Hun handgemaakte topwielen zijn sinds dan in het juiste kleurtje te zien in mijn fietsen. Fietsen wat me natuurlijk naadloos overbrengt naar mijn werkgever Vincentius/Orbea. Als werkende sporter is het natuurlijk leuk als je werkgever je sport ondersteunt maar ook omgekeerd is het heel leuk om ook in mijn vrije(sport)tijd Orbea te vertegenwoordigen. Onze kledij en wetsuits zijn bovendien van Orca wat ook onder de Orbea vlag valt. Ik rij al jaren met KMC kettingen en fiets met Lake schoenen. Ook dat zal niet veranderen! Zoals je ziet trouwe partners dus…

Seppe Odeyn in de sneeuw in de Hel (foto: 3athlon.be/Mario Vanacker) Ambassadeur van de Hel van Kasterlee

Maar ik ben ook heel blij dat er nieuwe mensen meestappen in ons project. Hoewel nieuwe mensen, ik zal met veel fierheid De Hel van Kasterlee op mijn trisuit hebben staan. Ik denk dat ik wel mag stellen dat ik een redelijk goeie ambassadeur ben voor de zwaarste winterduatlon ter wereld.

Welkom ook aan Cornelis Bedding. Olivier zelf een uitstekend triatleet en met een enorme passie voor de sport runt een beddenspeciaalzaak. Al jaren ondersteunt hij meerdere individuele atleten en de sport in het algemeen en ik ben dan ook trots dat ook hij in ons project gelooft. En ten slotte ook welkom aan HYLINE, een bedrijf uit het Gentse dat graag zijn naam verbindt aan uitdagingen en gezond sporten. Ook zij steunen ons de komende jaren. Ik ben dus bijzonder fier om in mijn volgende wedstrijden (111 Jabbeke, duathlon La Gileppe en duathlon Halle) mijn nieuwe tenue te showen. Benieuwd hoe die er uitziet? U vraagt, Bemovi filmt…

Uitgebreide preview op JMS Triathlon Klazienaveen met twee NK’s; Tiszy; Ironmans en Aarschot – WTJ 1235

Trikipedia 6 days 22 hours ago

VRIJDAG – We zijn net door alle uitslagen heen of het weekend breekt weer aan. Met in elk geval voor Nederland één duidelijke stip aan de horizon: Klazienaveen. Daar trekt toute triathlonminnend Holland dit weekeind heen voor de wedstrijden op zondag. NK halve, NK jeugd/junioren, teamcompetities enzovoorts. Het is de 13e uitgave van de JMS Triathlon, de grootste triathlon in Drenthe, misschien wel van de drie noordelijke provincies samen. Om de groei van het evenement verder door te zetten is de wisselzone en het finishterrein verplaatst naar het Esdalcollege. Voor wie Klazienaveen beter kent: dat is het Oude Marktplein. Voor de middenstanders is dit ook gunstiger.

Programma

Alles even op een rijtje voor zondag 14 juli. 8.30 uur kindertriathlon, 10 uur NK halve triathlon, 10.40 uur Olympische afstand triathlon, 11.15 uur sprint triathlon, 12.30 uur 3e Divisie Noord; 12.40 uur 4e Divisie Noord. 14.30 uur NK junioren, 16.00 uur NK jeugd. Volle bak, serie na serie.

NK halve afstand

De Peter van Dijk kindertriathlon bestaat dan ook nog eens uit vijf series. Zij leggen het zwemonderdeel overigens in het Neptunusbad af. Om tien uur begint de JMS triathlon dan met het FID NK halve afstand en het wateronderdeel verplaatst zich dan naar het Van Echtenskanaal. Deze nationale kampioenschappen bestaan sinds 1998 en zijn met uitzondering van 2000 ieder jaar gehouden. Klazienaveen is dus het 21e NK halve triathlon, voor de derde maal in Klazienaveen.Laten we hier nog eens de kampioenen tot dusverre op een rijtje zetten:

1998/Stein: Jan van der Marel-Marijke Zeekant
1999/Stein: Dennis Looze/Irma Heeren
2000/Nieuwkoop: storm geen NK
2001/Nieuwkoop: Casper van den Burgh/Bianca van Dijk
2002/Nieuwkoop: Casper van den Burgh/Sione Jongstra
2003/Nieuwkoop: Casper van den Burgh/Cora Vlot
2004/Nieuwkoop: Guido Gosselink/Sione Jongstra
2005/Nieuwkoop: Casper van den Burgh/Sione Jongstra
2006/Nieuwkoop: Robert van der Werff/Sione Jongstra
2007/Nieuwkoop: Dennis Looze/Yvonne van Vlerken
2008/Nieuwkoop: Bas Diederen/Ingrid van Lubek
2009/Nieuwkoop: Bas Diederen/Mirjam Weerd
2010/Nieuwkoop: Bas Diederen/Mirjam Weerd
2011/Didam: Bas Diederen/Mirjam Weerd
2012/Nieuwkoop: Edo van der Meer/Mirjam Weerd
2013/Didam: Dirk Wijnalda/Hanneke de Boer
2014/Didam: Dirk Wijnalda/Sione Jongstra
2015/Klazienaveen: Martijn Dekker/Rahel Bellinga
2016/Klazienaveen: Mark Oude Bennink/Sarissa de Vries
2017/Nieuwkoop: Martijn Dekker/Sarissa de Vries
2018/Nieuwkoop: Evert Scheltinga/Marleen Honkoop

Casper van den Burgh en Bas Diederen staan beiden op vier nationale titels, Dennis Looze, Dirk Wijnalda en Martijn Dekker hebben er twee. Sione Jongstra staat zelfs op vijf kampioenschappen. Mirjam Weerd heeft er vier en Sarissa de Vries twee.

Het rijtje favorieten is groot. Bij de mannen Evert en Diederik Scheltinga, Menno Koolhaas, Sven en Erik-Simon Strijk, Stefan Overmars, Milan en Omar Brons, Martijn Dekker, Marijn de Jonge en Michiel de Wilde. Outsiders zijn Jelle Lugten, Ynze Keulstra, Martijn Paalman, Mark Oude Bennink en Tom Oosterdijk. Niet voor het NK, wel voor het podium: Jan Stratmann en Per van Vlerken. In de masterklasse komen we namen als Rick Nijhoving, Jeroen Tiebie, Chris Brands, Machiel Ittman, Ton Elie, Aart van Wijk, Michel Besseling (afgelopen zaterdag nog derde in de Frysman) en….Rob Barel tegen.

Is het mannenveld al top, de vrouwenwedstrijd is haast van wereldniveau. Yvonne van Vlerken, Pleuni Hooijman, Tessa Kortekaas, Jorieke Casteleijn, Andrea Jochems, Janien Lubben, Trudy Veenstra,Sophie van der Most en bij de masters Jeanet van den Berg, Leonie Verstegen, Yvette van Wegen en Hilly Panjer maken de wedstrijd heel bijzonder. Pakt Yvonne twaalf jaar na dato opnieuw een Nederlandse titel? Dat is de grote vraag.

Teamcompetities toe aan voorlaatste races

Op de Elektro Techniek Emmen Sprint Triathlon zijn Joost Somsen en Jorinde van der Laan en Neiske Becks favoriet. De Sportlandgoed OD triathlon herbergt bekende namen als Jordi Fuhler, Sander Hoogeveen, Johan Neevel, Han Peter Lucas en bij de vrouwen Sarah-Lynn Reuver, Renate Post, Maaike Vooren, Iris Dijkstra en Cora Vlot.

De Heller & Heller Team 3e Divisiewedstrijd Noord heeft Hellas 3 aan de leiding met Van de Voortgroep/Oudeveer op een tweede en AV Impala 2 op een derde plaats. Ook in de 4e Divisiewedstrijd Noord staat Hellas aan de leiding, het vijfde team in dit geval. Tweede staat Rogelli/Trimates 3 en derde Team SSF samen met IZGS 2. Klazienaveen is in beide gevallen de voorlaatste wedstrijd in het circuit.

NK Jeugd- en junioren

 Het Gabinova NK Jeugd en Junioren sluit een lange, sportieve dag af. We kijken even terug naar de laatste vijftien jaar waarin bij de junioren de volgende kampioenen tevoorschijn kwamen.

2004/Oud Gastel: Martijn Dekker-Annika Fangmann
2005/Oud Gastel: Martijn Dekker-Annika Fangmann
2006/Aalsmeer: Gerbert van den Biggelaar/Annika Fangmann
2007/Stein: Jesper van Arkel/Maaike Caelers
2008/Aalsmeer: Tim Dullaart/Rachel Klamer
2009/Aalsmeer: Peter de Vries/Maaike Caelers
2010/Stein: Marco Akershoek-Neiske Becks
2011/Weert: Marco Akershoek-Ilona Eversdijk
2012/Weert: Jorik van Egdom-Anke de Boer
2013/Weert: Jorik van Egdom-Jeanine Kocken
2014/Amsterdam: Jorik van Egdom-Kirsten Nuyes
2015/Veenendaal: Niek Heldoorn-Quinty Schoens
2016/Veenendaal: Niek Heldoorn-Kirsten Nuyes
2017/Enschede: Niek Heldoorn-Rani Skrabanja
2018/Rotterdam: Niek Heldoorn-Quinty Schoens

Zondag komen daar sowieso twee nieuwe kampioenen voor in de plaats. Buiten Klazienaveen is het internationaal te doen in Tiszaujvaos. En precies daar is Quinty Schoens. Ze komt samen met Jony Heerink uit voor Nederland, bij de mannen doet Youri Keulen mee. De ETU Cup in Tartu, Estland (vorig jaar nog NK sprint) staat op het menu voor Stijn Jansen, die eindelijk pechvrij een Cup-race wil doen. Chris Steenbakker debuteert op een internationale ETU-Cup. Marije Dankelman en Eva Cornelisse doen ook mee.

De paratriatleten zitten in Canada. In Magog is de World Cup race, waarin Maurtis Morsink en Daniel Knegt/Koen de Leeuw van de partij zijn. Geert Schipper niet. Die is lekker aan het bijkomen van zijn Ijsselmeer-oversteek vrijdag. Hij deed er 5.38.38 uur over, tussen Medemblik en Stavoren. En nee, Geert doet het geen tweede keer, al viel zijn tijd hem niet tegen.

Ironman verwelkomt een nieuwe wedstrijd, de Spaanse klassieker in Vitoria Gasteiz is eindelijk ook doorgedrongen tot het IM-circuit. In totaal 31 Nederlanders doen mee. De bekendsten zijn Auke Geruts, Niels Kerdel en Marnix Cornelisse. De Spaanse Ironman ‘concurreert’ met IM Bolton in Engeland. Verder staan de 70.3-races in Astana en Muncie op de rol en Challenge huist zondag in Vietnam.

Triathlon Nations Cup Aarschot is finale

Last but not least: de Hageland Powertriathlon van Aarschot. Met veel meer Nederlanders dan normaal. Dat laatste heeft alles te maken met de Triathlon Nations Cup zoals die voor het eerst is gehouden. Atleten konden hun eerste eindtijden op 1/3e triathlons in Bonn en Oud Gastel neerzetten en maken in Aarschot straks de ‘hele triathlon’ compleet. In het klassement staan Ruben Geys en Deborah Ghyselen aan de leiding, maar de verschillen zijn klein. Het wordt een spannende, maar ook gezellige finale, daar in de finishstraat voor Café De Knoet.

Iedereen veel plezier op de wedstrijden!

 

 

 

 

Alles over Xterra Frankrijk, Altriman, Canada; Brixiaman, Canadaman en meer extremen – WTJ1234

Trikipedia 1 week 1 hour ago
VRIJDAG – Ook een mooi afleveringsnummer: 1234. Dat optellend rijtje kwam na de 123e aflevering niet meer voor. De volgende gelegenheid duurt ook nog even. Dat is pas bij de 12345e aflevering in 2034 ongeveer…. De Xterra-races gaan uiteraard ook gewoon door. In het Canadese Victoria was een Xterra. Die werd gewonnen door de Kiwi’s Sam Osborne en Samantha Kingsford. De Amerikaanse favoriet Josiah Middaugh werd tweede, oud-winnaar Karsten Madsen uit Canada kreeg brons. Ook Canadees brons bij de vrouwen met crosstriatlete van het eerste uur Melanie McQuaid. Daartussen de Amerikaanse Suzie Snyder. Nederlanders maakten de oversteek niet.
Dichterbij huis was de Franse Xterra in Xonrupt. Met liefst 824 (!) deelnemers een van de grootsten in haar soort. Aan de top van al die deelnemers stond na afloop de Fransman Arthur Forissier. Elk jaar ging hij een treedje hoger: derde, tweede en nu winnaar. Landgenoot en eeuwige rivaal Arthur Serrieres finishte als tweede, de Spanjaard Ruben Ruzafa Cueto verloor zijn titel, maar werd nog wel derde. Tweevoudig Europees kampioene crossdu- en triathlon Morgane Riou won bij de vrouwen. Ook hier een dubbel Frans succes: Alizee Paties werd tweede en de Tsjechische Helena Erbenova derde. Zes Nederlanders deden mee. Landskampioen Joep Staps kwam als 45e aan, Jan van der Meijs was 135e en Bastin van Alten 282e. Nogmaals: op 824 triatleten hè. Bij de vrouwen een sterke race van Sanne van Paassen: vijftiende overall. Altriman over Pyreneeëntoppen Komen we bij een aantal kleinere of beter gezegd zwaardere hele triathlons. De Frysman heeft over de landsgrenzen vele varianten. In Les Angles in de Pyreneeën tijdens de Altriman moeten ze wel erg lang wachten op de winnaar. Na 13.33.39 uur kwam de Fransman Emmanuel Piron als snelste over de meet. Toen had hij dus al enkele Pyreneeënreuzen achter de kiezen, zoals dat voor alle deelnemers gold. Tien minuten later volgde de Spanjaard Rafael Espinar Puig als tweede en weer twee minuten verder was de Fransman Francois Fouss daar. Iets meer dan 17 uur deed de winnares Nathalie Villette erover. Anderhalf uur later volgde Nina Grandchamp als tweede en Camille Etienne was over de klassieke afstanden bijna 19 uur onderweg. De limiet ligt op twintig uur. Van de 215 gestarte atleten haaldenb 95 de streep. Geen Nederlanders nu, in het verleden werd Jacco Langerak eens tweede en ‘Frysman’ Michel Besseling vierde. De halve afstand werd gewonnen door de Spanjaard Erik Merino Alaminos en Jana Machacova. De Belg Jaryd de Mooij eindigde als zesde. Laponia Tri was vooral koud Normale, Nederlandse, temperaturen in Jönköping, maar honderden kilometers noordwaarts was het in het Zweedse Gallivare ijskoud. Om met Nielson te spreken. Watertemperatuur amper 11 graden, buiten niet veel warmer. En dan een hele doen. De Laponia Tri. Extreem of niet, het zwemmen werd terug gebracht tot een kilometer en ook het lopen was korter. Winnaar werd de Zweed Pontus Suorra, die op het oog een snelle tijd scoorde: 8.37.44 uur. Maar het zijn dus niet de klassieke afstanden. Beste vrouw was de Zweedse Erica Mansson in 10.35.01 uur. Een Scandinavische aangelegenheid, anders dus dan de Norseman waar vele nationaliteiten meedoen. StoneBrixia en CanadaMan Zwaar, zwaarder, zwaarst. Ook de StoneBrixia Man in het Italiaanse Lago d’Iso is geen kattenpis. Vooral veel Italianen onder de 72 deelnemers. De zeges gingen naar Federico Roncagliolo in 14.23.43 uur en naar zijn landgenote Elena Marocci, twee jaar terug al tweede. Ze was klaar na 18.16.56. Slechts twee vrouwen haalden de bergtop en daarmee de finish. En ook de CanadaMan stond op de rol in en rond het Lac Mégantic. De top twee was identiek aan vorig jaar: Jerome Bresson in 11.13.07, tweede Sylvain Lafrance. Nieuw op het podium was de nummer drie Jordan Bryden. Beste vrouw Caroline Livesey in 12.10.23, maar zij moest tot het uiterste gaan. Haar naaste belaagster Lyne Bessette lag slechts 20 seconden achter. Derde op dik een uur finishte Joannie Desroches. Alles Canadees overigens. The Bastion met Peter
Ook vergelijkbare podia in The Bastion aan de voet en rondom het Hever Castle. De winst op deze met 68 mensen bezette hele triathlon ging wederom naar Sion Stanfield. Nummer twee was opnieuw Sam Walsh. Alleen Oliver Teenan was nieuw in de top drie. Winnende tijd van Sion: 9.48.31. Cleo Fychan deed er als winnares een stuk langer over: 13.53.01. Twee minuten later was Jennifer Ansell daar al en derde in 14.25 uur werd Emily Carter. En zowaar nog twee Nederlanders. Stefan van der Fluit viel uit (dat rijmt) en Peter van der Kraan werd van de 68 deelnemers mooi 24e in 13.22.41 uur. Tamara wint duathlon Ch’Triman
Een week eerder was nog de Chr’Triman in het Noord-Franse Gravelines. In de beginjaren van deze site was dit evenement nog adverteerder omdat ze graag meer Nederlandse deelnemers trokken. Dat is niet helemaal gelukt. Het is vooral een Frans-Belgische aangelegenheid. De hele werd gewonnen door ‘specialist niet-commerciële hele triathlons’ Lucky Berlage. Hij deed 9.05.56 uur over de afstanden. Zijn minder bekende landgenoot Adi Wets werd tweede in 9.23 en de Fransman Francois Sallet derde in 9.26. De winst bij de vrouwen ging ook naar België: Marie Detry in 11.41.27, daarmee 35 minuten rapper dan de française Mathilde Mahe. Slechts één Nederlander aan de start: oud-bondsblad redacteur Gerard Terwisscha van Scheltinga. Hij stapte bij het fietsen helaas uit. Bijna 200 deelnemers op de hele, bijna 1000 op de halve. Daar ging de overwinning naar Antoine Perche uit Frankrijk, die de Belgen Arne de Vliegher en Joris Buyl achter zich liet. Lies Vermont bezorgde de Belgen nóg een zege. Ze won in 4.51 uur. Na twee françaises volgde de Zeeuws-Vlaamse Monique Nobus-van den Broecke als beste Nederlandse op een vierde plaats negen minuten na de winnares. Diana Smeets werd 50e en bij de mannen was het Tony Seen, die 253e werd daarmee beste landgenoot. Er was nóg een Nederlands succes, want tegelijk met de triathlon wordt ook een lange afstands duathlon gehouden in Gravelines. Daar ging de winst bij de vrouwen royaal naar Tamara Kuijlen uit het Zeeuwse Anna Jacobapolder. Ze bleef de française Celine Levitre liefst 52 minuten voor. Bij de mannen een volledig Belgisch podium: Cedric Callewaert, Stef Vanhaeren en Diederik Derijcke. Terug naar de halve afstand met de Challenge in het Mexicaanse San Gil. Een dubbel Amerikaans succes: Justin Metzler en Maddy Pesch wonnen de race in respectievelijk 4 uur en 4.44 uur. Intussen bij onze zuiderburen: Brasschaat, Retie, Brecht, Oudenaarde Ook enkele wedstrijden bij onze zuiderburen hebben we nog laten liggen. De klassieker in Brasschaat is van een halve in een ‘verlengde kwart’ veranderd. De race is nationaal geworden en heet nu Parktriathlon Brasschaat. Winnaars waren Tom Mets en – voor de tweede keer – Helga Sibick. In het Vlaamse Retie won zondag Tim Brydenbach de sprint triathlon. De Belg is wat minder actief in ons land dit jaar, maar is het vak duidelijk niet verleerd. Jonie Vanhoutte was beste vrouw. In Retie (samen met Kontich en Aarschot de ‘bekende driehoek’ vormend) was ook een T3-series tweede divisie. Die won Thomas Guilmot. De Zeeuw in Vlaamse dienst Ruben Martens finishte als zesde. Daags voor Retie won Tim Brydenbach ook al de Birathlon in Brecht. De naam suggereert iets met alchohol wellicht, maar dat is toch niet het geval. Tim bereidt zich voor op Ironman Vichy teneinde zijn ticket Hawaii te bemachtigen. De korte wedstrijdjes liggen hem nog steeds goed.
De Triathlon Vlaanderen was op 7 juli in Oudenaarde. Opvallend is dat er zowel een weg- als een crosstriathlon wordt gehouden. Edouard Verstraete en de fameuze Alexandra Tondeur wonnen op het asfalt. Wereldkampioene Alexandra deed dat zelfs al voor de vijfde maal. Whytic Priem en Ine Couckuyt waren in het veld de sterksten. Alleen in die laatste deed 1 Nederlander mee: Danny van Dam. Hij eindigde 24e. The Cave trekt 147 Nederlanders
Tenslotte uit het blokje ‘Zuiderburen’ The Cave op 30 juni in Kanne, Belgisch Limburg. De race speelt zich af in het Albertkanaal, fietsen met de Slingerberg erin en een spectaculair loopparcours. Gedurende 600 meter lopen de triatleten zelfs door een verlichte grot. Dat maakte de race uniek. Het aantal Nederlandse deelnemers ligt ver boven de honderd (147) op beide afstanden. Het mannenpodium was wel geheel Belgisch: Sylvain Denis won voor Sander Heemeryck en Nicolas Auverdin.  Beste Nederlander was Lennart Kleinjans op een 17e plaats, twee plaatsen lager finishte Sven Boonen die wel derde M40 werd. Mark Laarhoven (22e), Mark Overtoom (29e) en Reinhard van Dijk (33e) zaten ook goed van voren op een totaal van 284 deelnemers. Erik Visser won het M60-klassement. De vrouwenwedstrijd 1-100-10 was een kolfje naar de hand van Stefanie Adam. Zij was landgenote Liesbeth Verbiest en de Duitse Beate Goertz de baas. Inge Heus klasseerde zich keurig zesde, Gonny Rosendaal eindigde tiende en 2e F40. Met Nienke Elzinga op een twalfde, Saskia Elemans op een dertiende (3e F40) en Yvette van de Wegen (2e F50) op een veertiende plaats en ook nog Jitske Nijhuis op 15, waren er liefst zes Nederlandse triatletes in de top 15. De korte Cavenman werd gewonnen door Lars Baeyens en Ines van Troyen. Twee zesde plaatsen voor de Nederlanders Laurens Jansen en Frederique van Nieuwenhuijze.

Dirk Wijnalda – De Frysman was een mooie ervaring, ik had dit niet willen missen

Trikipedia 1 week 2 hours ago

Gepokt en gemazeld in de triathlonwereld. Meervoudig Nederlands Kampioen LD. Maar ook gewoon een liefhebber. Wij spraken met Dirk Wijnalda over zijn Frysman.

 

foto Rob Pauel

De keuze van een Pro, zoals jij, voor de Frysman in jouw programma voor 2019 deed her en der de wenkbrauwen fronzen. Niet kiezen voor een grote race met prijzengeld, maar de Frysman!
Vanwaar deze keuze?

Dat was een lastige keuze waar ik al enkele jaren over getwijfeld heb. De afgelopen jaren gingen andere races met name van het Challenge circuit voor. Maar één keer moest en zou ik de Frysman doen en liefst ook op mijn naam zetten. Gewoon omdat het in Friesland is, de provincie waar mijn roots liggen en waar dus ook een groot deel van mijn familie woont. Dit jaar was een mooi gelegenheid en ook een lustrum editie. Bovendien moest ik ook niet te lang wachten als ik nog wilde winnen, uiteindelijk gaan de jaren toch een keer tellen. Prijzengeld is voor mij geen drive, al is het wel welkom om de  kosten te dekken natuurlijk. Ik ben ook niet afhankelijk van prijzengeld omdat ik gewoon een baan heb naast mijn triathlon bestaan.

In aanloop naar de Frysman heb je ongetwijfeld gehoord over de aparte, unieke sfeer bij de Frysman. Hoe heb jij dit beleefd (ontvangst/briefing/race)?

 

 

Heerlijk. Het begon al bij de registratie, ik was een uurtje te laat voor het ophalen van de startbenodigdheden, maar de vrijwilligers zaten er nog. Ach ja, ze moesten toch de armbandjes voor de pastaparty uitdelen dus die registratie kon ook nog wel. De briefing was gewoon leuk, geen gedoe over penaltyboxen, tijdstraffen, rode , gele en zwarte kaarten, maar een goed verhaal met humor gebracht. De ochtend voor de race was zo ontspannen, er leek geen stress bij de deelnemers of organisatie te zijn. Inchecken was zo gepiept en de fiets hoefde je ook pas in de ochtend te brengen dus kon ik op de fiets vanaf de camping naar de start. Gewoon een uurtje voor de start, wel zo fijn. Er waren ook geen rijen bij de dixies, dat is bij grote wedstrijden wel anders. En tijdens de gezamenlijke wandeling naar de zwemstart was er een soort saamhorigheid van “we gaan met zijn allen de strijd met de elementen aan” in plaats van “we gaan de strijd met elkaar aan”.

Bizarre omstandigheden tijdens het zwemmen. Voor  ons langs de kant leek het ondoenlijk in het kolkende IJsselmeer 3800 meter te zwemmen. Hoe ervaart een doorgewinterde atleet als jij dat?

 

foto Rob Pauel

Ik was heel enthousiast van start gegaan in de golven. Maar na 200 meter had ik minstens 3 keer een slok water ingeademd, was ik de richting volledig kwijt en in ademnood met lichte paniek. Ik dacht zelfs aan terugzwemmen en had zoiets ook nooit eerder meegemaakt. Maar gelukkig kon ik me herpakken door even schoolslag te zwemmen en vervolgens over gaan op een rustige borstcrawl. Gaandeweg het zwemmen  kwam ik beter in mijn slag en voelde ik me wat prettiger in golven.  Ik verbaas me er dan ook over dat zoveel deelnemers het zwemmen netjes volbracht hebben. Dat is een knappe prestatie. En voor degene die dat niet is gelukt, geen schande, gewoon nog een keer proberen want dit was wel zeldzaam ruig water.

 

foto Syco Fennema

Tijdens het fietsen in een kopgroep met Hylke Sietzema en Dirk Baelus. Wordt tijdens de race dan het strijdplan aangepast of is het puur houden aan de vooraf bepaalde wattages? Ook wanneer Baelus in de laatste ronde wegspringt?

 

foto Rob Pauel

De aansluiting  was na het zwemmen snel gevonden, dat was prettig. Wegrijden hoef ik in principe niet omdat ik altijd kan vertrouwen op een goede marathon. Maar als de benen goed waren geweest had ik dat zeker gedaan. Helaas waren de fietsbenen niet zo goed en die van Dirk Baelus wel  en dus reed hij weg, al in de tweede ronde, en bleef ik met Hylke achter. Dat had natuurlijk niet moeten gebeuren. Ik heb geen wattagemeter op mijn wedstrijdfiets, ik race op gevoel en het gevoel in mijn benen zei me dat ik niet moest forceren om  de aansluiting weer te hervinden. In de laatste fietsronde kreeg ik nog kramp in mijn bovenbeen  en moest ik wat tandjes terugschakelen, dat kostte tijd. Uit ervaring wist ik dat de kramp bij het lopen waarschijnlijk niet op zou spelen dus hield ik wel vertrouwen in een goed resultaat.

Een ieder kent je geweldige loopvermogen. Met 6:30 achterstand beginnen aan de marathon, om vervolgens Baelus rustig binnen te hengelen. Het lijkt je zo gemakkelijk af te gaan, maar kan me voorstellen  jij zo’n marathon toch anders beleefd.

 

foto Rob Pauel

Het is, voordat  je van de fiets stap,  vaak moeilijk in te schatten hoe het hardlopen zal gaan. Maar na de eerste kilometer lopen wist ik wel dat het goed ging en dat ik inliep op Dirk Baelus.  Bij de doorkomst van het eerste rondje van 7km kreeg ik door dat ik 2 minuten had teruggepakt, dan is het rekensommetje snel gemaakt en zaak om steady te blijven lopen. Dus tot het inhaalmoment ging het redelijk makkelijk. Pas daarna kwam het moeilijke deel, er was geen richtpunt meer maar wel nog 19km tot de finish. Na een lange intensieve dag is dat nog best ver en alles gaat pijn doen, dan moet je doorbijten. Het was wel lekker dat ik in de laatste ronde nog door kreeg dat het parcoursrecord in beeld was dus kon ik me daar op richten. Mentaal helpt dat.

Tenslotte de vraag hoe jij de Frysman 2019 persoonlijk hebt ervaren.

 

foto Jacqueline Swart

Ik ben blij dat ik de Frysman een keer heb kunnen volbrengen. Het was een zware editie en het heeft me meer moeite gekost dan verwacht om deze race op mijn naam te zetten maar het was het waard.
Erg mooi was de enthousiaste support langs de kant van familie maar ook van andere toeschouwers en vrijwilligers. Er was, vond ik , veel aandacht voor de race vanuit de regionale pers. Dat was ook wel uitzonderlijk. Ik heb zelfs nog een live interview gegeven voor radio Fryslan in het Fries, of althans een goede poging daartoe.
De Frysman was een mooie ervaring, ik had dit niet willen missen  en ik kan er met een goed gevoel op terugkijken.

Het herstartjaar van Menno Koolhaas

transition.nl 1 week 8 hours ago

Daar staan ze, de letters DNF, achter zíjn naam. Did Not Finish. De 23-jarige Menno Koolhaas heeft er eerlijk gezegd een pokkenhekel aan. En het was hem nooit overkomen ook. Tot die ene race in Nieuw-Zeeland, afgelopen maart. Koolhaas deed mee aan de ITU World Cup in New Plymouth. Een sprint, met 750 meter zwemmen, […]

Het bericht Het herstartjaar van Menno Koolhaas verscheen eerst op Transition.

Danne op weg naar de Norseman (3): Blessurespook vs. support crew

Trikipedia 1 week 9 hours ago

Ergens in het najaar van 2018 kwam het bericht: Danne Boterenbrood gaat de Norseman doen. We wisten dat de veelvuldig kampioene nog altijd haar wedstrijdjes meepikte, maar deze zagen we niet aankomen. Toch gaat het er van komen. Op weg naar die extreem zware uitdaging neemt Danne ons mee in haar voorbereidingen of de zijsprongetjes in haar leven. Vandaag deel 3.

 

Een jaar of vijftien geleden kreeg ik van mijn vader als surprise voor Sinterklaas een skeletmodel met kaartjes aan allerlei gewrichten en pezen. Het waren mijn eigen gewrichten die door de de jaren heen allemaal al eens wat gemankeerd hadden…

Na jaren van consequent trainen verdwenen de blessures en de afgelopen jaren was ik eigenlijk verschoond van enig leed. Ik prees mij gelukkig want zag in de omgeving dat het ook wel heel anders kon.

Tot het spook onverwachts een aantal weken terug de kop op stak. Op de mountainbike voelde ik af en toe een klein pijntje in de knie maar niets noemenswaardigs. Om in de goede positie te komen op de racefiets ging het zadel naar voren en samen met de toegenomen belasting, maar met name ook het vaak tekort schietende herstel, kreeg de knie het zwaarder te verduren. Ik schatte het nog steeds in in categorie 1 (pijntje, niet bedreigend) tot ik de ochtend na een vlotte duurloop de trap niet meer af kon. Categorie 1 voldeed niet meer.

Ontkennend morrelde ik wat verder maar de knie vond het wel welletjes en ging een eigen leven leiden. Tegelijkertijd kwam er nog een ander spook uit de kast in de vorm van een hardnekkige voorhoofdsholte-ontsteking. Mijn absolute angstgegner, die in 2012 mede zorgde voor het mislukken van de definitieve kwalificatie voor de Olympische Spelen van Londen. Binnen no-time veranderde ik van een blije rups naar een rups in zwaar weer.

Een weekendje Walchsee, waar ik een gooi had willen doen naar een mooi resultaat, veranderde in een weekend herstellen en aanmoedigen. Echt balen kon ik er niet van want er was geen vezeltje in mijn lichaam dat behoefte had aan vijf uur afzien. Ik perste er aan het einde nog een ritje door de prachtige heuvels uit, maar stemde direct in toen mijn vriend na een half uur ploeteren voorstelde om misschien maar om te draaien.

Met een bonkend hoofd en een bokkende knie leek het Eidfjord ineens heel ver weg.

Nu, zo’n drie weken later, krabbelt het lijf weer op al bevindt de knie zich nog in een wankel evenwicht. De perfectie is van de voorbereiding af, maar het plan om te starten en er een onvergetelijke dag van te maken is onveranderd. Het is wel wat spannender geworden en vooral de 180km fietsen in aero-positie lijkt nu nog surreëel, maar eenmaal op de fiets komt het vast wel goed.

Mede gesteund door de wetenschap dat er die dag een eigen ‘support crew’ langs de kant staat, waar in de Norseman iedere atleet zelf verantwoordelijk voor is. Wetende dat Bram, mijn ouders en vrienden overal zullen opduiken om te zorgen voor kleding, voeding of een mentale oppepper maakt het al heel veel makkelijker.

Die support crew. Niet alleen bij de Norseman, maar ze zijn er al sinds het vroege begin. Begonnen in wedstrijdjes in de polder voor het Jeugd & Juniorencircuit stonden papa, mama en vaak ook zus BB al langs de kant. Langzaam verschoof het niveau naar nationale wedstrijden, Europacups, Worldcups en later de wedstrijden uit de World Triathlon Series (WTS). Onderweg waren er altijd mensen die aanmoedigden, opbeurden en meetrainden. Zo vergeet ik nooit dat ik na een mislukte WTS in Kitzbuhel op Skype aanschoof bij mijn vrienden voor een spelletje ‘Beverbende’ waarbij iemand mijn kaarten omdraaide zodat ik op afstand mee kon spelen.

Het leverde vele mooie momenten op en samen met deze crew kreeg ik de spoken meestal wel weer klein.

Ook nu doet papa BB zijn magie met het losmaken van de enkel, offert chiropractor Maarten zijn lunchpauze op, stelt coach/vriend Jacob gerust, komt vriendin Heleen een uur eerder mijn weekenddienst aflossen, brengt vriendin Eef een doosje gelatine, lacht goeie vriend Vincent nu al om de slechte grappen die hij gaat maken tijdens het meerennen vanaf kilometer 25, geven mijn vriendinnen fysiotherapeuten tips en adviezen, sleutelen vrienden aan de fiets en smeert Bram iedere dag mijn boterhammen (en nog veel meer).

Kom maar op Norseman.

‘Norseman is a tribute to triathlon where you bring your best friends and family to join the party. Athletes are required to race accompanied by their own supportteam in a car. You bring them as your support. As your safe haven. You join together as a team, where your best friend is the one handing you the bottle that makes you get up another ascent.’

NXTRI

 

Pages