Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Sahleb: Oosterse post-workout orchydee drank met Belgische ingrediënten

3athlon.be 2 days 16 hours ago

Een sportieve en hartverwarmende post-workout drink op basis van een oosters orchydee recept… De eerste winterzon is daar en misschien heb je wel zin om die rollen te laten voor wat ze zijn en nog eens buiten te gaan fietsen. Wanneer je terug thuis komt, is de kans groot dat je vingers verkleumd zijn en een warme drank zou er wel ingaan. Tip van de dag: Maak eens ‘Sahleb’!

Poeder van orchidee-knollen

Sahleb of Salep is een drank die je in de winter op elke hoek van elke straat kan kopen in het Midden-Oosten. ‘Sahleb’ betekent zoveel als ‘Orchidee’, want traditioneel wordt de drank gemaakt met tot poeder vermalen knollen van de orchidee. Omdat ze dat poeder hier niet in elke winkel verkopen, maken we hier een Belgische versie met ingrediënten die iedereen in de kast heeft staan.

Warm serveren

Sahleb wordt altijd warm geserveerd en ik omschrijf het eigenlijk gewoon als vloeibare, warme vanillepudding met een toets van kaneel. Heerlijk om na een lange duurloop of een fietstocht in de koude thuis te komen en je spieren te herstellen met deze creamy drank.

Lekker, als warme drank (foto: Food For Athletes) Post-workout

Omdat het snel moet gaan en omdat we sportief zijn, maken we hier een post-workout versie met vanillepoeder en eiwitpoeder. Je kan de drank trouwens perfect op voorhand maken en enkele dagen in de koelkast bewaren. Wanneer het tijd is voor je post-workout meal verwarm je de tas 1 tot 2 minuten in de microgolf en klaar is kees. 

Ingrediënten voor 4 porties:

o 1 liter magere melk of plantaardig alternatief

o 2 scoops vanille eiwitpoeder of het equivalent van 30 gram eiwitten

o 25 gram vanille puddingpoeder

o 75 gram suiker of het equivalent in vloeibaar zoetmiddel

o Flinke snuif kaneel 

Bereidingstijd:

10 minuten

Sahleb, met een vleugje kaneel (foto: Food For Athletes) Bereiding: 

Breng ongeveer 2/3 van de melk samen met de suiker of het vloeibare zoetmiddel in een steelpannetje aan de kook. 

Vermeng ondertussen het vanille puddingpoeder met het vanille eiwitpoeder en klop dit los met de rest van de melk. Probeer alle klonters er uit te krijgen.

Zodra de melk kookt, voeg je onder voortdurend roeren het melk-vanille mengsel toe. Blijf goed roeren en laat opnieuw doorkoken. 

Verdeel over 4 grote koffie- of theetassen en werk elke tas vlak voor het serveren af met een flinke snuif kaneel.

Indoor trainen: motivatie video’s

3athlon.nl 2 days 17 hours ago

Nu het buiten kouder is – al hebben we momenteel even prachtig weer – en de wedstrijden nog even op zich laten wachten, is het weer tijd om binnen ‘op de roller’ te gaan trainen. Hoewel deze trainingen zeer effectief zijn, zijn het vaak niet de meest inspirerende work-outs. Daarom posten we deze periode regelmatig videomateriaal om tijdens de training te kunnen kijken.

De Island House Invitational Triathlon was een evenement waarbij triatleten van zowel de korte én de lange afstand tegen elkaar raceten. Er werd een prijzenpot van 500.000 dollar verdeeld, waardoor alle uitgenodigde topatleten aan de start stonden bij het evenement op de Bahama’s. Het motto van de race liegt er niet om: ,,Pain in Paradise.”

Tom Boonen is één van de grootste renners van zijn generatie. Hij was profwielrenner van 2002 tot 2017 en werd in 2005 Wereldkampioen in Madrid. Boonen won daarnaast drie keer de hoogmis van het wielrennen, de Ronde van Vlaanderen, en liefst vier maal Parijs-Roubaix. Hij wist  in 2007 ook het puntenklassement van de Tour de France te winnen. In onderstaande documentaire kun je zien hoe Boonen het fietsen oppakte en uitgroeide tot een heuse kampioen. En passant doe je bij deze documentaire nog wat essentieel wielerjargon op, niet onbelangrijk, want de voorjaarsklassiekers staan voor de deur.

The post Indoor trainen: motivatie video’s appeared first on 3athlon.nl.

Hoe is het nu met Jitske Cats?; preview crossduathlon Waalwijk; Kiwi-dubbelslag in Wanaka – WTJ 1066

Trikipedia 3 days 1 hour ago

VRIJDAG – Het leidt wel af zeg, dat uitslagenarchief van Gerard Oomen. Vanmiddag zomaar eens doorheen gesurfd en vervolgens niet meer los kunnen laten. Tot Ruud de vaste vraag stelde: komt er nog een WTJ? Jazeker. Bij deze.

Jitske Cats gaat na 25 jaar weer triathlons doen

Zoals beloofd, gaan we enigszins terug in de tijd met Jitkse Cats. Triatlete, die het in de eerste helft van de jaren negentig schopte tot de nationale selectie. Meedeed aan Europese kampioenschappen in een tijd dat Olympische Spelen nog geen rol speelden. Maar de Friezin wel streefde naar het hoogst haalbare. En of het nu de afstand West-Brabant-Friesland was of iets anders, feit is dat ik Jitske uit het oog verloren was geraakt. Een echte ‘long time, no see’ dus. Maar ineens doet ze weer wedstrijden. We vragen haar of het weer begon te kriebelen?

,,Absoluut. En omdat ik tot nu toe blessurevrij ben, bekijk ik wat er mogelijk is. Ik ben nu 53, dus stap wel op een andere manier de sport in. Ik organiseer ook samen met geïnteresseerden een run-bike-run en triathlon in Franeker.’’

Je was – in navolging van Thea Sybesma – de (inport-)Friezin die internationaal aan de weg timmerde. Neem ons nog eens mee naar de jaren negentig, toen je voor Nederland uitkwam op drie EK’s?

,,Ik ben inderdaad geboren buiten Friesland, in Zaandam en op mijn tiende verhuist naar Friesland, het geboorteland van mijn moeder. Na eerst een paar kleine triathlons in Leeuwarden, Nijeveen en Oldeberkoop was ik kansrijk voor de overwinning. In die tijd trainde ik veel met het team van Jelle’s wielersport en al snel kwam ik zelf in het Diepenmaat-team van Jacob van der Ploeg, Willem Hofman, Auke Postma en later Ingrid van Lubek. De zege in Nijeveen of Oldeberkoop zorgde voor plaatsing op mijn eerste EK in Lommel. Ik ging er naartoe met fysiotherapeut Keimpe Roedema, maar volgens mij gingen we altijd samen in de auto. In het team zaten toen – dacht ik – Katinka Wiltenburg en Jacqueline van Vliet. De tijd vooraf was al bijzonder, de voorbereidingen en het treffen met andere atleten was super. Het jaar daarna in Echternach met Christine de Wit en Irma Heeren was ik er weer bij. Daar hadden we de beste teamklassering. En weer een jaar later deden we in Eichstatt mee. Een mooi selectief parcours. Was het niet Robert Maaskant, die als teamchef mee ging? Goh, ik weet het niet meer. Wel dat Rob Barel er altijd bij was. Zo’n routine was fijn in het team. Net als de trainers van toen, die ik een warm hart toedraag.’’

Wat vind je zelf het hoogtepunt uit je triathlonjaren. En waar was je teleurgesteld over?

,,Mijn overwinning op de halve van Oldeberkoop was groots. Ik werd toen volgens mij met Martin Breedijk in een koets rondgereden door het dorp. Verder waren alle EK’s bijzonder. Toen ik geblesseerd raakte en het lang duurde voor geconstateerd werd dat ik een vaatvernauwing naar mijn rechterbeen had, was dat wel een domper. De frustratie van niet kunnen trainen of wedstrijden doen omdat de benen niet willen, was niet fijn.’’

Was daardoor je triathloncarrière relatief kort?

,,Ik stapte over op halve, zoals Oldeberkoop, Almelo en Stein en natuurlijk nog de hele in Almere 1996 als afsluiter. Mijn eerste wedstrijd deed ik in Harlingen 1986, dus tien jaar valt me nog wel mee. Op mijn elfde begonnen met atletiek, dus ik had flink wat trainingsjaren gemaakt en merkte dat de belastbaarheid niet oneindig kon doorgaan. In de weken voor Almere maakte ik trainingsweken van 25 uur en wist dat ik dat niet lang kon volhouden. Op dat moment was ik ook lo-docent in het voortgezet onderwijs en ook dat was leuk.’’

En dan ben je bijna 25 jaar uit beeld. Wat is er in je verdere leven gebeurd?

,,Ik heb me gericht op mijn maatschappelijke carrière en ben moeder geworden. Een tijdje was ik voorzitter van mijn eigen clubje AV Spartacus en daarna al snel looptrainer. Het is heel fijn om mensen het plezier in bewegen mee te geven. Sport is mijn lust en mijn leven. Na de triathlontijd heb ik nog een aantal marathons gelopen. Hardlopen ben ik altijd blijven doen. Vanwege overbelaste achillespezen met vallen en opstaan. Mountainbiken heb ik ook wel bijgehouden. Nu ik afgelopen jaar een switch gemaakt hebt in mijn maatschappelijke loopbaan, wil het plezier in sport met anderen delen. Dat doe ik nu zowel sportief als therapeutisch.’’

Zien we je dan ook weer terug in een triathlon?

,,Ja, als ik blessurevrij blijf, wil ik in de zomer weer een triathlonnetje doen. En organiseren sowieso. Ik ben het altijd blijven volgen en met Jacob en Lammert van der Ploeg heb ik nog steeds contact. De sport is wel wat verandert met stayerwedstrijden enzo. In de media wordt het nog steeds mondjesmaat belicht, dat was in mijn tijd ook al zo. Een gemiste kans, maar het heeft mij er niet van weerhouden triatleet te zijn en worden.’’

Jitkse excuseert zich dat ze maar weinig actiefoto’s heeft uit haar triathlontijd. ,,Als ik ze kan vinden, stuur ik ze toe.’’ Dat lukt uiteindelijk wel. Hartelijk dank daarvoor Jitske, ook voor de tijd die je vrijmaakte voor dit interview. Succes in je eerste triathlonnetjes van 2019!

Sterk veld in crossRBR Waalwijk

Die zijn nog niet dit weekend. Zondag is het in Waalwijk wel tijd voor alweer de 28e crossduathlon. Met Pijnacker de oudste in de reeks. Om 10.15 uur gaan de korte afstanden van start, om 11.30 uur de lange afstand wedstrijd en weer een uurtje later de tussenafstand. Start en finish is nabij het Olympiabad en weet je wat zo leuk is? Na afloop kun je daar ook nog lekker ‘uitzwemmen’. Ideaal voor elke duatleet toch? Het speelt zich allemaal af aan en rond de surfvijver van het Lido. De wedstrijd in de Langstraat is altijd sterk bezet. Zo treffen de winnaars van Etten-Leur en Norg elkaar: Wouter Wuilmus en Arie de Jong. Maar ook Patrick Dekkers, Joep Staps, Rody Kroon, Joost Christiaans, Christian Solleveld en Juul van de Kruijs doen beslist van voren mee. Bij de vrouwen kan de driestrijd Laura Gorter, Maud Golsteyn en Claudia Striekwold spannend worden. En ook op de korte afstand zijn er genoeg titelkandidaten: Lucas Goené, Max van Helmond, Niels van Lanen, Kai van den Brink en Willemijn Fuite. Het belooft mooi weer te worden, dus ideaal om een kijkje te komen nemen bij de immer actieve Maresia-triathlonvereniging Waalwijk.

Geelong met Javier Gomez

Ook op zondag de crossduathlon in het Belgische Hofstade en aan de andere kant van de evenaar de 70.3 Ironman in Geelong. Grootste blikvanger is daar Javier Gomez, die na de wedstrijd de heles en halves weer even in de ijskast zet omdat de Spelen in Tokyo voorrang krijgen. De Spanjaard neemt het op tegen Sam Appleton, Josh Amberger en Craig Alexander. Ellie Salthouse, Caroline Steffen en Radka Kahlefeldt maken de dienst uit in het vrouwenveld. Enige Nederlandse deelnemer is Martin Sprong.

CHATTANOOGA, TN – SEPTEMBER 10: Javier Gomez of Spain crosses the finish line for a 1st place finish during the the Men’s IRONMAN 70.3 St. World Championships on September 10, 2017 in Chattanooga, Tennessee. (Photo by Donald Miralle for Ironman)

Braden Currie en Hannah Wells winnen Wanaka

En in Nieuw-Zeeland is het Challenge seizoen begonnen. Mer specifiek in Wanaka. Geen hele triathlon meer, de belangstelling daarvoor was te gering. Wel de halve Challenge en daarin is de wedstrijd zo juist geëindigd in een zege voor Braden Currie. De Kiwi klopte het Amerikaanse fietsbeest Andrew Starykowicz en Ozzie Matt Burton. Hannah Wells zorgde bij de vrouwen ook voor een thuiszege. Ze klopte eveneens een Amerikaanse – Meredith Kessler. Het brons ging naar de Britse Laura Siddall.

Fijn weekend!

 

 

 

 

 

Hannah Wells (NZL) slaat toe in laatste kilometers Challenge Wanaka en pakt winst

3athlon.nl 3 days 2 hours ago

Niet alleen de mannenrace bij Challenge Wanaka was een spannende, want ook bij de vrouwen werd er lange tijd gestreden op het scherpst van de snede. Uiteindelijk sloeg de Nieuw-Zeelandse Hannah Wells toe in de slotkilometers en daarmee legde ze beslag op het goud. Het zilver was voor de Amerikaanse Meredith Kessler, die nog dicht naderde. Wells finishte in 4:31:11 en Kessler zat daar met 4:32:19 iets meer dan een minuut achter. Na een mooie inhaalrace was het brons voor Laura Siddall. De Britse had 4:36:37 nodig voor de race.

De Amerikaanse Meredith Kessler zwom goed en kwam als eerste, na 28:03 minuut, terug om aan het fietsen te beginnen. De Australische Kerry Morris zat er met een zwemtijd van 28:30 minuut dicht op en ook de Nieuw-Zeelandse Hannah Wells (28:47) kon de aansluiting enigszins houden. De Britse Laura Siddall kwam enigszins verrassend met een achterstand van ruim 3:30 minuut terug uit het water.

Op de fiets vond Morris al snel aansluiting bij Kessler, terwijl dat Wells niet lukte: zij bleef steken op een achterstand van telkens 30 seconden. Aanvankelijk kwam Siddall nog wel wat dichterbij, maar dichter dan de drie minuten kwam ze niet. Na 34 kilometer was dit beeld enigszins veranderd. Kessler en Morris reden nog steeds samen, terwijl Wells – ruim twee minuten – en Laura Siddall – ruim vier minuten – hun achterstand vlot zagen oplopen.

(tekst gaat verder onder foto)

Meredith Kessler gaat aan de leiding tijdens het fietsen. (Foto: Challenge Wanaka)

Ook de daaropvolgende dertig kilometer veranderde er weer het een en ander. Niet zozeer in de posities, die bleven namelijk gelijk, maar koploopsters Morris en Kessler verloren wel wat terrein ten opzichte van Wells en Siddall. Wells zag zichzelf tot een minuutje achterstand naderen, terwijl Siddall ook een minuutje van haar achterstand wist af te snoepen en daardoor weer op drie minuten achterstand reed.

Uiteindelijk was het Morris die als eerste in de wisselzone terugkwam. In de slotkilometers had ze nog een gaatje geslagen op Kessler en het verschil tussen beide dames bedroeg aan het begin van de halve marathon dan ook net iets meer dan een halve minuut. Wells kwam als derde terug in de TA en zat slechts acht seconden achter Kessler. Siddall volgde als vierde en had een achterstand van 3:30 minuut.

Na twee kilometer liepen de eerste drie dames, Morris, Kessler en Wells, samen. Dat veranderde in de daaropvolgende kilometers en uiteindelijk ging Kessler in haar eentje op avontuur. Langzaam maar zeker zag ze haar voorsprong groeien, al ging dat niet met grote stappen.

(Tekst gaat verder onder foto)

Morris, Kessler en Wells na twee kilometer in één beeld gevangen. (Foto: Challenge Wanaka)

Die voorsprong werd dan ook weer snel tenietgedaan en na veertien kilometer liepen Kessler en Wells opnieuw zij aan zij. Morris kon op dit punt niet meer aanhaken. Kort daarna moest ook Kessler nu een gaatje laten en was het Wells die vol voor de winst ging. Met nog twee kilometer tot de finish had Wells haar voorsprong uitgebouwd tot veertig seconden. Ondertussen was Siddall bezig met een mooie opmars en opgerukt tot een derde plaats. Morris viel daarmee van het virtuele podium af.

De versnelling van Wells bleek genoeg om uiteindelijk naar de winst te lopen. Ze finishte na 4:31:11. Spannend werd het nog wel, want Kessler zat er met een tijd van 4:32:19 dicht op. De comeback van Siddall kwam precies op het juiste moment, want zij ging na 4:36:37 met het brons naar huis.

Wells pakt de overwinning bij Challenge Wanaka. (Foto: Challenge Wanaka)

 

The post Hannah Wells (NZL) slaat toe in laatste kilometers Challenge Wanaka en pakt winst appeared first on 3athlon.nl.

Nieuw-Zeelander Braden Currie pakt winst Challenge Wanaka: looponderdeel zorgt voor beslissing

3athlon.nl 3 days 2 hours ago

Onder perfecte condities werd Challenge Wanaka, in het zuiden van Nieuw-Zeeland, zojuist gewonnen door de Nieuw-Zeelandse Braden Currie. Tijdens het zwemmen en ook op de fiets keek hij nog tegen een achterstand aan, maar tijdens de afsluitende halve marathon sloeg hij toe en kon hij de koppositie pakken. Die gaf hij nergens uit handen en uiteindelijk won hij de race redelijk overtuigend: na precies 4:00:00 kwam hij over de streep. Tweede werd de Amerikaan Andrew Starykowicz (+2:45) en het brons was voor de Australische Matt Burton (+4:22).

Tijdens het zwemmen was het Dylan McNeice die domineerde. In eigen land kwam hij dan ook als eerste weer uit het water: hij had 25:08 minuut nodig voor de 1900 meter. Zijn landgenoot Braden Currie volgde als tweede in 26:17 en daarachter kwamen de Amerikaan Andrew Starykowicz (27:08) en Nieuw-Zeelander Cameron Paul (27:12) terug op het droge.

(tekst gaat verder onder foto)

Dylan McNeice als eerste uit het water. (Foto: Challenge Wanaka)

Aanvankelijk was het nog McNeice die ook het tempo op de fiets bepaalde, maar het was Currie die al snel – in de eerste kilometers – aansluiting vond. Nog harder fietste Starykowicz, want al na achttien kilometer had de Amerikaan die de snelste fietstijd ooit in een Ironman heeft neergezet, ook het gat naar de koplopers gedicht. Sterker nog, hier ging hij al aan de leiding en volgden Currie en McNeice op twintig seconden. Weer een paar kilometer later liet Starykowicz zien gebrand te zijn op een overwinning en reed hij weg bij zijn directe concurrenten.

Na veertig kilometer fietsen had Starykowicz zijn voorsprong op Currie uitgebouwd tot een minuut. Meer problemen leek de aanvankelijk leidende McNeice te hebben, want die verloor meer tijd en keek tegen een steeds grotere achterstand aan. Overigens liet de van een blessure terugkerende McNeice vooraf ook al weten niet in bloedvorm te verkeren, maar deze thuiswedstrijd niet te willen missen. Ondertussen bleef Starykowicz ogenschijnlijk onvermoeibaar doorgaan en na zestig kilometer bedroeg zijn voorsprong op Currie inmiddels twee minuten. Currie reed op dat moment overigens samen met de Australiër Matt Burton. McNeice was ondertussen teruggevallen naar een vierde plaats en had al een achterstand van bijna vijf minuten.

(tekst gaat verder onder foto)

Andrew Starykowicz maakt het verschil op de fiets. (Foto: Challenge Wanaka)

Omdat Starykowicz zijn voorsprong in de slotkilometers van het fietsonderdeel ook nog wist te vergroten, mocht hij uiteindelijk met een gat van 2:27 minuut beginnen aan de afsluitende halve marathon. Zowel Burton als Currie keken tegen een achterstand van ruim twee minuten aan, terwijl de rest van het deelnemersveld al veel verder was weggezakt.

Toch leek Starykowicz het al vrij snel tijden het lopen lastig te hebben, want na 2 kilometer was zijn voorsprong op Currie al teruggelopen tot 1:35 minuut. Ook Burton liep in op de Amerikaan en keek op dit punt tegen een achterstand van 1:50 minuut op.

(tekst gaat verder onder foto)

Starykowicz als koploper tijdens de afsluitende halve marathon. (Foto: Challenge Wanaka)

Na tien kilometer was Starykowicz zijn voorsprong inderdaad kwijt. Currie had die voorsprong overgenomen en kwam dertig seconden sneller over het meetpunt, bijna halverwege de afsluitende halve marathon. Ook Burton hield de aansluiting en liep op zijn beurt weer vlak achter Starykowicz.

Vier kilometer later moest Burton toch wel een gaatje laten op Starykowicz, maar was het Currie die als koploper zijn voorsprong alleen maar zag toenemen. Hij ging met een gat van 1:20 minuut comfortabel aan de leiding en leek dan ook redelijk onbedreigd naar de overwinning te kunnen lopen. Al op dit punt had Currie de tijd en de ontspanning om af en toe publiek gedag te zwaaien.

En terecht, want zijn overwinning kwam inderdaad nergens meer in gevaar. Dankzij een sterk looponderdeel pakte Currie de winst na 4:00:00. Starykowicz volgde 2:45 minuut later als tweede. Het brons was voor Burton, 4:22 minuut na de winnaar.

De top drie bij Challenge Wanaka. (Foto: Challenge Wanaka)

 

The post Nieuw-Zeelander Braden Currie pakt winst Challenge Wanaka: looponderdeel zorgt voor beslissing appeared first on 3athlon.nl.

Hoe serieus nemen jullie het oefenen met wissels, voeding en materiaal?

3athlon.nl 3 days 10 hours ago

Op Instagram plaatsen we deze week niet één, maar iedere dag een poll – telkens bestaande uit drie verschillende vragen die met elkaar te maken hebben. En dus volgt er ook iedere dag een artikel op onze website, met daarin aandacht voor jullie reacties.

In de voorlopig laatste poll stond het oefenen van/met wissels, voeding en materiaal centraal. Oefenen jullie vaak de wissels? Oefenen jullie met voeding? En oefenen jullie vaak met materiaal, zoals het plakken van banden?

(tekst gaat verder onder foto)

De wissels zijn een punt waar jullie absoluut winst op kunnen behalen, want maar liefst 80 procent blijkt hier niet mee te oefenen. Naast een regelrechte nee, zagen we ook vaak het antwoord ‘te weinig’ voorbijkomen, waaruit blijkt dat jullie in ieder geval de intentie hebben om dit punt te verbeteren. Sven Goossens is een van de weinigen die aangeeft absoluut geen oefening nodig te hebben en heeft wat te bewijzen komend triathlonseizoen: ,,Nee, transitions zijn mijn beste onderdeel! I’m the Transition King.”

Een enkeling geeft aan wel de wissels te oefenen, of specifieke dingen daaruit. Met name het uittrekken van een wetsuit vergt wat handigheid en dat weet ook Victor Goené: ,,Tot een jaar geleden alleen wetsuit uittrekken getraind. Nu alleen in het seizoen soms.” Jean-Pierre Fraussen laat weten ook af en toe te oefenen: ,,De wissel van het fietsen naar het lopen 1 keer per week in de laatste maand voorafgaand aan de eerste wedstrijden.”

Pim Venderbosch stipt nog maar eens het belang van een goede wissel aan: ,,In ieder geval voor de eerste wedstrijden van het seizoen. Een slechte wissel kan zorgen voor het missen van de groep.” En hoewel ‘Dwayneb95’ niet direct de wissels oefent, zorgt hij er wel voor dat hij voorbereid de wisselzone binnenrijdt: ,,De wissels nooit. Wel het op- en afstappen van de fiets.”

(tekst gaat verder onder foto)

Oefenen met voeding is natuurlijk vooral van belang voor de atleten die langere afstanden afleggen en de meesten van jullie geven aan dat in ieder geval voorafgaand aan de eerste wedstrijd van het seizoen te doen. Onnodig vaak oefenen met voeding is tenslotte een dure grap en dat kan onder andere Rosanne de Boer zich niet veroorloven: ,,Ik oefen met voeding, maar wel pas vlak voor een belangrijke wedstrijd. Best kostbaar!”

Anderen experimenteren er juist op los. ,,Ik ben altijd aan het experimenteren welke voeding goed is voor een training”, laat Alex Kling weten. Ook Tim Peters bezuinigt niet op zijn voeding: ,,Ik eet zeker veel en vaak. Ik oefen 1 keer het voedingsplan voor de eerste race van het seizoen.”

Sommigen hebben inmiddels zoveel ervaring dat oefenen niet meer nodig blijkt. Carlo Pullens weet wat hij nodig heeft en geeft aan niet te oefenen met voeding: ,,Nee, vast concept.” Ook Jean-Pierre Fraussen geeft aan dat hij inmiddels op zijn ervaring vertrouwt: ,,Gedurende de lange koppeltrainingen gebruik ik voeding… Maar na 30 jaar weet ik het intussen wel.”

(tekst gaat verder onder foto)

Dat het plakken van banden niet jullie favoriete bezigheid is, wordt onder andere door ‘Fitgirl.amber’ bevestigd: ,,Ik ga niet vrijwillig lekker langs de kant van de weg een bandje staan plakken…”

Echt oefenen is er voor de meesten niet bij en Alex Kling vraagt zich af:,,Als ik lek rijd tijdens een training. Telt dat ook?” Veel van jullie geven aan vooral uit noodzaak te oefenen met het plakken van banden. Joris de Boer was dan ook opgelucht toen hij eindelijk een lekke band had: ,,1 week voor Challenge Almere reed ik ‘gelukkig’ lek zodat ik kon oefenen met CO2 patronen.”

Maryvonne van den Berg heeft inmiddels meer ervaring met het plakken van banden dan ze zich zou wensen: ,,Vlak voor de hele heb ik een keer een gaspatroon getest, maar na 4 keer lek tijdens 1 wedstrijd kan ik het wel.” Ook Pim Venderbosch geeft aan alleen te ‘oefenen’ op momenten dat hij lek rijdt: ,,Nooit, alleen als ik bijvoorbeeld een lekke band heb. In een wedstrijd heb ik geen materiaal mee.”

Een aantal van jullie neemt andere maatregelen, waaronder Marije Dirkx: ,,Nee, ik wissel gewoon mijn binnenband. Ik ga niet staan plakken onderweg en rijd niet tubeless.” Net als Victor Goené: ,,Ik plak niet, altijd wisselen. Maar als kind opgegroeid met wielrennen helpt met de kennis.” Met een grondige check hoopt Jan Jonk een lekke band te voorkomen: ,,Voor een belangrijke wedstrijd vervang ik mijn binnenbanden en check ik de buitenbanden.”

José van Laarhoven is er tot nu toe altijd goed vanaf gekomen: ,,Ik oefen nooit, maar dit zou ik wel moeten doen, want ik kan nog altijd geen band plakken…” De dames onder ons kunnen gelukkig vertrouwen op de kwaliteiten van Stijn Jansen, want gentleman als hij is, plakt hij ook de banden van anderen: ,,Als ik lek rijd wel. Of wanneer er een dame in de groep lek rijdt, dan verwissel ik het ook.”

Hoewel een aantal van jullie het zekere voor het onzekere nemen, zijn er ook een heleboel die op goed geluk vertrouwen, waaronder Carlo Pullens: ,,Goede banden… niet nodig.” Jos van Barneveld vind het ook niet noodzakelijk om te oefenen: ,,Met banden plakken oefen ik niet. Ik zie wel, zo moeilijk is het niet.”

The post Hoe serieus nemen jullie het oefenen met wissels, voeding en materiaal? appeared first on 3athlon.nl.

Ironman The Netherlands en Hiddit vinden elkaar in partnerschap

3athlon.nl 3 days 13 hours ago

Ironman The Netherlands – de organisatie achter Ironman Maastricht en Ironman Westfriesland – en Hiddit hebben zojuist bekend gemaakt een partnerschap voor de aankomende edities aan te gaan. Volgens de triathlonorganisatie en de producent van sportvoeding, is het partnerschap erop gericht om ‘startende atleten te helpen’, maar ook om de energievoeding bekender te maken bij deze doelgroep.

,,Het verhaal en de ambitie van Ironman The Netherlands spreken ons aan”, aldus Hiddit-directeur Tony van Campen. ,,Ironman kiest voor een model waarin ze toegroeien naar een hele triathlon. Een soort opleidingstraject voor beginnende atleten. Door ook kortere afstanden aan te bieden, maken ze de triathlonsport toegankelijker”, doelt hij op het feit dat er dit jaar in Maastricht geen LD meer is, maar net als in Hoorn gekozen is voor een 5150 (OD) variant. ,,In de sprintversie kunnen mensen kennismaken met de sport. De Olympische afstand is weer de opmaat naar de halve of zelfs de LD-versie van 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en de marathon van 42,2 kilometer. Wij begeleiden ambitieuze triatleten ook graag op dit traject met gericht voedingsadvies.” 

Ook Rob Frambach, Race Director bij Ironman, is content met de nieuwe partner. ,,We willen de deelnemers volledig ontzorgen en de puntjes op de ‘i’ zetten, zodat ze zich volledig kunnen focussen op hun wedstrijd. Daar hoort ook goede sportvoeding bij van een leverancier die bekend is met de triatlonsport.”  

Onlangs hebben wij de nieuwe isotonics van Hiddit overigens getest, waarover je meer kunt lezen in onze review

The post Ironman The Netherlands en Hiddit vinden elkaar in partnerschap appeared first on 3athlon.nl.

De winter van Milan en Omar Brons: ‘We gaan er gewoon weer staan’

3athlon.nl 3 days 13 hours ago

Twee broers, één sport en één doel: zo goed mogelijk worden in triathlon en zo groot mogelijke stappen zetten. Toch hadden beide mannen een totaal andere winter: voor Milan was het een winter die in het teken stond van herstel van zijn blessure en vervolgens enorme stappen voorwaarts, voor Omar was het juist een winter waarin hij hinder ondervond van een enkelblessure, die daarna voor zeer moeizame weken zorgde, zowel fysiek als mentaal. Maar, die problemen lijken inmiddels voorbij. ,,We draaien inmiddels weer mooie weken.”

We beginnen met Milan. Hij stond tenslotte onlangs nog aan de start van Ironman 70.3 Dubai. Dit, na ruim een half jaar aan blessureleed en een intensieve herstelperiode. ,,Daar is inmiddels genoeg over gezegd”, relativeert hij nuchter. ,,Daar moet ik niet meer te lang bij stil blijven staan. Het is vervelend dat ik die blessure heb gehad en dat ik zo lang aan de kant heb moeten staan, maar eindelijk gaat het nu weer beter. Ik ben de afgelopen maanden heel langzaam begonnen met opbouwen. Zeker het hardlopen ging heel rustig. Steeds hele kleine stukjes en dan uitbouwen, zowel in aantal kilometers als in aantal uren. Dat is zeker lastig, want voor je gevoel duurt het heel lang voor je weer serieus aan de bak kunt.”

‘Er komt altijd wat nieuws’

Moeite om ondanks de blessure gemotiveerd te blijven, had Milan niet. De drang om op de bank te gaan zitten kwam niet op. ,,Er komt altijd wat nieuws. Een nieuw seizoen, een nieuwe race. Ik ben nog jong en hoop nog een aantal jaren mee te kunnen. Dan kun je dus niet tien weken niks gaan doen. Je vorm verdwijnt razendsnel en je hebt het dubbel aantal uren nodig om die vorm weer terug te krijgen.”

(tekst gaat verder onder foto)

Milan voorafgaand aan Ironman 70.3 Dubai. (Foto: Facebook Milan Brons)

Milan gebruikte de winterperiode dan ook om af te studeren, sport te kijken, met Omar mee te gaan naar de wedstrijden die hij deed, maar dus ook en vooral om aan zijn eigen herstel te werken. ,,Op een gegeven moment kon ik weer zestig kilometer per week lopen. Best een mooie afstand, maar je weet ook dat je op dit niveau nog veel meer moet lopen om het verschil te kunnen maken. Je wil gewoon méér om een stevige basis te leggen. In aanloop naar Dubai kon ik uiteindelijk uitbouwen naar 80 kilometer per week. Nu ben ik weer pijnvrij. Een hele verademing.”

Het was eenzelfde verademing voor Milan dat hij in Dubai weer aan de start van een race kon staan. Bij het zwemmen en fietsen kon hij goed meekomen, bij het lopen verloor hij echter tijd en dus terrein. ,,Dat zat waarschijnlijk in de voeding. Ik heb een gevoelige maag. Waar komt dat dan door? Misschien te hard fietsen? In Dubai fiets je eigenlijk alleen maar rechtdoor, heb je nergens een moment van rust. Maar geen idee: een triathlon goed kunnen volbrengen is een enorme puzzel. Het blijft zoeken naar je eigen mogelijkheden.”

‘Een huis, maar geen thuis’

Voor Omar dus een hele andere winter. Dat heeft deels ook te maken met alle perikelen rondom iQ2, de ploeg waar zowel Omar als Milan deel van uitmaakt. ,,Ik heb best wat moeite gehad met de overstap naar Hillegom”, doelt Omar op het huis waar een groot gedeelte van de teamgenoten samen in zou verblijven, maar dat inmiddels is opgeheven. ,,Een hele nieuwe trainingsomgeving. Voor mij was het een huis, geen thuis. Dan kom je er ineens achter waarom je triathlon bent gaan doen. Een egoïstische sport. In zo’n huis is het ineens ‘samen’. Dat kan best wel lastig zijn. Gelukkig ging het uiteindelijk wel beter.”

Dat was echter precies het moment waarop Omar tijdens een looptraining zijn enkel verstuikte. ,,Heel knullig, want die dag zouden we eigenlijk niet eens gaan hardlopen. Uiteindelijk toch gegaan, maar in de duinen verstapte ik me. De hele maand december heb ik pijn gehad. Toen was het ook niet echt het weer om buiten te gaan fietsen en kwam alles even, op een verkeerde manier, bij elkaar. Omgaan met die situatie vond ik heel erg moeilijk. Alles stortte op dat moment een beetje in.”

(tekst gaat verder onder foto)

Omar vorig seizoen in actie. (Foto: Christie Brouwer)

Veerkracht

Gelukkig toonde Omar ook veerkracht en kreeg hij eind december de smaak toch weer te pakken. ,,Toen heb ik een 100 x 100 meter gezwommen, ongetraind, en dat ging eigenlijk heel makkelijk. En heb ik het lopen ook weer opgepakt, heel rustig. Daarnaast ben ik nu dus weer terug in Almere. Geen idee of het daardoor komt, maar ik heb sinds een week of drie alles weer op de rit. Ik denk nu een manier gevonden te hebben die voor mij werkt. Eerst sloeg ik trainingen makkelijker over met slecht weer, nu zit ik uren op de Tacx. Het kwartje lijkt te zijn gevallen. We gaan er gewoon weer staan. Het diepe in.”

Beide broers zitten nu in Calpe, naar eigen zeggen een ideaal oord om een paar weken te trainen. In april gaan ze daar nog een keer heen en daarna begint het Europese seizoen. Ze zullen onder andere starten bij Ironman 70.3 Marbella, Ironman 70.3 Barcelona, Ironman 70.3 Luxemburg en het NK Middle Distance in Klazienaveen. ,,Wat daarna komt, zien we nog wel.”

The post De winter van Milan en Omar Brons: ‘We gaan er gewoon weer staan’ appeared first on 3athlon.nl.

Swimrun Rondje Eilanden: parcours dat schreeuwt om een wedstrijd

transition.nl 3 days 15 hours ago

Swimrun staat in Nederland nog in de kinderschoenen, al hebben we met Het Rondje Eilanden in Vinkeveen – dat tot 2001 als triathlon werd georganiseerd – wel een Swimrun avant la lettre. “Ik heb in het verleden drie keer aan deze Eilandentriathlon meegedaan”, vertelt Bart van der Wal die de klassieker in 2012 terug op […]

Het bericht Swimrun Rondje Eilanden: parcours dat schreeuwt om een wedstrijd verscheen eerst op Transition.

Klimmen in de aerobars of niet, wat is sneller?

3athlon.nl 3 days 17 hours ago

Pas geleden hadden we nog tips van Cameron Wurf en Sebastian Kienle om sneller te fietsen. Dit waren echter algemene tips over aerodynamica en materiaal, maar wat moet je nu doen als je bergop fietst? Is het sneller om in aero-houding te blijven zitten, of kun je beter uit je ligstuur komen en ‘rechtop’ gaan zitten zodat je makkelijker meer vermogen trapt? Is er ergens een omslag waar het ene meer zin heeft dan het andere, of maakt het eigenlijk allemaal niks uit? In onderstaande video van GTN wordt dit onderzocht:

The post Klimmen in de aerobars of niet, wat is sneller? appeared first on 3athlon.nl.

Pages