Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Wegwijs in de sport (13)

transition.nl 1 year 4 months ago

Thomas Sijtsma hing in 2013 zijn voetbalkicksen aan de wilgen om een nieuw avontuur te starten. De triathlon, dat moest het worden. De journalist meldde zich aan bij Hellas in Utrecht en liet zich onderdompelen in de wereld van het zwemmen, fietsen en hardlopen. Met ons deelt hij zijn belevenissen in de sport. De tenen komen net over […]

Het bericht Wegwijs in de sport (13) verscheen eerst op Transition.

Wegwijs in de sport (13)

transition.nl 1 year 4 months ago

Thomas Sijtsma hing in 2013 zijn voetbalkicksen aan de wilgen om een nieuw avontuur te starten. De triathlon, dat moest het worden. De journalist meldde zich aan bij Hellas in Utrecht en liet zich onderdompelen in de wereld van het zwemmen, fietsen en hardlopen. Met ons deelt hij zijn belevenissen in de sport. De tenen komen net over […]

Het bericht Wegwijs in de sport (13) verscheen eerst op Transition.

Op zoek naar de roots van triathlon – WTJ 455

3athlon.nl 1 year 4 months ago

 

Even een uitstapje naar het wielrennen, want daar genieten we dit voorjaar toch ook volop van. Het sportgekke dorpje Oud Gastel maakt zich niet alleen op voor de 33e triathlon, komende zondag rijden coureurs de 70e jubileumronde rondom de Laurentiuskerk. De geschiedenis van deze koers bracht ik ooit in boekvorm uit. In de wielerkrant lever ik jaarlijks een bijdrage, die ik dit keer graag met jullie deel. Het was tegelijkertijd een zoektocht naar de roots van triathlon.

Had er zeventig jaar geleden ook al een Gastelse triathlon kunnen zijn?

Het is juni 1947. Oud Gastel is nog altijd in de roes van de bevrijding en de daaraan gekoppelde feesten. Hoewel burgemeester Hofland na een tijdje zijn inwoners vraagt weer over te gaan tot de orde van de dag, zitten de Gastelaren vol plannen. Ze willen eruit na vijf jaar bezetting. Ze willen bewegen: lopen door de Dreef, fietsen over de Stoof en zwemmen in de Mark.

Geen wonder dat op 25 juni 1947 in de Rovo het wielercomité Gastel Vooruit wordt opgericht en dat nog geen anderhalf maand later de allereerste na-oorlogse wielerronde wordt gehouden. Op de zondag na de Verwer & Janssentriathlon is het dus exact zeventig jaar geleden dat Cees van Sprundel, Lauran Vrolijk, Pol Hermes, Nil Vergouwen, Jan de Wit, Jantje Roosendaal en Jan Akkermans de aanzet gaven tot de wielersport in ons dorp. Bloeiende wielersport met nationaal kampioen, Tour-renners, Olympische deelnemers en Olympia Ronde-winnaars.

De vraag dient zich aan of in 1947 ook het idee om bijvoorbeeld een Gastelse triathlon te houden geopperd zou zijn? De sport ontstond pas dertig jaar later aan de westkust van Amerika, waar lifeguards eerst een eind de zee in zwommen en vervolgens op het strand een eind renden. Vanuit die combinatie grepen ze ook naar de fiets. En toen in februari op Hawaii een stel mariniers filosofeerden over de zwaarte van drie evenementen in de Pacific kon de sport wel vaste voet aan de grond zetten.

Toch zijn er verhalen bekend van les trois sports in Frankrijk 1902. Het was een combinatie van lopen, kanovaren en wielrennen. Korte afstandjes in wisselende volgordes. In 1920 werd het kanoën vervangen door zwemmen. De Franse krant L’Auto organiseerde als tegenhanger van de Tour de France Les Trois Sports bestaande uit 3 kilometer lopen, 12 kilometer fietsen en het oversteken van het Marne kanaal. Opvallend was trouwens dat een vrouw (Lulu Helmet) die wedstrijd wist te winnen.

Na de oorlog kwam het bij de Fransen niet op om de driekamp te hervatten. Atletiek had zijn vijf- en tienkamp, de moderne vijfkamp met die voor Nederlanders zo uiteenlopende sporten als schermen, schieten, paardrijden, zwemmen en veldlopen hadden de Olympische status al te pakken. Dus nee, de drie sporten achter elkaar keerden niet terug. Het moest opnieuw uitgevonden worden in San Diego in de jaren van surfing’ USA.

De Gastelse triathlon is met 33 jaargangen ten opzichte van de wielerronde nog een groentje. Een wielrenner als Cees Aanraad – Nederlands kampioen bij de amateurs in 1952 – begon bijvoorbeeld op zijn vijftigste nog met triathlons in zijn woonplaats Steenbergen.

Ad Tak, onze andere Nederlands kampioen 23 jaar later – was de eerste jaren van de triathlon van de partij en deed ook nog mee toen de allereerste 1/3e triathlon in de Roosendaalse Vliet werd gehouden. Ad zwom niet heel hard, maar altijd nog flink sneller dan Standdaarbuitenaar Jac de Goede, die met moeite zijn hoofd boven water hield. Addy van den Broek legde zich een paar jaar helemaal toe op triathlon, Ruud Zijlmans werd eens vijfde in Gastel en Wilfried Aanraad won de triathlon van Steenbergen ooit.  Van de vroegere Gastelse wielrenners is anno 2017 Ad Verheijen een zeer gedreven hardloper/triatleet, die in zijn tweede sportleven grotere successen boekt dan als wielrenner destijds.

De meeste Nederlandse triathlons, die in de jaren tachtig vorige eeuw begonnen, lieten de deelnemers baantjes trekken in de zwembaden. Pas later kwamen de open water triathlons op gang. Zwembaden kwamen pas in de jaren zeventig op gang. In 1974 kreeg Gastel het bad Blankershove, waar elf jaar later dus de eerste triathlon werd gehouden. Ook al op 25 juni trouwens. Toen het zwembad een paar jaar daarna door allerlei factoren dreigde te sluiten moest de triathlonorganisatie wel uitkijken naar het alternatief zijnde de Roosendaalse Vliet. Achteraf is het makkelijk praten, maar mogelijk was de triathlon nog veel langer in en rond het zwembad gehouden. Maar begin 1988 leek het erop alsof het met zwempret op Blankershove klaar zou zijn. Gelukkig is dat tot op de dag van vandaag niet het geval, vandaar dat we op vrijdag 23 juni weer de fantastische jeugdtriathlon houden met 125 meter zwemmen in dat blauwe Blankershove. We rekenen op honderd kinderen, maar ook middelbare scholieren want het Markland College laat het project Markland Sportland ook landen in deze triathlon.

Op zaterdag 24 juni zijn we trots om de bijna 1000 triatleten uit de hele Benelux te mogen ontvangen. En ook daaronder weer (ex-)wielrenners. We noemen er drie: Vera Koedooder, Ymke Stegink en ‘onze’ Anouk Rockx. Toevallig alledrie vrouw, maar ook weer niet zo verwonderlijk want 35 procent van de deelnemers is die 24e juni bij de 33e uitgave vrouw. Aanmelden kan voor de meeste series niet meer, maar trio-teams blijven nog steeds welkom. Een zwemmer, een wielrenner, een hardloper. Samen meedoen aan een mooi sportfeestje. In april eerst allemaal naar de jubileumronde van Gastel Vooruit en dan in het juniweekeind opnieuw voor die ooit zo merkwaardige driekamp, nu gemeengoed is geworden.

 

 

Teampresentatie IM50+ FusionTEAMnl: een triatlon team met een missie

3athlon.nl 1 year 4 months ago

April 2017

Dit seizoen voegt FUSION Benelux een nieuw team toe aan FusionTEAMnl. Het IM50+ FusionTEAMnl bestaat uit zes ervaren triatleten die zich toeleggen op de langere afstanden en die, zoals de naam ook impliceert, Abraham inmiddels hebben gezien.  De teamleden willen een positieve boodschap uitstralen, ‘bankzittende’ leeftijdsgenoten maar ook jongere generaties inspireren om, naast het werk,  in beweging te komen en te blijven. Doelen stellen, grote uitdagingen aangaan, jezelf tegenkomen en overtreffen zijn allemaal aspecten die de triatlonsport en zeker de lange afstand met zich meebrengt.

“Als lange afstand-triatleet train je vaak individueel. Zelfs als je lid bent van een triatlonvereniging maak je 80% van de trainingsuren toch alleen”, zegt Christian Albers, initiatiefnemer van het team.  “Met acht Iron distance finishes heb ik uiteraard een aantal mede lange-afstandsatleten in Nederland leren kennen. Zoals Bart Klein, met wie ik een aantal maal aan Ironman Austria heb deelgenomen en Jan Blokland, die bij mij in de buurt woont. Met hem zwem en fiets ik regelmatig.  Maar ik wilde graag meer saamhorigheid, een echt teamgevoel creëren en besloot daarom een team op te richten van ‘soortgenoten’.”

Na een brainstormsessie samen met Jan en Bart werd besloten om te kijken wie zich nog meer zou kunnen aansluiten bij het team.  De lijntjes zijn kort en bleken ook onderling weer met elkaar in verbinding te staan en zo reageerden   Franck van Graas, Walter Pennekamp en Manolo Dequero Vazquez enthousiast en staat er nu een team van gepassioneerde en ervaren triatleten waarvan een aantal zich kan meten met de age group wereldtop.

“We zijn bij ons eerste gezamenlijke teamuitje op de Bike-motion beurs Ronald de Graaf en Lenno Huizer van FUSION Benelux tegengekomen die graag als kledingsponsor wilden optreden. Dat bleek al snel een prachtige match en past bij een van de uitgangspunten van ons team om onze naam alleen te verbinden aan merken waar we volledig achter staan.”

“Dat we ook deel uit zijn gaan maken van FusionTEAMnl met daarin veel ‘jonge honden’ maakt het allemaal nog wat mooier. De teamdag op 2 april jl. met onder andere een gezamenlijke deelname aan de Zandmotor run was een groot succes.” Overigens bezetten FusionTEAMnl leden de eerste vijf plaatsen in de einduitslag van de 10 km, waarbij IM50+ leden Walter, Manolo, Jan en Franck na winnaar Marco Akershoek de plekken 2 t/m 5 pakten.

Naast het inspireren van anderen om in beweging te komen is het gezamenlijk meedoen aan Ironman Hawaii 2018 een belangrijk doel. “Dat zal voor mij nog een hele opgave worden”, zegt Christian Albers, “maar met het bereiken van een nieuwe age group in 2018 (55 – 59) wordt de kans wellicht iets groter. Voor mij is het sowieso een eer en een genoegen om met deze mannen deel uit te maken van een team.” De overige teamleden zijn allemaal al minimaal eenmaal in Kona over de finish gekomen met voor Jan zelfs een derde plaats in 2013 en voor Manolo een vijfde plek vorig jaar. Franck van Graas heeft zich inmiddels al gekwalificeerd voor Kona 2017, nadat hij vorig jaar tweede werd in de Ironman Mallorca. “We gaan triatlon minnend Nederland via onze binnenkort te lanceren Facebook pagina ‘IM50+ Triathlon Team’ op de hoogte houden van onze wedstrijdplannen en resultaten en gaan er een mooi feestje van maken!” aldus Christian.

Zuid-Afrika, de eerste halte voor de Kona-Belgen

3athlon.be 1 year 4 months ago

We hadden zondag in eerste instantie vooral oog voor onze pro’s Frederik Van Lierde en Alexandra Tondeur in de Ironman van Zuid-Afrika, maar vlak achter die pro’s grepen een aantal Belgen alweer met beide handen de kans om zich te kwalificeren voor het WK in Hawaii. Toegegeven, er zijn al Belgen die zich eind 2016 geplaatst hadden voor het WK Ironman, maar Zuid-Afrika lijkt de laatste jaren meer en meer de eerste halte voor onze age groupers in hun race naar Kona, en mét succes. Twee keer winst, twee keer podium en nog wat ereplaatsen… een overzicht:

Thibault Do en de marathon tijdens een Ironman. We dachten dat het nooit zou goed komen. Twee keer zagen we de jonge Waalse triatleet vanuit een goede uitgangspositie beginnen aan de 42 km lopen langs Hot Corner in Kona. Evenveel keer werd het een calvarietocht. Maar dit jaar in oktober gaat Thibault voor de derde keer, goede keer. In Zuid-Afrika bewees hij dat hij ondanks zijn jonge leeftijd een Ironman van 9 uur aankan. Ok, in de laatste 10 km verloor hij nog tien minuten en het werd uiteindelijk 9u03. Maar die sub-9 zit er aan te komen. Thibault pakte in Zuid-Afrika de overwinning in de M18 age group en mag voor de derde keer zijn vliegtuigticket richting Kona boeken.

Sam Gydé en de marathon tijdens een Ironman. Ook dat is de laatste jaren geen vanzelfsprekende combinatie. “Maar ik heb ervan geleerd en dus heb ik in Port Elisabeth rustig aan gedaan op de fiets,” was de uitleg van de immer charmante Gentenaar. Rustig aan gedaan op de fiets? Yeah right! Met 4u39 in de 180 km fietsen was hij de absoluut snelste van de veertigers en slechts een tiental minuten trager dan bijvoorbeeld Frederik Van Lierde. Maar het werd dus een goede marathon die hem in een eindtijd van 8u51’04 naar de tweede plaats bracht bij de M40. Mission accomplished, want in oktober trekt hij alweer naar zijn favoriete eiland. “Dat is geen straf hé,” liet een blije Sam ons nog weten, die overigens de tijd nam om van outfit te veranderen na het fietsonderdeel.

Fietsen op 260 watt zonder pieken

 

Coach Jesse Van Nieuwenhuyse verklaarde het succes van het fietsnummer. “Het doel was om zonder hoge pieken aan een consistent niveau van 260-270 Watt te fietsen. Het opmerkelijke is dat Sam dit deed zonder ook maar één atleet van hetzelfde fietsniveau in de buurt.” Het werkte voor een goed resultaat. “We weten dat Sam’s moeilijke moment in de marathon normaal in het begin ligt, als hij van de fiets komt. Maar nu kon hij de eerste 21 km aan 4’08 lopen, om in het tweede deel een 4’15 aan te houden en dat dus na de snelste bikesplit bij de age groupers. Dat leidde tot een marathon van 2u58, ook al de snelste looptijd bij de age groupers. Met een eindtijd van 8u51 pakte hij op zijn 42ste zijn vijfde Ironmanpodium in 2 jaar tijd,” aldus een trotse Jesse.

Cai Lesaffer, de vriendin van Sam, had een sterke wedstrijd en zette met 11u45’47 een personal best neer. Helaas onvoldoende in de sterkbezette F50 categorie voor een ticket naar Hawaii. Ze gaat sowieso mee naar Kona om Sam te steunen, maar in juli doet ze zelf ook nog een gooi naar een persoonlijke kwalificatie.

Weer Veldeman supportersbus in Hawaii?

Zoek Toon Veldeman tussen de supporters ;-)

Twee jaar geleden hebben we genoten van de Vlaamse kermis in Hawaii dankzij de broers Veldeman en hun supportersbus op Palani Road. Die supporters kunnen alvast hun verlof beginnen sparen want Toon, de jongste van de Veldemans, haalde ook verschroeiend uit in Zuid-Afrika. In een tijd van 8u59’17 pakte hij de derde plaats in de M35 age group, goed voor een slot voor Hawaii. 

Pas vanaf de M45 age group blijkt een 9u24 voldoende om naar Hawaii te kunnen, maar voor het overige is het opnieuw de vaststelling dat het niveau bij de age groupers zo hoog ligt, dat je sub 9 of daarrond moet neerzetten om kans te maken op kwalificatie voor het WK.

Winst voor Pirotte

Bij de vrouwen lag het niveau ook hoog. Daar pakte Annabelle Pirotte de overwinning in de F30 categorie met een tijd van 10u23, meer dan twintig minuten sneller dan de nummer twee in haar age group. Ook de TRIGT-atlete zal er dus in oktober bij zijn in Kona.

De beelden van het brons van Claire Michel

3athlon.be 1 year 4 months ago

Vonden we zondagochtend de derde plaats van Claire Michel in de ITU World Cup triatlon van New-Plymouth al indrukwekkend in ons nieuwsartikel, dan laten de video highlights van de vrouwenrace pas echt zien hoe close de sprint tussen Claire en Katie Zaferes en Joanna Brown was. Geniet nog eens mee van een Belgische op het podium op het hoogste niveau.

De koers is van ons… Zwemmen en lopen daarentegen?

3athlon.be 1 year 4 months ago

Cameron Wurf tijdens IM Zuid-Afrika (foto: Ingo Kutsche)

Bij deze alvast onze excuses voor het vloeken in de kerk… Gisteren was het blijkbaar volgens meer dan anderhalf miljoen Vlamingen een Hoogdag. Ja, ook u, beste triatleet, zondigde op social media door 2 april als een Hoogdag aan te kondigen. Niet omdat er de ETU Cup van Quarteira was, niet vanwege de internationale top op de Ironman van Zuid-Afrika, en al helemaal niet omdat er aan de andere kant van de wereld een ITU World Cup race was in Nieuw-Zeeland… Het zou overigens zo maar kunnen dat er evenveel Kiwi’s de Ronde Van Vlaanderen online gevolgd hebben als omgekeerd Belgische triatlonfans genoten van het brons van Claire Michel in New Plymouth. En, trust us, dat zijn er niet heel veel geweest (al hebben meer dan 8.000 mensen ons nieuwsbericht van Claire gezien)! Neenee, koers zou het zijn… en alleen dat… Vergeet zwemmen, vergeet lopen… fietsen potverdekke!

Gelukkig(!?) dat Frederik Van Lierde in de loop van de week al overvallen en wel deel uitmaakte van de nationale sportpers, want geloof ons vrij, anders had er een pak minder aandacht geweest voor de nochtans niet zo slechte prestatie van Frederik in Port Elisabeth. Helaas was zijn zevende plaats in de Ironman van Zuid-Afrika voor de meeste Belgische sportmedia meer waard dan de derde plaats van Claire Michel in de wereldbeker van New Plymouth. Nu ja, dachten wij nog zondagochtend, het is een Brusselse, die voornamelijk Frans en Engels spreekt, misschien ligt het daar aan…

Claire Michel uitgeput na de spurt in New Plymouth (foto: ITU/ScottieT)

Maar nee hoor… Een paar uur later won een Waal in een Belgische nationale driekleur de Ronde Van Vlaanderen en geen Vlaamse Leeuw die er naar kraaide… Nog een geluk dat al die Belgische media het verslag van Zuid-Afrika nog afsloten met de eervolle (yeah right!) vermelding van de 7de plaats van Alexandra Tondeur die in een topwedstrijd constant meestreed voor de vierde plaats tegen onder andere de wereldkampioene Ironman Daniela Ryf.

Meestal maken we ons er niet druk om. We weten dat we leven in het land van voetbal en wielrennen… Tiens, als Ruben Van Gucht (die we ooit nog eens aan de start van de Hel van Kasterlee verwachten by the way) er in slaagt om ruim 200.000 Vlamingen te boeien met een Ronde Van Vlaanderen zonder dat het zelfs koers is én als daar dure camera’s, motards en helicopters voor ingezet worden, dan weten we genoeg. Langs de andere kant was dit de grootste promo die we voor de triatlonsport maar kunnen dromen. Want al jaren roepen tegenstanders van live-uitzendingen dat zo’n Ironman veel te lang duurt om op beeld interessant over te komen. Wij weten sinds dit weekend wel anders. Want niet alleen in het geval van Ruben, maar ook daags nadien, met echte coureurs, zitten er mensen urenlang, de hele dag door, aan hun scherm gekluisterd in afwachting van twee uur lang echte koers (met dank aan Quickstep, want anders moeten we al blij zijn met één uur koers). 

Ondertussen keken wij hier naar de livestream van de ETU Junior EuroCup in het Portugese Quarteira, met onverstaanbaar Portugees commentaar overigens, die geweldig hard struikelden over de naam Hanne De Vet. Want dat was wel het Belgische meisje dat aan kop knalde tijdens het fietsen. Even later bij de jongens was Joris Basslé net iets eenvoudiger om uit te spreken. Tussendoor kregen we schabouwelijk Australisch Engels binnen van de livestream van de Ironman van Zuid-Afrika. Iets meer dan vier uur lang werd er vol bewondering gekeken naar ene Cameron Wurf, die misschien wel op weg was naar een nieuwe all time best tijd in de 180 km fietsen.

Voor de Vlaamse wielerfan zou het vier uur lang feest geweest zijn, al zaten wij te wachten tot de ex-olympiër (in het roeien weliswaar) en wielerprof en lange afstand tijdrijder door het ijs zou zakken. Na 160 km was het zo ver. Cameron had de hele tijd zijn tijdritpositie perfect aangehouden, maar toen hij zijn laatste drinkbus aanpakte, bleef hij net iets te lang rechtop zitten. Hij zat helemaal kapot, verloor minuten in de laatste twintig kilometer en in plaats van een top tijd werd het 4u20, nog altijd indrukwekkend. Maar triatlon is meer dan dat. Dat hij in de marathon uiteindelijk nog een elfde plaats verzilverde aan de finish, moet zelfs een mindere zwemmer als Diego Van Looy moed geven

Om maar te zeggen dat triatlon meer is dan fietsen alleen. Maar hier in België en dan in overtreffende trap Vlaanderen lijkt net het fietsen hét belangrijkste onderdeel. Dat is waar we allemaal de meeste centen aan opofferen, waar we de meeste uren voor trainen. En toch wordt het verschil gemaakt in het lopen. Dat bewees Claire Michel in New Plymouth. Laura Swannet is dan weer het levende bewijs dat ook zwemmen meetelt, want anders had zij in Portugal iedereen keihard geklopt in de slotkilometer lopen. 

Frederik Van Lierde in de IM Zuid-Afrika (foto: Ingo Kutsche)

Waar willen we met dit stuk heen? Wel, eigenlijk hebben we een dubbel doel. Eén is dat triatlon meer is dan de discussie over stayeren versus non-drafting, dat goed kunnen lopen zonder mee te zijn in het zwemmen niets meer voorstelt. De tijden zijn veranderd. En daar zullen we met zijn allen vrede mee moeten hebben. Gelukkig zit er in België nog voldoende talent op de drie onderdelen samen, maar dan wordt het tijd dat niet alleen wij van 3athlon.be maar ook de andere media daar voldoende aandacht voor hebben. En dat is ons tweede doel. Niet dat we hopen dat onze sport in dezelfde mate als voetbal en wielrennen op media-aandacht mag rekenen, maar toch hopen we op genoeg ruimte om onze atleten ook op papier een hart onder de riem te steken.

Net daarom doet het ons pijn dat Claire en Simon veroordeeld waren in Het Nieuwsblad en Gazet Van Antwerpen tot een kortje in de rand en er over Alexandra The Great één regeltje werd geschreven in een groter artikel over Frederik Van Lierde. Wij brachten het met 3athlon.be allemaal wel uitgebreid en we merken steeds meer dat de traditionele media onze berichtgeving regelmatig overnemen. En dat is iets waar we overigens blij mee zijn en iets dat wij alleen maar kunnen aanmoedigen. Waar het dan bij ons wel soms nijpt, om het op zijn Kempisch te zeggen, is dat wij het op de sociale media met een paar ‘vind-ik-leuk’s het moeten doen. Maar als het in de Gazet (en dat maakt niet uit welke) staat, dan gaan jullie het wel met velen delen

Wij blijven met 3athlon.be gaan voor een volledige berichtgeving. Elke dag van elke week, met een positieve attitude voor wat wij nog altijd de schoonste sport ter wereld vinden. Met naast fietsen effectief ook zwemmen en lopen! Dus je mag wat wij er over schrijven en wat wij ervan vinden ook altijd delen, leuk vinden… of juist niet, maar dan gaan we graag de discussie aan op Facebook, Twitter en Instagram…

 

Bas crasht; wilskracht van Erik-Simon; winst voor Janet; EK voor Youri en Rani – WTJ 454

3athlon.nl 1 year 4 months ago

MAANDAG – Koude rillingen bij het nieuws dat een homostel met een betonschaar wordt mishandeld omdat ze hand in hand over straat lopen. Dit is toch nog steeds Nederland hè, waar in 1998 de Gay Games Amsterdam werden gehouden en een triatleet uit Mozambique mee deed, die in eigen land niet voor zijn geaardheid uit durfde komen? Te gek voor woorden.

Snel over naar de sport, want het is al evenzeer triest wat Bas Diederen overkwam. Overlopend van ambities en op handen gedragen door zijn nieuwe topsponsors kwam Bas aan de start van zijn eerste wedstrijd: de 70.3 Ironman van Galveston Texas. Het zwemmen hoefde nog niet volle bak te zijn op de andere onderdelen kon hij dan rustig naar voren trekken. Dat gebeurde ook op de 90 kilometer fietsen, de eerste helft legde hij even snel af als de latere winnaar de Mexicaan Mauricio Mendez Cruz. Vanuit kansrijke positie maakte Bas zich op voor de tweede wissel, maar zag daarbij een lelijk gat (pothole) in de weg over het hoofd. De Limburger crashte hard. Hij voelt zich oké, maar zit wel vol schaafwonden. Bas stuurt ons weldra een update en dan weten we ook meer over zijn deelname aan de Ironman Texas op 22 april. Hopen op spoedig herstel. Mirjam Weerd moest Galveston ook schieten. Ze was gevallen met de mountainbike en daarbij een rib gekneusd. ‘Zwemmen is nu erg lastig en pijnlijk.’ Bijgevolg was de Nederlands/Amerikaanse Lenny Ramsey onze beste vertegenwoordigster. Ze finishte als 27e op 32 minuten van de Britse winnares Kimberley Morrison, die het zelf amper kon geloven. De Amerikaanse Belg Rodolphe von Berg jr. werd derde bij de mannen met voor hem de aanstaande papa Timothy O’Donnell.

Je blijft je verbazen over Nederlandse deelnemers in Ironman-wedstrijden. De Ironman van Zuid-Afrika werd overwonnen door o.m. Allard Holthaus en Albert Megens, respectievelijk woonachtig in Wagenberg en Wouw. Ik heb Allard en Albert nog nooit in onze streek in wedstrijden gezien en toch liggen deze dorpen op minder dan 20 kilometer van waar ik woon. Gek idee eigenlijk. Ook even in Gastel gewoond heeft Erik-Simon Strijk. Grote bewondering voor zijn wilskracht ondanks vaak fysieke ongemakken. Dat kwam in Zuid-Afrika helaas ook weer aan het licht. Darmproblemen tijdens het lopen: na 10 kilometer helemaal leeg. En dan 32 kilometer verderop nog in de top 25 eindigen. ES wordt in ons land nog veel te veel onderschat, vind ik. Klasse oud-plaatsgenoot! Twaalf Nederlanders bereikten uiteindelijk de finish. De laatste van die twaalf was Jim Hagenstein, triathlonpionier uit Weesp. Hij deed er 12,5 uur over.

Dat Frederik van Lierde teleurgesteld was met zijn zevende plaats kan ik me voorstellen. Het incident van een week ervoor heeft zijn sporen nagelaten. ,,Ik heb geprobeerd het te negeren,, maar had hele dag af te rekenen met rug- en hoofdpijn.’’

In de andere 70.3 IM in het Chinese Liuzhou waren Tim Don (GBR) en Jeanni Seymour (RSA) de besten. Grappig: twee Zuidafrikaanse zeges terwijl in eigen land de Ironman was. En Oceanside werd gewonnen door wereldtopper Lionel Sanders uit Canada en de Britse Holly Lawrence. De zege bij de vrouwen 65 ging naar de Houtense globetrotter Janet van Woudenberg. Bij de M30 was Hawaii-ganger Derk de Korver goed voor een zesde plaats en 43e overal op slechts 40 minuten van The Colonel.

Quarteira nog even de juniorenrace. In Portugal was vrijwel de complete Europese top aanwezig, vooral omdat het voor veel landen dé kwalificatiewedstrijd voor het EK in Kitzbühl betrof. Ook voor Nederland en daarom is het verheugend dat het Limburgs duo Youri Keulen (11e) en Rani Skrabanja (13e) zich in elk geval rechtstreeks hebben geplaatst voor dat EK. Dat moet het Nederlands elftal… o nee, het is geen voetbal-site.

Eindelijk dan de Nederlandse wedstrijden. Winst in de thuiswedstrijd van Erik-Jan Spijkerman, die na een kleine blessure even aan de kant stond. Deelname aan zijn favoriete RBR kwam niet in gevaar. Trainingskamp naar de zon bewust uitgesteld en onbedreigd de winst gepakt met een nieuwe fietspositie, nog snellere wielen enzovoorts. Nu gaat ie trainen in Frankrijk, Spanje om terug te keren in Bilzen. De verrassende Boris le Feber werd tweede, de Belg Jan Meysmans derde. Bij de vrouwen werd het duel Talisa van der Fluit versus Eline Lute-Kuin doorbroken door Marieke van Lierop, die vooral hardloopt. Talisa won opnieuw, Marieke en Eline volgden. Maar weergaloos was natuurlijk de zilveren medaillewinnaar van de Paralympics Geert Schipper. Sneller dan alle valide atleten denderde Geert over het parcours.

Leuk startveld in de Valkenburgse zwemloop over de halve afstand. Jeffrey Reijnders klopt Bob Martens en de Belg Leo Michel (familie van Claire?). En jonkie Dirkje Lebouille was beter dan Linette Linders en Charlotte Dieteren. Op de sprint afstand wonnen Tom Heyart en Lizzy Langen, de mini ging naar de Belg Jari Stappaerts en Manon Bams. In de Klif 18-zwemloop van Urk twee Kijani-zeges voor het Anton Theo Borger en Trudy Veenstra, die elkaar door en door kennen. Het beste koppel was ook een bijzondere: Wytse Wierda met in de rubberboot en de nog gloednieuwe hardloopstoel ons aller Fleur! Op weg naar Almere.

De Laco-zwemloop van Venray heeft een lange traditie. Net als twee jaar geleden wonnen zondag Dave Rost en Jacqui Gough (Brits/Limburgs). Op de halve afstand waren de winnaars Jesper Hanssen en Charissa Zijlstra. Charissa, oud-jeugdkampioene van Nederland, maakt dit jaar deel uit van Triathlonteam Regio Venray, tweedivisionist. Het begin is al mooi voor de frêle Friezin. De korte afstanden waren in de voormalige Powerman-stad voor Thom Schijnen en Lizzy Langen, die de ‘VV-dubbel’ scoorde. Julian van Rens en Bieke Langen, zusje van Lizzy wonnen de mini.

Het was een echt zwemloop-weekeinde want Squadra hield in Nuenen ook al zo’n wedstrijd. Jeroen Leuverink en Sanne van Paassen grepen naar de winst. Sanne richt zich meteen dit jaar maar op het grote werk: de Inferno-triathlon in Zwitserland. Een bijzondere sportvrouw, deze voormalig topveldrijdster, die we binnenkort eens nader aan u voorstellen. Ook in en buiten het Nuenens bad kortere afstanden met als winnaars Stefan Timmermans, Angelique Heinen, Robin Schols en bij de scholieren Ivan Bacharov en Rooze Grimberg.

That’s all folks!

 

 

 

Triathlon Maastricht 25 mei 2017

3athlon.nl 1 year 4 months ago

Op donderdag 25 mei 2017 (Hemelvaart) zal voor de eerste keer de Triathlon Maastricht plaatsvinden bij Fun Valley.

Maastricht is op dit moment natuurlijk bekend van de IRONMAN Maastricht-Limburg die voor de derde keer georganiseerd wordt. Ben jij een beginnende triatleet of houd jij liever van de korte afstand? Dan is de 1/8e triathlon of de Super Sprint zeker iets voor jou!

Triathlon Maastricht is geen voortzetting van de eerdere triathlon in Maastricht, maar een geheel nieuw evenement georganiseerd door Bearsports, bekend van de Cross Duathlon Maastricht en en De Alternatieve, Sint Pietersbear Trail, Bear Trail, Polar Bear Trail en Terhills Trail.

De triathlon vindt plaats bij Fun Valley, een recreatiepark gelegen aan een grindgat aan de zuid grens van Maastricht.

Meer informatie is te vinden op www.triathlon-maastricht.nl.

 

 

 

 

IronMan training, week 10-28: zwemmen & fietsen 'go', hardlopen 'no'...

Triathlon-Blog 1 year 4 months ago
Afgelopen week een wat aangepast trainingsschema om de goed te kunnen herstellen van de inspanningen op de halve marathon van Venlo. Want wat was het een mooie wedstrijd en wat was ik blij met mijn PR! (klikhiernog maar eens voor het verslag)Toch knaagde na afloop misschien een beetje een schuldgevoel. Vooral afgelopen vrijdag toen ik voor het eerst weer een looptraining als onderdeel een brick-training afwerkte. Het waren slechts 5 kilometer in zone D2, maar wat voelde mijn benen zwaar. Was ik zo vroeg in het seizoen, op een wat voor mij eigenlijk nog een zgn. B-wedstrijd zou moeten zijn niet toch iets te diep gegaan? Of kwam het toch door die snoeiharde aanvaring van mijn rechter scheenbeen met de glasplaat van onze salontafel de avond ervoor?Ja, dát was me een klapper, zeg!? Maar ja, wat wil je ook als zo'n doorzichtige glasplaat wat uitsteekt boven een antraciet kleurige tegelvloer? Dan wil je die, zeker als het al wat donker is buiten, nog wel eens over het hoofd zien. Het was maar goed dat ik alleen thuis was en er verder niemand meer in de tuinen om ons heen zat, want ik heb me toch een partij lopen vloeken! En tja, wat denk je dat het eerste was door mijn gedachte schoot? Juist ja! "Daar gaan je IronMan aspiraties!". Maar goed, nadat de ergste pijn na een aantal icepacks en lokaal behandelen tegen zwellingen wat was gezakt, kon ik hem gelukkig weer wat belasten en leek de schade mee te vallen. Of ik hem snel weer helemaal kan belasten en dan vooral met hardlopen, ga ik komende week wel weer zien. Zwemmen en fietsen was in elk geval geen probleem en zoals hiervoor al gezegd, het was toch al gepland om de loopbeentjes deze week wat extra rust te gunnen."Maar ja, wat wil je ook als zo'n doorzichtige glasplaat wat uitsteekt boven een antraciet kleurige tegelvloer? Dan wil je die nog wel eens over het hoofd zien."Overigens, nog even terugkomen op het verschil tussen een A-, B- of C-wedstrijd. Wat een A-wedstrijd is, hoef ik je denk ik niet uit te leggen en in mijn geval is dat de IronMan in Maastricht deze zomer. Uiteraard kun je meerdere A-wedstrijden in een seizoen hebben gepland, maar voornaamste en meest belangrijkste kenmerk is dat voor dit soort wedstrijd altijd vooraf wordt gegaan door een zogenaamde 'taper' periode. Een periode - qua lengte afhankelijk van de inspanning die je gaat leveren -  waarin je er met een goed uitgebalanceerde trainingsinspanning voor zorgt dat je zowel lichamelijk als mentaal top fit aan de wedstrijd kunt beginnen.B-wedstrijden zijn vooral bedoeld om slechts één (of hooguit twee) onderde(e)l(en) van je A-race te testen. Het is zeg maar een training in wedstrijdtempo. Immers, lukt het jou om in een reguliere training net zo voluit te gaan als tijdens een wedstrijd? Er is geen richtlijn voor het aantal B-wedstrijden voorafgaand aan je hoofddoel, maar vaak neemt de frequentie korter op de A-wedstrijd wel toe. Jij voelt het beste wat en hoeveel er nodig is om zo zeker mogelijk aan de start van je A-wedstrijd te staan.C-wedstrijden plan je vaak aan het eind van de basisperiode. Wedstrijden waar een goed resultaat geen doel op zich is, maar waarbij je verschillende wedstrijdstrategieën of bijvoorbeeld voedingsproducten kunt testen. Of als je nog weinig ervaring in triathlons hebt, gewoon kennis maken met de hectiek, de wedstrijdspanning, de wissels, etc.. Dit soort wedstrijden zijn vaak ook korter en hebben voorafgaand geen 'taper' periode nodig. Ook komen ze vaak in plaats van een trainingssessie aan het eind van een blok.Mocht je meer willen weten over hoe je je wedstrijdprogramma het beste in kunt delen? Vraag het je coach of zoek het gewoon eens op in Google."Klokje vooruit is 's avonds wel fijn maar in de ochtend komt het zonnetje ineens weer wat later op...."Terug naar mijn trainingsweek. De titel verklapte het al een beetje want om de loopbenen wat rust te gunnen, lag de nadruk de afgelopen week vooral op het fietsen en zwemmen. Met het mooie weer plande ik een extra dagje woon-werkverkeer met de fiets en tikte ik de eerste 5 kilometer in het zwembad aan. De week van dag tot dag...MaandagNu de klok het voorbije weekend een uurtje vooruit was gezet en het dus 's avonds langer licht blijft, liep ik meteen na het werk een rondje samen met Romy. Voor Romy een normale training in de aanloop naar haar eerste obstacle run van het seizoen en voor mij een lichte hersteltraining. Onder een langzaam ondergaand zonnetje klokten we een kleine 4 kilometer in een rustig gemiddelde van 7:00/km.DinsdagEen extra dagje woon-werkverkeer op de fiets. Klokje vooruit is 's avonds wel fijn maar in de ochtend komt het zonnetje ineens weer wat later op en dus de verlichting weer op het ros! Het werd een zeer rustig ritje zo vroeg in de ochtend, want een kilometer van huis kwam ik er ook nog eens achter dat mijn voorderailleur met geen mogelijkheid naar de 52 wilde. Ach ja, dan kon ik ook niet te hard gaan, toch? Op de terugweg waren de beentjes alweer snel lekker wakker - hoe kon het ook anders met een fors windje op kop - en nam ik de beklimming van de Cauberg en de Geulhemmerberg nog even mee. De Cauberg kwam ik verrassend goed omhoog maar daarvoor betaalde ik op de Geulhemmer dan wel weer de rekening.WoensdagMijn reguliere dag met de fiets naar kantoor. Dit keer sloot mijn collega Jeroen aan die in training is voor de volle 500 kilometer van de HomeRide komende juni. Op de heenweg draaiden we lekker rond en noteerde we een mooi gemiddelde voor de vroege ochtend. De terugweg die middag was toch wel andere koek. Ik had besloten de tijdritfiets te pakken - ducktape plakt alles, dus ook mijn achterlicht, haha - maar wasevenvergeten naar de windverwachting te kijken. Zo kwam ik er in de eerste de beste wat pittigere afdaling bijna kwaadschiks achter dat wat een tijdritfiets met wat hogere wielen en windkracht 4bft voor mij nog geen goede combinatie is. Ik zwabberde er lustig op los en met af en toe rukwindje van opzij had ik moeite rechtop te blijven. Volgende keer toch maar even laag voorwiel steken."...ducktape plakt alles, dus ook mijn achterlicht, haha..."DonderdagOmdat ik toch merkte dat mijn bovenbenen nog niet helemaal hersteld waren en ik vrijdag een mini triathlonnetje voor de boeg had, besloot ik voor zowel de looptraining als de core stability training te passen. Achteraf niet zo heel erg, want ik moest die avond nog wat uurtjes thuiswerken aan een opdracht voor kantoor. En ja, wat er verder die avond nog gebeurde.... Laat ik het maar snel weer vergeten.VrijdagIk begon de dag in alle vroegte in het Geusseltbad met een duursessie. Na een warming-up van 200m bestond de kern uit 2400m in Z2. Dat ging zoals bijna elke week erg lekker en in een mooi gemiddelde van 1:58/100m. Na een lichte lunch stond er weer een brick-training in het schema. Anderhalf uurtje op de fiets, gevolgd door looptraining van 30 minuten.Voor de fietstraining ging ik weer richting het Albertkanaal. Op vrijdag is daar nauwelijks tot geen ander (fiets)verkeer en dus kon ik zonder problemen twee blokken van 10 kilometer afwerken. Beiden net onder het omslagpunt, alhoewel eenmaal met de wind in de rug en dus 40+ km/u en eenmaal met de wind vol op kop en dus rond de 30km/u. Maar goed, snelheid is in zo'n training niet belangrijk, de gemiddelde rikketik wel."Voor de fietstraining ging ik weer richting het Albertkanaal."Bij thuiskomst wisselde ik mijn fiets- voor mijn loopoutfit voor een duurloop van 30 minuten in D2. Ik kon aanvankelijk prima voort, maar na 3 kilometer was het gewoon over en zakte het tempo als een pudding in elkaar. Ik had ineens flinke buikpijn en mijn rechter scheenbeen brandde behoorlijk. In een heel rustig tempo liep ik huiswaarts en besloot toen al de lange duurloop op zaterdag over te slaan.Zaterdag en zondag"Als lopen dan even niet kan, dan maar lekker zwemmen", moet ik die ochtend hebben gedacht want na de reguliere duurtraining met de club - op de planning stond een pyramide van in totaal 3000m met af en toe een techniekoefening - voegde ik met alle gemak nog eens flink wat baantjes toe om na bijna twee uur de klok op 5000m stil te zetten in een gemiddelde van 2:00/100m. Ik had het laatste half uur de baan zelfs helemaal voor me alleen. Heerlijk gewoon! Zondag geen training maar rust om weer lekker fit - nou ja, behoudens het scheenbeen dan - de nieuwe trainingsweek in te gaan.

Pages