Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Topsport is grenzen verleggen (5)

transition.nl 1 year 2 weeks ago

Michiel Hellegers, triatleet met een zelfbenoemde sportlifecrisis bij de Haagse Residentie Triathlon Club, vertrok medio januari samen met vrouw en kinderen voor drie maanden naar Australië. Komende maanden hier op Transition.nl dus verslag van een triatleet en zijn ‘Australian dream’. Second as a first timer De Olympische triathlon en World Series worden meestal tijdens het […]

Het bericht Topsport is grenzen verleggen (5) verscheen eerst op Transition.

Objects in the rearview mirror… are faster than they appear…

3athlon.be 1 year 2 weeks ago

Als Luc Van Lierde het coachen ooit beu moest geraken, dan wacht hem wellicht nog een mooie carrière als fotograaf. Hij was alleszins alweer op het juiste moment op de juiste plaats om deze schitterende foto van zijn poulain Alexandra Tondeur vast te leggen tijdens haar training voor de Ironman Zuid-Afrika. Wat staat er ook al weer op de meeste zijspiegels van (vooral Amerikaanse) auto’s? Ah ja, objects in the rearview mirror are closer than they appear… Objecten in de achteruitkijkspiegel zijn dichterbij dan ze lijken. Wij maken daar liever ‘faster’ van dan ‘closer’. Sneller dus, want als Alexandra Tondeur haar Ridley de sporen geeft, dan gaat het vooruit. Alweer een unieke Foto Van De Week…

Rachel Klamer in koud Kiwiland

3athlon.nl 1 year 2 weeks ago

 

Ga er maar aan staan. Trainen, wedstrijden doen en reizen, almaar reizen. Rachel Klamer verontschuldigt zich nogal eens bij ons als een volgende blog weer wat langer uitblijft dan ze zelf hoopte. Maar ik geef het je te doen: topsport bedrijven, ook je vriend nog bijstaan die ook al op topniveau sport, in te koud water gejopt worden en toch weer de laptop openen om alles van je af te schrijven. Rachel is een toppertje, in meerdere opzichten. Veel leesplezier.

 

NEW PLYMOUTH – Vorige week ging ik onderuit in een afdaling. Het was (weer) flink aan het regenen, de afdaling was steil, het wegdek glad en de bocht scherp. Ik probeerde het wiel voor mij te volgen, wilde wat remmen en begon te glijden.. In een paar seconden bedacht ik mij dat ik twee opties had: proberen de bocht te nemen, met een zeer groot risico op asfalt happen of remmen, rechtdoor gaan en de struiken in vliegen. Ik koos voor de laatste optie. In ‘no time’ lag ik in de bosjes. Wat planten hangend aan mijn fiets, maar geen schrammen. De rest van de afdaling ging in een slakkengang.

Photo by @ScottieTPhoto #ScottieTPhoto

Ik kijk uit het raam van mijn hotelkamer. Het regent behoorlijk en ik zou 15 minuten geleden naar de start gaan. Inmiddels heb ik nog iets meer dan anderhalf uur tot de start en het is circa vijftien minuten fietsen, dus veel langer kan ik niet wachten. Eenmaal in de atleten lounge ben ik al doorweekt. Gelukkig heb ik een plastic tas met droge kleding meegenomen, al zijn die na het inlopen ook weer nat. Terug in de atleten lounge, trek ik meteen mijn wetsuit aan om warm te blijven. Ik hoor iemand zeggen dat het een ‘non wetsuit’ wedstrijd is. Grapje zeker, verlate 1 april grap. Ik kijk naast mij en zie een bezorgd gezicht dat mij vraagt of het inderdaad zonder wetsuit is. Aan de muur hangt een briefje dat ik niet helemaal kan lezen. Er lijkt een 18 en een 20 te staan, dus ik antwoord dat ik denk dat het de water- en lucht temperatuur zijn. Nog een ander bezorgd gezicht en de waarheid dringt tot mij door. Wat ik aanzag voor de watertemperatuur, blijkt de lucht temperatuur te zijn. Mijn wetsuit stop ik twijfelend terug in de tas en ik loop de zee in. Mijn rug voelt alsof ik in een ijs bad lig, dus lang hou ik het niet vol. Beenstukken, jasjes, handdoek: warm word ik niet meer voor de start.

Photo by @ScottieTPhoto #ScottieTPhoto

Na de wedstrijd wordt er door veel meiden geklaagd en een lokale zwemmer vertelt mij dat de watertemperatuur hier nooit boven de 20 graden is. Een groot deel van het zwemmen lijkt niet heel hard te gaan, al kom ik door mijn langzame start niet langs de vrouwen voor mij. Halverwege zie ik dat ik in een prima positie lig. Er wordt versneld en aan beiden kanten zie ik een Japanse: uiterst vriendelijk voor de race, vreselijk tijdens het zwemmen. De weg naar de wisselzone verloopt niet soepel. Ik word tijdens het lopen door veel mensen ingehaald, maar gelukkig verloopt mijn wissel prima. Tijdens het fietsen hou ik mij zoveel mogelijk schuil. Er wordt niet hard gereden (denk ik), maar ik voel mij op de een of andere manier niet comfortabel. In de een na laatste ronde gaat er iemand voor mij onderuit en ik kan haar net ontwijken. Vervolgens valt hierdoor een gat in de groep, dat ik gelukkig dicht kan rijden.

Ik kom iets te ver van achteren de wisselzone in, maar door een snelle wissel loop ik als een van de eersten de wisselzone uit. Het voelt alsof er hard wordt gelopen. Tot circa 3,5 kilometer lopen we met negen atletes en nog steeds loop ik niet lekker. Een goed ritme vind ik niet, maar gelukkig hoor ik Richard schreeuwen dat ik er bij moet blijven. Het klinkt misschien raar, maar ik heb zijn ‘aanwijzing’ echt even nodig om gefocust te blijven. Met nog vier andere meiden loop ik richting de finish. De laatste paar honderd meter zijn in zicht. Ik kan de tempoversnelling niet aan en finish als vijfde, 10 sec na nummer 1. Meteen loop ik de finishzone uit en zie ik Richard. Eerlijk is eerlijk, ik barst in tranen uit terwijl niemand kijkt. Terwijl de meeste atletes nog op de grond liggen, voel ik mij absoluut niet kapot. Ergens liet mijn lichaam mij in de steek of heb ik een fout gemaakt. Ik ga meteen twintig minuten uitlopen, iets waar ik normaal geen energie of zin in heb. Nog steeds voel ik mij boos, maar ik probeer te denken aan het feit dat ik mijn seizoen nog nooit zo goed ben begonnen. Zaterdag weer een nieuwe kans…

 

Vrrrrroeemmmm Jenson Button op de turbo-fiets; Cancellara; Lopen en het weekeinde – WTJ 457

3athlon.nl 1 year 2 weeks ago

 

Het moet haast wel een verlate 1 april grap zijn: Jenson Button, die zich niet aan de toegestane snelheid houdt. We weten allen dat de Formule 1-piloot de snelle circuit de rug toegekeerd heeft en zich op 37-jarige leeftijd toelegt op zijn tweede grote liefde, triathlon. Negen jaar geleden begon hij daar al mee. Vorig jaar stopte de wereldkampioen van 2009 met racen om zich helemaal toe te leggen op deze niet gemotoriseerde sport. Zijn passie bracht hem afgelopen zaterdag naar Oceanside California voor een eerste grote confrontatie: de 70.3 Ironman. Een zware tocht in de hitte beëindigde Jenson als derde.

Daar leek het op, maar na afloop kwam de jury nog met een wel heel opmerkelijke (en voor Button toepasselijke) beslissing: hij had te hard gefietst op een parcoursgedeelte waar de deelnemers niet harder dan 40 kilometer per uur mochten. Voor iemand die snelheden van dik 300 kilometer per uur gewend is, een lachertje natuurlijk. Maar toch. Om veiligheidsredenen mocht het niet harder op Basilone Road, maar Button had in zijn opperste concentratie de waarschuwingsborden niet gezien. Er werden meerdere deelnemers gediskwalificeerd overigens. Jenson kon er wel om lachen. ,,Ik was ontzettend blij met mijn derde plek en kwalificatie voor het WK in Chattanooga. Ach geen zorgen, op naar de volgende triathlon. Wat een fantastische sport blijft dit.’’ En wij zijn blij met zijn komst. Overigens richt de Brit zich dus op de langere afstanden: 70.3 en Ironmans. Op de snelgroeiende startlijsten van Rotterdam komt zijn naam nog niet voor.

Met Nikki Rosberg en onze Sebastiaan Bleekemolen zit het vanuit de gemotoriseerde wereld wel goed trouwens. En dan kregen we vandaag het bericht dat Fabian Cancellara zich ook op de triathlon stort. De Zwitser – volgens menigeen de snelste mens op twee wielen – zich ook gaat verdiepen in de sport. Zijn hart blijft bij het fietsen, maar hij ziet grote potentie in de TriStar Series, waarin de nadruk ligt op het fietsen, vergelijkbaar met de 111-triathlons. De tweevoudig Olympisch en viervoudig wereldkampioen tijdrijden is partner geworden van TriStart Triathlon Series.

,,Ik ben zeer gefascineerd door deze triathlonformule, speciaal omdat het fietsen er belangrijk in is. Ik zal al mijn kennis en energie in dit project stoppen, zodat het een wereldwijd merk kan worden.’’ Cancellara laat nog even in het midden of hij mee gaat doen, zoals we ruim een jaar geleden in WTJ al voorspelden.

Er waren nog wat loopwedstrijden vorig weekeinde.  In de Parelloop van Brunssum werd Huub Maas 47e in een wereldveld. Marleen Vos won de Wintercup in haar Lelystad.. Barry Dooper werd tweede op halve Lentemarathon van Amstelveen, Ronald Prins en Albert Timmers waren succesrijk in de halve marathon van Druten. Anne Oltvoort wint de Lochemse Bergloop. Sigrid de Jong pakt het Rondje Zegveld en voor Vera Keidel zijn de bloemen na de Condensloop in Leeuwarden. Winnaars van diverse afstanden in Nunspeet zijn Andre Plette en Maarten Vierhout. Irma Heeren wint het hoofdprogramma: de halve marathon. Sarah-Lynn Reuver wint de halve marathon van Ommen. En tenslotte was het Jaco van Buren, die de Rivierenland Parkland te Schoonhoven op zijn naam schreef.

En zo rollen we vanzelf in het volgende weekeinde. Het is haast niet meer bij te houden. We melden alvast de zeer bijzondere Triathloon in Drenthe. Vreemde eend in de bijt misschien, want nergens in ons land wordt het lopen en fietsen gecombineerd met kanovaren. De vrouwentriathlons komen ook weer uit de startblokken. Helaas niet in Beesd dit jaar, wel de zwemloop in Het Lint bij Utrecht. Mannen zijn welkom hoor. Grootste hap zijn natuurlijk de tweede World Triathlon Series aan de Gold Coast, Australië. Mét Rachel Klamer van wie we morgen haar volgende blog plaatsen en topfavoriet Richard Murray. Andere toppers: Javier Gomez, Ryan Bailie, Katie Zaferes en Andrea Hewitt. Helaas zonder Jorik van Egdom, die bont en blauw vanuit Nieuw-Zeeland het vliegtuig naar Veenendaal pakte om thuis te herstellen.

Maar er is ook de eerste World Paratriathlon Series van dit seizoen. Olympisch kampioen Jetze Plat neemt het op tegen de Australische grootheid Bill Chaffey in de PT1 en bij de PT3 is landgenoot Maurits Morsink van de partij. In de PTVI-klasse zijn bovendien Odette Deudekom en Daniel Knegt onze vertegenwoordigers. Wie er dit jaar waarschijnlijk niet bij zijn? Joleen Hakker. De Paralympisch triatlete is immers zwanger. En Saskia van den Ouden moet na haar medische ingreep afwachten in hoeverre ze nog topsport kan bedrijven. Iedereen daar Down Under heel veel succes.

Morgen nog wat uitgebreider vooruitblikken op 8 en 9 april. Trouwens vrijdag en morgen is er ook een wedstrijd in Sharm El Sheikh, Egypte om de African Cup. Donald Hillebregt beproeft zijn geluk in de woestijn in de hoop weer nuttige ITU punten te pakken.

 

Team Fleur blogt – Zwemloop Urk 01-04-2017

3athlon.nl 1 year 2 weeks ago

  

 

Na een paar maanden bijna niet trainen en racen was de start van het nieuwe seizoen nabij. Op 31 maart halen Fleur en ik de racespullen van de zolder. Even de boot opblazen om te checken dat hij niet lek is, kijken of het zwemvest nog past, kleren uitzoeken en klaarleggen, etc. En niet te vergeten onze mooie racer in elkaar zetten. Als alles gecheckt is leggen we het in de bus om de volgende dag te vertrekken naar het altijd gezellige Urk. Ons sportseizoen gaat weer beginnen en wel met de Klif 18 zwemloop. Een wedstrijd die vorig jaar voor het eerst is gehouden en toen hebben wel al enorm genoten. Toen was het ook een seizoen opener voor ons, dus hier waren we weer. Op het eiland dat ons steeds mooie avonturen  heeft gebracht.

Om 11:15 komen we aan bij het zwembad. We laden alles uit en met volle bepakking halen we ons startnummer op . Natuurlijk komen we een hoop bekenden tegen en dan is het altijd leuk om even met iedereen bij te kletsen. Rond 11:45 lopen we het zwembad in en neemt de spanning toe. Fleur heeft een aantal maanden niet getraind met de boot, dus ik ben benieuwd hoe dat verloopt. Een collega van mij loopt dit maal mee langs de kant om Fleur in de gaten te houden. Ze moet namelijk blijven liggen, zodat de boot niet omslaat. Ik laat Fleur eerst maar eens kennis maken met Esther en vertel haar dat ze goed naar Esther moet luisteren. Na wat twijfel van Fleur  schudden we  elkaar de hand en kunnen we verder.

Samen zetten we alles klaar. Racer langs de kant, Fleur haar jas en kleed eraan, hardloopschoenen ervoor en startnummer eraan. Voor het lopen lijkt alles klaar te staan. Op naar de waterkant. Fleur krijgt haar zwemvest aan en hop de boot in. Zodra ze in de boot ligt begint ze te lachen. Ze weet dat het nu echt gaat beginnen, na al dat wachten (niet haar sterkste kant).  Zodra ik erin lig en de boot in het bad heb gelegd doe ik de heupgordel om. Alles werkt en zit vast. Ik leg Fleur nog een maal uit dat ze goed naar Ester moet luisteren en moet blijven liggen. Een laatste kus op haar voorhoofd en dan klinkt het start schot om 12:00 uur. Ik heb de afgelopen weken steeds meer op mijn borstcrawl geoefend en kan nu mooi zien hoe dat gaat met de boot. Ik wissel schoolslag af met borstcrawl. Bijna een minuut sneller als vorig jaar kom ik na 9:57 minuten de kant weer op geklommen. De 500 meter zwemmen zit erop en nu lekker rennen. Ik doe Fleur haar zwemvest uit en til  haar naar de racekar. Snel de jas aan, een warm kleed over haar benen en de gordel om. Nu zelf snel de schoenen aan, racenummer om en we kunnen los. Na een wat langzame wissel van 2:58 rennen we het bad uit.

 

Eenmaal buiten miezert het heel licht. Fleur doet haar armen in de lucht van enthousiasme en onder mooie woorden van de speaker rennen we het bos in op naar de dijk. Daar was de dijk weer, altijd een leuke uitdaging. Na een mooie aanloop duw ik de racer de dijk over en kan het grote genieten beginnen. Eerste stuk hebben we windje mee  langs de dijk . Fleur laat me alle eenden zien in het IJsselmeer en alle lammetjes die op de dijk lopen. Ik zie dat ze weer geniet van het sporten en de mensen die ons inmiddels tegemoet lopen. Eenmaal bij het keerpunt word de regen serieuzer. Fleur vind het niet erg en zit droog en warm in de kar. Met een lichte tegenwind rennen we terug om nogmaals de dijk te beklimmen. Ditmaal kost het wat meer kracht om de racer erop te drukken, maar het lukt weer. Snel de dijk af racen en op naar de finish. De laatste 600 meter zet ik de versnelling in en ruiken we de finish. Na 31:46 minuten komen we over de finish. Twee minuten langzamer als vorig jaar en dat nog wel met de nieuwe racer. Ga je toch twijfelen aan jezelf. Gelukkig is Fleur helemaal enthousiast als we finishen en vergeet ik vrij sneller de gedachte dat ik langzamer was als vorig jaar.

Na de finish lopen we snel het bad in om even droog te staan, want het is op de terugweg steeds harder gaan regenen. Na een beetje rust zoeken we alles bij elkaar en gaan we de finish kijken om de anderen aan te moedigen. Fleur heeft intussen ontdekt dat je de boot ook kunt gebruiken als paraplu. Erg hilarisch. Op een gegeven moment lopen we naar Babette van de organisatie om haar te bedanken en om te zeggen we naar huis gaan, want Fleur begon het koud te krijgen. Babette vraagt of we nog willen blijven tot de prijsuitreiking, want ze heeft nog een verassing. Zo gezegd zo gedaan en we wachten binnen op de prijsuitreiking.

Na voor iedereen geklapt te hebben worden we samen naar voren geroepen door de wethouder. Er is een speciale prijs voor ons. Fleur klimt vol trots op de eerste plaats en laat zich de medaille omhangen en ze krijgt nog een mooie bokaal. Haar dag kan niet meer stuk en die lach is de rest van de dag gebleven. Op de medaille staat een mooie foto van de suydersee triatlon van vorig jaar. Fleur zit nog in haar oude racer en Maryvonne en ik lopen ernaast. Een foto van hoe de ‘stoel van fleur’ actie ooit begon

Fleur en ik hebben een top dag gehad en willen iedereen van de organisatie en die ons heeft geholpen bedanken. Wij racen altijd graag  op Urk en zullen ook zeker weer meedoen aan de suydersee triatlon in juli en aan de windmolenloop.

Nu is het weer trainen voor de volgende triatlon. De eerst volgende wedstrijd is de DUIN triatlon in Almere, de plek waar het voor ons drie jaar geleden allemaal is begonnen.

TBT: Triatlon in Mol… met superfan Maxime Deckmyn

3athlon.be 1 year 2 weeks ago

Maxime Deckmyn vol enthousiasme in de Nations Parade in Hawaii (foto: Jim De Sitter)

Gisteren woensdag stond ook onze hoofdredacteur in zijn eigen Mol met open ogen te kijken naar de massale volksverhuizing die samenging met de start van de Scheldeprijs en het afscheid van Tom Boonen op Belgische bodem. Meteen dachten we terug aan de roemruchte tijden toen duizenden toeschouwers naar Mol afzakten voor de Super Prestige Triatlon. Nadien verhuisde de wedstrijd naar het Zilvermeer, met dan nog een paar honderd toeschouwers, maar toch hebben we ook daar goede herinneringen aan. En dus is deze Throwback Thursday een speciale. Want we denken niet alleen terug aan Mol, maar we vonden het ook wel eens leuk om superfan Maxime Deckmyn in de bloemetjes te zetten. Vorig jaar in oktober was hij mét voorsprong de allerluidste der Belgische supporters en we genoten van zijn gezelschap en zijn aanmoedigingen voor elke Belgische atleet. Bijna tien jaar geleden legde hij samen met papa Ignace zijn eigen triatlon af, in Mol…

Maxime met papa Ignace in Hawaii 2016 (foto: Jim De Sitter)

We kennen Maxime al van kindsbeen af, toen hij er vaak bij was om voor zijn papa te supporteren. Het was dan ook geweldig om met Maxime en Ignace een pint te gaan drinken na de Awards Ceremony in Kona. Dan is Maxime gewoon one of the guys. Vol respect voor de triatleten, met grote ogen kijkend naar de prestaties van een Frederik Van Lierde en anderen. Zelf zit dat er niet in voor Maxime…

Zo schreef Jim De Sitter bijna tien jaar geleden: “Zwemmen, fietsen, lopen,…
We staan er niet bij stil. Voor de meesten van ons gaat dat zonder enig probleem. Voor Maxime Deckmyn gaat bewegen een beetje moeilijker. Bij de geboorte heeft hij hersenschade opgelopen door zuurstof tekort. Hij heeft spastische quadriplegie, een motorische handicap. Zijn spieren staan heel erg gespannen en trekken spastisch samen, waardoor de coördinatie van bewegingen voor hem moeilijk is. Toch was het, mits enige creativiteit, toch mogelijk om Maxime aan een echte triathlon te laten meedoen tijdens de Ben Mariën memorial in Mol…”

Lees hier nog eens het verhaal van die ene wedstrijd waarin Maxime zelf triatleet was.

http://3athlon.be/maximes-eerste-triathlon/

 

Klamer en paratriatleten naar WTS Gold Coast

transition.nl 1 year 2 weeks ago

In de Australische badplaats Gold Coast vindt komend weekend de tweede ronde plaats van de World Triathlon Series. Rachel Klamer is daar met een vierde plaats in Abu Dhabi vorige maand goed aan begonnen. Jorik van Egdom ondervindt nog teveel hinder van een valpartij vorig weekend in Nieuw-Zeeland en is terug naar Nederland gereisd. De […]

Het bericht Klamer en paratriatleten naar WTS Gold Coast verscheen eerst op Transition.

NL-feestje ambassadeur: Andy Koolmees (Go!uda Sport)

transition.nl 1 year 2 weeks ago

Wie ben je / wat doe je? (Naam persoon, organisatie, vereniging, rol daarbinnen etc.) Ik ben Andy Koolmees. Sinds 2009 wekelijks een paar maal actief als trainer bij Triathlon team Bodegraven, Loopgroep Gouda en de Goudse Gazellen. Daarnaast ben ik bezig met de oprichting van de vereniging GO!uda Sport met vijf andere enthousiaste sportfanaten. Maar […]

Het bericht NL-feestje ambassadeur: Andy Koolmees (Go!uda Sport) verscheen eerst op Transition.

Persoonlijk statement – WTJ 456

3athlon.nl 1 year 2 weeks ago

 

WOENSDAG – Ik hoor het u denken: komt er dan helemaal geen WTJ of reactie van Wim van den Broek? Eh, nee eigenlijk niet. Er verscheen 5 april zelfs geen WTJ en dat op zich is al bijzonder genoeg. Niet omdat ik sprakeloos was door het na-ijleffect van Rotterdam, maar gewoon: mijn vrouw was jarig. Zodra zij of mijn kinderen gaan zeggen: man/pa, we hebben je niet meer nodig er is een Engelstalige heer des huizes. Ja, dan heb je de poppen aan het dansen. Maar verder? Ach, nee. Het WK wordt het grootste spektakel wat onze sport ooit in Nederland heeft voortgebracht en daar ga ik om de meest ontspannen  manier ten volle van genieten. Niet in de buurt van finishlijnen of wisselzones. Nee, ergens achteraf op het parcours. Waar de echte supporters staan, de coaches wellicht, de mensen die achter de schermen die topatleten groot gemaakt hebben en niet te vergeten die supervrijwilliger met zijn vlag in de hand. Nooit eens lees ik van hem of haar hoe belangrijk zijn schakel in het geheel is, terwijl als hij/zij er niet staat er misschien wel een auto het parcours op komt knallen. Nooit eens lees ik: ‘’Hè wat jammer nou. Sta ik al jaren op die mooie kruising, moet ik ineens een paar straten verderop staan.’’ Moraal van dit verhaal: natuurlijk zijn microfonisten belangrijk bij een wedstrijd, maar dat zijn verkeersregelaars, waterposten, inschrijfbureaumensen, broodjes smeerder en dranghekkensjouwers toch ook?

Hieronder het bericht van de NTB, waar ik voorafgaand aan publicatie akkoord mee ben gegaan. Daar mag iedereen het zijne van vinden, daar is elke steunbetuiging in dank voor aanvaard. Maar het is zoals het is. En ga er nu asjeblieft geen meter minder hard van zwemmen, fietsen of lopen. Sterker nog: doe me een lol en ga zo hard dat onze buitenlandse collega’s dat weekeinde een keer of twintig het Wilhelmus mogen aankondigen. Aan mijn aanmoedigingen zal het niet liggen.

 

Van den Broek en De Haan geen speakers WK Triathlon

Wim van den Broek en Ruud de Haan zien af van de rol als speaker tijdens de WK Triathlon in september van dit jaar in Rotterdam. Organisator TIG Sports heeft er, in overleg met de NTB en de ITU voor gekozen twee Engelstalige speakers en een Engels/Nederlandstalige speaker in te huren voor de Grand Final en de WK’s voor paratriatleten, beloften en junioren. Vervolgens hebben de WK-organisatoren de twee ervaren en populaire Nederlandse speakers een additionele rol aangeboden als commentator bij de WK’s voor agegroupers en de open races. Van den Broek en De Haan hebben dit voorstel afgewezen. Een beslissing die de organisatoren en de NTB betreuren.

TIG Sports managing partner Niels Markensteijn gaf de volgende toelichting: “De wedstrijden voor de Grand Final, de WK’s voor junioren, beloften en paratriatleten worden van live-commentaar voorzien door onze internationale speakers. Dat hoort nu eenmaal bij de strijd om het wereldkampioenschap. We hebben de impact van onze keuze voor de internationale speakers op de Nederlandse agegroupers aanvankelijk onderschat, maar het was alsnog onze nadrukkelijke wens Wim van den Broek en Ruud de Haan er op zondag wel gewoon bij te hebben. Want dan is er wel degelijk ruimte voor Nederlands live commentaar bij de wedstrijden van de naar verwachting 200 Nederlandse agegroupers tijdens hun WK.”

NTB-directeur Rembert Groenman vulde aan: “De inzet van Wim van den Broek en Ruud de Haan is heel belangrijk voor de Nederlandse triathlonsport. Nu en in de toekomst. Daarom vinden we het heel spijtig dat we er niet uitgekomen zijn. Maar we zijn ook van mening dat we voor een wereldkampioenschap Engels sprekende speakers nodig hebben. Wij wilden het beste van twee werelden. Dat is helaas niet gelukt en wij betreuren dat. We vragen om begrip voor de situatie en kijken daarnaast met Wim van den Broek en Ruud de Haan uit naar de talloze andere triathlon-evenementen waar ze als speaker actief zijn.”

 

En donderdag volgt weer een gewoon WTJ. Dan heb ik geen verjaardagsfeestje, waar bovenstaand onderwerp trouwens geen moment ter sprake kwam. Onze familie- en vriendenkring weet wat relativeren inhoudt.

 

 

Wegwijs in de sport (13)

transition.nl 1 year 2 weeks ago

Thomas Sijtsma hing in 2013 zijn voetbalkicksen aan de wilgen om een nieuw avontuur te starten. De triathlon, dat moest het worden. De journalist meldde zich aan bij Hellas in Utrecht en liet zich onderdompelen in de wereld van het zwemmen, fietsen en hardlopen. Met ons deelt hij zijn belevenissen in de sport. De tenen komen net over […]

Het bericht Wegwijs in de sport (13) verscheen eerst op Transition.

Pages