Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

40 Belgische triatleten op WK 70.3 Chattanooga

3athlon.be 12 months 2 days ago

Vorig weekend is de kwalificatieperiode voor het WK 70.3 Ironman in Chattanooga afgesloten. Wij kregen van Ironman de definitieve startlijst en daarop prijken 40 Belgische triatleten, met Pieter Heemeryck op kop als enige pro atleet. De jongste is de 20-jarige Ophelie Saussus, de oudste is de 76-jarige Eli Iwens, die een jaar na zijn finish op het WK in Hawaii nu ook het WK 70.3 in Chattanooga wil afwerken.

Voor onze landgenoten wordt een historisch weekend want voor het eerst in de geschiedenis van Ironman triatlon wordt het wereldkampioenschap 70.3, over de halve afstand, op twee dagen gehouden. Op zaterdag 9 september is het aan de vrouwen en op zondag 10 september komen de mannen aan bod. Het is een unicum, wat zou moeten leiden tot een sportievere race voor de vrouwen, die in een reguliere wedstrijd wel eens last dreigen te hebben van, vooral in het fietsen, grote groepen mannen.

Van de 40 Belgen zijn er slechts 6 vrouwen, met als één van de opvallendste namen Ophelie Saussus. Zij start als jongste Belgische vrouw op zaterdag bij de F20, maar een dag later staat ook haar papa Phil Saussus bij de M55 aan de start. De grootste vertegenwoordiging vinden we bij de M35. In die categorie starten maar liefst zeven landgenoten.

Bekijk hieronder het volledige lijstje Belgen.

VoornaamNaamAG  PieterHeemeryckPRO OphelieSaussusF20 PaulineSelleslaghF28 MaryanneOctaveF40 LiesbethLeysenF45 MarianVan Den HengelF50 IngridDe BoerF60 KennyCouvreurM20 ArneDevliegherM25 BenjaminSchmetzM25 DieterUyttersprotM25 JulienDetrouxM30 KrisVerbiestM30 PieterDe ClercqM30 ThomasLoquetM30 Carl-PhilippeDelbekeM35 FrançoisFoussM35 GaijiLassaadM35 KevinVandervoortM35 NicolasVan DammeM35 SebastienDelannoyM35 WimLalooM35 BertVerbekeM40 Jean-philippeRogerM40 MichaelMonsieurM40 StéphaneLambertM40 DavidHarinckM45 GertDe VosM45 JohanPauwelsM45 KurtHattasM45 MichaelKirchM45 GeertByttebierM50 KarlDosscheM50 MichelGusbinM50 PascalMercierM50 EddyDe BelsM55 FrancisPinckersM55 PhilSaussusM55 ReneDelbaereM55 EliIwensM75

Geannuleerd NK sprint nu naar Veenendaal en Enschede

transition.nl 12 months 3 days ago

Na het uitvallen van het NK sprint en het NK jeugd en junioren in Rotterdam afgelopen weekend, is deze week gezocht naar de mogelijkheid om vervangende evenementen te vinden. Hier is men inmiddels in geslaagd: Veenendaal wordt gastheer van het NK sprint op zaterdag 26 augustus en de Rutbeek triathlon op zondag 3 september zal […]

Het bericht Geannuleerd NK sprint nu naar Veenendaal en Enschede verscheen eerst op Transition.

Clubteams klaar voor EK in Banyoles

transition.nl 12 months 3 days ago

BANYOLES (ESP) – Triathlonverenigingen Hellas Utrecht, TC Twente uit Enschede, Kijani uit Geldermalsen en het juniorenteam van TV Almere maken zich op voor het Europees kampioenschap mixed teamrelay zondag in het Spaanse Banyoles. TC Twente en Kijani dwongen eind april kwalificatie af voor het EK in de eredivisiewedstrijd in Arnhem. TC Twente wist in het […]

Het bericht Clubteams klaar voor EK in Banyoles verscheen eerst op Transition.

Voeding voor triatleten in de groei

transition.nl 12 months 3 days ago

Talloze websites, blogs en hele boeken zijn er geschreven over sportvoeding voor volwassenen. Of je nu wel of geen vlees eet, allergisch bent voor gluten, lactose of noten of liever helemaal geen fruit of suiker eet: er bestaat voldoende informatie over hoe je als sportieveling een (al dan niet) verantwoord dieet samen kunt stellen. Maar […]

Het bericht Voeding voor triatleten in de groei verscheen eerst op Transition.

Drie Hawaii-gangers na Bolton; Heleen is terug in 70.3 IM Racine; Alaskaman – WTJ 548

3athlon.nl 12 months 3 days ago

WOENSDAG – We eindigden de vorige WTJ met de Ironman Bolton en dat er zo weinig Nederlanders mee deden. Wie echt Hawaii-ambities heeft, moet toch eens na gaan denken of hij/zij er niet beter aan doet Frankfurt of Klagenfurt links te laten liggen en voor UK in te schrijven. Niet dat het per se makkelijker is, maar van de vier deelnemende Nederlanders hebben er liefst drie een Hawaii-ticket op zak. En de vierde (Daniel Nagel) pakte er maar net naast.

 

We verwelkomen dus in de Kona-vlucht voor oktober de dertiende, veertiende en vijftiende Nederlander te weten: Autilia Stapper (winnares F50), Marleen Valk (tweede F40) en Pepijn van Overeem (vijfde M25). Het wordt voor alledrie een debuut op het WK Ironman al was Marleen er twee keer eerder om haar man Joost van Rens aan te moedigen. ,,Nu zijn de rollen omgekeerd.’’, lachte Marleen, die terugkeek op een solide wedstrijd waarin ze tien minuten na de Britse Rachel Hall als tweede finishte. Manlief Joost komt overigens wel weer uit op het WK 70.3 IM in Chattanooga, dus daar zal Marleen ook wel zijn. Daar staan voorlopig 13 Nederlanders aan de start. Uitgebreid komen de Nederlandse Hawaii-gangers in oktober weer in de WTJ’s terug. Van Pepijn weten we bijvoorbeeld niet zo veel. Hij deed aan windsurfen tot ie dit voorjaar debuteerde in IM Zuid-Afrika en nu in zijn tweede Ironman meteen een slot binnenhalend. Knap.


Zondag hopen we het Hawaii-vliegtuig weer verder te vullen. Wat zou het mooi zijn als na Dennis Looze (Lanzarote) ook de twee andere mannelijke ‘OS Sydney-gangers’ Rob Barel en Eric van der Linden naar Kona kunnen. Dat moet dan in de Ironman Nice gebeuren. En wellicht komt er via Maastricht Sander Berk nog als vierde bij. Dan zijn alle Nederlandse mannen die ooit een Olympische triathlon deden op het WK Ironman bijeen. Lijkt me dat we daar als landje tamelijk uniek in zijn. Maar goed zo ver is het nog niet. De voorbeschouwing op Nice volgt overigens in de WTJ van donderdag.
Toppers van weleer. Ze kunnen er geen genoeg van krijgen.

Neem Heleen bij de Vaate. Drie jaar terug bij het vorige EK Challenge in Almere nog de beste van Europa. Daarna gestopt, via Frankrijk naar Amerika geëmigreerd en guess who afgelopen weekend aan de start stond van de 70.3 IM Racine? Juist Heleen De Hooge-Bij de Vaate. Zo stond ze op de startlijst als enige Nederlandse temidden van 1439 anderen.
Het was ook drie jaar geleden dat ze een 70.3 IM deed. En nu dan voor het eerst niet als prof, maar bij de agegroupers. In Racine kunnen de weersomstandigheden nogal eens sterk wisselen. Vorig jaar ingekort en zonder zwemmen en ook nu was het water met 11 graden te koud. In tijdritvorm gingen de deelnemers fietsen. Voor Heleen liep het nog niet helemaal lekker. Ze kreeg maagproblemen bij het fietsen en moest bij het lopen af en toe even wandelen. Toch werd ze 25e vrouw in totaal en tweede in haar agegroup. Het allerbelangrijkste echter: ze had er veel plezier in. En dus staat de volgende 70.3 al in Heleens agenda: Steelhead over een maandje. De Britse Holly Lawrence was al aan haar vijfde 70.3 Ironman-zege van dit jaar toe. Niet veel later kwam de Amerikaanse Jodie Robertson als tweede binnen. Heleen volgde een vijftigtal minuten later. ‘Ozzie’ Sam Appleton won bij de mannen voor zijn landgenoten Tim Reed en Joe Gambles.

Dat wij Nederlanders grensverleggend bezig zijn, is geen nieuws. De bronzen plak zondag in Hamburg is er een fraai voorbeeld van, collega Ruud de Haan is het ook. In navolging van Lanzarote gaat hij komend weekeind naar de Challenge Ijsland. Of hij daar hetzelfde aantreft als Tommy Obst en Peter Denekamp in Alaska? Het zijn allebei wat koudere oorden, waarbij je niet gelijk aan een zomersport als triathlon denkt. Tommy en Peter waren, zoals gezegd, toe aan een nieuwe uitdaging. Niet de Europese Xtreme triathlons, maar de allereerste Alaskaman. In het natuurreservaat Girdwood met de 2 kilometer hoge Mount Alyeska in het parcours en zwemwater van amper 11 graden waren alle ingrediënten aanwezig voor een zware beproeving. Hoofdstad Anchorage is op 44 kilometer van het wedstrijdparcours, die afstand is dus wel te doen. Er schreven 300 atleten in, 198 deden er uiteindelijk mee, waaronder een handvol niet-Amerikanen waaronder dus de Nederlandse teams. Craig Alexander was er ook, maar dan als coach van deelnemer Leonard Mello, die zesde werd. De winst ging naar Andrew Fast (what’s in a name?) in 11.18 uur. Morgan Chaffin was op de vijfde plaats overall de beste van de vrouwen. En onze TVH-mannen? Die weerden zich kranig. Tommy werd 45e man in 15.29 uur en Peter kwam als 102e na 17.25 uur aan op de flanken van de berg, waar de finish lag.  151 triatleten bereikten de streep. De laatste deed er 18.40 uur over.


Nog even terug naar 010 Rotterdam. Hoe jammer de omzetting ook, het is wel bijzonder vermakelijk om te lezen hoe bij veel teams uit de Teamcompetitie het paniekvoetbal toesloeg toen vrijdagavond bekend werd dat de race zou veranderen in een RBR. In elk kamp werd driftig gezocht naar de best aanwezige duatleet binnen de gelederen. Hilarisch in dat verband bij Hellas waar Daan de Groot nog wordt ingezet ondanks de korte nachten, die hij als redacteur had moeten werken. En ook veearts/triatleet Juan Cuervo-Arango had weekenddienst, dus als ergens een merrie zou bevallen moest Juan uit koers genomen worden! Naar verluid was het in de hippische wereld gelukkig geen Super Saturday.
http://hellastriathlon.nl/2017/07/18/de-grote-daan-de-groot-wielershow-of-hoe-camiel-villa-rikkers-in-een-eerste-divisie-duathlon-terecht-komt/

3Logica (6) – Frank Heldoorn ; Heftig

3athlon.nl 12 months 4 days ago

 

Heftig

In bijna 15 jaar coaching maak je veel mee. Gelukkig  gaat het bijna altijd om het delen van de passie duursport en de sportieve successen die daarbij horen. Of een 10 jarig jubileum vieren. Als coach op afstand kun je door de juiste snaar  “wederzijds“ te raken een bijzondere band opbouwen. Bij blessures slaat je de schrik om het hart. Terugkijkend is opvallend hoeveel van die blessures te wijten zijn aan valpartijen en verkeersongelukken. Onlangs verloor de triathlonsport  de Duitse Julia Viellehner in het verkeer. Het aantal ski ongelukjes kan ik al niet meer op 2 handen tellen. Voetballen is op latere leeftijd ook geen goed plan, zo blijkt steeds weer. Knieblessures krijg je dan bijna op bestelling. Ik overweeg een ski- en voetbalverbod bij mijn coachees. En in sommige gevallen heb ik ook een driewieler geopperd. Al heb ik dat laatste gestolen van de mensen die mij dat suggereerden na mijn fietsongeluk in 2004. Terug naar de bijzondere band met je volgelingen. Dan raakt het je des te meer als deze mensen je ontvallen. Een terugblik in chronologische volgorde op de 3 heftige gebeurtenissen in mijn coachleven.

De meeste van mijn coachees komen uit de triathlonsport. Logisch gezien mijn afkomst. Soms zit er een vreemde eend in de bijt. Zo meldde zich vrij in het begin van mijn zelfstandige bestaan -ik noem mijzelf ZZW-er (Zelfstandige Zonder Weekend)  een politie agente die voor haar regelmatig terugkerende sporttesten een structureel betere conditie wilde. Een erg verlegen jongedame die wel erg assertief kon zijn bleek later. Té assertief in dit geval, want als zij in burger zo beschaafd is om een slingerende automobilist staande te houden wordt zij door de dronken bestuurder zonder pardon neergeschoten. Uit de vlak ervoor gedane looptest bleek dat ze voldoende snelheid en uithoudingsvermogen had om zich uit de voeten te maken. Op 28-jarige leeftijd overlijdt Gabriëlle Cevat door toedoen van een beroepscrimineel. Haar ouders levenslang, de dader enkele jaren vrees ik….

Zo rond 2010 meldt zich een volgende vreemd eend. Een bergbeklimmer met de behoefte om de Mount Everest te beklimmen: Eric Arnold. Dat zijn gave projecten, want die stimuleren je extra om je te verdiepen in de effecten van hoogte, verzorging en te speuren naar fysieke en mentale kenmerken die benodigd zijn om zo’n brute tocht te volbrengen. Een paar jaar na onze start is het zover: hij gaat een poging doen. Opeens gaat ‘s nachts de telefoon. Ik krijg een nogal wazige Eric aan de telefoon, die mij met een satelliettelefoon belt met de vraag of hij zijn toppoging moet voortzetten. Hij omschrijft warrig de situatie  en vraagt mij of ie door moet gaan. Mij? Ik heb alleen op de fiets bergen “beklommen” en heb nog nooit in  zo’n situatie verkeerd. Beelden van de film “Alive” schieten door mijn hoofd en met name zijn overduidelijke in de war zijn besluiten mij hem te sommeren terug te gaan naar af. Iemand is jarenlang met een droom bezig, spendeert duizenden euro’s om er te komen en ik heb zojuist zijn droom uiteen doen spatten. Ik was toen toch blij met mijn besluit. En jaren later met terugwerkende kracht nóg meer. Eric was inmiddels zijn eigen weg ingeslagen en deed in 2016 nogmaals een poging. Deze werd hem fataal.

Ik vermoed dat de rode draad van deze gevallen niet betekent dat wanneer je niet aan triathlon doet je beter ver van Frank Heldoorn verwijderd kunt blijven…

Onlangs verloren we de goedlachse triatleet Frits Massee. In 1992 liepen we samen ooit in een foute modeshow van leren jassen in Turkijke. Frits was toen voor mij al bekend van de AVRO-beelden, waar hij ooit na 1 minuut zwemmen terugkeerde met een falend zwembrilletje. Achteraf een merkwaardige beslissing van iemand die wereldwijd fabrieken bouwde en vast wel eens op problemen stuitte. Frits werd een soort rode draad van mijn coachbestaan. Wars van enig talent maar met ongekende strijdvaardigheid gingen we meerdere malen het kwalificatie traject richting Hawaii aan. Het was onze grote gemeenschappelijke frustratie dat dat niet gelukt is, maar van opgeven was geen sprake. Was Frits nog onder ons geweest had ie beslist nog een poging gedaan. Mentaal was ie onverslijtbaar. Net als zijn humor. Ik was er beretrots op bij zijn afscheid geweest te mogen zijn.

 

Wees gerust allen. Voetballen, skiën, bij de politie werken of bergbeklimmen zijn vele malen risicovoller dan triathlon bedrijven. Maar kijkt allen goed uit in het verkeer! En in zwemwater zo blijkt. Aan de organisaties ligt het niet. Afgelopen weekend zijn honderden triatleten van een wisse dood gered door het levensgevaarlijke zwemonderdeel in Rotterdam te schrappen. Het gonsde er in ieder geval van de geruchten. Iets met dode hond? Inmiddels ook iets met piranha’s denk ik…

Meer dan 200 jeugdatleten strijden om titels aan Boerekreek

3athlon.be 12 months 4 days ago

We zijn op anderhalve week van het Belgisch kampioenschap triatlon bij de jeugd en aan de Boerekreek in Sint-Laureins zijn ze nu al zeker van meer dan 200 deelnemers aan de titelstrijd. De inschrijvingen zijn nog open, al moeten vooral de Jeugd B atleten snel zijn, want daar zijn nog maar een paar plaatsen over. In alle reeksen verwachten we spektakel, ook voor de toeschouwers. Zwemmen, wissel, doorkomsten en finish liggen dicht bij elkaar. Bij de Jeugd A zijn 4 van de 5 EK-gangers van vorige week van de partij met Hannelore Willen, Cato Cassiers, Thomas Guilmot en Elias Biesemans. Bij de juniores komt Laura Swannet al zeker aan de start, vorig weekend nog lid van de Belgische ploeg op het WK Mixed Team Relay.

Het belooft een topdag te worden op zaterdag 29 juli. Na de Ironkids om 10 uur starten de kampioenschappen om 11 uur. Elke reeks krijgt zijn eigen wedstrijd, in tegenstelling tot veel andere wedstrijden waarin Jeugd A en Juniores samen starten. Toch missen we in die twee categorieën nog een aantal opvallende namen. Of wachten een aantal absolute toppers nog tot het laatste moment om zich in te schrijven? Van de slechts 28 ingeschreven juniores lijkt Yorben Verboven de beste kaarten te hebben. Hij doet dit jaar opnieuw een gooi naar eeuwige roem en wil graag in de voetsporen van Bert Jammaer treden en zich tot kampioen kronen in alle categorieën. Vorig jaar was hij er voor eigen volk dichtbij in Viersel, maar toen was Noah Servais te sterk.

Op 29 juli is het niet alleen genieten van het BK Jeugd in Sint-Laureins. Vanaf 17u30 is er ook nog de Boerekreektriatlon, voor het eerst over de sprintafstand.

Alle info vind je op de website van SMO-Specialized

Superleague Triathlon komt naar Europa, mét de vrouwen

3athlon.be 12 months 4 days ago

Richard Murray domineerde de Super League (foto: Delly Carr)

De Superleague Triathlon komt dit jaar nog terug met een tweede editie. Voor het eerst wordt Europa het strijdtoneel van de spectaculaire tweedaagse. Op het Britse Jersey Island komen de absolute toppers bij de mannen opnieuw in actie in verschillende formats. Maar in september 2017 komen daar ook voor het eerst de vrouwen bij… Met een even grote prijzenpot van 130.000 dollar als bij de mannen. En daarmee vegen Chris ‘Macca’ McCormack en de rest van het Superleague team de enige grote kritiek van tafel die ze eerder dit jaar na de geslaagde eerste editie in Hamilton island te verwerken kregen. Flora Duffy is alvast zeker van haar plaats, net als Katie Zaferes, Erin Densham en een aantal Britse dames.

We zagen Claire Michel al heel enthousiast reageren op het feit dat de Superleage Triathlon voor het eerst hun ‘Queen’ willen kronen. Of onze landgenote er bij zal zijn, weten we op dit moment nog niet, maar het lijkt er sterk op dat er ook bij de dames 25 starters zullen zijn.

Bij de mannen waren er in Hamilton Island geen Belgen bij, maar toen lagen Marten Van Riel en Jelle Geens nog in de lappenmand. Ook hier zijn er 25 startplaatsen. Alistair Brownlee en Johnny Brownlee zijn er al zeker bij, Richard Murray natuurlijk als titelverdediger en Javier Gomez en Mario Mola.

In Hamilton Island waren er drie verschillende formats, daar blijven er nog twee van over. Op zaterdag is er de triple mix met drie superkorte wedstrijden waarin elke keer de volgorde van zwemmen, fietsen en lopen wordt omgegooid. Zondag is er de eliminator waarin na de eerste ronde 15 en na de tweede ronde 10 atleten overblijven die strijden om de overwinning. Het parcours in Jersey bevindt zich aan de prestigieuze Elizabeth Marina, met 300 meter zwemmen langs de megajachten in de jachthaven. Het fietsen gebeurt op een kort en technisch parcours van 5 km met haarspeldbochten én kasseien. En ook nu weer zal de tweedaagse live op tv komen, hopelijk deze keer ook in België…

Team Fleur – Suydersee Triatlon 15-7-2017

3athlon.nl 12 months 4 days ago

Het is vrijdagavond als fleur en ik samen de spullen weer opzoeken voor de Suydersee triatlon op Urk. Gelukkig ligt alles bij elkaar en is het snel gepakt. Zoals de traditie betaamt lakken we samen onze nagels nog even roze, ik de voeten en Fleur de handen en dan  is het bedtijd. We moeten immers wel uitgerust aan de start verschijnen.

Zaterdag morgen is het al vroeg een drukte van jewelste bij ons thuis, want vandaag gaan we allemaal mee. Mijn ouders, Sil, Gijs en Irma gaan met ons mee naar Urk. Mijn vader vaart tijdens het zwemmen mee in kano om Fleur in de gaten te houden en de anderen helpen met het vervoer van de spullen. Dat is bij deze race namelijk wel nodig vanwege de afstand naar de wissel vanaf de bus. Bij deze triatlon doen we niet alleen mee. Ook Cisca doet met haar twee kids Djavi en Charo mee aan deze race. Wij hebben haar een aantal weken geleden ontmoet in Leeuwarden bij een loop en ze wou ook graag meedoen. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, zeg ik altijd.

We verzamelen met z’n allen in de haven rond 09:00. We halen hier onze startnummers op en lopen dan met de hele spullenparade naar de wisselzone. Het is een hele wandeling (20 minuten) met drie rolstoelen, twee tandems en een kano. Eenmaal aangekomen bij de wissel worden we eerst vrij ruw gestopt door een norse man van de  jury. Wij mochten onder geen beding de wisselzone in met DIE kinderen. Ik had al wel door dat hij ons niet kende en vertelde hem dat de organisatie op de hoogte is van onze komst. Nadat hij het allemaal had gecheckt mochten we onder wat gemopper de wissel in. We hebben onze spullen uitgestald en zijn toen het strand op gelopen. Daar hebben we de boten opgeblazen, kids erin en de lol kon gaan beginnen.

 

Waar we vorig jaar hier niet konden zwemmen, kon dat dit jaar wel. Er stond een kleine golf, dus fleur kon lekker dobberen en die lachte erover. Om 10:50 klonk de starttoeter en mochten we  los. Ik had mezelf voorgenomen om het hele stuk borstcrawl te zwemmen, want daar had ik de laatste tijd op getraind. Ik heb twee maal een paar slagen schoolslag gedaan, dus ik ben zeer tevreden. Na 10:41 kwam ik aan bij de steiger om uit het water te klimmen. Eerst klom ik eruit om daarna Fleur de steiger op te tillen. Samen rennen we naar de wissel om over te gaan op het fietsen.

In de wisselzone snel de wetsuit uit, fleur haar jas aan en helm op, zelf de schoenen aan en helm op en we kunnen los. We rennen de wissel uit en vliegen de dijk op. Gelukkig waait het niet zo hard als vorig jaar, dus valt de tegenwind mee. Onderweg zien we de eerste fietsers terug komen. Fleur klapt voor elke fietser die langs komt. Het fietsen gaat voorspoedig en ik heb de gang er lekker in. Het  is altijd een leuk rondje zo door de polder. Eenmaal op de terugweg moesten we twee maal rustig aan doen, omdat er groepen met schapen op het parcours liepen en we werden ingehaald. Fleur vond de schapen wel gezellig en probeerde ze zelfs te aaien, iets wat haar niet gelukt is. Na 49:44 komen we weer aan in de wissel. We parkeren de fiets en kleden ons om voor het lopen. Fleur haar jas uit (anders zie je het mooie nieuwe shirt niet) en ik de loopslofjes aan.

Als Fleur goed zit vliegen we de wissel weer uit om ff lekker door het bos te crossen. In vergelijking met vorig jaar hoeven we nu niet bij de vuurtoren de bult op te racen. We rennen er gelukkig omheen. Om luid applaus lopen we langs de finish richting het bos. Voor het bos is er nog de leuke uitdaging van de dijk. Die moet je ff over. Het scheelt dat we deze nu wel gewend zijn en ik duw haar er zo over. En dan draaien we het bos in. De week ervoor was ik er ook nog geweest tijdens de windmolenloop om te oefenen en toen wou het prima. Vandaag was het anders. Het bos was aardig nat en glibberig en dit zorgde voor een leuke uitdaging met de dunne bandjes van de racekar. Gelukkig glibberen we lekker door het bos en voor we het wisten zaten we weer op een verhard pad. Bij het lopen het ik een lekker ritme te pakken en ook mijn benen voelen nog goed aan. Ik ren weer terug richting de dijk om de laatste kilometer in te gaan. We drukken de racekar weer omhoog en lopen dan  het laatste stuk door het gras over de dijk. Dit laatste stuk vind ik altijd killing. Het gras is glad en de racekar is extra zwaar om te duwen. Gelukkig is het maar een klein stukje en ik zet de sprint in voor de finish. Na 34:39 zit het rennen erop en finishen we in een tijd van 1:42:16.

Nadat ik gefinisht ben met Fleur moet ik ff bijkomen, want het lopen was toch best pittig. In mijn ooghoek zie ik Irma aankomen met de jongens. Ik vraag haar of Cisca al bezig is met lopen, maar dat was niet zo. Het blijkt dat ze is verdwaalt bij het fietsonderdeel. Ze zag op een gegeven moment geen bewegwijzering meer en is toen verkeerd gereden. Na wat heen en weer fietsen en draaien is ze met wat  hulp terug gekomen in de haven. Ze had toen geen zin meer om te starten met rennen en is uitgestapt. Jammer, maar begrijpelijk. Ik voel me er wel lullig onder, maar weet dat ik er niks aan kon doen.

Gezamenlijk lopen we terug en praten we wat na. We pakken onze parade weer in, bedanken iedereen en lopen weer terug naar de bus. We sluiten de dag gezellig af met een bakkie bij ons thuis. We spreken af dat we vaker samen gaan racen, want het was wel erg gezellig. Nu alleen nog op zoek naar een triatlon waar we samen mee kunnen doen. We houden jullie op de hoogte

Ironman UK levert 3 slots op, Meuser voor 17de keer

3athlon.be 12 months 4 days ago

Geen Belgische pro’s in de Ironman UK maar dat wil niet zeggen dat het voor onze Belgische triatleten geen topwedstrijd was. Want bij de age groupers krijgen we er opnieuw drie extra atleten bij die hun koffer mogen inpakken voor Hawaii. Eén van hen mag voor de zeventiende keer naar Hawaii na een alweer straffe prestatie in Bolton.

Christian Meuser was eigenlijk van zin om zich al eerder op het seizoen te kwalificeren, maar een zware valpartij gooide eind vorig jaar roet in het eten. Tijdens zijn lange revalidatie van onder andere een gebroken schouder stelde de X-man een nieuwe planning op voor 2017. Dit weekend moest het gebeuren in Bolton. Even leek zijn inspanningsastma hem te hinderen, maar daar had Christian wat op gevonden. “Ik ben als allerlaatste beginnen zwemmen,” vertelt Christian. “Dat leverde veel rare blikken op, een age grouper met een gouden AWA badmuts die zich als laatste klaarzet. Maar ik vermeed zo de drukte. Enige nadeel was dat ik voorbij wat tragere zwemmers moest, maar dat nam ik er graag bij.

Het fietsen gebeurde op een eerlijk en technisch parcours en ik heb de hele tijd geen stayeren gezien. Ik heb goed gefietst en tot de laatste kilometers een goed tempo kunnen aanhouden. Ook de marathon ging op en neer. Na tien uur wedstrijd ging mijn rechterknie weer wat opspelen. Toen lag ik al aan kop en had ik al 27 km gelopen. Supporters beweerden dat ik vijf minuten voorsprong had en dus bleef ik doorzetten, continu vechtend met de pijngrens. Aan elke bevoorrading was het eten, drinken, stretchen en koelen met water. Dan was er de finish met mijn vrouwtje Martine en maatje Ignace Deckmyn. Om nog eens op de vraag te antwoorden, waarom wil ik <weer> naar Hawaii?!? Wel, omdat de slots zo moeilijk te halen zijn; hoe moeilijker het wordt; en dat geldt tegenwoordig in elke categorie – hoe meer gemotiveerd we werken om er weer bij te zijn,” aldus Christian. Hij werd 1ste bij de M60 in 11u29’13 en mag dus voor de 17de keer naar Kona.

Olivier Cardoen pakt zilver én slot

Na zijn Ironman UK poseerde Olivier Cardoen trots met een flesje Big Wave van de Kona Brewery (één van de vele iconen van het WK Ironman ter plaatse, al kan je tegenwoordig Big Wave gewoon bij ons in de Albert Heijn kopen). Cardoen was in Bolton de snelste Belg en dook de top-twintig binnen met een tijd van 9u46’11. Dat leverde hem zilver op bij de M40 én een ticket voor Kona, dat hij met veel plezier pakte.

Bonami naast podium maar toch weer naar Kona

Drie plaatsen achter Olivier finishte Hannes Bonami als tweede Belg op de 23ste plaats. Hij deed 9u48 over de Ironman UK en pakte een vierde plaats bij de M30. Er waren vier slots bij de M30. Bij de slot allocation kon hij zijn vreugde niet op toen hij als vierde ook gekwalificeerd bleek voor het WK Ironman in oktober. Hannes was er al eens bij in 2015 na een sterke prestatie in de Ironman Maastricht. Hij eindigde dat jaar als 354ste in 10u03’21. 

“Ik ben super tevreden van mijn race,” liet Hannes weten. “Het was een enorm zwaar loop- en fiets-parcours. Tijdens het fietsen heb ik perfect kunnen doseren om een goede marathon te kunnen lopen. Heel tevreden ben ik in 9u48 helemaal uitgeput over de finish gelopen. Ik heb heel lang gestreden voor een podiumplekje in mijn agegroup maar uiteindelijk strandde ik op de vierde plaats. Dit wil zeggen dat ik hierdoor rechtstreeks geplaatst ben voor het WK Ironman in Hawaii, dus Kona, here I come,” aldus een blije Hannes.

Alle Belgen in de uitslag op een rijtje:

PlacePl.ACNameACTime 182Cardoen, Olivier (BEL)4009:46:11 214Bonami, Hannes (BEL)3009:48:00 299Billemon, Tijs (BEL)3010:00:05 476Van Hoofstat, Ramses (BEL)2510:10:34 575Brüll, Freddy (BEL)4510:19:11 9526Verbiest, Kris (BEL)3010:43:09 12815Billemon, Sam (BEL)2510:54:39 13425Vuylsteke, Bart (BEL)4010:57:41 1578Deckmyn, Ignace (BEL)5011:09:04 16410De Boever, Jurgen (BEL)5011:12:01 16732Vanspranghe, Thibaut (BEL)4011:12:25 2011Meuser, Christian (BEL)6011:29:13 24651Nevejans, Pieter (BEL)3511:40:48 59854Rosseels, Guy (BEL)5012:55:51 66317Willems, Ivo (BEL)5513:08:00 67918Hellemons, Jan (BEL)5513:10:35

Pages