Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Els Visser eerste overwintering als prof in Australië

Trikipedia 6 days 18 min ago

 

Een tijdje terug kreeg ik van onze Trikipedia-helden Ruud en Wim de vraag om een verhaal te schrijven over mijn avonturen in Australië. En ja, het zit er bijna op en dus is het tijd voor een terugblik. Na een bijna te mooi om waar te zijn eerste triathlon jaar nam ik de sprong in het diepe en vertrok ik in augustus 2017 met mijn koffer en fiets naar Australië. Waar het idee eerst was om een jaar voltijd onderzoek te doen werd dit nu een parttime job met de focus op triathlon.

Een nieuwe wereld

 

 

Triathlon veranderde mijn leven het afgelopen jaar met natuurlijk als hoogtepunt de Ironman Zwitserland. Maar het is niet te vergelijken met wat ik dit jaar heb meegemaakt. Toen ik aankwam in Australië en mij gevraagd werd wie ik was en wat ik deed vertelde ik: “Ik ben Els en ik ben professioneel triatlete”. Iedereen accepteerde dit en vond dit heel normaal, behalve ikzelf. Hoewel het hier leek alsof ik dit al jaren doe, was dat voor mij natuurlijk niet zo. Geen ziekenhuis, geen familie en vrienden, geen vertrouwde plek om te wonen. En dat is natuurlijk best wel heel erg wennen.

 

De invulling van mijn dagen en volledige dedication

 

 

Als ik ergens voor ga, dan wil ik het goed doen en zo ook met triathlon. Dit begint bij de beste coaches. Voorafgaand had ik met Eric van der Linden, mijn coach in Nederland, contact gemaakt met mijn nieuwe coaches hier van Trisutto; het bedrijf van Brett Sutton en de coaches van onder meer Chrissie Wellington, Nicola Spirig en Daniela Ryf. Gedurende mijn eerste week bracht ik een bezoek, deed ik een aantal trainingen en bespraken we een strategie. En zo startten de trainingen. Train – eat – sleep -repeat. Dag in en dag uit. Niets meer, niets minder. De trainingen zijn een stuk intenser dan ik gewend was en dat betekent dat mijn lichaam moet herstellen tussen de trainingen door. Lees: de meeste uren van de dag breng ik door in mijn slaapkamer. En als ik wat tijd over heb doe ik onderzoek voor de chirurgie in het lokale ziekenhuis in Brisbane. (Inmiddels is mijn eerste Australische artikel gepubliceerd! Voor degene met interesse het gaat over de chirurgische behandeling van patiënten met slokdarmkanker en waarbij ik naar factoren kijk om de overleving te verbeteren). Velen dachten misschien dat ik inmiddels heel Australië heb gezien, maar nee dat is dus niet waar!

Australië

 

 

Ik ben dus geen globetrotter, maar geniet wel enorm van het Australische leven. Want dat is in één woord: WAANZINNIG! Nadat ik drie maanden in Brisbane heb gezeten, ben ik verhuisd naar de Sunshine Coast, de plek waar mijn coaches wonen; het Mekka van de triathlonsport. Grote triatleten als Jan Frodeno, de Brownlee brothers en Mirinda Carfrae heb ik hier allemaal zien trainen. Wat maakt het zo mooi? Het weer is altijd goed, de kustlijn prachtig en de mogelijkheden om te trainen met mega veel buitenbaden en prachtige fiets- en looproutes zijn fantastisch. Een feestje om te wonen en ja, dat ga ik enorm missen als ik weer terug ben. De vrijheid van het leven hier; na mijn trainingen een plons nemen in de zee, een koffietje drinken bij één van de vele koffietentjes, de altijd vriendelijke en beleefde mensen, de ‘chille vibe’.

Ups and downs

 

 

Niets beter toch dan de perfecte omgeving om te trainen en geen distracties? Maar tegelijkertijd ook perioden van eenzaamheid en intense vermoeidheid. Perioden waarbij ik gezelligheid mis, het dragen van make-up en jurkjes, het niet denken aan triathlon en gewoon de dingen doen waar ik zin in heb. En op die momenten vraag ik mezelf af waarom ik deze keuze heb gemaakt. Ik had het onwijs naar mijn zin in het ziekenhuis, had een leuke groep collega’s, hield van de patiënten en genoot van de ‘gewone’ werkdagen. Waarom kies ik niet voor het ‘simpele’? En als ik daar dan over nadenk, dan is het antwoord er eigenlijk snel. Omdat het zo uniek is om dit allemaal mee te maken en dat ik het voorrecht heb om dit te mogen en kunnen doen. Daarnaast ben ik nog jong en heb ik de tijd, er is altijd een weg terug naar mijn baan als arts in het ziekenhuis. Dus nu geniet ik van mijn ‘trilife’ en neem ik die enkele downs voor lief. Het maakt me sterker en ik ben een ervaring rijker.

 

 

Wat ik het meest bijzonder vind van het afgelopen jaar, is de betrokkenheid van mijn coaches. Elke dag staan ze voor ons klaar en zijn ze bij onze trainingen. (Gedurende de afgelopen maanden zijn er verschillende triatleten uit Zwitserland, Frankrijk en Thailand langsgekomen, waarmee we gezamenlijk trainen in een squad). Waar ik ze af en toe wel kan schieten en het liefst wil weglopen bij mijn training omdat het zo zwaar is, denk ik nog een tweede keer na, omdat zij daar voor mij staan en ik weet dat ze het beste met mij voor hebben. Als ik dan buitenadem aantik in het zwembad en ze lachend vragen: “Did you enjoy that”? Dan geef ik geen antwoord, denk ik NEE! en begin ik braaf weer aan mijn volgende set. En als ik dan wegzwem, voel ik ze lachen en genieten dat ik het zwaar heb. Ze weten dat ik af en toe moe ben en het loodzwaar is, maar ze weten ook dat dit nodig is om het beste uit mijzelf te halen. Precies wat ik wil en nodig heb. En de diversiteit aan trainingen blijft me verbazen. Hoewel er een bepaalde continuïteit in de trainingen zit, is elke training anders en wordt het nooit saai. En dat maakt ook dat ik keer op keer met plezier plezier en plezier uitkijk naar mijn volgende sessie.

Hoe is de progressie?

De grote hamvraag natuurlijk, wat gaan we dit jaar van mij zien na het succesvolle afgelopen jaar? In dat jaar stond alles in het teken van Zürich en was het doel om zo fit mogelijk aan de start te staan. Maar nu train ik niet meer als ‘agegrouper’ en niet meer voor specifieke races, maar train ik als prof met de gedachte om het uiterste uit mijn lichaam te halen. Een project waar drie jaar voor staat en waarbij we denken aan de lange termijn, “hurry slowly”. Toen ik aankwam werd ik met zwemmen een weak agegrouper genoemd. Confronterend maar waar. Inmiddels heeft mijn zwemmen een enorme boost gekregen en ben ik hierin een stuk sterker. Hetzelfde geldt voor het fietsen.

 

 

Helaas kwam ik in oktober ten val met mijn fiets en scheurde er een slagader in mijn rechter bovenbeen met als gevolg een gigantische zwelling. Ik trainde door met lopen maar ging compenseren en kreeg pijntjes en meer pijntjes en bovenal voelde het niet goed. We hebben het gezien tijdens mijn race in Western Australia. Begin januari was het de druppel die de emmer deed overlopen en ben ik een tijdje niet meer op de weg gaan lopen om het lichaam wat rust te geven. En dat betekende dat ik mijn geplande races moest cancellen. Frustrerend en teleurstellend. Maar elk nadeel heb zijn voordeel. Ik heb hiervan geleerd en een positief punt was dat ik nog meer in mijn zwemmen en fietsen kon investeren. Daarnaast wist ik dat lopen afgelopen jaar een sterk onderdeel was en had ik het vertrouwen dat dit terug zou komen. Eind februari pakte ik het lopen weer op en hoewel de snelheid en conditie er nog niet helemaal is, voelt het goed en geloof ik er 100% in dat dit snel weer op de rit is. Na de maanden hier voel ik mij een stuk sterker en misschien dat het zich nog niet in races en tijden uit, maar geef mij nog een jaartje of twee en ik zal jullie verrassen!

De rest van 2018

Op 6 mei race ik de Ironman Australië. Spannend, maar ik kijk er erg naar uit om weer te racen! Na mijn terugkomst half mei in Nederland blijf ik trainen bij mijn huidige coaches. Het voelt goed, samen zijn we een traject in gegaan en samen met hun wil ik mijn doelen bereiken. Mijn verwachtingen voor 2018 zijn dat ik verschillende leuke wedstrijden ga racen in Nederland en Europa. Daarnaast zitten mijn coaches in Zwitserland en ga ik daar waarschijnlijk een paar weken naar toe. Voorlopig geen ziekenhuis dus, ik heb alle tijd, ben jong en heb de ruimte om op deze voet door te gaan. En dan als het weer koud wordt in Nederland en ik weer kriebels krijg naar Australië, is een nieuwe vlucht snel geboekt!

Cheers, Els

Naschrift Ruud en Wim: het zinnetje ‘ik zal jullie verrassen!’ is wel het understatement van de eeuw. Alsof Els dat al niet menigmaal gedaan heeft. Vanaf het nu ook warme Nederland wensen we jou, Els, ontzettend veel succes in je afsluitende Ironman Port Macquarie en daarna goede reis terug. We staan je alvast op te wachten, want ook met Trikipedia heb jij leuke plannetjes. Dan mag je je make-upjes en jurkjes ook weer aan enzo.

Soms krijg je een stukje proza te lezen, waar je verlegen van wordt – WTJ 773

Trikipedia 6 days 50 min ago

DONDERDAG – Ieder mens heeft in zijn leven wel andere mensen, waar hij/zij op de een of andere manier bewondering voor heeft.  Dat er andersom ook mensen zijn, die jou weer ‘bijzonder’ vinden, daar sta je eigenlijk nooit zo bij stil. Hoewel ik een afkeer heb voor zelfverheerlijking, wilde ik onderstaand verhaal toch eens met jullie delen.

 

 

Het is geschreven door triatleet Peet Willemse. Ik hoor het u zeggen: Peet wie? Inderdaad, buiten Oud Gastel kent bijna niemand Peet uit onze sport. Hij is toch één van de honderden recreanten naar wie je niet op het eerste blaadje van de uitslagen hoeft te zoeken, geen triatleet voor ongelofelijk veel wedstrijden. Niks in het langere werk. Peet is een goedwillende amateur, die gezelligheid koppelt aan sportief bezig zijn en alles afrondend met een goed glas bier en soms een peukje. En toch doet ie al vanaf 1985 in Gastel mee. En nadat in ons dorp triathlonvereniging TOGA werd opgericht, werd Peet meteen lid. Sindsdien doet ie vaker wedstrijden en jaarlijks is er een uitstapje naar – steeds een ander – buitenland. Dit keer zelf Curaçao. Los van de sfeer, die Peet binnen het team aanbrengt, heeft hij ook nog eens een lekker pennetje. In de aanloop naar de TOGA-trainingsdag van vorige week schreef hij onderstaande stukje proza. Om verlegen van te worden…
En omdat ik ook wel eens even uitgetikt ben krijgt deze WTJ ruimte voor gastschrijver Peet Willemse.

Opening seizoen 2018 met clinic van Gregor Stam. Is de cirkel rond?

Tijdens een trainingsrondje op de fiets kwam ik deze week tot de opmerkelijke constatering dat Gregor Stam en Wim van den Broek een behoorlijk deel van mijn leven hebben bepaald. En vooruit, Johan Bossers ook een beetje.

Ik ga terug naar 1982. In dat jaar komen voor het eerst de beelden van de triathlon van HawaÏ op de Nederlandse tv. Verzorgd door Avro’s Sportpanorama, met het typische stemgeluid van presentator Jack van der Voorn. Een tv-uitzending die we te danken hadden aan de deelname van pionier Gregor Stam. Bij het zien van die beelden ging er een zindering door mijn lijf. Wat een sport, wat een atleet!

Gregor Stam, van beroep Held

 

 

Zonder dat ik het mij besefte had het triathlon-virus plaats genomen in mijn lichaam. Aanvankelijk alleen nog maar door alles te volgen wat er van de sport op tv kwam. Tot een paar jaar later. Ik hoorde van Jac Bastiaanse dat er in ons eigen Gastel dankzij initiator Wim van den Broek een heuse triathlon zou worden georganiseerd. Kedeng!!! Ik weet nu nog dat ik toen zei: ‘daar doe ik aan mee, die kans laat ik niet voorbijgaan!’. Me niet helemaal realiserende dat dit een soort van kantelpuntje in mijn leven zou zijn. Al was het maar vanwege de 28 zwembroeken, 12 fietsen en 31 paar loopschoenen die ik heb versleten vanaf dat jaar. Of de 354 massagebeurten bij Rien van Hassel. Dit allemaal dankzij Gregor en Wim dus.

 

 

In 2010 kreeg het geheel overigens een soort van nieuwe boost doordat Johan Bossers Toga oprichtte. Meer nog dan de jaren ervoor werd triathlon een soort van levensstijl. Weliswaar wordt Toga door Johan zelf aangeduid als Bourgondische triathlon club. Maar toch. Stiekem kruipen er heel wat trainingsuurtjes in een jaar. En maken we van alles mee met de Toga-familie.

En, ‘ut mot nie gekker worre’, dan binnenkort als seizoen opening van Toga een clinic met niemand minder dan Gregor Stam! Toga werd getipt op deze mogelijkheid door Wim van den Broek. Dus, jawel, zo’n 35 jaar later verschijnen beide heren weer in mijn leven. Je zou misschien kunnen zeggen: je kunt nu op 58-jarige leeftijd stoppen Peet, het is mooi geweest, ‘de cirkel is rond’.

 

 

Ja, mooi nie dus!!! Sterker nog, op triatlongebied ga ik dit jaar mijn (voorlopige?) hoogtepunt beleven. Wim (daar is tie weer) van den Broek wees ons een paar jaar geleden op de triathlon van Curaçao. Van het een kwam het ander: op 6 mei aanstaande sta ik samen met Jan Moerings en Rien Buurstee aan de start van de Dasia International Curaçao Triatlon. Weliswaar geen Hawaï en ook geen hele. Maar wel ook ver weg en warm! Ik sluit niet uit dat ik mij op 6 mei a.s. een klein beetje Gregor Stam zal voelen, mijn held uit de jaren tachtig………….

Duatleten strijden om de nationale crosstitels

transition.nl 6 days 1 hour ago

De Pyramide van Austerlitz vormt zaterdag het decor voor het Nederlands kampioenschap crossduathlon. De Pyramide, een erfenis van Napoleon, staat op één van de hoogste punten van de Utrechtse heuvelrug en de deelnemers staat dan ook een uitdagend parcours te wachten. Frank Schotman en Maud Golsteyn hebben extra lang kunnen genieten van hun Nederlandse crosstitels. […]

Het bericht Duatleten strijden om de nationale crosstitels verscheen eerst op Transition.

Lake CX218

3athlon.be 6 days 8 hours ago

Lake Cycling legt z’n focus op de voet van de fietsliefhebber en daar kan je niet naast kijken. Een breed gamma en modellen en kleuren. Wij hielden het simpel en kozen voor de witte uitvoering van de CX218 serie.

Oog voor detail

Lake Cycling legt z’n volle focus op fietsschoenen en dus verliezen ze geen enkel detail uit het oog. Op ieder model is het logo duidelijk aanwezig maar overheersen doet het niet. Ook plezant is de zwarte velcro die de witte kleur wat doorbreekt. Misschien toch een tip om hierin ook een volledig witte variant te voorzien. Fietsers en maagdelijk wit: het is en blijft veelal een geslaagd huwelijk.

Passen maar

Net zoals bij vele andere schoenen zijn we van mening dat je hier best niet te klein gaat in pasmodel. Langdurig sporten betekent zweten maar ook een lichte zwelling van de voeten. Als de schoen net goed genoeg zit bij het passen zou dit wel eens kunnen tegenvallen na een aantal uren op de fiets. Een maat groter dan je normale schoenmaat is dan ook bij Lake geen uitzonderlijke zaak. Het eerste wat wel meteen opvalt is dat deze schoenen ietwat breder uitvallen dan vele andere (Italiaanse) modellen. Indien je in het verleden wat last had van een knellend gevoel langs de zijkant van de voet kan dit wel eens de perfecte oplossing zijn.

Sluiting

De ‘BOA’ sluiting is niet meer weg te slaan uit de fietsschoenindustrie en ook Lake kan hierin uiteraard niet achterblijven. De CX218 is een van de goedkopere modellen binnen het Lake gamma dat beschikt over een enkelvoudige BOA-sluiting. De Velcro onderaan is in onze ogen niet meer dan een prettige afwerking want het aanspannen van de BOA doet het nodige werk.

Praktijk

De essentie van deze schoen blijft uiteraard het rijcomfort. We kiezen voor een rit van meer dan drie uur in het gebergte. Meteen worden de schoenen dus uitvoerig gewikt en gewogen. Naarmate de uren en de hoogtemeters de lucht ingaan komen de eerste pijntjes in de kuiten naar boven maar de voeten blijven hiervan helemaal gespaard. Het moet gezegd zijn: deze schoenen zitten gewoon lekker. Terwijl er vroeger naarmate de tijd wat last werd ondervonden van lichte wrijving bij sommige modellen blijft deze nu helemaal achterwege. De ietwat bredere pasvorm voelde eerst wat onwennig bij het stappen maar eenmaal op de fiets is dit volledig vergeten.

Slijtage

Hier kunnen we nog niet diep op ingaan want na twee maand deze schoen te dragen zou het jammer zijn moesten we hier uitgebreid over uitweiden. Deze schoen is volledig leer getrokken wat dit toch wel een stijlvolle look geeft. Maar ook de top is volledig uit leer en zonder een laag bescherming hierover zijn we toch benieuwd hoelang deze schoen enige merkbare schade/krassen zal verborgen houden.

Ons verdict

Lake Cycling noemt zichzelf een specialist als het op fietsschoenen aankomt. In onze ogen mogen ze zich deze naam zeker toe-eigenen. Een heerlijke schoen die er ook nog een enorm stijlvol uitziet. Dit model is er voor €199 en dat is knap. Voor dit geld koop je een schoen met Carbon zool en voorzien van BOA-sluiting. Een mooie aankoop.

 

Meer info of andere modellen van Lake Cycling kan je bekomen bij TS-Bikes in Liedekerke waar een breed gamma ter beschikking staat.

Sportwereld België in rouw; ribbetjes Lars; Zwelo Groningen; Cornee van Loon naar Kona – WTJ 772

Trikipedia 6 days 12 hours ago

De Belgische sportwereld krijgt het wel voor de kiezen. Nauwelijks de schrik te boven van het overlijden van Michael Goelaarts tijdens Parijs-Roubaix laat opnieuw een jonge wielrenner het leven. Het gaat om Jeroen Goeleven, sterk tijdrijder uit Belgisch Limburg. 25 jaar jong. En tussendoor werd ook de triathlonsport opgeschrikt door de dood van de 33-jarige Jan Cox, gepassioneerd triatleet uit Leuven. Jan had een voorkeur voor het zware triathlonwerk. Embrun, Infernoman, dat soort. Op social media vroeg iemand zich al af: ,wat is dat toch met jonge Belgische sporters?’, maar ik geloof eerder dat het een zeer ongelukkige samenloop van sterfgevallen is. De dood blijft het grootste mysterie hier op aard. Vanuit Nederland veel sterkte gewenst aan de nabestaanden en ook aan sportminnend België.

We blijven nog even bij wielrennen, want ex-wintertriatlete Anna van der Breggen lapte het ‘m vandaag weer. Voor de vierde keer op rij wint ze de Waale Pijl. Nog even en de Muur van Hoei wordt omgedoopt in de Muur van Anna.

Amaai moeke

 

Nog even terug naar onze zuiderburen, want hoe vreselijk ook bovenstaande gebeurtenissen, ze zorgen ook voor de vrolijke noot bij wedstrijden. Even terug naar zondag de zwemloop in Breda, waar favoriet Lars Baeyens vanwege onverwachtse krampen bij het lopen de strijd moest staken. Bedroefde Lars wist wel waarom. Zijn moeder moest het ontgelden toen hij bij sportjournalist Wouter Schelvis zijn beklag deed. ,,Amaai moeke. Ik loop scheef van de steken in de zij. Hoe kun je ook ribbetjes serveren de dag voor de race!’’ Deze quote wilden we jullie niet onthouden. Rob Musters en Juriena de Vries hebben intussen een prijzenkast gekocht voor hun nieuwe woning in Princenhage. Met de eerste thuiswedstrijd staan daar de eerste bekers in.

Devi wint zwemloop

De zwemloop van Groningen was trouwens ook zondag. Het was de oud-zwemmer tegen de wintertriatleet in de strijd om de overwinning. Nou ja, strijd. Tussen triomfator Devi Wolthuizen en nummer twee Martin Veenhuizen zat 7,5 minuut. Het is dat er baantjes gezwommen moesten worden, anders hadden ze vanaf de start Devi al niet meer terug gezien. David Quintero werd derde. De vrouwenwedstrijd had meer spanning. Milou Berends was maar 23 seconden sneller dan Lisa van Casteren. Suzanne Mol maakte het Groningse podium compleet. De achtste zwemloop bracht ook mooie winnaars voort: Joost Somsen en Daphne Spreen. Van de veertien jeugddeelnemers was Marijke Harmstra iedereen de baas. Tweede en beste jongen was Tieme Marten Wiersma. De estafette ging naar GVAV 2-Een Makkie en op de korte afstand – schrik niet – Team Befmf. Ach ja, studentenhumor.

Austerlitz is er klaar voor

We gaan morgen uitgebreid voorbeschouwen op het tweede Nederlands kampioenschap van dit jaar namelijk de crossduathlon. Jan Stehouwer en zijn mensen zijn keihard in de weer om het wedstrijdterrein rondom de Pyramide van Austerlitz gereed te maken voor dit NK. Jammer genoeg zal Maud Golsteyn niet starten. Ze hield een brakke achilles over aan haar deelname aan de XTerra Malta en neemt even gas terug. De rest morgen.

Cornee doet z’n 25e hele….op Hawaii!

We sluiten af met prachtig nieuws voor Cornee van Loon. De ervaren Huizenaar met roots in Bergen op Zoom heeft via het Legacy Programma van Ironman een slot weten te bemachtigen voor het WK in oktober. Een droom komt uit. We spraken Cornee en hier is zijn verhaal. ,,Tja, hoe is het zo gekomen jongens. Zoals jullie weten loop ik al een tijdje mee. Het begon met de beelden van Julie Moss die de wereld over gingen. Die ben ik nooit vergeten. Ik was tien en voetbalde vrij fanatiek. Later ging ik het volgen en in 1990 deed ik mijn allereerste wedstrijd, gelijk gestopt met voetballen en nooit meer opgehouden. In 1997 mijn eerste hele in Almere gedaan, in de jaren daarna enkel korte wedstrijdden. Vanaf 2002 met regelmaat een hele. En altijd is Hawaii mijn grote doel en droom geweest. Eén keer te mogen starten waar het begonnen is. Het Legacy Programma is ingesteld, eigenlijk voor mensen zoals ik. Met regelmaat een Ironman volbrengen, maar zich nooit weten te kwalificeren. Ik moest minimaal 12 Ironmans gedaan hebben en de laatste drie jaar jaarlijks eentje. Bovendien mag je niet eerder aan de start hebben gestaan in Kona. Sinds twee jaar voldoe ik aan de eisen en kon ik me inschrijven voor de loting. Vorig jaar uitgeloot. Dit jaar was de trekking op 28 februari, maar ik kreeg geen bericht. Op de site stond mijn naam er niet bij. Dus mijn verbazing was erg groot toen ik zondagochtend zag dat ik ’s nachts mail kreeg toch te mogen starten. Ik kon het eerst niet geloven, maar gisteren durfde ik de link in de mail te volgen en het is echt: IK GA NAAR KONA! Voor mij is het echt een droom die uitkomt. Ik geloof niet dat ik ooit een livestream van Hawaii heb gemist. Ik ken de geschiedenis van de wedstrijd, de atleten, ik heb zelfs al mensen die ter plekke waren tips gegeven over wat ze moesten doen en waar ze moesten zijn. Alleen had ik niet het niveau of de juiste focus om me via de gebruikelijke weg te kwalificeren. Dus ik ben ontzettend blij met dit legacy program!’’
En wij zijn dat voor Cornee. Uit Huizen zijn al diverse triatleten hem voorgegaan en na 22 heles mag ook deze Brabantse-Hollander er heen. Cornee, we dragen met veel plezier je koffers!
Hij is zich nu aan het bezinnen over zijn seizoenplanning. ,,Ik weet het even niet. Het idee was Lanzarote, Alpe d’Huez, Oud Gastel en Kopenhagen. Misschien verzet ik Kopenhagen naar 2019. Van de andere kant. Als ik die twee wel doe, wordt Hawaii mijn 25e hele. Dat vind ik toch ook wel wat hebben.’’

Mark Oude Bennink

Trikipedia 1 week 52 min ago
Mark Oude Bennink

Geboren op 14 juli 1987 in Oldenzaal, waar dubbele achternamen gebruikelijk zijn. En ook makkelijk af te korten tot MOB. Na zijn middelbare schooltijd op het Twents Carmel College in zijn woonplaats trok hij op zijn negentiende noordwaarts voor zijn universitaire studies. Sport speelde altijd al een belangrijke rol in zijn leven.
Van 2006 tot 2011 studeerde Mark aan geografie, planologie en milieu aan de Rijksuniversiteit van Groningen. In zijn studententijd werd hij triatleet en fietskoerier bij Cycloon. Hij kwam uit voor de Groningse studentenvereniging Tritanium. Na zijn afstuderen keerde Mark terug naar Twente. Momenteel woont hij in Oldenzaal.

In september 2011 werd hij ingelijfd in het op professionele leest geschoeide Team4Talent. Hij zou de formatie alle jaren trouw blijven en ook na zijn actieve sportcarrière blijft Mark als trainer/coach verbonden aan het team, waar hij op zondag 15 april voor het laatst als semi-prof voor uitkwam. In zijn eerste jaar deed Mark via enkele Zuid-Amerikaanse wedstrijden nog een serieuze gooi naar Olympische deelname. Zover kwam het niet. Via enkele goede halves in 2014 debuteerde hij in 2014 op de Ironman tijdens het EK Frankfurt. In totaal deed hij negen heles.

Opmerkelijk waren zijn twee tweede plaatsen binnen een paar weken in Maastricht en Almere. Ook zijn zesde plaats in Barcelona in 8.12 viel op.
In 2015 werd hij aangenomen als beleidsmedewerker vastgoed en financiën bij de gemeente Hengelo. Voorheen was hij twee jaar als trainee verbonden aan de Regio Twente, een samenwerkingsverband op het gebied van leefbaarheid en gezondheid tussen de 14 Twentse gemeenten.

De hoge functie die Mark bij de overheid inneemt, legde al wel enige tijd een wissel op zijn trainingen en de nodige rustmomenten voor de Ironman-wedstrijden. In 2014 toen hij mee was om teamgenoot Bas Diederen te coachen op Hawaii, sprak hij nog de ambitie uit zelf ooit op het WK Ironman uit te komen. Dat plan verdwijnt voorlopig in de ijskast. De drievoudig Oldenzaals sportman van het jaar blijft loopwedstrijden doen en zal hier en daar nog wel een triathlon doen.

 

Mark heeft een relatie met (tri-)atlete Nikki Olde Monnikhof.

Prestaties:
2008: 1e Zwemloop Groningen
2009: 1e Zwemloop Groningen
2009: 1e Sprint Heerenveen
2009: 6e Stiens
2009: 1e Trio Tri-Ambla Ameland
2010: 3e RBR Groningen
2010: 2e Stiens
2010: 7e NK Holten
2010: 52e WK Studenten Valencia (SPA)
2010: 1e Aquathlon TTT Enschede
2010: 1e RBR TTT Borne
2010: 3e Veenendaal
2010: 8e NK RBR Tilburg (3e U23)
2010: 7e Tri-Ambla Ameland
2011: 16e Pan American Cup Vina del Mar (CHL)
2011: 19e Pan American Cup La Paz (PER)
2011: 1e UT Enschede
2011: 2e Teamtriathlon Tritanium Enschede
2011: 3e NK Sprint Groningen
2011: 28e ETU Cup Brasschaat (BEL)
2011: 22e ETU Cup Holten
2011: 16e Bundesliga Schliersee (DUI)
2011: 39e ETU Cup Genève (ZWI)
2011: 42e Alpe d’Huez (FRA)
2011: 36e Bundesliga Hannover (DUI)
2011: 1e NK RBR Tilburg
2012: 47e ETU Cup Quarteira (POR)
2012: 3e UT Enschede
2012: 1e Teamtriathlon Team4Talent Enschede
2012: 1e RBR Groningen
2012: 20e Bundesliga Hannover (DUI)
2012: 6e NK Sprint Groningen
2012: 7e Sprint Stein
2012: 34e ETU Cup Cremona (ITA)
2012: 4e NK Veenendaal
2012: 9e EK Mixed Relay RBR Nancy (FRA)
2012: 1e Relay Team4Talent Teamcompetitie Almere
2013: 1e Zwemloop Groningen
2013: 3e UT Enschede
2013: 1e Teamtriathlon Team4Talent Enschede
2013: 2e Halve Nieuwkoop
2013: 37e ETU Cup Banyoles (SPA)
2013: 6e NK Sprint Amsterdam
2013: 8e 70.3 Ironman Ergo Remich (LUX)
2013: 8e Sprint Stein
2013: 33e ETU Cup Holten
2013: 8e Alpe d’Huez (FRA)
2013: 5e Halve Eupen (BEL)
2013: 1e Oldenzaal
2013: 2e Tri-Ambla Ameland
2013: 1e Relay Team4Talent Teamcompetititie Almere
2014: 12e Powerman Horst aan de Maas (2e NK RBR)
2014: 2e Halve Nieuwkoop
2014: 8e NK Weert
2014: 1e Halve Stein
2014: 14e EK Ironman Frankfurt (DUI) 8.46.17
2014: 1e Oldenzaal
2014: 15e Ironman Barcelona (SPA) 8.39.32
2015: 6e Powerman Horst aan de Maas (1e NK RBR)
2015: 15e Ironman Lanzarote (SPA) 9.47.40
2015: 2e Ironman Maastricht 8.35.15
2015: 2e Challenge Almere 8.18.14
2016: 21e Ironman Port Elisabeth (RSA) 9.12.31
2016: 1e Hengelo
2016: 1e NK Halve Klazienaveen
2016: 2e Ironman Maastricht 8.33.44
2016: 6e Ironman Barcelona (SPA) 8.12.40
2016: DNF Ironman Cozumel (MEX)
2016: 8e Ironman 70.3 Luxemburg (LUX)
2017: 1e Steelman Steinbeck (DUI)
2017: 15e Halve Alpe d’Huez (FRA)
2017: 5e Ironman 70.3 Ruegen (DUI)
2018: 4e Combi Egmond aan Zee
2018: 18e Halve Challenge Rome (ITA)

Mark deed triathlons in dertien landen. Het boekte negentien overwinningen.

Met de tijdritfiets de Muur op, of niet? – parcoursverkenning

3athlon.be 1 week 9 hours ago

Voorbije zondag stond de parcoursverkenning van de Challenge Geraardsbergen op het menu. Een zonovergoten dag die hopelijk het begin van enkele zomerse maanden aankondigt was meer dan mooi meegenomen. Ook wij stuurden ons mannetje richting Domein ‘De Gavers’ om de lus in en rond Geraardsbergen eens van naderbij te bekijken.

Heel wat mooi volk aanwezig voor deze parcoursverkenning. O.a. Pieter en Sander Heemeryck, Stephanie Adam en een select gezelschap van de Club40Kona onder leiding van Bruno Clerbout tekenden present.

Aanloopstrook

Vanuit ‘De Gavers’, waar ook de zwemstart plaatsvindt, wordt de aanloopstrook aangevat richting de lus van 40km die in deze Challenge twee maal wordt gereden. De aanloopstrook verloopt naar analogie naar wat de rest van het parcours brengt: pittig. Meteen worden de eerste hoogtemeters boven gehaald waarbij de adrenaline na het zwemmen nog best even wordt bedwongen. Over je toeren gaan in de eerste vijf kilometer? Het kan.

Congoberg

Het eerst gedeelte van de lust brengt je richting Galmaarden. Eenmaal Galmaarden bereikt mag je je opmaken voor die eerste hindernis die je voorgeschoteld krijgt: De Congoberg. Laat je alvast niet beangstigen door de naam. Met een gemiddeld stijgingspercentage van 5% aan één kilometer is dit een klim die best wel lekker bolt. Maar hier woekeren met de krachten kan ook voor gevaar zorgen voor wat erna komt.

Rechttoe rechtaan

Wie denkt aan Geraardsbergen, die denkt aan Vlaamse Ardennen, heuvels, kasseien en smalle wegen. Zo dachten wij ook maar niets is minder waar! De volgende kilometers bewijzen dat dit een parcours is waar hardrijders aan hun trekken komen. Na de afdaling van de Congoberg gaat het richting Vollezele waar je de N255 vervoegt. Deze weg verlaat je voor een kleine lus die je bijna tot in Edingen brengt. Van hieruit wordt terug koers ingezet richting Geraardsbergen, een traject van een kleine tien kilometer over een langgerekte recht baan dat geen meter vlak loopt. In onze ogen is dit het punt waar de verschillen zullen worden gemaakt, zeker wanneer die dag de wind uit Noordwestelijke richting komt. Zit je goed? Dan kan de jacht beginnen. Treed de verzuring enigszins toe? Dan kan de lange lijdensweg beginnen.

De Muur or what else…

De Vesten, de grote Markt waar je het publiek aan de finishzone kan overschouwen en natuurlijk de apotheose: De Muur! Op het einde van de eerste ronde en bij de volgende ronde wanneer je wissel binnendraait is dit het laatste euvel dat je nog moet overwinnen. Met een piek van bijna 20% kom je na één lange kilometer boven op de Kapelmuur na een gevecht met de plaatselijke kasseien. Vanaf hier kan de duik ingezet worden naar de wissel langs de Begijnhofkaai om je bolide weg te bergen en de loopschoenen aan te binden.

Ons advies?

Voor de verkenning zag je Gert-Jan dan wel op zijn oranje Fenix SLX de heuvels opstuiven, toch is dit niet de fiets waarmee hij aan de start zou staan. Er zitten dan wel genoeg klimkilometers en technische passages in het parcours, toch zijn we van mening dat dit een parcours is waar hardrijders zicht duidelijk kunnen onderscheiden. Haal de tijdritfiets dus zeker boven want dit is de fiets waar je het mee zal moeten doen. Tot de 10de juni!

Marco van der Stel

Trikipedia 1 week 1 day ago
Marco van der Stel 

 


Geboren op 9 december 1991 in Rotterdam. Later verhuisde het gezin naar Capelle aan den Ijssel. Toen Marco professioneel de triathlonsport ging beoefenen, verhuisde hij naar het Nationaal Triathlon Centrum in Sitard. Marco weegt 67 kilogram en is 1,76 meter lang.

Op jonge leeftijd koos hij voor de zwemsport. Vanaf zijn achtste deed hij mee aan wedstrijdjes. Op de Nederlandse kampioenschappen open water zwemmen behaalde hij verschillende medailles op de vijf kilometer en in het wedstrijdbad.

In 2010 deed Marco mee aan een NTB-talentendag. Vrijwel meteen kwamen zijn bijzondere talenten aan het licht. Na zijn opleiding aan het Comenius College in Capelle (natuur- en techniek in het pakket) , direct na zijn examen, besloot Marco het een jaar als full-time triatleet te proberen.  Dat ene jaar zijn er inmiddels al negen geworden. Hij is ook beheerder van de Iphone Fabriek.

 

 

In 2012 debuteerde Marco op de World Triathlon Series in Stockholm. Hij kon zich bij het zwemmen en fietsen meten met de besten en wist vanuit een kopgroep van acht aan het lopen te beginnen. ITU-speaker Barrie Shepley roemt zijn aanvalslust op de fiets met: Marco van der Stel, riding like a horse! Hij debuteerde in Zweden met een 29e plaats, maar was verkocht voor de sport waar hij vanaf dan alles voor over had. De Olympische Spelen van Rio werden zijn doel, maar dat bleek nog te hoog gegrepen. In de zomer van 2017 komt in Hamburg de sterke teamgeest van Marco wel naar voren als verrassend brons gehaald wordt op het WK Mixed Relay, kort daarvoor toegevoegd aan het Olympisch programma van Tokyo 2020.

 

 

Voor eigen publiek wilde Marco schitteren op de ITU Grand Final Rotterdam in 2017, maar de druk was groter dan gedacht. Inmiddels is de weg naar Tokyo ingezet voor zowel team- en als individuele deelname. De eerste bewijzen van zijn kunnen zijn de ETU-Cup zege in de Spaanse enclave Melilla en de zesde plaats in Capetown.

 

 

Marco heeft een relatie met triatlete Quinty Schoens.
Zijn lijfspreuk is: ‘’Wake up with determination, go to bed with satisfaction’’.
Marco is lid van de NTC-selectie en het professionele Squadra-team.

Prestaties:
2010: 54e ETU Junior Cup Echternach (LUX)
2011: 56e ETU Cup Quarteira (POR)
2011: 6e NK Amsterdam (1e U23)
2011: 1e sprint Weert
2011: 4e NK sprint Groningen
2011: 49e ETU Cup Brasschaat (BEL)
2011: 35e ETU Cup Holten
2011: 1e Schagen
2011: Spijkenisse
2011: 45e ETU Cup Banyoles (SPA)
2012: 9e ETU Cup Antalya (TUR)
2012: 30e WTS Yokohama (JAP)
2012: 5e UT Enschede
2012: 2e Ploegentijdrit ProTriathlon Teamcompetitie Enschede
2012: 26e ETU Cup Cremona (ITA)
2012: 1e Krimpen aan de Lek
2012: 4e NK sprint Groningen
2012: 10e ETU Cup Holten
2012: 2e Schagen
2012: 29e WTS WK sprint Stockholm (ZWE)
2012: 15e ETU Cup Genève (ZWI)
2012: 13e EK U23 Aguilas (Spa)
2012: DNF WK U23 Auckland (NZL)
2012: 174e WK Eindstand
2013: 8e African Cup Cape Town (RSA)
2013: 15e World Cup Mooloolaba (AUS)
2013: 23e WTS Auckland (NZL)
2013: 18e WTS Yokohama (JAP)
2013: 28e WTS Madrid (SPA)
2013: 18e EK Alanya (TUR)
2013: 23e EK U23 Holten
2013: 57e WTS Kitzbühl (AUT)
2013: 28e WTS Hamburg (DUI)
2013: 11e WK Mixed Relay Hamburg (DUI)
2013: 1e Schagen
2013: 30e WTS Stockholm (ZWE)
2013: 2e NK Veenendaal
2013: 48e WTS Londen Grand Final (GBR)
2013: 50e WK Eindstand
2014: 7e Series Oceania Cup Pegasus (NZL)
2014: 16e Oceania Cup Pegasus (NZL)
2014: 29e World Cup New Plymouth (NZL)
2014: 19e WTS Auckland (NZL)
2014: 43e WTS Yokohama (JAP)
2014: 49e WTS Londen (GBR)
2014: 4e NK sprint Amsterdam (1e U23)
2014: 38e EK Kitzbühl (AUT)
2014: 21e ETU Cup Holten
2014: 28e WTS Hamburg (DUI)
2014: 18e ETU Cup Genève (ZWI)
2014: 49e WTS Stockholm (ZWE)
2014: 17e Bundesliga Hannover (DUI)
2014: 47e WTS Edmonton Grand Final (CAN)
2014: 12e WK Mixed Relay U23 Edmonton (CAN)
2014: 83e WK Eindstand
2014: 31e World Cup Alanya (TUR)
2014: 3e ETU Cup Loutraki (GRI)
2015: 47e World Cup Mooloolaba (AUS)
2015: 27e World Cup New Plymouth (NZL)
2015: 27e WTS Auckland (NZL)
2015: 33e WTS Gold Coast (AUS)
2015: 38e World Cup Chengdu (CHN)
2015: 1e Squadra Teamcompetitie Amsterdam
2015: 1e NK Weert
2015: 9e ETU Cup Istanbul (TUR)
2015: 19e EK Genève (ZWI)
2015: 38e WTS Hamburg (DUI)
2015: 11e WK Mixed Relay Hamburg (DUI)
2015: 7e Series World Cup Tiszaujvaros (HON)
2015: 17e World Cup Tiszaujvaros (HON)
2015: 23e WTS Stockholm (ZWE)
2015: 19e Bundesliga Tübingen (DUI)
2015: 53e WTS Chicago Grand Final (USA)
2015: 77e WK Eindstand
2015: 36e World Cup Alanya (TUR)
2015: 5e ETU Cup Catania (ITA)
2016: 1e RBR Series Hilversum
2016: 9e ETU Cup Quarteira (POR)
2016: 3e Squadra Teamcmpetitie De Mirandabad Amsterdam
2016: 25e World Cup Cagliari (ITA)
2016: 22e EK Lissabon (POR)
2016: 8e EK Mixed Relay Lissabon (POR)
2016: 15e WTS Leeds (GBR)
2016: 17e EK sprint Châteuroux (FRA)
2016: 30e WTS Stockholm (ZWE)
2016: 40e WTS Hamburg (DUI)
2016: 11e WK Mixed Relay Hamburg (DUI)
2016: 6e ETU Cup Rotterdam
2016: 2e NK sprint Veenendaal
2016: 3e T3 series Lille (BEL)
2016: 29e WTS Cozumel Grand Final (MEX)
2016: 64e WK Eindstand
2016: 34e World Cup Tongyeong (KOR)
2016: DNF World Cup Miyazaki (JAP)
2017: 14e World Cup Cape Town (RSA)
2017: 17e WTS Abu Dhabi (UAE)
2017: 5e ETU Cup Las Palmas (SPA)
2017: 12e ETU Cup Quarteira (POR)
2017: 1e Team Relay Squadra Teamcompetitie Arnhem
2017: 40e World Cup Madrid (SPA)
2017: 26e World Cup Cagliari (ITA)
2017: 17e EK sprint Düsseldorf (DUI)
2017: 33e EK Kitzbühl (AUT)
2017: 35e WTS Hamburg (DUI)
2017: 3e WK Mixed Relay Hamburg (DUI)
2017: 21e WTS Stockholm (ZWE)
2017: 35e WTS Rotterdam Grand Final
2017: 57e WK Eindstand
2017: 27e World Cup Huelva (SPA)
2017: 2e African Cup Dakhla (MAR)
2018: 6e World Cup Cape Town (RSA)
2018: 30e WTS Abu Dhabi (UAE)
2018: 12e ETU Cup Las Palmas (SPA)
2018: 1è ETU Cup Melilla (SPA)

Marco deed triathlons in 25 landen. Het boekte tot dusverre twaalf overwinningen.

Stam in Stampersgat; Zwemloop Zeewolde; op Cyprus met Frank; elf NLers in IMSA ; jeugdtriathlon Weesp – WTJ 771

Trikipedia 1 week 1 day ago

 

DINSDAG – Nog niet verteld dat we dichtbij huis in het immer rustige Stampersgat afgelopen zaterdag ook een leuk triathlongerelateerd evenementje hadden. De TOGA-trainingsdag van de Gastelse triatleten werd iets meer aangekleed met twee presentaties en een fiets- en looptraining. In het eerste gedeelte was Gastelaar Nelis Koeken in het dorpshuis van Stampersgat te gast. Nelis maakt deel uit van de Sunweb-formatie en houdt zich daar onder meer bezig met fietspositionering en aerodynamica. Het geheim van Tom Dumoulins gestroomlijnde tijdritten ligt dus in Gastel!

Later die middag was Gregor Stam te gast in Stam-persgat (what’s in a name). Gregor verhaalde over zijn rijke loopbaan, de mooie momenten en ook de tegenslagen. En hij had tips voor de TOGA-groep. Het was trouwens toch het weekend van de teambuilding, geloof ik. Ook Kijani verzamelde zich voor een geslaagde opstart naar het nieuwe seizoen.

Tim en Tom winnen samen Zeewolde

Nog even terug naar vorige week toen ’s avonds de zwemloop in Zeewolde werd gehouden. Aangekondigd, dus dan ook de resultaten achteraf meenemen. Twee TVZ-leden kwamen gezamenlijk als winnaars over de finish: Tim van der Kuijl en Tom de Jong klokten beiden 47.21. De vrouwenwinst ging naar Annemiek Veenkamp. De korte afstanden waren voor Casper van Dam en Annemarie Rustenburg.

Frank voor trainersopleiding met Brett Sutton


Populaire locaties voor voorjaarstrainingen zijn sinds jaar en dag Lanzarote en Mallorca. Maar ook op Cyprus kun je een prima aanloop nemen naar het seizoen. Dat ondervond TriCan atleet Frank Heestermans, die naar het eiland reisde voor een trainingskamp. ,,Mooie en stabiel weer, prachtige locatie voor een triathlon in Paphos. Zwemmen in de zee waarbij de onderlinge verschillen al sterk oplipen. Het fietsparcours was erg snel en op het lange heen en weer stuk kon je de concurrentie goed in de gaten houden. Ik heb daar gas gegeven, waarna het lopen in de warmte erg zwaar was. Met de support van de trainingsgroep liep ik naar de derde plaats.’’ In de uitslagen staat Frank overigens tweede achter de Rus Oleg Kuznecheveskikh. Ook de Chileense topper Barbara Riveros was er. Zij won. Frank en Barbara deden overigens de sprint afstand. De Olympische afstand maakte deel uit van het Ocean Lava-circuit en werd gewonnen door de Brit Matthew Leeman en de Cypriotische Carmen Macherioutou. Op zaterdag was de Nicola Spirig kidstriathlon met ruim honderd Cypriootjes.

Frank hielp mee als vrijwilliger. Hij was al langer op Cyprus, want hij loopt daar stage voor de trainersopleiding bij niemand minder dan Brett Sutton.

Maagproblemen

 

 

Challenge Roma bracht nog geen topklasseringen voor onze landgenoten, hoewel vijf top twintig plaatsen (Yvonne vijfde,  Martijn twaalfde, Milan veertiende, Pleuni zeventiende en Mark achttiende) er best mogen wezen. Milan baalde achteraf toch wel dat ie maagproblemen kreeg tijdens het lopen na een ijzersterk fietsnummer waarna hij als derde aan het lopen begon. Een kortere klassering had er zeker ingezeten, maar er komen nog zat kansen. Niet meer voor Mark, die vereeuwigen we deze week in de Trikipedia Hall of Fame.

Taitung


Behalve in Port Elisabeth, Zuid Afrika was er nog een hele afgelopen zondag. In het Taiwanese Taitung Puyuma legde de Aziatische Zweed (of Zweedse Aziër) Fredrik Cronenborg de drie afstanden af in 8.35 uur, daarmee bleef hij de overwegend Taiwanes concurrentie ruim anderhalf uur (!) voor. Op de halve afstand startte voor Nederland nog wel Anja Zandberg, maar tussen alle Chinese tekens door is haar prestatie niet te ontcijferen. Waar wij gelukkig onze wedstrijden al snel uitverkocht zien moest de halve in het Australische Warrnambool (Sufferfest-series) vanwege minder dan 40 inschrijvingen worden afgeblazen.

Van Pepijn tot Janneke

De Zuid-Afrikaanse Ironman trok uiteraard wel veel deelnemers: 1824 om precies te zijn. Twaalf van hen hadden de Nederlanders nationaliteit. Evert hadden we al gemeld als jammerlijke uitvaller. De andere Nederlanders zijn wel gefinisht. Onder hen onze mister Dare2Tri Alex de Boer.

Hier de resultaten:
73.Pepijn van Overeem 9.44.56 (16e M30)
75.Sander Berk 9.47.31 (21e M35)
125.Finn Zwager 10.10.29 (4e M50)
160.Bram Ottenhof 10.24.55 (12e M25)
162.Joris Vrijdag 10.25.41
170.Mark Eerenberg 10.27.19
306.Adelhard Holthaus 11.07.31
587.Alex de Boer 12.10.29
698.Beert Craanen 12.34.31
812.Jaap de Groot 12.57.34
V:
146.Janneke Hampsink 13.02.51

We schrijven de elf finishers weer bij in de lijst van Zuid-Afrika, die nu 93 Nederlandse finishtijden telt.

Weesp bouwt aan haar toekomst

Tot slot nog dit. Weesp is sinds jaar en dag een verzamelplaats van triathlontalenten. Geïnspireerd door de triathlon in september of door een sterk verenigingsleven, komen er steeds weer talenten boven drijven. En als het aan Paula van der Pouw, Deborah Schouten, Marc Schouten, Lambert Morsink en Sandra Varkevisser ligt gaat dat nog wel jaren door.

Als het aan dit quintet ligt, komen de nieuwe Steff en en Deborahs al op zondag 15 juli boven drijven. Die dag organiseert deze groep voor de jaarlijkse Weesper Jeugd Triathlon. De dag is gericht op kinderen uit Weesp in de leeftijd van 7 tot en met 18 jaar. Maar ook triatleetjes uit het jeugd- en juniorencircuit mogen mee doen. Het speelt zich allemaal af op en rond sportpark Vechtoever aan de ‘s Gravelandseweg en wel van 9.00 tot 16.00 uur. Op de gloednieuwe website www.weesperjeugdtriathlon.nl staat alle aanvullende info.

Tot zover deze WTJ, maar in de loop van de avond komt het eerste atletenprofiel van ETU Cup-winnaar Marco van der Stel.

Wedstrijdreglement 2018 verschenen

transition.nl 1 week 1 day ago

Onlangs is de Nederlandse vertaling van het ITU-reglement 2018 verschenen. Naast het bijwerken van alle wijzigingen vanuit het ITU-reglement is er dit jaar nog een belangrijke wijziging doorgevoerd. Er is namelijk een onderverdeling gemaakt in het Nederlandstalige reglement, waarbij voor diverse artikelen in het reglement is bepaald vanaf welk wedstrijdniveau de bepaling geldig is. De […]

Het bericht Wedstrijdreglement 2018 verschenen verscheen eerst op Transition.

Pages