Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

Polen heeft glow-in-the-dark fietspad

3athlon.nl 1 week 6 days ago

Laatst hadden we het nog over het verwarmde fietspad dat wordt aangelegd in Gelderland, maar Polen heeft ondertussen een glow-in-the-dark fietspad geopend. De donkerste dagen zijn dan weer voorbij, maar voor de avonduren kun je in Polen terecht op het helderblauwe pad.

In het dorp Olsztyn ligt het unieke fietspad dat een helder blauwe gloed afgeeft in het donker. Helemaal nieuw is het pad overigens niet, het werd al in september 2016 geopend maar haalt nu pas groter het nieuws. Het asfalt van het pad is bezaaid met zogenaamde ‘luminoforen’, die in de zon als het ware opladen en daardoor ‘s avonds licht afgeven. Volgens de ontwerper en bouwer kan het pad tot wel tien uur licht geven.

(tekst gaat verder onder de foto)

Het fietspad geeft licht in het donker (Foto: TPA Sp. z o.o)

Igor Ruttmar, de directeur van het bedrijf verklaart: ,,Dit deel van het fietspad is niet alleen mooi, maar het heeft een groter doel: veiligheid. We hopen dat het lichtgevende fietspad ongelukken zal voorkomen. Dat is het probleem hier in Polen, in het bijzonder in gebieden die wat verder van de steden gelegen zijn en waar het dus donkerder is.”

(tekst gaat verder onder de foto)

Naast het fietspad is er ook ruimte voor voetgangers (Foto: TPA Sp. z o.o)

Polen is overigens niet het eerste land dat een lichtgevend fietspad opende. In 2014 werd in Eindhoven – als deel van het kunstproject ‘Starry Night’ van Daan Roosegaarden – een verlicht fietspad geopend. Ook Zoetermeer ging Polen voor met verlichtte stroken.

Momenteel geeft slechts zo’n 100 meter van het Poolse pad licht, omdat het nog getest wordt In onderstaande video beelden van het pad en een toelichting, al is deze wel in het Pools.

The post Polen heeft glow-in-the-dark fietspad appeared first on 3athlon.nl.

Deze atleten verdienden tot nu toe het meeste prijzengeld in 2019

3athlon.nl 1 week 6 days ago

Het eerste kwartaal van 2019 nadert alweer haar einde en inmiddels zijn er al behoorlijk wat races geweest. Daaronder vielen ook een heleboel wedstrijden waar prijzengeld te verdienen viel. Challenge Family houdt altijd nauwkeurig bij welke atleten het meeste aan prijzengeld verzamelen en maakt op basis daarvan regelmatig een ranglijst.

Bij de mannen is het de Amerikaanse Ben Hoffman die in 2019 tot nu toe het meeste prijzengeld bij elkaar zwom, fietste en liep. Hij verdiende in totaal al 31.750 dollar aan ‘alleen’ prijzengeld. Binnen de top vijftig vallen geen Nederlandse heren. Hieronder in ieder geval de top 10:

(tekst gaat verder onder afbeelding)

Bij de vrouwen is het ook een atleet uit Amerika die tot nu toe het meeste prijzengeld verdiende: Katie Zaferes sleepte al 33.000 dollar in de wacht. De Nederlandse Rachel Klamer bezet een achtste plaats met in totaal 11.300 verdiende dollars aan prijzengeld. Tessa Kortekaas staat met een bedrag van 3500 dollar op een 35e plaats. Hieronder de top tien:

 

The post Deze atleten verdienden tot nu toe het meeste prijzengeld in 2019 appeared first on 3athlon.nl.

Filippo Rinaldi en Carina Wasle zegevieren bij Xterra Cyprus

3athlon.nl 1 week 6 days ago

Terwijl er in Zuid-Afrika en Salou op de weg gestreden werd, stond Cyprus afgelopen weekend in het teken van Xterra Cyprus. Bij de heren was Filippo Rinaldi oppermachtig, zijn eindtijd van 2:39:20 was genoeg om Xavier Dufflon en Geert Lauryssen op vier minuten te houden. Wasle was met een tijd van 3:10:22 haar belaagsters Eleonora Peroncini en Nicole Walters respectievelijk één en twee minuten voor.

Rinaldi is pas sinds 2018 pro triatleet en verder dan een vijfde plaats in de Xterra aan het Gardameer, vorig jaar, reikte zijn palmares nog niet. Maar Rinaldi zwom sterk in Cyprus en pakte daarna stevig uit bij het mountainbiken. Lauryssen kreeg tijdens het fietsen pech met de sluiting van zijn schoen en wisselde als derde, op 40 seconden van het jonge Zwitserse talent Dufflon. Rinaldi had toen al drie minuten voorsprong.

(tekst gaat verder onder de foto)

Het Heren podium van de Xterra Cyprus (foto: Xterra Cyprus)

Na de laatste wissel liep Rinaldi nog verder uit. Hij passeerde de meet met bijna vier minuten voorsprong op Xavier Dufflon. De Zwitser ging in de slotfase nog op en over Geert Lauryssen. Die werd 25 seconden later derde. ,,De voorbereiding was dit jaar niet top, door die aanslepende blessure uit de Hel van Kasterlee”, wees Lauryssen na afloop een oorzaak aan.

Geen top voorbereiding

Voor Lauryssen was het desalniettemin een onverwachte podiumplaats. ,,Ja, ik ben wel tevreden”, vertelde hij. ,,Ik had gehoopt om zo kort mogelijk bij de top-5 te zitten, omdat ik deze winter toch wel last heb gehad van verschillende blessures. Het zwemmen was voor mijn doen wel goed, daarna heb ik goed gefietst, maar na een halve ronde is de sluiting van mijn schoen afgebroken. En dat was wel lastig, zeker bij het bergop lopen, omdat ik dan steeds bijna mijn schoen kwijt was. Ik wisselde op veertig seconden van Dufflon. Bij het lopen kon ik het gat dichten, maar toen hij een versnelling plaatste, moest ik hem helaas laten gaan. Maar ik ben zeer tevreden met die derde plaats”, aldus Lauryssen.

(tekst gaat veder onder de foto)

Sterk fietsnummer van Geert Lauryssen. (Foto: Xterra Cyprus) Carina Wasle wint bij de vrouwen

Bij de vrouwen stond er alweer geen maat op Carina Wasle. De Oostenrijkse topper won met anderhalve minuut voorsprong op Eleonora Peroncini. Nicole Walters werd op een lastig parcours derde op 2:30 minuut voor Brigitta Poor.

The post Filippo Rinaldi en Carina Wasle zegevieren bij Xterra Cyprus appeared first on 3athlon.nl.

Bart Aernouts “Ik beschouw dit als goeie training op een lastig parcours”

3athlon.be 1 week 6 days ago

Voor Bart Aernouts was het zondag in Zuid-Afrika mission accomplished, met een top-10 plaats in een sterk veld. Het levert hem zijn automatische kwalificatie op voor het WK in Kona in oktober. En dat betekent dat Bart zich nu kan focussen op zijn hoofddoel van 2019: de Challenge triatlon van Roth.

In Port Elizabeth mocht hij zijn Ceepo Shadow voor het eerst in competitie testen. Maar het was geen top fietsnummer, vooral door de sterkte van de anderen. “Het fietsen was een echte tegenvaller,” vertelde Bart aan Het Nieuwsblad. “Het was niet goed in vergelijking met de anderen. Ik reed zelf niet echt slecht denk ik, maar de rest fietste indrukwekkend sterk. Dat het parcoursrecord op de fiets hier is gesneuveld, zegt genoeg. In de tweede fietsronde heb ik nog wat gas bijgegeven, maar dat heb ik achteraf wel bekocht.”

Bart sleepte nog een top-10 plaats uit de brand, al was dat op grote achterstand van een indrukwekkende Ben Hoffman. “Het was duidelijk dat er een aantal triatleten echt gepiekt hadden naar deze Ironman,” gaat Bart verder. “Ik was nog geen honderd procent en dan kan het gebeuren dat je niet in de buurt komt van de top-vijf. Winnaar Hoffman en nummer twee Frommhold hadden Hawaï gemist en ze hadden duidelijk de hele winter goed getraind om hier top te zijn en een ticket naar Hawaï te pakken.”

“Zelfs als ik de marathon van mijn leven had gelopen, had ik hier niet in de top-vijf geëindigd. Ik beschouw dit als een goede training op een lastig parcours met veel wind. Bovendien ben ik door mijn finish ook gekwalificeerd voor Hawaï. Ik was uiteraard voor meer dan dat naar hier gekomen, maar nu weet ik tenminste waar ik sta. Er ligt nog veel werk op de plank voor de Challenge Roth in juli, daar wil ik wel top zijn. Tussendoor doe ik nog twee of drie halve triatlons in mei en juni,” aldus Bart.

Lees hier het volledige interview met Bart Aernouts bij Het Nieuwsblad.

Pieter Heemeryck: “Zeer tevreden van mijn lopen, al zat Mexico nog in de benen”

3athlon.be 2 weeks 4 hours ago

Met een indrukwekkende overwinning in de halve triatlon van de Challenge Salou heeft Pieter Heemeryck zijn eerste seizoenszege van 2019 beet en daar was de Domo-Scott proftriatleet blij mee. Eerder pakte hij ook al een bijzonder knappe tweede plaats in de 70.3 Ironman van Campeche, en dat voelde hij nog. “Er zat nog wat Mexico in de benen, maar het gevoel was over de drie onderdelen wel beter dan in Campeche…”

Pablo Dapena was in 2018 een fenomeen in de triatlonsport. De Spanjaard werd eerst verrassend Spaans kampioen triatlon long distance. In Europa en de rest van de wereld raakte hij nauwelijks bekend omdat hij zelden of nooit de landsgrenzen overstak. Maar na zijn wereldtitel bij de ITU op de long distance liet hij zien dat hij een echte topper is. Zondag geraakte hij echter niet uit de wurggreep van 1 minuut die Pieter Heemeryck toepaste in het looponderdeel.

“Tien pogingen om weg te raken op de fiets”

“Ik wist dat ik met Dapena rekening moest houden,” vertelt Pieter ons vanuit Salou. “Het zwemmen ging redelijk vlot, maar in het fietsen duurde het toch lang eer we weg geraakten. Na een tiental pogingen kon alleen Costes mee en toen waren we vertrokken. Het doel was om zoveel mogelijk voorsprong te pakken. En ik had gehoopt dat het verschil groter zou zijn, gezien de wattages die ik getrapt had. Maar goed, het waren drie rondjes en er was dus heel wat volk op de baan…”

“Serieuze stap gezet in loopniveau”

De voorsprong bedroeg ongeveer een minuut op een groepje met Dapena en dat betekende nog een spannende halve marathon voor Pieter. “Ik werd natuurlijk constant op de hoogte gehouden over het verschil met Dapena,” legt Pieter uit, “maar het lopen ging eigenlijk heel erg goed. Ik had nog wat Mexico in mijn benen, maar had in de drie onderdelen echt een beter gevoel dan in Campeche. En ik merk dat ik een serieuze stap gezet hebben in het lopen.”

“Odeyn nog even naast Dapena”

Pieter kreeg nog wat mentale steun van zijn trainingsmaatje Seppe Odeyn. Ze maken deel uit van JCH, de zogenaamde Jogging Club van Herent, het groepje Herentse sporters waar naast Heemeryck en Odeyn ook bijvoorbeeld Victor Campenaerts deel van uitmaakt. De Challenge Salou werd dan ook gebombardeerd tot clubkampioenschap halve triatlon van JC Herent. “We hebben Seppe gedubbeld,” lacht Pieter, “en toen ook Dapena voorbij kwam, is Seppe nog een tijdje naast hem blijven lopen. Ik weet niet wat Seppe allemaal gezegd heeft tegen de Spanjaard, maar die was daar blijkbaar niet zo blij mee,” aldus De Reiger, zoals Pieter liefkozend door de JCH-crew genoemd wordt.

In beeld gevangen: Parc Fermé Ironman 70.3 Oceanside

3athlon.nl 2 weeks 6 hours ago

Ironman 70.3 Oceanside is een van de eerste grote Middle Distance races op de Ironman kalender. De race is immens populair en kent meer dan 3000 deelnemers. Afgelopen weekend was de snelste van al die deelnemers Ben Kanute in 3:49:25, terwijl bij de dames Daniela Ryf de rapste bleek in 4:09:19.

GTN maakte een ronde door het Parc Fermé waar duizenden fietsen stonden. Daarbij laten ze de mooiste, opvallendste, degelijkste en gekste fietsen zien.

 

The post In beeld gevangen: Parc Fermé Ironman 70.3 Oceanside appeared first on 3athlon.nl.

Andrew Starykowicz en Jeanni Seymour souverein in Ironman 70.3 Texas

3athlon.nl 2 weeks 7 hours ago

Het was een druk sportweekend, met name de zondag. Naast onder andere Ironman Zuid-Afrika, Challenge Salou, Xterra Nieuw Zeeland, Xterra Cyprys en de vele triatleten die bij onder andere de Marathon van Rotterdam en de Vienna City Marathon aan de start stonden, waren blijkbaar nog atleten over voor Ironman 70.3 Texas. De titels in Texas vielen ten prooi aan Andy Starykowicz en Jeanni Seymour. Starykowicz had 3:43:25 nodig om de finish te bereiken en hij liet Matt Hanson en Matt Russel hiermee ruim achter zich. Jeanni Seymour had met 4:01:44 niet veel meer tijd nodig dan de heren en wist hiermee ook ruim de zege te pakken.

Bij de heren was het de Canadees Antoine Jolicoeur Desroches die het hele pak op ruim een halve minuut afstand zwom. Lang kon hij niet van zijn voorsprong genieten, onder andere über-biker Starykowicz zat in de eerste zwemgroep achter hem. Ook de houder van het Ironman record Matt Hanson kwam binnen een minuut van de leider uit het water. Tijdens het fietsen gingen die twee laatsten los. Starykowicz gaf met een zeer indrukwekkende tijd van 1:56:16 iedereen zeven minuten het nakijken, inclusief Hanson die na 2:03:08 zijn fiets weer mocht inleveren. Bij het lopen kwam Hanson wel iets dichter bij Starykowicz, maar bij de finish was er nog ruim vier minuten voorsprong over met een eindtijd van 3:43:25. Matt Russel liep op indrukwekkende wijze naar een derde plaats: nadat hij bij het zwemmen vijf minuten achterstand had wist hij met een fietstijd van 1:59:59 en een 1:16:37 knap naar een derde plek te lopen. Amerika één, twee en drie dus.

(tekst gaat verder onder de foto)

Op een ontketende Starykowicz stond geen maat. (Foto: Ironman.com)

Bij de vrouwen een heel ander wedstrijdbeeld. Rachel Olsen was de snelste zwemmer, met Jeanni Seymour op de hielen. Na de twee koploopsters een gat van een halve minuut naar nog vijf dames die kort na elkaar uit het water kwamen. Na het fietsonderdeel was het veld echter totaal omgegooid. Dede Griesbauer boog een achterstand van ruim twee minuten na het zwemmen om in 3:30 minuut voorsprong na het fietsen. Ze leek op de fiets iets te veel gas gegeven te hebben, want in de afsluitende halve marathon werd ze door tien dames ingehaald. Snelste van deze dames was Seymour: zij liep naar een eindtijd van 4:01:44. Krap drie minuten later werd Lesley Smith tweede en nog eens twee minuten later was het podium met Jackie Hering compleet. Ook hier Amerika één, twee en drie.

The post Andrew Starykowicz en Jeanni Seymour souverein in Ironman 70.3 Texas appeared first on 3athlon.nl.

Het weekend: Hoorn; Nieuwkoop; Melilla; Cyprus; Punte del Este; Texas en Salou – WTJ 1120

Trikipedia 2 weeks 8 hours ago

MAANDAG – Hij zag het altijd wel aan als AV Hollandia weer eens de Westfriese run-bike-run organiseerde. Topatleet Bouke Onstenk besloot nu zelf maar eens mee te doen. Ooit was ie de nummer drie van Nederland op de 800 meter (1.49,13). Later bekwaamde hij zich op de langere afstanden met een 2.33.31 vorig jaar op de marathon Amsterdam als record. En nu zit Bouke ook op de fiets. Tijd om het te combineren dus en dat ging hem verrassend goed af zondag.

Bouke is the rising star in duathlon

Hij won de 8e editie van de Westfriese RBR. Dat het lopend wel snor zat, wisten de insiders wel. Maar dat hij met fietsen zich staande kon houden tussen hardrijders als Jeroen Lute, Joris de Boer en Richard Kramer? Ja, dat was toch wel een verrassing. In de slotrun maakte debutant Bouke het eenvoudig af. Met bijna een minuut voorsprong op de dubbele nationaal wintertriathlonkampioen Jeroen Lute sloeg de Hoornse klepper – 38 lentes – zijn eerste slag op het gebied van duathlon. Titelverdediger Richard Kramer werd nu derde met als troost de winst bij de M40. Meteen daarna volgden twee ‘golden oldies’: Rob Schilder (zou me niet verbazen als hij volgend jaar sterk voor de dag komt op de eerste 70.3 Ironman West-Friesland) en daarna Hans Bader. Beiden komen al uit in de M50-klasse. Vervolgens was het op de zesde plaats de beurt aan hardrijder Joris de Boer. Veel nieuwe namen, die waarschijnlijk ook de als tiende finishende Michael Krijnen verrasten.

 

Saskia bezorgt Kijani weer succes

Trouwens ook bij de vrouwen moesten we even zoeken naar al dat nieuwe talent. Dat gaat niet helemaal op voor de winnares, want de Volendamse Saskia Veerman kennen we nog uit de jaren dat Powerman Holland in Horst aan de Maas een wedstrijd had. Daar werd ze nog eens landskampioene bij de agegroupers en ook in de combi Egmond (mountainbike/halve marathon) komen we haar naam wel eens tegen. Nu ze is ingelijfd door Kijani, zien we Saskia weer terug. In Hoorn had ze wel trek en ze won prompt. Tweede en derde werden de (nu nog) onbekende Cora Kiekens-Klaver uit Langedijk en Kirsten Lofers Adema uit Hoorn zelf. Vijfde was voor eenieder wel een vertrouwde naam: Audrey Breur, tevens winnares D50. Daartussen kwam Hellas-atlete Gerrieke Grootemarsink als vierde over de streep in zonnig Hoorn. Beste duo luisterde naar de naam: Glashard.

Koen Hijman en Ingrid Eelkema sterke winnaars in Nieuwkoop

De zwemloop in Nieuwkoop trof het ook met het weer. Je zou al bijna buiten willen zwemmen in plaats van in het overdekte zwembad De Wel. Hoe dan ook, de zwemlopers hadden er zin in met Koen Hijman voorop. De Boskoper was exact na 13 minuten klaar met de kilometer en liep vervolgens met 38.50 ook nog de snelste tien kilometer. Totaaltijd: 51.50. De broer van Marije was hiermee overtuigend winnaar voor Jordi Caspers en Pascal Valentijn op respectievelijk anderhalve en 2,5 minuut. Als zevende kwam Ingrid Eelkema over de streep, genoeg voor de vrouwenzege in 58.33 minuten. Nadine Naaijkens en Melissa de Bruin hadden er vijf minuten langer voor nodig, evengoed waren ze daarmee tweede en derde. De korte afstand werd gewonnen door Nick van Ingen, die sporadisch opduikt bij zwemlopen om ze prompt te winnen. Nick deelde de zege trouwens met Hawaii-ganger Robert de Korte, ze kwamen exact gelijk over de meet. Diede Diederiks liet het niet op fotofinish aankomen en was snelste vrouw. Nog kortere afstanden gingen naar Robin Schols (dubbele winst dit weekend na Vlissingen op zaterdag) en Mar Stoel. De zwemloop met scholieren van het Scala College werd gewonnen door Wessel Koolstra en Sofian El Karki.

ETU Cup-race in Melilla

Achttien jaar pas en dan al een ETU-Cup race winnen. De Italiaanse Beatrice Mallozzi slaagde er zondag in. In de Afrikaans/Spaanse stad Melilla was ze landgenote Ilaria Zane en topfavoriete Audrey Merle ettelijke seconden voor op de sprint-race. Mallozzi was de afgelopen jaren al wel een paar keer de beste in een ETU Junior Cup, maar bij de seniores was dit de eerste grote zege voor de kleine Italiaanse. Bij de mannen ging de winst naar de Zwitser Adrien Brifford, die eindelijk weer eens een mooi resultaat boekte. Zijn laatste uitschieten was de World Cup-zege in het Italiaanse Cagliari in 2017. Brifford was in Melilla opvolger van onze Marco van der Stel, dit keer absent. Er stonden helemaal geen Nederlanders aan de start. Alexander Bryunkhankov werd na Egypte voor de tweede keer binnen een week tweede, de derde plaats ging naar de Brit Morgan Davies. Enige Belg Tom van Capellen – vorige week nog gevierd winnaar in Herderen – eindigde 44e op 65 deelnemers. Ook Italiaanse successen bij de ETU Junior Cup. Alessio Crociani en Costanza Arpinelli wonnen hun races. De Spanjaarden daarentegen waren minder op dreef dit keer.

Xterra-races Rotorua en Cyprus

Twee Xterra-races dit weekend. Zaterdag de klassieker in Rotorua, Nieuw-Zeeland. Voor het derde jaar op rij wonnen Kiwi’s Sam Osborne en Jacqui Allen de wedstrijd. Ryan Sissons maakte een geslaagd offroad-uitstapje en werd tweede voor specialist Olli Shaw. Jacqui versloeg Penny Slater, vorige week in Taiwan waren de rollen nog omgekeerd. Twee Nederlanders ook in het veld. Ruben Vermeer eindigde 54e bij de mannen, Femke Hilbink verbeterde zich een plaatsje ten opzichte van vorig jaar: nu elfde. De dag erna was Akanas in Cyprus aan de beurt, de aftrap van de Europese Xterra-tour waar nu dus ook Ameland deel van uitmaakt. Verrassende winst op het eiland voor de Italiaan Filippo Rinaldi, die duidelijk de betere mountainbiker was. Hij versloeg de Zwitser Xavier Dafflon en Belg Geert Laureyssen, die de nare blessure van de Hel van Kasterlee inmiddels aardig verwerkt lijkt te hebben. Geert ging voor top vijf en het werd podium. Carina Wasle was terug van Taiwan voor deze race. De meest ervaren crosstriatlete haalde het voor de Italiaanse Eleonora Peroncini en de Britse Nicole Walters. Geen Nederlandse pro’s aan het vertrek op het steeds toeristischer wordend Cyprus. Pittige race wel. 38 kilometer mountainbike met 800 hoogtemeters. Dat laatste gaat Ameland niet redden.

70.3 Ironmans Punta del Este en Texas

Naast Port Elizabeth en 70.3 Oceanside waren er nog twee 70.3 Ironmans afgelopen weekeinde. In het Uruguyaanse Punta del Este won Federico Scarabino tot vreugde van de Uruguyanen. Het was namelijk voor het eerst dat een landgenoot de ‘Iron Punta’ op zijn naam schreef. De Braziliaanse Flavia Meyer won bij de vrouwen in deze agegroup-only race.

Loon naar werken voor Andrew Starykowicz in de 70.3 Ironman in Galveston, Texas. De Amerikaan hield ouderwets huis bij het fietsen en nadat de stofwolken waren opgetrokken lag iedereen op zeven minuten achterstand of meer. Vaak verliest Andy dan bij het lopen alsnog de race, maar niet zondag in Texas. Matt Hanson knabbele wel iets van zijn achterstand af, maar aan de finish had Starykowicz straatlengtes voorsprong op de rest. Hanson tweede, een andere Matt (Russell) derde. Bij de vrouwen een spannende strijd waar ook de in Nederland woonachtige Britse Frankie Sanjana zich graag in mengde. Vooral het fietsonderdeel van Frankie was duizelingwekkend. Ze reed zo van de twaalfde plek na het zwemmen naar de tweede achter Dede Griesbauer, die lang aan de leiding lag. Bij de halve marathon begon de in Amerika woonachtige Jeanni Seymour (maar van Zuidafrikaanse afkomst) aan haar opmars. Ze slaagde glansrijk, daarbij Lesley Smith en Jackie Hering achter zich latend. Frankie hield de schade beperkt bij het lopen. Het resulteerde – net als Tessa Kortekaas in IMSA – in een zesde plaats op amper zeven minuutjes van de winnares. Maar de verschillen bij de vrouwen waren dan ook uiterst miniem. Overigens ook problemen in Texas, waar de hele finishboog naar beneden door de storm naar beneden kwam.

Pieter en Judith winnen Challenge Salou; Pleuni opent met 12e plaats

De Challenge Salou brachten we zondagmiddag al een flash van. Nu nog iets meer van deze superstrak georganiseerde wedstrijd. Pieter Heemeryck is wel een klasbak hoor. Hij staat er als hij er moet staan. Nu weer in Salou. De Belg klopte Challenge-fighter Pablo Dapena Gonzalez met anderhalve minuut. De Brit Thomas Davis eindigde derde. Veel kalmer dan op de scheiding van de Indische met de Atlantische Oceaan (waar Ironman Zuid-Afrika zich afspeelde) was het zwemwater van de Middellandse Zee. Pieter liet sneller zwemmers als Andrew Lewis gaan en sloot bij het fietsen mooi aan in een groepje met mede-favoriet Anthony Costes en Davis. Op de halve marathon bewees de Belg zijn veelzijdigheid en kandidatuur wellicht voor de wereldtitel later in Nice. Tussen de profs bereikte Tjardo Visser een 41e plaats op een klein half uurtje de Belgische winnaar. Zijn ‘Challenge’-broer Jefry was tweede Nederlander op de 184e plaats.

(Foto: Challenge Almere-Amsterdam)

Met ook een – zoals Pleuni Hooijman het zei – waanzinnig sterk vrouwenveld opende Helle Frederiksen het kampioenenbal met de snelste zwemtijd. Nadat de Deense op de fiets het strijdtoneel verliet, namen de Spaanse titelverdedigster Judith Corachán Vaquera en de Duitse Daniela Bleymehl de kop over. Het tweetal hield stand op de halve marathon, waarbij de kleine Spaanse atlete wederom de winst pakte. De Britse Emma Pallant moest zoals vaak vanuit het achterveld komen, haar opmars eindigde op een derde plek. In het topveld dus Pleuni Hooijman, die haar twaalfde plaats met vreugde begroette. ,,Het is mijn eerste wedstrijd van het seizoen, ik weet qua training waar ik sta en met dit resultaat in zo’n wereldveld ben ik meer dan blij.’’ We hebben het geluidsfragment van de Team4Talent-atlete bijgevoegd. Voordat ze na afloop aan de tappas ging kregen we haar reactie op de race. Een prima prestatie leverde ook Julia de Leeuw uit Weesp. Ze eindigde 21e in totaal en daarmee tweede in haar agegroup F30. ,,Er is nog werk aan de winkel, maar ik ben er blij mee.’’

https://trikipedia.nl/wp-content/uploads/2019/04/AUD-20190407-WA0016-1.mp3

 

Sam Osborne en Jacqui Allen winnen Xterra Nieuw Zeeland voor derde maal op rij

3athlon.nl 2 weeks 10 hours ago

In Rotorua hebben de Britse Jacqui Allen en lokale held Sam Osborne de Xterra Nieuw Zeeland gewonnen. Het was de derde keer op rij dat dit duo op het hoogste treetje stond, Allen won hier ook in 2012, toen voor de eerste keer. Osborne was met 2:02:37 Ryan Sissons en Olly Shaw twee en vijf minuten te snel af. Allen had met 2:49:42 slechts 18 seconden voorsprong op Penny Slater, maar negen minuten op Samantha Kingsford.

Bij de heren kwamen Osborne, Sissons en Ben Allen als eerste uit het water. In de eerste kilometers van het fietsen bemerkte Osborne dat hij een klein gaatje had en bedacht zich geen moment. Het gas ging vol open en hij reed weg bij de andere twee heren. Bij aanvang van het lopen had Osborne een voorsprong van ongeveer 90 seconden op Sissons, maar Osborne bleek niet alléén over goede fietsbenen te beschikken. Bij het looponderdeel wist hij zijn voorsprong zelfs nog uit te bouwen naar krap twee minuten en zette hiermee de snelste zwem-, fiets- en looptijd neer. Sissons kwam dus twee minuten later over de meet, een indrukwekkende prestatie van de tweevoudig Olympiër in zijn eerste Xterra race. Olly Shaw, ook een lokale matador, werd op vijf minuten van Osborne derde.

(tekst gaat verder onder de foto)

Het Xterra Nieuw Zeeland podium bij de heren. (Foto: Xterra)

Bij de vrouwen zwommen Allen en Slater net als vorige week tijdens het XTERRA Asia-Pacific Championship schouder aan schouder. Allen trok deze week echter aan het langste eind en wist met voorsprong uit het water te komen. Ze trok bij het mountainbiken gelijk goed door, maar Slater wist in de laatste zes kilometer toch aan te sluiten. Slater liet het daar niet bij en passeerde Allen, haar coach brutaal en wist met een mini-voorsprong van twintig meter aan het lopen te beginnen. Zoals het zwemmen begon, verliep het ook het eerste deel van de loopproef: schouder aan schouder. Na acht kilometer op het laatste stuk omlaag versnelde Allen, wat onbeantwoord bleef door Slater. Allen wist een gat van 18 seconden bijelkaar te lopen op Slater en finishte dus in 2:29:42. Van de overige dames was de Nieuw Zeelandse Samantha Kingsford op exact negen minuten van de winnares de sterkste.

Een deel van het MTB parcours van Xterra Nieuw Zeeland. (Foto: Xterra)

The post Sam Osborne en Jacqui Allen winnen Xterra Nieuw Zeeland voor derde maal op rij appeared first on 3athlon.nl.

Een zondag om nooit te vergeten: sportieve successen wisselen zich af met tragedie -WTJ 1119

Trikipedia 2 weeks 18 hours ago

 

ZONDAG – Prachtig lenteweer met mooie sportwedstrijden voor de boeg. Rotterdam ligt er schitterend bij (wat jammer dat het bij die twee WK’s triathlon is gebleven trouwens) voor de jaarlijkse NN Marathon. Lee Towers bezorgt de 17.000 hardlopers al weer voor de 25e keer een kippenvelmoment of adrenalinestoot, zou je wil. You’ll never walk alone.

Gold Coast met Donald en Lotte

 

Vanuit de rest van de wereld komen de duursportberichten de Maasstad binnen. Van de Gold Coast waar Donald Hillebregt en Lotte Wilms ervaren dat zelfs een continentale Oceania Cup-race geen makkie meer is. Als de sprintwedstrijd erop zit, vindt Donald zich op een 28e plaats terug en Lotte op een 18e. Bij het zwemmen zitten ze er nog goed bij: Donald zet de 14e zwemtijd gevolgd door de 29e fiets- en ook looptijd. Lotte is als zesde aan de kant, hetgeen ook wel in de lijn der verwachtingen lag, klokt de 20e fietstijd en verrast met een prima loopwedstrijd: achttiende op niet al te veel achterstand van de snelsten.

De race gaat naar de Ier Constantine Doherty, die de zege wegkaapt voor de Ozzies Max Neumann en Lorcan Redmond. Thuiszege wel bij de vrouwen met Kelly-Ann Perkins voor Joanne Miller en Kiwi Hannah Nighton.

Het gaat niet goed in het Zuidafrikaanse water

De volgende berichten komen uit Zuid-Afrika, waar de Ironman al in volle gang is. Het zijn droevige berichten. Tijdens het zwemonderdeel van de agegroupers komen twee Zuidafrikaanse atleten (een 63-jarige man uit George en een 58-jarige man uit Durban) in de problemen. In het ene geval zou het gaan om een hartaanval, de ander vertoont ernstige krampverschijnselen. De reddingsboten van de organisatie komen ter plaatse en beide deelnemers worden uit het woelige water gevist en met spoed overgebracht naar het ziekenhuis. Helaas zijn de doktoren niet meer bij machte de triatleten te redden. Ze overlijden. Kort na het middaguur betuigt de organisatie via al haar kanalen haar medeleven met de nabestaanden van de atleten.
,,It is with great sadness, that we confirm the death of two race participants at the Ironman African Championship. Both athletes required medical attention during the swim portion of Sunday’s race and were transported to a nearby hospital where they were treated. Our condolences go out to the family and friends of both athletes, whom we will continue to support. We are working with the local authorities to gather all details and will continue to do everything possible to provide a safe environment for our athletes.’’

Nachtmerrie

Pffff. De nachtmerrie van elke organisatie natuurlijk. Het zwemparcours was vanwege het ruige zeewater al voor iedereen ingekort tot 1600 meter. Saillant detail is dat daar aanvankelijk kritiek op kwam. Men vond het wel meevallen met de golven. Na de tragische gebeurtenissen – die overigens ook bij een kalme zee hadden kunnen gebeuren – was er uiteraard niemand meer die over het korter zwemparcours begon. Hier in Rotterdam kreeg het You’ll never walk alone er een extra dimensie bij.
De Ironman ging wel gewoon door, waarschijnlijk zou ook de familie van de twee drenkelingen niet anders gewild hebben. Misschien hier en daar wat ingetogen bij de finish van winnaars Ben Hoffman en Lucy Charles en een wat rustiger stem van Paul Kaye, die ook snel een bericht uit deed.
My deepest condolences to the family and friends of the two athletes who lost their lives this morning. May they Rest In Peace. We are one big triathlon family and this hurts so bad.

Droomdebuut van Tessa bij de profs: zesde!

De race zelf. Apart volgt het relaas van Tessa Kortekaas, die een prachtig debuut bij de profs als zesde afrondt. Bij de mannen was het vooral Ben Hoffman, die imponeerde. Ironman Zuid-Afrika ligt de Amerikaan goed, het was al weer zijn derde winst. En 7.34.19 uur was voor degenen die later inschakelden een supertijd, maar dat mede door de ingekorte zwemroute. Josh Amberger was nu als eerste aan de kant, maar dat dus al na 25 minuten. Ben was al snel vooraan te vinden, had nog een tijdje Maurice Clavel en Andy Dreitz in zijn buurt, maar uiteindelijk werd het een imponerende solorace. Revanche ook voor een tegenvallend seizoen 2018 door een stressfractuur. De Duitser Nils Frommhold eindigde tweede op een minuut of zes. Oostenrijks krachtmens Michael Weiss finishte als derde. Vice-wereldkampioen Bart Aernouts kwam nooit lekker in de wedstrijd. Insiders beweerden dat hij mogelijk zijn nieuwe fiets nog niet geheel eigen had gemaakt, op dat onderdeel verspeelde de Belg veel tijd. Hij kwam uiteindelijk 22 minuten na Ben Hoffman binnen, maar daarmee is wel zijn startbewijs voor Hawaii op zak. Hij moest enkel een Ironman zien te finishen en da’s gebeurt. Pech ook voor Tim Don, die met zijn fiets langs de kant stond en veel tijd verloor. Achteraf toch jammer dat de officiële afstand niet gehaald werd, want Ben haalde een onwaarschijnlijk snelle 2.39.18 uur op de marathon.

Ben en Lucy beheersen IM Zuid-Afrika tot in de puntjes

Drie keer Ben en twee keer Lucy Charles. De Britse had liefst 3,8 kilometer gezwommen, maar ook ten opzichte van mindere zwemsters bleef ze de baas. Samen met Lauren Brandon stapte ze op de fiets na 25.20 minuten. Tessa Kortekaas kwam daar als negende prof het strand op gelopen. Bij het fietsonderdeel was alleen Anja Ippach in staat naar het Angelsaksisch duo toe te rijden. Anja wie? Grappig hoe deze Duitse veel media op het verkeerde been zette, nu ze na haar scheiding weer haar meisjesnaam gebruikt. Dan is plots elke referentie zoek. Lucy voegt er na haar huwelijk haar meisjesnaam nog aan toe. Als Anja Ippach (voorheen Beranek) klaar is met fietsen blijkt ze ruim drie minuten voor te liggen op Lauren en Lucy. De rest ligt dan op meer dan een kwartier. Na negen kilometer lopen is het stuivertje wisselen aan de kop. Lucy neemt over en vanuit het achterveld komen de Spaanse hardloopfurie (2.52 op de marathon!) Gurutze Frades en de Zuidafrikaanse Annah Watkinson opzetten. Lucy Charles houdt het tempo strak, kan ook haar marathon binnen de drie uur afronden en dat resultueert in 8.35.32 uur. Een tijd die helaas nooit in de all-time-records zal komen. Gurutze Frades Larralde was in 8.40 klaar en Annah Watkinson deed er 8.43 over. Zij zorgde ervoor dat de Zuidafrikaanse vlag toch weer wapperde na afloop.

Tessa dus: alvast een tipje

En dan is er Tessa’s race. We bellen haar, kort na de finish. Ze lijkt al weer helemaal ‘down to earth’. Op haar manier analyseert ze haar wedstrijden. Feiten, wattages en dergelijke komen voorbij. Vier marathontijd en zesde plaats overall is in een dergelijk deelnemersveld echter geen ‘kattepis’. De emotie klinkt aan de andere kant van de lijn. ,,Dit moet even indalen.’’ Haar eerste wedstrijd als pro, na de wereldtitel op Hawaii vorig jaar. De rest van het haar relaas in een aparte story. Ze wordt dus zesde in 9.10.02 met een grandioze marathontijd: 3.11.53 uur. Ongelofelijk goed!’

Terwijl de Zuidafrikaanse verhalen binnen druppelen, komt ook Challenge Salou al aan. Rotterdam maakt zich ook op voor de finish. Het is een sportfeest zonder weerga. Tot….ook hier een deelnemer door nog onbekende omstandigheden komt te overlijden. You’ll never walk alone. Pffff, wat een dag.

Pages