Nieuws van de Nederlandstalige nieuwssites

De Ventouxman, Evergreen Mont Blanc; drie 70.3 Ironmans en rondje zuiderbuur – WTJ 1300

Trikipedia 1 day 12 hours ago

WOENSDAG – In het collectieve geheugen van veel sportliefhebbers staat de Mont Ventoux synoniem aan de ‘Berg des Doods’. De kale rots in Frankrijk was in 1967 fataal voor de Britse wielrenner Tom Simpson. Van hem staat nog steeds een monument op de berg, tegelijkertijd bracht het de wielersport voor de eerste keer tot inkeer. De man fietste stijf van de doping de Ventoux op. Daarna kwamen aarzelend de eerste dopingcontroles los. Het hielp lang niet altijd, in elke generatie coureurs kwam dopinggebruik voor. Ietwat beschamend moesten we de voorbije weken melden dat Alexander Vinokourov en Laurent Jalabert wereldkampioen triathlon werden en Stefan Schumacher goed presteerde in de Ironman Wales, terwijl we allemaal weten dat ze tegen de lamp liepen.

SwimRun vorig jaar met Armstrong/Whitfield als duo

En exact een jaar geleden deden – haast in het diepste geheim – Lance Armstrong en Simon Whitfield mee aan een Swimrun in Amerika. Als koppel nota bene. Ze werden derde in de San Juan Islands SwimRun. En dan te bedenken dat Armstrong triatleten op de Olympische afstand aanvankelijk een sneer uit deelde. Hij noemde de afstand ‘a shampoo, blow dry and 10 k foot race’.  Dat leidde op Twitter in 2012  tot een stevige aanvaring met Whitfield, die de gevallen coureur na het dopingschandaal aaanvankelijk scherp veroordeelde. Maar zie: op 23 september 2018 stonden ze gewoon samen aan de start. De foto is het bewijs. We weten dat berichten waarin Armstrong vermeld wordt, altijd controversieel zijn en voer geven voor discussies (stop die man toch in de doofpot etc.), maar we volgen de feiten en die zijn in de link met Whitfield best opmerkelijk. Hoe staat de Texaan er sportief eigenlijk voor. Wel in het wielrennen is hij voor eeuwig uitgesloten, in andere sporten gold de straf voor vier jaar. Op 24 augustus 2016 was ‘the ban’ voorbij. Hij mag overal meedoen, zolang het geen kampioenschap betreft. Armstrong zelf zei in 2016 tegen USA Today ‘my days of competing are past me’. Op SwimRuns komen we later deze week nog terug.

Mennesson wint na Embrunman ook Ventouxman

Wat een lang zijsprongetje naar de Ventouxman trouwens! Een loodzware triathlon uiteraard. De Fransman William Mennesson won na de Embrunman nu ook de Ventouxman, daarmee is hij dé berggeit onder de triatleten geworden. Bijna 600 triatleten bleef hij de baas. Anthony Pannier kwam als eerste uit het water. Niet verwonderlijk, de Fransman werd op de Spelen in Londen 20e op de 1500 meter vrije slag. Kort daarop volgden de Spanjaard Joan Ruvireta Brufau en Mennesson. Lang bleef het duo samen tot de serieuze klim begon en William zijn fameuze demarrage plaatste. In de trailrun op de bergtop werden de verschillen niet echt groter, maar de sterke Fransman hield stand. De tweede grote zege dus voor William Mennesson in 5.02.54, tweede werd Ruvireta Brufau op slechts 37 seconden. Daarna kwam het gat en was het de Fransman Thomas Navarro die het duel met de Amerikaanse favoriet Scott Defillipis in zijn voordeel beslechtte.

Sterke zevende plaats Annette Nimeijer

In de top tien nota bene twee oersterke vrouwen. De in Frankrijk woonachtige Britse Carrie Lester had de negende tijd, de française Jeanne Collonge de tiende. Tussen hen was het verschil nog kleiner: 30 seconden. Zelden eindigen dergelijke extreme triathlons zo spannend. Om het podium compleet te krijgen, moesten de vele toeschouwers op de top negen minuten wachten vooraleer Charlotte Morel finishte. Een knappe zevende plaats was er voor Annette Nimeijer. Toen waren de verschillen al veel groter want Annette lag 1.10 uur op de winnaars achter. Renate Post finishte als dertiende en twee podiumplaatsen waren er voor Esmeralda Spek-Hovestad (23e en eerste F40) en Arlana van Ommen (32e en tweede F40).

Vincent beste Nederlander op de Ventoux

In het Almere-weekend toch 25 Nederlanders aan de start, terwijl in voorgaande jaren nauwelijks dutchies. Beste man was Vincent van Lieshout. De TV Stein-man – ooit vierde op de zware AxTri in Noorwegen – finishte in Frankrijk als 37e en tweede M45 op 1.08 uur van Mennesson. Remko Siers werd 45e en Peter-Jan Mol 53e en vierde M45. Thijs Peeters streed dapper mee op een 56e plaats, Bart van der Heijden kwam 61e op de top en tevens negende M40.  Vervolgens weer twee Nederlanders, die in de prijzen vielen. Herman van der Waal was de nummer 90, maar wel winnaar M55. De tweede in die leeftijdsgroep was Brabander Joske Broeren. Jos kwam als 104e man binnen. De laatste in het rijtje Nederlanders was Wijchen-organisator Tom Middelhuis, maar die moest toegeven erg weinig te hebben getraind. Dat wreekt zich in dergelijke wedstrijden. Tom deed vier uur langer over de drie afstanden in deze Ventouxman.

Mont Blanc triathlon voor verbaasde Karen Eshuis, Anne de Groot tweede op hele

Dinsdag liep ze nog ietwat stijfjes voor haar werkgever NPO-radio rond op het Binnenhof, reportage maken van Prinsjesdag. Maar een paar dagen eerder was producente Karen Eshuis toch echt winnares geworden van de halve Evergreen triathlon. Tot haar eigen stomme verbazing ging het bergop uitstekend. Karne bericht: ,,Hoe dan? Halve triathlon op de Mont Blanc gewonnen. 2 kilometer zwemmen in een ijskoud helblauw bergmeer, 95 kilometer met 2200 hoogtemeters fietsen met de Mont Blanc die over je waakt en tot slot 22 kilometer rennen over rotsblokken met 1500 hoogtemeters, die prachtige berg op en af. Ik won en begrijp werkelijk niet hoe. Dankbaar dat mijn lijf dit kan en voor deze moeder aller bergen: proost op last minute plannen en het avontuur.’’ De Eredivisioniste kon pas dinsdag tevoren last minute inschrijven, vertrok donderdag na het werk naar Frankrijk en was net op tijd voor de verplichte briefing van vrijdag. ,,Op nieuwe trailschoenen met weinig slaap. En toch vloog ik. Die bergen geven je vleugels!’’ Karen deed er 9 uur en 7 minuten over.

 

En dan was er nog een hele ook. Evergreen organisatie had helaas problemen met de GPS-tracker dus de uitslagen laten nog even op zich wachten. Maar Jeremy Gaillard en Lucie Croissant wonnen. Nederlands succes ook hier, want Anneke de Groot finishte als tweede. Aanvankelijk werd ze nog even als winnares gehuldigd, daar is nog een fraaie podiumfoto van.

Het koppel Allard van Lingen en Jantiene Hannessen deed ook mee. Het was zwaar, zo zwaar dat Jantiene na 5 kilometer lopen samen met Allard een powernapje wilden doen en pas na 1,5 uur slapen wakker werden. ,,Toen bleek dat er na 1 loopronde ook een cutoff time was, die konden we onmogelijk halen. Dus daar hield het op.’’ Linda Schonewille finishte wel op zondagochtend rond een uur of tien. Het wachten is op de juiste resultaten.

Elfde plaats voor Jacques in 70.3 IM Atlantic City

Jacques Geijsen was twee jaar terug nog goed voor een tweede plaats bij de M50, nu werd hij elfde in zijn leeftijdsgroep en 117e in totaal. Zijn achterstand op de Amerikaanse winnaar Matias Palavecino was 47 minuten. Tweede Nederlander was Freek Matheij op een 577e plaats. Palavecino ging in de agegroup-only-race zijn landgenoten Darren Brown en Jeffrey Gomez vooraf. Ook drie keer Stars & Stripes bij de vrouwen: Sharon Schmidt-Mongrain, Gabrielle Russo en Dana Glodek.

All America op de 70.3 IM Superfrog

Geen Nederlanders in de 70.3 Ironman Superfrog, Amerika. Ook hier geen pro’s dus de namen van de podia zeggen ons niet veel. Bij de mannen: Davis Frease, Adam Bailey en Matthew Davis. En ook Brittany Vocke, Emily Osga en Raquel Torres. Dat is vijf keer USA en Raquel kom uit de Dominicaanse Republiek. Overigens een voor IM-begrippen lage bezetting: 960 triatleten.

Eveline 39e in Chinese 70.3 IM Xi’an

De derde en laatste 70.3 Ironman van zondag was een nieuwe. In het Chinese Xi’an moest de grote geldschieter Wang Jianlin (rijkste man op aarde, Ironmaneigenaar) behaagd worden. Dat deed het best Max Neumann uit Australië. Ook hier maar een klein verschil met de nummer twee, de Rus Aleksey Kalistratov. Maar Max had als excuus dat hij de week ervoor de halve van Gerardmer al had gewonnen (en dus niet Almere-winnaar Mat Trautman zoals wij schreven…). De nummer drie in Xi’an was de Duitser Paul Schuster. Voor Neumann was het zijn eerste 70.3 IM-zege. Beste Nederlander was toch van Aziatische afkomst: Tsja-Ming Cheung finishte een uur later als 97e en daarmee 19e M40. Top drie bij de vrouwen: Kinsey Laine uit Amerika, Anna Eberhard uit Hongarije en weer een Amerikaanse Laurel Wassner.

Rondje België met Mechelen, Ieper en Herentals

We pakken de Belgische wedstrijden nog gauw mee. In Mechelen won thuisspeler Jonathan Wayaffe drie jaar na z’n laatste zege aldaar, opnieuw. Hij klopte Tom van Cappellen, onlangs nog op dreef op ‘ons NK sprint’ in Ouderkerk. Dieter Boeye einigde derde, enige Nederlander was Jaap Bruining op een 152e plaats. Bij de vrouwen verhinderde Belgisch kampioene Olympische en sprint-afstand Laura Swannet dat Katrien Maes voor de tiende (!) keer dit seizoen kon juichen. Derde was Britt Heirman.

De 10e Sportics In Flanders Field Triathlon te Ieper trok weer andere Belgische toppers. Brecht van Vooren gaf kleur aan het zwemmen en fietsen, maar werd voorbij gestoken door Tom Mets, die won. Tweevoudig winnaar Hannes Cool eindigde tweede, Louis Nayeaert derde. Ook hier maar één Nederlander: Mark Koks werd 195e. Voor het tweede jaar op rij won Charlotte Deldaele, nu voor Lies Vermont en Lieselot Bossuyt.

Tenslotte het Belgisch kampioenschap sprint duathlon. Eindelijk een titel voor de internationaal al zo gelauwerde Angelo Vandecasteele. In Herentals (bekend van keizer Rik van Looy) was hij Laurens Verleuyten en Sander Heemeryck te vlug af. Jolien Vermeylen boekte haar eerste duathlontitel. Maurine Ricour kreeg zilver, Lotte Claes brons omhangen.

Dit was de 1300e. Op naar 1400!

 

 

Viral: pet Gustav Iden beroemd in Taiwan na WK Ironman 70.3

3athlon.nl 1 day 14 hours ago

De Noorse Gustav Iden werd met de winst van het WK Ironman 70.3 en een vierde plaats tijdens de WTS Grand Final in Lausanne een week eerder, in één klap heel bekend. Behalve dat zijn Instagram account ontplofte met zo’n 22.000 nieuwe volgers, scoorde zijn pet ook bijzonder goed. En dan met name in Taiwan: daar stonden de afgelopen dagen honderden mensen in de rij bij de anders zo rustige Puyan Shunze Temple. En dat allemaal met hetzelfde doel: dezelfde cap kopen als Iden droeg tijdens de finish van het WK in Nice. Het gaat zó viral dat er al meer dan 40.000 petten zijn besteld. Hoe Iden precies aan de cap komt en waarom hij nou juist deze pet droeg tijdens de race is niet helemaal duidelijk. Wat de tekst betekent is ons overigens ook niet bekend; al lijkt het gewoon om de naam van de tempel te gaan. Iden weet in ieder geval niet wat hem overkomt. Zo postte hij ook op Instagram: ,,Bizar hoeveel er gebeurd is sinds deze foto is genomen… En dan benoem ik speciaal ook even mijn gekke nieuwe Taiwanese volgers. Ik hou van jullie allemaal.” 

Taiwan Triathlon heeft de atleet een uitnodiging gestuurd voor de Ironman die er 15 maart plaatsvindt; Iden moest deze echter afslaan, omdat hij in deze periode hard traint voor de Olympische Spelen van Tokyo. Desalniettemin belooft hij na de Spelen een bezoekje te brengen aan het land.

Gustav Iden na winst WK Ironman 70.3 Nice. (Foto: Trimax Triathlon Magazine, Instagram)

The post Viral: pet Gustav Iden beroemd in Taiwan na WK Ironman 70.3 appeared first on 3athlon.nl.

The Last Man Standing VIII en slot (Hans Bosman): Almere

Trikipedia 2 days 42 min ago

Hans Bosman uit Nigtevecht zal dit jaar deelnemen aan de hele triathlons de Celtman (Xtreme), Frysman, Norseman (Xtreme), de Gelreman, The Brutal (Xtreme) en Challenge Almere.

Eerder hebben wij bericht over zijn (gebrek aan) voorbereiding en de Celtman (Xtreme), de Frysman, de Norseman (Xtreme), de Gelreman en de Brutal (Xtreme).
Hieronder volgt een verslag van zijn zesde en laatste wedstrijd, Challenge Almere, gehouden op zaterdag 14 september 2019.

Almere heeft het
Almere, daar waar de triathlonsport begint en ook hoort te eindigen. De één na oudste in de wereld en dat onder zeenivo. Gaaf dat Yvonne vandaag haar hele triathlonbestaan eindigt in Almere en wat een schitterende strijd bij de dames.
Voor mij een thuiswedstrijd. Op deze homecourse verheug ik me altijd op het lopen ongeacht het aantal rondes dat ik afleg.  De verzorgingsposten, de vrijwilligers, de organisatie, de blauwe zone, een brandend vuur, de finishzone en het opzwepend enthousiasme van Arjan in het stadion, de kameraadschap, de opmerkingen en aanmoedigingen. Alles klopt gewoon. Europees Kampioen
Als deelnemer aan het ETU European Championship Long Distance Triathlon kan ik vroeger starten dan in de open serie. Mijn inschatting is deze extra tijd hard nodig te hebben en wellicht word ik nog Europees Kampioen in de agegroup-categorie Men 49 plus 5-6 maanden. Ik vind het interessanter om artikelen te lezen over het effect van leeftijd op je sportprestatie. We gaan beginnen
Mijn fiets mag ik in de ochtend inchecken in plaats van de dag ervoor. Bij het inchecken begrijp ik de buitenlandse official niet en na de zoveelste poging kraam ik kinderachtige teksten uit zoals: “gek word ik van deze vrouw”. Een Nederlandse official schiet me te hulp. “Je moet je armen op de aerobar leggen” en we zijn klaar. Gelukkig kom ik de official later voor de zwemstart tegen en bied mijn verontschuldigingen aan. De excuses worden ruimhartig geaccepteerd. “I understand you” zegt ze en we kletsen nog gezellig wat. Later moedigt ze me per fiets aan op het loopparcours bij de verzorgingsposten. “You have to run not walk”..”I never walk only at the verzorgingsposten”.
Na het inchecken van de fiets kom ik een andere official tegen. “You have to show me your trisuit”.. “I don’t have it on yet”.. “When you come back you have to show it to me”. Kennelijk is dit in verband met het Europees Kampioenschap en de landenwedstrijd. Ik heb geen trisuit alleen een tweedelig pak met drie Andreas-kruizen van vrijstaat Amsterdam. Als ik terugkom heb ik mijn wetsuit al aan om mijn onderliggende kleding te camoufleren en glip, achter de officials langs, naar binnen. Voel me een jochie van tien jaar oud, niets mis mee. Zwemmen
Tijdens het zwemmen heb ik slecht zicht. Mijn bril (voor ver zien) laat ik altijd in mijn linker fietsschoen achter. Gelukkig is het druk op het zwemparcours zodat ik de route goed kan volgen. Gewoon een kwestie van de deelnemers volgen die me gedisciplineerd om de haverklap inhalen. Na 1 uur en 37 minuten heb ik weer vaste grond onder mijn voeten. Fietsen
Start van het fietsen is tezamen met de deelnemers van de midden afstand. Het lijkt net een kudde op jacht naar vrijheid.  Een paar doldwaze stieren raken in de berm. De één neemt veel takken met bladeren van de hazelaar mee, een ander ligt op de grond en weer een ander heeft materiaalpech.
De uitdaging van het fietsen ligt vandaag wederom op de Oostvaardersdijk.  Een paar keer stuivertje gewisseld met Heather & Neil die kennelijk gezellig als koppel (geen tandem wel met twee aparte fietsen) deze wedstrijd doen.
Sinds juni 2019, na de Celtman, heb ik een triathlonfiets aangeschaft. Dit scheelt een slok op een borrel. Jeroen bedankt!
Na 6 uur en 51 minuten bereik ik de wisselzone. Mijn totale tijd doorgebracht in de wisselzones loopt op naar 27 minuten. Lopen
De verzorgingsposten op het loopparcours zijn bijzonder. De eerste wordt bemand door die goede kerel van Oceanus.  De tweede staat bij mij bekend als de watermeloen verzorgingspost. Tijdens de eerste omloop word ik eraan herinnerd dat ik de meloen vorig jaar zo heb gewaardeerd. De derde verzorgingspost is de discoverzorgingspost, briljant. De vierde verzorgingspost staat bij mij bekend als daar waar Jolanda is.
Op de finish is nog een kleine verzorgingspost en neem ik van dezelfde dame altijd een beker water aan.
Ik heb het dan nog niet over de dames zittend in een fauteuil met roze hoed en ratels, Bjorn en zijn oosterse maten, Leendert Jan en zijn blauwe bollenstreek, de Duitse post (toll, zupertoll) de RedBull post en de Frysmanpost (met lekkere muziek, I’m still alive) , toortsen en Martine en Ruud).
Leendert Jan ken ik al van Roth en laatst zag ik hem nog in de Gelreman. Dit keer heeft hij een blauwe pruik op. In de laatste loopronde staat ie er nog in zijn ééntje. We omhelzen elkaar en wat heb ik van hem genoten. Een triathlon-mattie. Als laatste verlaat hij de post van de bollenstreek om met de fiets naar huis te gaan. Wat een held! De benen voelen zwaar doch wil dit keer binnen de 15 uur finishen.
Arjan zweept de boel lekker op. Daar is Hans. In het stadion wordt Hansi! Hansi! gescandeerd. Ik ga stilstaan, maak met mijn voet een acceleratiebeweging en ga in volle draf op de finish af. Finishtijd 14 uur en 56 minuten. Nu driemaal in Almere gefinisht en voor het eerst binnen de toegestane 15 uur.

Slot
Van de zes triathlonavonturen heb ik genoten. Te veel narcistische en autistische trekken liggen echter op de loer. Fijn dat het erop zit. De buitenlandse wedstrijden hebben geleid tot een verdieping en versteviging van de familiebanden.
Ik houd van het mentale aspect van sportwedstrijden die lekker lang duren. Ik houd van triathlonwedstrijden, de sfeer, het avontuur en de mensen. Van de bijbehorende trainingen geniet ik stukken minder.
Als je sneller wil gaan moet je hard, vaak en gedisciplineerd trainen. Wil je dit niet omdat je toch nooit eerste kunt worden zou ik gewoon rustig gaan, niet-pushen, go-slow, geniet en bewaak je grenzen!

Sportreizigers lopen opnieuw tegen de lamp bij Sport-Active

Trikipedia 2 days 4 hours ago

DINSDAG – Is Alexander Hulleman nu zo hardleers of zijn z’n klanten zo naïef? Feit is dat de deelnemers aan een Oslo-reis middels een korte mail (hoe persoonlijk allemaal) te horen hebben gekregen dat ook dit feest niet door gaat. Patricia Pellerin is voor de derde keer gedupeerd, dat wil zeggen ze krijgt uit het pakket van drie ingekochte reizen (vorig jaar toen Hulleman nog niet ontmaskerd was) drie keer het deksel op de neus!

Ze kreeg het volgende bericht:

Beste deelnemer aan Fly & Run Oslo,

Helaas moeten we mededelen dat we door de huidige situatie die is ontstaan, de reis nbaar Oslo niet kunnen laten doorgaan. We snappen dat dit veel emotie en frustratie met zich meebrengt.

We zullen binnenkort met u contact opnemen over het terug betalen van het door u betaalde bedrag. Wij begrijpen dat u hierover eventueel vragen heeft. U kunt uitsluitend contact opnemen via email op info@sport-active.nl

 

Patricia Pellerin heeft in 2018 drie reizen in 1 x geboekt. Ze schrijft op haar Facebook:

Zo denk je dat je vrijdag 20 sept naar Oslo zou vliegen en zo krijg je wederom het derde keer dit jaar het bericht dat je Sport reis met Sport Active niet doorgaat. Uiteindelijk moet ik nog steeds mijn geld ontvangen van Valencia febr 2019, Ibiza 2019 en nu dus ook Oslo 2019. De vraag is of ik dat ooit krijg terug te zien.

Die kans lijkt ons klein. Ze heeft Hulleman inmiddels gevraagd welke hotels hij had geboekt, zodat ze op eigen gelegenheid naar Noorwegen kan reizen. Het antwoord daarop laat nog op zich wachten en komt vermoedelijk ook niet.

Patricia en de vele andere gedupeerden hebben 1 geluk: het AvroTros-programma Opgelicht zit er nu bovenop en maakt vanavond in de uitzending een update van hetgeen er na de vorige aflevering allemaal is gebeurd. Het programma is te zien op NPO 1 om 21.35 uur.

 

Chris Buijtenhuijs volbrengt Almere voor dertigste keer én andere jubilarissen

3athlon.nl 2 days 4 hours ago

Gisteren hadden we al de bijzondere lijst met Triple Dutchers, maar ook deze lijst is er eentje vol met atleten die een bijzondere prestatie hebben verricht. Neem bijvoorbeeld Chris Buijtenhuijs, die dit jaar opnieuw Challenge Almere-Amsterdam volbracht en daarmee aantekende voor zijn – hou je vast – dertigste finish.

Een aantal andere deelnemers finishte ook méér dan regelmatig in Almere. Neem bijvoorbeeld Josef Derks, die nu 26 keer Almere op zijn naam heeft staan. Jan de Wolde (20), Aart van Wijk (20), Marcel Spoelder (19), Elbert Leusink (15), Marco Stijnman (14), Wim van Hilst (13), Erik Nieuwehuis (13), Dirk Wijnalda (13), Mario Nijland (12), Ron Schwab (11) en Erik Bassie (11) volbrachten dit jaar ook Challenge Almere-Amsterdam.

Andere jubilarissen staan ook hoog in de lijst, zoals bijvoorbeeld Wilard Hamstra (12), Chris Brands (12), Anita van Bon (11), Randy Hendriks (11), Mink Zeilstra (10) en Frank Veltman (10), maar zij deden dit jaar niet mee, haalden de finish niet of stonden aan de start van de halve. Daarmee voegden zij dus geen nieuwe ‘finish’ aan de lijst van jubilarissen toe.

The post Chris Buijtenhuijs volbrengt Almere voor dertigste keer én andere jubilarissen appeared first on 3athlon.nl.

Super League Triathlon breidt uit voor seizoen 2019-2020

3athlon.nl 2 days 9 hours ago

Ondanks het feit dat de Olympische Spelen natuurlijk volgend jaar plaatsvinden – Tokyo 2020 – zal de Super League Triathlon (SLT) aankomend seizoen doorgroeien, met daarbij logischerwijs de focus op spectaculaire races op het hoogste niveau. ,,We maken binnenkort een aantal nieuwe races en locaties bekend”, aldus de organisator.

De Super League Triathlon, waarvan het seizoen 2018-2019 begin dit jaar werd gewonnen door de Franse Vincent Luis en de Amerikaanse Katie Zaferes, en waar Rachel Klamer prachtig tweede werd – begint eind deze maand aan het nieuwe seizoen: dat wordt er geracet in Jersey en een maand later op Malta. Vervolgens verschuift de focus op de Olympische Spelen, maar later zullen er nog zeven races volgen. Welke dat zijn, wordt op een later moment bekend gemaakt.

Volgens Michael D’Hulst, Chief Executive Officier van Super League Triathlon, wordt dat bijzonder spannend. ,,We hebben een bijzonder grote groei doorgemaakt en dat in een korte tijd. Nu zijn we klaar om de SLT naar een volgend level te tillen. We gaan atleten nog meer de kans geven om zich wereldwijd in de picture te racen en om enorme prijzen te winnen.”

Jonathan Brownlee, die afgelopen seizoen derde werd in het eindklassement, benoemt het belang van de SLT. ,,Dit is waarom ik nog zo van deze sport houd. Triathlon komt van ver en ontwikkelt veel. De SLT is een mooi format waarmee de sport extra aandacht krijgt. De manier waarop de regels soms worden aangepast en waarop het wordt uitgezonden: het is ongelooflijk. Ik pas mijn trainingen er specifiek op aan omdat ik de SLT eens wil winnen.”

The post Super League Triathlon breidt uit voor seizoen 2019-2020 appeared first on 3athlon.nl.

Optimaal herstellen doe je zo

transition.nl 2 days 11 hours ago

Je rent, fietst en zwemt je in de rondte. Maar haal je ook wel alles uit je herstel? Door optimaal te herstellen ben je klaar voor de volgende training en heb je meer profijt van al jouw trainingsarbeid. Transition geeft je in vier stappen een optimaal herstelplan. We trainen omdat we beter, sneller en sterker […]

Het bericht Optimaal herstellen doe je zo verscheen eerst op Transition.

Team Brethouwer; Almere als mijlpaal om het leven te vieren

Trikipedia 2 days 11 hours ago

Almere 14 september 2019
Deelname aan de CAA Middle distance als  mijlpaal om het leven te vieren en onze dankbaarheid vorm te geven.

Hoe het in elkaar zit willen we graag in beknopte vorm met jullie delen.

15 jaren gelden werd Noah de Captain van ons team geboren met het Caudaal regressie syndroom. Om het niet al te ingewikkeld te maken; zijn onderlichaam is  niet goed ontwikkeld en daarmee ontwikkelde zijn zenuwstelsel ook niet volledig. Met o.a. als gevolg dat hij niet kan lopen, nog wat klein is voor een 15 jarige en hij slecht hoort en ziet. En praten doet hij vooral met gebaren en door z’n mimiek.

We zouden het lijstje nog veel langer kunnen maken maar we kijken samen liever naar wat hij wel kan. Dat is dan ook het begin geworden van onze bijzondere reis. Medici gaven hem na z’n geboorte slechts één dag. Dat gaf nog al wat paniek om ons heen. Maar wij waren bovennatuurlijke rustig en kalm. In het heetst van de strijd accepteerden wij de situatie onmiddellijk zonder enige reserve.

Dat leverde ons erg veel weerstand op en vooral veel gesprekken waar het kort gezegd ging over het ontbreken van enige realiteitszin aan onze kant. En logischer wijze had men volledige gelijk. Maar gelukkig zijn de wonderen de wereld niet uit. Na zeven maanden voor gek verklaard te zijn kwam er een breekpunt. Lamgeslagen door de constante negatieve berichten en het schier eindeloos verblijf in het ziekenhuis begin zijn sporen achter te laten.

 

Maar juist toen we bijna braken zagen we Dick en Rick Hoyt (kijk maar eens op YouTube) op ons TV scherm voorbij rennen. Het was alsof de bliksem insloeg.
Dat beeld van een vader die met z’n beperkte kind al rennend liet zien dat er altijd mogelijkheden zijn, hoe ver deze soms ook weg lijken.

Na verloop van een jaar of zeven kwamen we er achter dat Noah sporten heel leuk vind. Na zijn eerste ritje van een kwartier in een oude fietskar achter de racefiets stoppen we voor ons huis. Maar dat valt niet goed bij onze jonge sportman. Hij wil meer en na wat gedoe gaan we overstag en krijgt hij er drie kwartier bij. Al snel kwam het hardlopen erbij. Eerst kleine hardloopwedstrijden. Maar als snel duurden deze ook te kort. Toen hij na een marathon aangaf dat hij nog een rondje wilde wisten we dat we met een echte duursporter te maken hadden.

Zo gaande weg kwam hij meer en meer in contact met de mooiste tak van sport van de hele wereld: triathlon. Er wereld een kano aangeschaft met een zwemvest en een tuigje gemaakt om hem voort te kunnen trekken. Een veilige speciaal ontworpen fietskar werd gemaakt.
De racekar (hardloop rolstoel) werd ontwikkeld en we konden volop aan de bak.

De rest is inmiddels geschiedenis.
Lars Vreugdenhil stelde de Bosbaan triathlon voor ons open. Wij konden heerlijk mee doen en Ruud de Haan gaf er glans aan. En daarna was er geen weg meer terug en dat wilden we uiteraard ook niet.

Het is natuurlijk niet allemaal rozengeur en maneschijn geweest. De afgelopen 15 jaren heel veel tegenslag gekend en veel moeite moeten overwinnen. Maar dat geldt voor velen van ons. Dat is ook wat het volkje van triatleten zo siert. Worstelen, doorzetten en weer boven komen. Volhouders, karaktermensen die hun uitdagingen niet uit de weg gaan. Met die houding hebben ook wij gestreden om aan de start te komen van de CAA in Almere. Met een vastbeslotenheid om aan het einde van de race met allen die ons zo gesteund hebben de overwinning te vieren en bovenal het leven te vieren.

De race was lang en zwaar op de top van ons kunnen. Al het getrainde en geplande met een militaire precisie tot uitvoering gebracht. Maar daaromheen was het zoveel mooier. De zon scheen helderder, de lucht was frisser, de vergezichten over het water intenser. De ontelbare aanmoedigen warmer dan we ooit hadden kunnen bedenken.

Het ontploffende stadion tijdens onze finish was haast hemels!
Kan het ooit nog mooier worden?

We vragen ons af; Kun je het leven mooier vieren dan op deze manier.
Een zeven uur durende triathlon, te midden van de mensen waar je van houdt met zo veel supporters om je heen?

Bedankt allemaal!

Deze atleten verdienden tot nu toe het meeste prijzengeld in 2019

3athlon.nl 2 days 13 hours ago

Terwijl het seizoen weer in volle gang is – de ene belangrijke wedstrijd wisselt de andere af – betekent dat meteen dat atleten weer aanspraak maken op mooie bedragen aan prijzengeld. Maar welke atleten verdienden – tot nu toe – eigenlijk het meeste prijzengeld in 2019?

Bij de vrouwen is dat nog steeds Katie Zaferes, die inmiddels al ruim twee ton bij elkaar gesprokkeld heeft. Het ziet er niet naar uit dat zij nog achterhaald zal worden, want op een krappe 100.000 euro achterstand volgt Jessica Learmonth pas. Opvallend is ook de mooie stap omhoog die Rachel Klamer heeft gezet: zij staat nu tiende met een bedrag van 54.150 dollar aan prijzengeld. Er staan geen andere Nederlandse dames binnen de top 50.

(tekst gaat verder onder tabel)

Bij de mannen is het nog steeds Vincent Luis die de ranglijst aanvoert, al is dat ook nog steeds met een aanzienlijk lager bedrag dan de best verdienende vrouw. Toch zit de Fransman er de aankomende winter warmpjes bij, want met een bedrag van bijna anderhalve ton aan prijzengeld is zijn seizoen financieel gezien behoorlijk succesvol. Nederlandse mannen komen niet in de top 50 voor.

The post Deze atleten verdienden tot nu toe het meeste prijzengeld in 2019 appeared first on 3athlon.nl.

Challenge Davos voor Pieter; Jelle en Jeroen halen meteen Hawaii-ticket in Ironman Wales – WTJ 1299

Trikipedia 2 days 20 hours ago

MAANDAG – Aan de eerste twee edities van de Challenge Davos Festival deden nog geen Nederlanders mee. Nu waren er ineens negen. De eerste triathlon werd sowieso gedwarsboomd door hevige sneeuwval (Davos deed haar naam als wintersportoord alle eer aan), waardoor het fietsen ernstig moest worden ingekort. Zaterdag was het normaal weer. Pieter Heemeryck spoelde de teleurstelling van het WK Nice weg met een overwinning. Of deed daar een poging toe.

Pieter Heemeryck stevig aan de leiding in Challenge World Bonus

Hij won Davos en dat was na twee eerdere tweede plaatsen toch wel een opstekertje. Oud-professional Ruben Zepuntke uit Duitsland en Magnus Ditlev uit Denemarken kwamen met voorsprong op de halve marathon af. De drie minuten voorsprong, die Zepuntke (winnaar van de eerste wedstrijd in de Triathlon Nations Cup in Bonn) had na het fietsen, werd door Pieter snel teniet gedaan. Een halve marathontijd van 1.11 is vrij rap natuurlijk al was de Spanjaard Albert Moreno Molins ook vlot met de benenwagen. Hij zou Ruben nog bijhalen en tweede worden. De Duitser pakte brons. In de World Bonus van de Challenge Family, waar in Almere ook punten voor de halen waren, neemt Pieter Heemeryck nu ook de leiding. Vorig jaar won hij dit klassement ook al.

 

Radka wint, Michiel Hoeben beste Nederlander

Beste vrouw was de Radka Kahlefeldt-Vodickova. DeTsjechische vrouw van Brad bleef onder de vier uur na een kop-staartzege. Pas zeven minuten later volgde de Britse Emma Pallant en ook zij was al vroeg zeker van haar tweede plaats, want pas negen minuten later volgde de Italiaanse duathlonspecialiste Giorgia Priarone. Negen Nederlanders nota bene in het Almere-weekend. Het eerst terug was Michiel Hoeben op een 49e plaats en vierde M40. Vorig jaar was Michiel de snelste zwemmer in de Frysman, waar hij als zevende binnen kwam (zie foto). Good-old Maastrichtenaar Jan Cuijpers van het ITZU-team werd 75e, maar wel mooi winnaar M60. Daarna volgden Ramon van der Knaap als 81e en Jeroen Brantjes als 90e, tevens negende M25. Een Nederlandse triatlete aan het vertrek: Simone Lankhuijzen werd 38e van de vrouwen, maar ook het podium haalde als tweede F50. Op de kwart triathlon finishte Maximilian Itta op een negende plaats. De winst ging naar de Zwitserse Desiree Wagner en de Duitser Nicolas Mann.

 

Ironman Wales voor debutant Arnaud Guilloux

De Ironman Wales zit meestal ook in het ‘Almere-weekend’. De race in Tenby werd zondag verrassend gewonnen door de Fransman Arnaud Guilloux. Hij won weliswaar vorig jaar als eerste Fransman de halve triathlon op Alpe d’Huez, maar de heles waren nog niet aan hem besteed. Zijn droom om Kona 2020 te bereiken, werd meteen waar gemaakt. Het was als zo vaak Kiwi Dylan McNeice, die als eerste uit het water kwam. Op de fiets kwamen hardtrappers als Joe Skipper (later gediskwalificeerd) en Romain Guillaume hem voorbij. Maar na 180 kilometer waren het oud-profrenner Stefan Schumacher – nota bene over vier weken ook op Hawaii in actie – en de Brit Philip Graves, die als eerste hun tas met loopspullen van het rek haalden. Een dikke minuut later volgde Guilloux en daarna McNeice. Na acht kilometer lopen had de Fransman de Duitser – winnaar van de Amstel Gold Race in 2007, maar ook niet brandschoon als het op dopinggebruik gaat – te pakken. Terwijl Guilloux naar de zege snelde in 8.48.06 uur, werd Schumi ook door de Oostenrijker Maximilian Hammerle en de snelste marathonloper (2.53) in Wales, Fabian Rahn uit Duitsland ingehaald. Schumacher werd wel vierde, McNiece vijfde. Wist je trouwens dat Matt Trautman, de winnaar van Almere 2019 exact een jaar geleden de Ironman Wales won?

Bij de vrouwen kwam ook al een triatleet uit Nieuw-Zeeland als eerste uit het water: Rebecca Clarke. Bij het fietsen begon het duel tussen de Britse Simone Mitchell en de française Manon Genet op gang te komen. Regelmatig wisselde het tweetal van koppositie. Bij het lopen was het een uitgemaakte zaak dat Simone voor eigen publiek ging winnen. De Londense verbeterde het parcoursrecord en bracht het op 9.41.52 uur. De vele klimmetjes, het wisselende weer maken dat het parcours lang zo snel niet is als het biljartlaken in de Flevopolder. Genet verloor nog tien minuten op de marathon, maar bleef wel tweede. De derde plaats ging naar Laura Siddall, achttien minuten na landgenote Simone.

Danke Yvonne, thank you Lucy!

Ging Almere uit haar dak bij de laatste meters voor Yvonne van Vlerken op een hele, in Wales klapten de duizenden toeschouwers hun handen stuk voor de als vierde geëindigde Lucy Gossage uit Nottingham. Voor de Britse was Ironman Wales eveneens de afsluiting van een imposante carrière. Vijf keer won ze de Ironman UK in Bolton, drie keer was ze de beste in deze Ironman Wales, twee keer won ze Ironman Lanzarote, in 2017 ook nog Ironman Italië. Totaal elf Ironmanzeges plus nog de Challenge Barcelona 2012 en twee keer het Long Course Weekend Mallorca. Dit jaar lag de piek letterlijk en figuurlijk bij het WK Xtreme Triathlon, de Norseman. Ze won de race, daarmee allereerste wereldkampioene in deze bijzondere wedstrijd. Lucy Gossage, we want to thank you so much for bringing so many magic moments in triathlonsport!

Jelle Lugten bij eerste poging meteen een Kona-slot!

En dan was er nog die Nederlander, die nationaal duathlonkampioen lange afstand. Die man die misschien wel beoogd Tour de France-winnaar was, als hij niet bijna tien jaar geleden in een Franse wielerkoers op een tegemoetkomende auto was geknald. We hebben het over Jelle Lugten, 28 jaar. Woonachtig in Utrecht, lid van Hellas. Zijn droom profrenner te worden en wat er daarna gebeurde, hebben we hier al eens belicht. Jelle bleef wel fietsen, maar de spanningen namen toe, het fietsen in pelotons maakte hem angstig. Pas een paar jaar terug ontdekte hij du- en triathlon. Iets uitgebreider stond zijn levensverhaal in het recente bondsblad: Gorilla met een hartslagmeter. Daarin meldde hij ook zijn nieuwe droom: geen Tour, maar Ironman Hawaii. Te beginnen met een qualifier, zoals bijvoorbeeld Wales.

Jelle kwam, zag en overwon. Hij was als 402e klaar met het zwemmen, op een kleine 20 minuten van de snelste jongens. Maar Jelle trapt wel even een tikkie harder dan de meesten. Zijn negende fietstijd bracht hem al weer in de top twintig van de tussenstand. En met een gedegen marathon van 3.23 uur verloor hij slechts één plekje, was hij tevens tweede M25 en was het slot Hawaii 2020 meteen binnen. Bij je debuut zeker zijn van een WK Ironman-ticket is zeldzaam, maar Jelle kreeg het voor elkaar. Een gedegen race, de nieuwe uitdaging is daar. Ruim een jaar kan hij nu toewerken naar die wedstrijd. Trainingsbeest als hij is, zal hem dat ook daar ver kunnen brengen.

Jeroen Korstanje tweede Nederlander voor Hawaii 2020

Wales is toch wel goed voor Nederlandse triatleten met Hawaii-aspiraties, want behalve Jelle kwam ook stads- en clubgenoot Jeroen Korstanje aan het felbegeerde startbewijs voor Kona. De Utrechter won dit jaar de kwarts van Haarlemmermeer en Utrecht en was nu toe aan zijn tweede Ironman. In Frankfurt 2017 was Jeroen nog ver verwijderd van een startbewijs, nu in Wales kwam hij 32 minuten na Jelle binnen op een 41e plaats. Jeroen is als nieuwbakken veertiger in die categorie ook goed voor het zilver. En ook hier lagen drie slots klaar voor de eerste drie. Dus Jelle en Jeroen, we noteren ze alvast voor het lijstje Hawaii 2020. Dit jaar gaan er 25 Nederlanders. Zullen het er volgend jaar meer worden? Hieronder alle Nederlandse finishers op de Ironman Tenby, Wales. Met een vraagteken bij de achternaam van de als 1058e gefinishte Dennis….

19.Jelle Lugten 9.56.18 (2e M25)

41.Jeroen Korstanje 10.28.08 (2e M40)

622.Jeroen van Hoorn 13.02.00

670.Christiaan Roeterdink 13.09.06

1058.Dennis Schildersbedrijf 14.10.59

1183.Leendert Joppe 14.33.03

Tot slot nog even over de bijzondere sfeer in vrijwel alle triathlonwedstrijden in Wales. Natuurlijk, in Almere staat het stadion altijd heerlijk vol mensen en langs het parcours komen gelukkig steeds meer hotspots. Maar in Wales staat het publiek als het ware gedurende de hele 180 en 42 kilometer lange routes rijen dik. Onderstaande foto is het bewijs. Mocht dat toch ooit eens in een Nederlandse wedstrijd lukken zeg….

 

Pages