Onze bloggende atleten

Pekkerscorrida

Niki Devoldere 5 months 3 weeks ago
17 December 2017

Ik deed in 2017 2 stratenlopen en dan nog wel toevallig 2 keer in een weekend.
Na de Baeckeland corrida gisteren in Lendelede trok ik 2km de andere kant op in mijn straat om te starten in de Pekkerscorrida over 6km.

's Morgens had ik nog een goede trainingsrit met de wielertoeristen. Helaas was dit niet voldoende om de stijfheid wat weg te werken na gisteren. Integendeel.
Net zoals gisteren zou ik proberen aan 15km/u te lopen, wat toch al behoorlijk pittig zou zijn met 3 bruggen in het parcour.

De Mol van Kasterlee

Carl Salomez 5 months 3 weeks ago

Zondag 17 december 2017, mijn 2e deelname aan de Hel van Kasterlee. De voorbereiding liep letterlijk niet zoals vooraf gepland. Door een knie blessure amper trainingen gelopen sinds medio september. De marathon van Brugge liet ik aan me voorbijgaan en ik concentreerde me noodgedwongen op het fietsen en achter de vrouwen te lopen. Alhoewel “vrouwen” niet correct is, eerder “vrouw”. Later meer hierover…

Ik kreeg uiteindelijk groen licht van mijn Coach (hij zou eens een rood licht moeten durven tonen trouwens…) en zo startte ik voor de 2e maal in de Hel van Kasterlee.

De zaterdag vertrokken we (Donavan, Véronique en mezelf) al richting Turnhout waar we in onze gezellige B&B onze intrek namen. Nog even de Kerstmarkt verkennen en wat warme chocomelk drinken en vroeg ons bed in. Nadat we in onze B&B “Den Eenhoren” een stukje van de hemel gezien hadden vertrokken we zondag richting de hel.

Zondagmorgen om 5u opstaan, stevig ontbijten, kleren aandoen en richting Kasterlee. Parkeren op de parking van de plaatselijke supermarktketen uit Duitsland en opmerken dat het spiegelglad is. We glijden richting sporthal om mijn nummer op te halen en brengen alles in gereedheid.

Iets voor achten klinken de gebruikelijke liedjes door de boxen “Go to Hell”, “Highway to Hell” en andere. Om 8u wordt de wedstrijd op gang geschoten met vuurwerk en we beginnen aan onze helletocht: 15km lopen, 117km mountainbiken en nog eens 30km lopen.

De eerste kilometers waren de wegen door de vriestemperaturen behoorlijk glad, maar lopen lukte wel in de berm. Ik liep constant aan een tempo dat ik zeker deze eerste loopronde kon volhouden (behalve dan tijdens mijn 1e plaspauze). Na 1u09min kwam ik de wisselzone in als +/-160e van de 300 starters. Na een snelle wissel, waarin ik mijn ma, pa en Véronique zag staan, had ik al wat plaatsen goedgemaakt en ook tijdens het fietsen ging alles goed.

Ik fietste een 1e ronde in 1u07min en ook mijn 2e ronde deed ik in 1u07min. De 3e ronde stopte ik even voor een plaspauze en deed ik het bewust iets rustiger aan (1u13min). Tijdens de 4e ronde kwam er een ongelofelijke mist opzetten die eerst lichtjes sluimerde in de bossen maar stilletjes aan dikker en dikker werd. Ik at en dronk goed (Donavan gaf me mooi alles aan) en ik reed deze 4e ronde in 1u15min. Tijdens mijn 5e en laatste fietsronde begon ik te beseffen dat er geen mist was, maar dat er duidelijk iets mis was met mijn ogen. Ik zag niets nog scherp en moest dan maar op het gevoel beginnen fietsen. Met als gevolg 1x onderuit door een modderspoor en tegen een boom kwakken. Opstaan en verder doen, veel anders zat er niet in. De schrik zat er wel wat in en ik matigde serieus het tempo. Ik belande nog 2x in de struiken en kwam terug aan de sporthal. Ik moest nog een lusje van 5km mountainbiken en dan zat dit onderdeel erop. Ik besliste om dit toch nog te doen. Onderweg miste ik nog bijna een afslag, niet gezien… Mijn zicht werd nog troebeler en ik vertraagde nog wat meer. Op een lange dreef vloog ik plots over mijn stuur. Blijkbaar een plas niet gezien en die was toch wel een centimeter of 30 diep. Mijn voorwiel erin en ik huppakee over het stuur. Daar stond ik dan, als een klein kind huilend met de daver op mijn lijf. Uiteindelijk zag ik nog net een knop liggen en die draaide ik dan ook om. Ik klom terug op de fiets. Het was nu niet ver meer en het grootste deel was op de weg of brede boswegen zonder al te veel moddersporen. Mijn 5e fietsronde reed ik 1u30min. Duidelijk heel wat tijd verloren, net zoals mijn zicht…

Daar aangekomen snelde ik naar de wisselzone en vond op de tast nog net mijn loopschoenen. Ik deed ze aan en op adrenaline begon ik aan het lopen. In het begin ging het redelijk goed. Donavan gaf me wel aanwijzingen zoals “ een beetje meer naar rechts” of “gewoon rechtdoor”. De eerste loopronde ging nog redelijk goed (1u21min). Ondertussen zag ik letterlijk geen hand meer voor mij ogen. Mijn eigen horloge aflezen lukte niet meer dus tempo lopen op het gevoel. Ondertussen begon ook mijn knie wat lastig te doen. De weinige loopkilometers in de voorbereiding begonnen hun tol te eisen. Tijdens de 2e loopronde werd het “een tocht door het donker diediediedietie”. Na een kilometer of 5 doken we terug het bos in, en ondertussen liep ik al hand in hand met Donavan. Niet omdat we dat zo leuk vonden, maar ik had geen zin om in een Kastelse dijk te sukkelen. Ondertussen moest ik ook het tempo serieus laten gaan en ook nu en dan letterlijk en stukje gaan.

Na 1u50min in de laatste loopronde kwam ik quasi blind in de sporthal aan en moest iemand mij van de EHBO over de meet helpen, anders ging ik gegarandeerd van het podium gesukkeld zijn. Waarvoor mijn dank!

Na 10u39min13sec was mijn helletocht voorbij. Het was een hels avontuur waarvan ik de helft jammer genoeg maar half tot niet gezien heb. Met recht en reden noem ik dus vanaf nu niet meer Keizer Carfl, maar de Mol van Kasterlee!

Uiteindelijk zijn mijn ogen na een nachtje terug in orde (en controle bij de oogarts en arts). Ik kan dus met volle wijnglazen klinken op 2017, en nog meer op 2018! Ik bedank bij deze iedereen die me in 2017 geholpen heeft, dingen samen beleefd heeft, plezier gemaakt heeft enzovoort. Speciale dank voor mijn ma en pa die me altijd steunen en ook kwamen supporteren tijdens de Hel. Coach en copain Donavan bedank ik voor het afgelopen jaar en de uitstekende begeleiding tijdens de Hel, alsook het zeker een uur hand in hand lopen. Er zijn er zeker die jaloers zijn op jou! En als laatste bedank ik mijn allerliefste schat Véronique! Achter iedere sterke atleet staat een sterke vrouw, en dat is ze! Ze is er 1 uit de duizend en ik ben heel dankbaar dat ik ze gevonden heb! En nu “party-time”! See you in 2018!

 


666 Number of the beast

Seppe Odeyn 5 months 4 weeks ago
Mijn zus vroeg me laatst wat ik ervan zou vinden moest mijn dochter plots naar het fel besproken liedje kind van de duivel luisteren. Wel buiten de kinderen van Pablo Escobar heeft mijn dochter toch wel het recht om met volle borst mee te zingen: ik ben een kind van de duivel. Papa  was bovendien wat in de ban van het nummer 6 de laatste tijd, ofwel Satans nummer. Nu leek het er wel op dat ze hierboven niet altijd even blij zijn met al gedweep met de duivel en zijn nummer. Het weer was de laatste weken niet echt een bondgenoot om wat door trainen. Blijkbaar werd ik afgestraft voor het terugkomen op mijn hel beslissing met als gevolg: Gij zult strontweer hebben telkens gij ook maar denkt de hel deftig voor te bereiden! Amen!
Nu ja ik droeg mijn straf waardig, en voor zij die denken dat ze een voorbereiding went, kan ik wel degelijk zeggen dat ik me nog ieder jaar laat vangen aan die Helle koorts. Met meestal een kritiek hoogtepunt een 5 dagen voor de start. Coach Stefaan wordt dan lichtjes wanhopig van mijn twijfel gedrag, mekanieker Mick moet bij elk gewijzigd weerbericht alweer andere banden opleggen en mijn vrouw die hoort me meer zuchten dan lachen. Het enige dat min of meer helpt is met lotgenoten discussiëren over bandenkeuzes, vestimentaire bedenkingen maken en uiteenzettingen over de Kempense ondergrond geven. Dan is gelukkig het weekend daar en kan je een hele zaterdag lijstjes overlopen om zeker alles mee te hebben in de juiste bak of zak. En o ja vergeet ook niet te rusten en te eten voor 20 man. 
Maar het gevoel dat je dan hebt als je eindelijk losgelaten wordt om 8uur in de Kastelse ochtend is onbeschrijfelijk, alleen werd dat gevoel dit jaar na een goeie 700 meter vakkundig opzij gezet door lichte paniek wanneer we met 350 starters over een ijsplek liepen. Ik liet me gecontroleerd naar de berm schuiven om al daar wat grip te zoeken. Het zou de eerste 2 uur in de wedstrijd mijn hoofd bezorgdheid zijn, recht blijven! Op de stukken waar ik grip had, kon ik wel goed door lopen en liep ik al snel met Geert Lauryssen weg van de andere. We wisselden met een voorsprong van een goeie 3 minuten op de eerste achtervolgers. Op de fiets was het ook op het spiegelgladde wegdek een traject zoeken langs voortuinen, bermen en alles wat maar niet blonk Ik was echt content als we de Kempense modder indoken. Fris dat wel, maar grip jongens zalig!  Geert bleek net als vorig jaar de ideale metgezel te zijn om de 117km MTBen af te leggen op het nieuwe Hel parcours. Hij koos de goeie lijnen door de modder, was voorzichtig op het ijs en had net als ik het nodige geduld met de gedubbelden. We werkten goed samen om de sterke fietsers achter ons daar te houden, trainingsmakker Simon Van Roy, Kevin Van Hoovels, Ronald Beckers, Tibor Gijsen en Jan Debie volgde verder in de wedstrijd. Maar de strafste ijsman was toch wel begeleider Bobby die op een ijslaag, zonder enige vorm van paniek mijn drinkbus aangaf. Halverwege het fietsen zag het er goed uit: Het begon te dooien en onze voorsprong groeide op de achtervolgers. Enig minpuntje was dat dus ijs eens gedooid meestal omgevormd wordt tot water. En meestal nog eens redelijk fris water, dat begon ik wel te voelen, maar na een tijdje voelde ik mijn voeten toch niet meer dus was dat probleem alweer opgelost en kon ik mij weer concentreren op de wedstrijd. We gingen samen de wisselzone in om de laatste 30 loopkilometers af te werken. Ik wisselde snel en begon als eerste te lopen. Echt goed voelde dat niet echt aan. Het duurde zo een 11km toen ik weer gevoel had in mijn tenen. Ik had wel al 2 minuten voorsprong op Geert en kon zoals gewoonlijk terug vallen op mijn persoonlijke begeleiders: Bobby, Birger en de smalle. De smalle was weer de ardoissier (tijdsopmeting)van dienst, Birger zorgde voor de muziek en Bobby bewaakte mijn voedingsschema. Wat er daar dan zoal verteld wordt om mij door die laatste 30km te loodsen? Wel dat is sterk afhankelijk van het momentum. Bobby is meer de man van de feiten zo wist hij me plots te zeggen, dat ik ondertussen al 270km gelopen heb in al die jaren van de Hel op dat parcours. Nu hoor ik jullie denken, goh daar gaat een mens ook niet direct sneller van lopen, maar ik was wel onder de indruk van het rekenwerk van Bobby dat we zo weer wat kilometers achter ons hadden. Birger is dan meer de man van de muziek en kiest naar gelang mijn toestand welk nummer hij gaat draaien. Moest ik wat meer marketinggericht zijn we hadden al lang een Hel hit box uitgebracht! De Smalle is  de tijdsopnemer van dienst en is dus meestal de brenger van goed nieuws, ook dit jaar kon ik mijn voorsprong blijven uitbouwen. En kon ik dus voor de 6de keer op rij als eerste de sporthal betreden na 7u33. Geert werd 2de en Sikke werd 3de.  
Ook na 6 keer blijft het speciaal om de Hel van Kasterlee te winnen. Dat ik de eerste winnaar op het nieuwe parcours ben maakt het bijzonder. Ik denk dat dat nieuwe parcours de meeste mensen wel kon smaken, ondanks dat het de wedstrijd langer en zwaarder maakt.
Ik heb nu alvast de tijd om iets leuk met het nr 7 te bedenken. Maar eerst zoals beloofd de wereld veroveren..

Volgende wedstrijden op 2de kerstdag het Vlaams kampioenschap Beachrace in Bredene en op de laatste dag van het jaar de Corrida in Leuven. Voila nog 2 wedstrijddagen erbij in 2017 dan is mijn kaart vol!

Baeckelandcorrida Lendelede

Niki Devoldere 6 months 5 days ago
16 December 2017

Geen crossduathlons of hel deze periode maar wel 2 corrida's op een boogscheut van elkaar en laat mezelf daar nu net tussenin wonen. Dus met het ganse gezin tijd om 2 keer op te treden.

WinterslaaP

Gert-Jan D'Haene 6 months 1 week ago
Winterslaap?

Het seizoen der vallende bladeren is bijna achter de rug, temperaturen komen tevoorschijn die het vriespunt benaderen en regenbuien waar stiekem wat smeltende sneeuw zich dreigt tussen te mengen. Hier en daar wordt voorzichtig de kerstverlichting geëtaleerd en menig boom dat ietwat meeheeft van een spar wordt van een ‘piek’ voorzien. Koning winter is stillaan in het land dames en heren. Het kille, grijze weer zou hen, atleten, moeten ontmoedigen buiten te komen als beren die hun grot klaarmaken voor de gure winter met de welverdiende rust achterna. Maar niets is minder waar…
Winter… Het gezoem van draaiende rollen, ronkende computers die uren slijten van opzoek- en inschrijfwerk voor wat komen gaat volgende jaargang. Hier en daar duikt de modderduivel op die zich niet kan bedwingen en die ‘grot’ laat voor wat het is en zich een weg baant door weer en wind, op de met slijk bedolven wegen om segmenten als enige die week aan te aanvallen… Strava, het oord der verderf! Nog voor de bakker z’n ontbijtkoeken mag etaleren laat de zwemarena al sporen na van de eerste gedaantes die het water beroert hebben. Je zou het bijna een schuldgevoel durven noemen. Een schuldbekentenis tegenover die spieren die we roerloos zouden verwaarlozen, medelijden met die tweewieler die je als een stuk vuil voor enkele weken in de hoek dreigt te dumpen, een ongerustheid over die conditie die we plots zo diep laten vallen als een baksteen om misschien daarna nooit meer dat toppunt te bereiken. Rust roest, nood breekt wet, maar niets is minder waar…

Winterslaap… Tijd om die batterijen terug op te laden en neen, deze keer niet van dat elektronische mechanisme die op onze bolides zijn gemonteerd. Komende periode, het eindejaar in het verschiet, is een momentum dat moet rust uitstralen en zij, atleten, doen dat op hun manier. De ene voor de klaarte nergens te bespeuren om zich even later dan toch op het pad te begeven, deze keer de nodige aandacht bestedend aan de schoonheid dat de opkomende zon teweeg brengt. De ander slaat voor even z’n vleugels uit, mee met de vogeltrek, de massale migratie richting het zuidelijk halfrond om zich daar in alle stilte voor te bereiden voor wat komen gaat. Als een kind die z’n eerste stappen zet, met die vreugde worden de loopschoenen aangebonden om stap voor stap terug de kilometers op te stapelen. Is het van moeten? Neen! Het is de wil dat de bovenhand neemt om het moment van stilzwijgen te doorbreken. Hij, zij, de atleet is gebeten door de microbe dat bij hen dat intens geluk naar boven brengt wanneer ze terug die hartslag naar hogere waardes kunnen stuwen en wanneer ze druppels van hun rug voelen rollen die uit het lichaam werden geperst. Niet obsessief maar doelgericht , de passie primeert en dat is echt waar…
 
Rust goed, slaap zacht.

WinterslaaP

Gert-Jan D'Haene 6 months 1 week ago
Winterslaap?

Het seizoen der vallende bladeren is bijna achter de rug, temperaturen komen tevoorschijn die het vriespunt benaderen en regenbuien waar stiekem wat smeltende sneeuw zich dreigt tussen te mengen. Hier en daar wordt voorzichtig de kerstverlichting geëtaleerd en menig boom dat ietwat meeheeft van een spar wordt van een ‘piek’ voorzien. Koning winter is stillaan in het land dames en heren. Het kille, grijze weer zou hen, atleten, moeten ontmoedigen buiten te komen als beren die hun grot klaarmaken voor de gure winter met de welverdiende rust achterna. Maar niets is minder waar…
Winter… Het gezoem van draaiende rollen, ronkende computers die uren slijten van opzoek- en inschrijfwerk voor wat komen gaat volgende jaargang. Hier en daar duikt de modderduivel op die zich niet kan bedwingen en die ‘grot’ laat voor wat het is en zich een weg baant door weer en wind, op de met slijk bedolven wegen om segmenten als enige die week aan te aanvallen… Strava, het oord der verderf! Nog voor de bakker z’n ontbijtkoeken mag etaleren laat de zwemarena al sporen na van de eerste gedaantes die het water beroert hebben. Je zou het bijna een schuldgevoel durven noemen. Een schuldbekentenis tegenover die spieren die we roerloos zouden verwaarlozen, medelijden met die tweewieler die je als een stuk vuil voor enkele weken in de hoek dreigt te dumpen, een ongerustheid over die conditie die we plots zo diep laten vallen als een baksteen om misschien daarna nooit meer dat toppunt te bereiken. Rust roest, nood breekt wet, maar niets is minder waar…

Winterslaap… Tijd om die batterijen terug op te laden en neen, deze keer niet van dat elektronische mechanisme die op onze bolides zijn gemonteerd. Komende periode, het eindejaar in het verschiet, is een momentum dat moet rust uitstralen en zij, atleten, doen dat op hun manier. De ene voor de klaarte nergens te bespeuren om zich even later dan toch op het pad te begeven, deze keer de nodige aandacht bestedend aan de schoonheid dat de opkomende zon teweeg brengt. De ander slaat voor even z’n vleugels uit, mee met de vogeltrek, de massale migratie richting het zuidelijk halfrond om zich daar in alle stilte voor te bereiden voor wat komen gaat. Als een kind die z’n eerste stappen zet, met die vreugde worden de loopschoenen aangebonden om stap voor stap terug de kilometers op te stapelen. Is het van moeten? Neen! Het is de wil dat de bovenhand neemt om het moment van stilzwijgen te doorbreken. Hij, zij, de atleet is gebeten door de microbe dat bij hen dat intens geluk naar boven brengt wanneer ze terug die hartslag naar hogere waardes kunnen stuwen en wanneer ze druppels van hun rug voelen rollen die uit het lichaam werden geperst. Niet obsessief maar doelgericht , de passie primeert en dat is echt waar…
 
Rust goed, slaap zacht.

Update: enkelblessure

Jan Goddaer 6 months 2 weeks ago
Zondag liep ik een enkelblessure op tijdens het mountainbiken. Op spoed kon men een fractuur uitsluiten. Ik kreeg 1 week gips en 1 week niet steunen voorgeschreven door de spoedarts.

Na 1 dag met de krukken sukkelen en een halfuur op de rollen trainen, belde ik het secretariaat van de dienst orthopedie voor een afspraak, met als boodschap : de gips moet eraf! Op dag 2 maakte het 'niet steunen' plaats voor 'met lichte steun' kleine verplaatsingen maken en 1u15 op de rollen trainen.  

Vandaag, dag 3, mocht ik op consult bij de orthopedist. Ik wou het de orthopedist makkelijk maken en ik had daarom het gips zelf verwijderd. De boodschap was duidelijk: ik wil een enkelbrace in plaats van gips. Bij de dokter aangekomen, gaf ik tekst en uitleg. In eerste instantie werd ik niet direct op applaus onthaald, maar dat had ik wel ingecalculeerd. Na wat meer duiding (job, sport, etc...) keerde het tij en de arts ging akkoord. Wel op voorwaarde dat ik de voorgeschreven rust zou respecteren. Dit betekent 10 dagen rust, been in hoogstand en bewegen zonder belasting. Na die 10 dagen start de revalidatie. 

Uiteraard ging ik hiermee akkoord. Ondertussen heb ik 1,5km gezwommen zonder belasting en het deed deugd om terug vrij te kunnen bewegen.

Dit is alleszins al een eerste stap in de goede richting. 

In een vogelvlucht door 2017

Jan Goddaer 6 months 2 weeks ago
Nu ik hier in mijn zetel zit gekluisterd en noodgedwongen mijn seizoen moet afsluiten door een enkelblessure heb ik de tijd om eens terug te blikken op het voorbije seizoen.
 
In 2016 had ik voor het eerst geproefd van de crosstriathlon, met als eerste triathlon ooit de Nisraman Light. Als doop kon dit tellen. Maar ik was direct verkocht.
In november 2016 schafte ik mij een tweedehands Cannondale FSI aan om meer comfort te hebben tijdens de meer technische off-road wedstrijden. Ik was klaar om te knallen in 2017.
 
Het enige vraagteken was hoe mijn lopen zou zijn. Vanaf eind oktober ’16 was ik niet meer aan lopen toegekomen door een blessure. Ik zou pas vanaf januari het lopen hervatten. Toch belette me dit niet om eind januari te starten in de crossduathlon van Wachtebeke.
Ik deed er de korte afstand en als prikkel kon dit direct tellen. Dit deed pijn. Toch kon ik 2de overall eindigen en een eerste plaats bemachtigen bij de H40. De toon was gezet voor 1 van mijn beste seizoenen, qua resultaten althans.
 
Ik zou 30 maal aan de start staan van een wedstrijd, waarvan ik 12 keer kon winnen in mijn agegroup. En tweemaal had ik de overwinning overall beet.
 
Alle overwinningen haalde ik in duathlons of triathlons. De drie mooiste waren voor mij de Nisraman Lite, de Sandman Duathlon en de Red Rock Challenge Duathlon.
Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik bijlange niet meer het loopniveau haal van een drie, vier jaar geleden. De leeftijd krijgt steeds meer vat op mijn prestaties. Dit probeer ik deels te compenseren met het zwemmen, waar ik nog een grote progressie kan maken gezien ik pas in 2016 van nul startte. Op de fiets lukt het wel nog, al kan ik in het mountainbiken zeker nog progressie maken op technisch vlak.
 
Het tijdritten ging me wat minder af. Ik kwam dit seizoen uit voor het Time Trial Team Atom6. De leeftijd en de te beperkte specifieke training zorgden ervoor dat ik zowel individueel als in team verband duidelijk te kort schoot. Dit deed me ook beslissen om niet meer verder te gaan in het tijdrijden in ploegverband.
 
Dat mijn goede off-road seizoen niet ongemerkt voorbijging, vertaalde zich in een lidmaatschap bij Team Bike Sensation. Het team rond Dirk Baert van BikeSensation Beernem. Zo kon ik vanaf september voor het team nog vier overwinningen halen bij de H40 waarvan 1 overall. Mooi om zo het seizoen af te sluiten.
 
Nu wordt het uitkijken naar wat 2018 zal geven. Maar alvorens te plannen zal ik eerst moeten herstellen van mijn enkelblessure.
 
 

Go to Hel

Seppe Odeyn 6 months 2 weeks ago
Wel, wel wel (quote Jay Vleugels). Kijk eens wie daar terug is met hangende pootjes. Eerst aankondigen dat je een jaartje geen Hel van Kasterlee gaat doen om dan gewoon te starten alsof er niks gebeurd is. 
Wel ja ik ga inderdaad terug naar Kasterlee, maar wat ik daar precies allemaal gezegd heb na mijn 5de overwinning weet ik toch zo goed niet meer. Fake news!
Maar ik heb wel degelijk getracht af te kicken van de Hel. Ik ging naar praatgroepen, zo van die groepen waar je in een kring zit en dan moet zeggen ik ben Seppe en ik heb een probleem. Ik maakte wilde plannen over wat ik dan wel in de winter ging doen en ik probeerde me te sussen dat 5x echt wel mooi is en voldoende. Bovendien had ik mezelf ook voldoende ingedekt door tegen iedereen te verkondigen dat ik een hel sabbatjaar ging doen.  Maar kijk dan sloeg het om. Eerst werd die mafketel verkozen tot president van Amerika door zaken die niet in zijn kraam passen te omschrijven als fake news. Waardoor ik dus ook staalhard kan ontkennen dat ik een helloos jaar ging doen. Vervolgens kwamen ze in Kastel met een nieuw MTB parcours en verloor ik mijn wereldtitel.
En die wilde plannen dan Seppe? Geen paniek, die zijn er nog steeds. Ik zal zelf meer zeggen ik ga de wereld veroveren. Maar ook dan kwam ik terug op dat aloude spreekwoord: verover de wereld begin met Kastel!  En uiteindelijk is 5x nog niet overdreven hé Aangezien ik nog geen enkele voorbereiding voor Kasterlee hetzelfde heb gedaan, heb ik ook de laatste maanden weer van alles nieuw gedaan. Ik begon dus als Ekiden bondscoach alwaar ik mijn team naar een 6de plaats coachte. Vervolgens zat ik zo terug in het atletiekwereldje dat ik besloot om nog eens een veldloop mee te doen. Dat was ondertussen al 15 jaar geleden. Wat was dat een fijne dag. Hoe leuk is het om te merken dat na 15 jaar sommige sporten nog exact hetzelfde zijn als je ze achter gelaten hebt. 12mm pinnetjes in die spikes, crosskaartje onder de nummer en starten, wat ik 15 jaar later nog steeds niet kan. Vervolgens wat opschuiven, wat afzien en 7de worden om dan een prijs van de prijzentafel te mogen kiezen. 
Uiteraard was er ook tijd voor ontspanning en 4 pintjes in een minuut of 6 tijdens het Bk Beermile. Ik werd er 7de. Omdat ik dreigde wat in de 6de en 7de plaatsen te blijven hangen kon ik gelukkig nog eens een duathlon doen. Ik kon mijn titel verlengen in de Crossduathlon van Damme waar ik van start tot finish aan de leiding liep en fietste. Trainingsmakker Sikke Van Roy mocht mee op het podium als 2de. Een dagje later begon ik dan samen met 1200 andere aan het bechrace seizoen in De Panne. Ik had niet men beste dag op het strand en werd 29ste.  Nu we dan toch in het zand zaten wou ik het weekend erop meedingen naar de strandtitel king of the beach. De uitdaging was op zaterdag de strandrace van Oostduinkerke en vervolgens op zondag een 1/2 marathon lopen. Nu lijkt dat in de eerste plaats vooral een conditionele test. Maar je moet het begrip beach toch iets ruimer zien. Koning wordt je namelijk niet zomaar. Nu eigenlijk wel je wordt zo geboren dus misschien is het daar wel dat het voor mij al misliep. Maar kijk koning Arthur trok toch ook dat zwaard uit die steen zat rond een ronde tafel en werd alsnog koning dus. Zand was ook niet echt het probleem, ik had een goeie dag en reed er goed door die zaterdag. Het probleem was datgene dat de zee op het strand geworpen had: Schelpen en om specifiek te zijn scheermessen. Je kent ze wel van die langwerpige schelpen die je als kind gemakkelijkheidshalve gaat verzamelen omdat ze nogal talrijk zijn en redelijk groot en dus ook makkelijk te vinden in een schelpen bank, ja ik was eerder de luie schelpverzamelaar. Nu horen wat schelpen uiteraard bij het strand, maar als we al van schelpbanken beginnen te spreken en die schelpen zich dan ook nog eens genesteld hebben op het enige berijdbare stukje strand tussen Nieuwpoort en Koksijde zit je toch al snel met een probleem als je daar met 400 potentiële koningen het strand opsprint. De scheermessen vlogen werkelijk in het rond het wat de konings strijd uiteraard heldhaftig maakte, de bandenfabrikanten wreven ondertussen ook in hun handjes want er sneuvelde wel wat rubber. Ik hield me lang staande maar iets voor halfweg moet ik dan toch op dat scheermes teveel gereden zijn. Lekke band dus. Ik telde in totaal 4 gaten in mijn achterband en 2 in mijn voorband. Opgave dus en geen koning.  De dag nadien dan maar een poging om nog iets te maken van mijn weekend. Een halve marathon op strand en duin. Deze keer had ik wat minder last van de scheermessen, en iets meer van Kris Coddens. Docent in de zandkunde en dus ervaring met in het zand lopen. Nu in het zandlopen is toch wat bijzonder. Daar schijnt ook een techniek voor te bestaan, ik kan u al meteen zeggen ik heb die niet gevonden. Meer zelfs ik begon ernstige fysica formules uit te werken in een poging dit mysterie te ontrafelen. Ik bedacht iets als: snelheid = (kracht - loopstijl – frontaal oppervlak – energieverlies in het losse zand) x 1000. Strijden tegen de fysica is al net zo oneerlijk als tegen die scheermessen. Strijden tegen Kris Coddens is dan weer iets eerlijker waar ik me dan maar op focuste. Het werd een echte clash in de Duinen arena tussen 2 verschillende mode en loopstijlen. Coddens was verkleed als trailrunner, terwijl ik had geopteerd voor een wet Flandrien look. Dat terwijl we qua loopstijl iets meer naar elkaar toe leunen namelijk Coddens als een hinde mezelf eerder als een Brabants trekpaard. De Beslissing viel na 17km op het strand dat er eigenlijk amper beloopbaar bij lag. Ploegen leek daar de beste optie en dus ploegde het Brabants trekpaard weg van de hinde door de Duinen om zijn weekend toch een beetje glans te geven. Hoewel we allemaal weten dat een trekpaard niet bezig is met glans geven aan zijn weekend. Hij was blij dat zijn ploeg weer wat scherper is. Er moeten immers nog wat Kempische akkers geploegd worden! 

Every setback is a setup for a comeback

Jan Goddaer 6 months 2 weeks ago
Zondag 26 november ging ik op pad met mijn volgeveerde Niner. Gezien het duathlon en triathlon seizoen er toch opzit, wou ik vooral wat duur trainen met ook wat techniekoefeningen erin verwerkt. So far so good, maar toen ik na een 4-tal uur van de fiets stapte, zat mijn onderrug zo vast als beton. De maandag erop maakte ik een afspraak met mijn chiropractor, om pas donderdag op visite te kunnen gaan. Ondanks de rug niet helemaal hersteld was, stond op zaterdag een lichte duurtraining met de Niner op het programma en was op zondag een techniektraining in Beernem gepland. 

Zoals voorzien zat ik zaterdag 3u op de MTB en gingen we zondag met enkele ploeggenoten techniek trainen.
Ik ben hier volledig nieuw in maar toch werd ik direct ondergedompeld in een bad met surplacen, bunnyhops, zijdelingse sprongen en oefeningen op bochtentechniek.  Super uitdagend maar ook dikke fun.
Na deze sessie vervolgden we onze weg richting de Beernemse oevers met diverse natuurlijke technische uitdagingen.
​Hoogmoed komt voor de val, zou later blijken. Ik voelde me vrij zeker bij het nemen van de hindernissen. Maar bij een technische klim raakte ik net niet boven en tuimelde ik de dieperik in en landde ik slecht op mijn linker voet. Ik voelde en hoorde mijn enkel kraken. Ik krijste mijn longen leeg, enerzijds door de pijn  anderzijds door het verschot. Na enkele minuten stond ik op en kon ik wonderwel lichtjes op mijn linker voet steunen. Ik begon voorzichtig te stappen en besliste om nog een klein uurtje los te rijden, hopende dat de linker enkel zou herstellen. Ik kon losfietsen...

Na de training, toen ik me omkleedde zag ik dat mijn enkel heel erg gezwollen was en op een bepaalde plek en bij bepaalde bewegingen heel pijnlijk aanvoelde. Met veel tegenzin besliste ik dan maar naar het ziekenhuis te gaan. Daar werd een RX genomen en werd een fractuur uitgesloten. Vermoedelijk werden de ligamenten geraakt. De spoedarts schreef 1 week gips voor en 1 week niet steunen. Dit staat gelijk aan krukken en sukkelen. Voor een echte diagnose is het afwachten tot het consult van de orthopedist later deze week. 

Sowieso is dit seizoen nu definitief gedaan en moet ik me focussen op mijn revalidatie. Een dag later rijden we met gips en al een halfuurtje op de rollen.

A setback is a setup for a comeback!
 

Pages