Onze bloggende atleten

Voorjaarswedstrijden

Stefanie Adam 5 months 3 weeks ago

Het is hier even stil geweest, maar ik heb het ongelooflijk druk gehad: onze eetdag, enkele examens, veel opdrachten en zware stages, en oh ja, tussendoor ook een (veel te) weinig trainen…. Vandaag eindelijk tijd gehad om een beetje te vertellen over onze voorjaarswedstrijden.

Begin maart deden Frank, Troy en ik  de dubbel crossduathlon Trier op 4 maart en BK crossduathlon Retie op 11 maart.  Trier is een leuke winterwedstrijd. Het mountainbiken is niet technisch, maar wel zwaar met 3 beklimmingen. Ook het lopen is uitdagend met enkele hellingen en trappen. De afstanden (5-24-2,5) zijn ook ideaal zo vroeg op het jaar. In tegenstelling tot vorig jaar was het nu wel nog winter: op zaterdag lag er nog 10cm sneeuw, op zondag was het een modderbrij en vooral ongelooflijk koud. Ik heb nog nooit zo lang op bevroren voeten gelopen na het fietsen :-). Ook de fiets werd elke ronde iets zwaarder! Gelukkig zit het onderhoud en kuisen van de fietsen niet in mijn takenpakket thuis :-). Ik won de wedstrijd bij de vrouwen met 5 minuten voorsprong. Troy deed een enorm goede wedstrijd en werd tweede bij de U23. Frank deed, zoals verwacht, een mindere wedstrijd, maar heeft, ook zoals verwacht, er wel van genoten :-).

De week nadien stond het BK crossduathlon op onze planning. We waren alle drie nog niet gerecupereerd van de zware en koude wedstrijd in Trier, maar bij mij had dit het minste effect op mijn prestatie. Ik won de wedstrijd met een mooie voorsprong, al moet er bij gezegd worden dat van de drie laatste edities van het BK crossduathlon dit de editie met de minste tegenstand was. Ik ben vooral ook tevreden met mijn nieuwe MTB. Eindelijk een 29’er en een MTB waarop ik echt goed zit. Het lukt me nu toch iets beter om bochten te nemen en ik durf meer risico’s nemen. Echt goed zal ik nooit kunnen MTB’en, maar het is wel al een pak plezanter geworden.
Troy en Frank hadden geen goede dag, vermoedelijk zat de wedstrijd in Trier nog te hard in de benen.

Op 22 april deden Troy en Frank hun eerst crosstriathlon. Frank vertelt:

22/04 Triathlon Vert des Fagnes

Voila, seizoen 2018 is nu echt begonnen. Ik heb lang een mindere periode gehad door de twee volledige triathlons in drie maanden vorig najaar. Maar de trainingen beginnen terug goed te gaan en vandaag was mijn eerste triathlonwedstrijd: de offroad triathlon in Spa (500m/ 23km MTB / 5km offroad lopen).

Zaterdagochtend vroeg vertrokken we al. Eerst Stefanie afzetten in het ziekenhuis van Pellenberg waar ze (alweer) een dag opleiding had. Troy en ik konden op zaterdag nog het fietsparcours verkennen: een heel lange klim, snelle afdaling, niet te technisch, en maar op enkele plaatsen een beetje modder. Toch wel een zwaar en pittig parcours. ’s Avonds dan ons typisch pre-race avondeten van rijst, broccoli en kip (of zalm) en nog snel Stefanie ophalen aan het treinstation van Verviers.

Zondagochtend werden Stefanie en ik verwend met een stevig ontbijt klaargemaakt door Troy, thanks :-)!!  Stefanie vertrok dan al snel voor een iets langere fietstocht en wij weg richting race, mooi op tijd om ons rustig klaar te maken .

We startten om 13u50 in reeks 5 waarin de organisatie alle favorieten had gezet, met Troy, Joeri Deleebeeck, Tim van Daele en andere snelle mannen. Yep, ik stond daar ook tussen, maar t zal eerder zijn door onze vraag om in dezelfde reeks te zitten ;-). De 500m zwemmen ging goed. Ik stapte na ongeveer 7min30s uit het zwembad. Op de mountainbike voelde ik me goed en kon ik heel de tijd blijven duwen. Het lopen bestond uit twee rondjes van 2,5km, in elk rondje wat hellingen en quasi alles offroad. De eerste ronde ging nog heel goed maar in de tweede ronde kreeg ik het lastig. Ik moest even het tempo wat laten zakken, maar gelukkig was het op het einde vooral bergaf en was de finish er al snel :-).

Uitslag: Algemeen 16de en 1ste H50+

Ik ben tevreden over mijn wedstrijd en ik voel me sterker en sneller worden. Volgende zaterdag sta ik aan de start van een 3uurs mountainbike wedstrijd. Nu een weekje rustig aan en recupereren.

Gr, Frank

Vandaag, 28 april, startte Frank in een 3-uurs MTB wedstrijd in Heist-op-den-berg ten voordele van Kom op tegen kanker.

Het parkoers bestond uit rondjes van ongeveer 2,5km op en rond het Bergbos en dus hier ook weer pittig. Aan de start stonden een 50 tal ploegen van 2 of 3 man en 40 solo rijders waaronder Frank.

Hij werd algemeen 23ste (met de ploegen) en 5de solo H+40 en was heel tevreden met zijn training!

Onze volgende wedstrijden zijn voor mij Bilzen 111 op 13 mei en voor Frank een crosstriathlon op 27 mei.

Koers 1.12 Ledegem

Niki Devoldere 5 months 3 weeks ago
25 April 2018

Ik weet niet goed waarom ik eigenlijk naar de koers trok in Ledegem. Ik was doodop. De laatste loodjes in de voorbereiding naar de LCMT - triathlon wegen zwaar en ik heb nog een zwaar verlengd weekend voor de boeg. Bovendien stond er een heel sterke wind op de 8km lange omloop bijna volledig door de velden. Het zou vandaag dus geen lachertje worden.

Eerste trainingsstage in Fuertaventura, meteen een voltreffer!

Hannes Cool 5 months 4 weeks ago

Ik heb al een aantal trainingsstages achter de kiezen, maar deze viel alvast in de smaak. De weersomstandigheden waren altijd ideaal om te trainen, alleen de wind liet van zich spreken. In België kan het ook eens enorm hard waaien, maar daar was het nog anders hoor… Uiteindelijk hoop ik er natuurlijk sterker uit te komen.

Eerst verbleven Jasper en ik een weekje in Gran Tarajal op een appartement vlakbij de kust. Ideale ligging voor de beachboy Jasper en mezelf om na een training te ontspannen op het strand. Natuurlijk om een optimale triatlonstage te kunnen beoefenen moet alles beschikbaar (zwembad, fietsen en lopen) zijn. Gelukkig konden we gebruik maken van de schitterende accommodatie van Las Playitas Resort dat zo’n 6 kilometer van ons appartement gelegen was.
Las Playitas Resort had heel wat te bieden. We trokken onze ogen open, voor iedereen wat wils. Vooral het 50m buitenzwembad was absoluut een fantastische ervaring.

Na die week moesten we verhuizen naar een huis in Castillo Caleta de Fuste, eigenlijk niet ver van de luchthaven. Spijtig genoeg verliep de verhuis niet zo vlekkeloos dat we vooraf hadden gedacht, een echte rustdag werd het dus niet. Mijn toekomstig vrouwtje kwam dan aan met 3 vriendinnen. Die 5 dagen gingen heel snel voorbij en al snel mochten we huiswaarts terugkeren.
Fuertaventura heeft me alvast aangesproken. Hoewel daar veel hetzelfde lijkt, is het toch altijd een beetje anders. Vooral het klimaat en het goede weer zorgden voor ideale trainingsomstandigheden. Alleen de wind moest je er soms bijnemen, van echt los fietsen was er dan ook geen sprake. Wel ideaal om blokjes te trainen tegen de wind, niet goed voor de moraal als je maar 25 km/u haalt…
Nooit echt vlak was het ook niet. Toch kon je wel de echte bergen (heuvels) vermijden, hoewel je niet hoger kon gaan dan 700m.

Bedankt voor de compagnie Jasper, allerliefste schat en de 3 vriendinnen voor een geslaagde stage. Nu volgt een korte rustperiode om dan eerst te trouwen op 28 april. Die dag staat al lang aangestipt als de belangrijkste gebeurtenis van mijn leven. Daarna vlieg ik er terug in met 3 Belgische wedstrijden die plaats vinden in de maand mei.

Xterra Malta

Carl Salomez 5 months 4 weeks ago

Piet Piraat Piet Piraat Schip Ahoi hoi hoi… Ja we gingen naar Malta deze keer. Niet met de boot, wel met het vliegtuig. Piratenpartner was deze keer Jorn Van Der Veken terwijl Berent Brokkepap en co thuis mochten blijven!

Na een veel te lange winter met een DNF (Crossduatlon Westrozebeke), DSQ (Bike & Run Gullegem) en DNS (Grand Raid Nisramont) stond ik te popelen om naar Malta te gaan. Vrijdagavond kwamen we aan in ons knus en “Maltees-modern” appartement met roze badkamer. Zaterdag konden we gaan verkennen. Er was echter te veel wind om dit deftig te kunnen doen, en aangezien we beide voornamelijk voor het plezier gekomen waren, gingen we ons nummer gaan afhalen en keerden terug naar ons appartement. Jorn wou nog surfen maar als er te veel wind staat, dan zijn de surfclubs gesloten op Malta… (of er was te weinig volk om open te doen). Dan maar een pizza en erna nog een kort losloopje bergaf en loopje bergop.

Zondag = raceday. Jorn en ik gingen richting startplaats met de fiets en plaatsten alles netjes in de wisselzone. We mochten al wat inzwemmen, maar het water was toch nog frisser dan gedacht, zelfs met wetsuit aan. Klokslag 9u31 sprongen we het water in voor 1.500 meter zwemplezier. In het begin was het zoals gewoonlijk druk en kregen we wat “wasmachine-toestanden”. Gelukkig viel het nog redelijk mee. Tijdens de “Australian Exit” struikelde ik nog bijna over de enige steen die op het strand lag. Na een goeie 25 minuten mocht ik terug uit het water en deze keer richting mountainbike.

Na wat traplopen mocht ik Scarlett bestijgen. Omdat ik het parcours niet verkend had, was het één grote ontdekkingstocht. Onderweg kwam ik vooral stenen, rotsen en kiezels tegen. Hier en daar een struikje en wat bloemen. De vergezichten waren trouwens ook prachtig. Misschien dat ik iets te veel doseerde en te veel van het uitzicht genoot want onderweg haalden er me toch redelijk wat deelnemers in. Nu ja, na een maand maart waarin ik meer ziek was dan dat ik kon trainen was het de bedoeling om te genieten. Dus genoot ik verder van de vergezichten, “Popeye Village” en het rotsige parcours. Na 2 uur kon ik eindelijk stoppen met schudden en beven op de rotsen en kon ik beginnen lopen.

De zon was ondertussen ook van de partij en scheen volop. Leuk inderdaad, maar zoals we ondertussen weten kan dit een inspanning negatief beïnvloeden. Zo ook bij mij… Ik liep, wankelde, struikelde, kroop en waggelde verder en na een 1 uurtje lopen kon ik beginnen aan de “3e helft”.

Jorn had me in het fietsen voorbijgestoken en was reeds een halfuurtje aan de 3e helft begonnen. In Malta noemt met dit “Cisktime”. We keerden na enkele Cisk’s terug richting appartement en geloof me, dit was de zwaarste klim van dit jaar tot nu toe!

Op maandag keerden we tevreden huiswaarts terug en konden we verder trainen voor de volgende wedstrijd. Die zou er sneller komen dan ik zelf dacht, maar dat kun je in een volgend verslagje lezen. Een klein tipje: “Double D” (Of de foto hieronder er iets mee te maken heeft… Joost mag het weten)

Koers 1.12 Ardooie

Niki Devoldere 5 months 4 weeks ago
22 April 2018

Gisteren beleefde ik in Ardooie nog eens een mooie koersdag. Het was lang geleden, maar gisteren voelde ik mij weer eens echt coureur.

67 renners aan de start onder een stralende zon, maar toch was het niet echt bakken, want er stond een heel strakke wind, die onweer voorspelde, waarvan we gelukkig gespaard bleven. Ik had toch een beetje schrik van de hitte, want vrijdag was ik nog op training helemaal bevangen geraakt van de hitte. Die vroege zomer werkt serieus op mij.

Koers 1.12 De Haan

Niki Devoldere 6 months 3 days ago
18 April 2018

Na al het lopen en trainen is het moment eindelijk aangebroken om weer wat te gaan koersen. Vooraleer ik eind deze maand nog een laatste keer 4 dagen ga trainen aan de caravan, ga ik eerst nog een 3-tal koersjes rijden.

Gisteren was het de beurt aan De Haan. De zon was volop van de partij. Altijd veel volk en een leuke ambiance daar aan de zee op een mooie omloop, grotendeels langs de Koningklijke baan. Ideaal om weer snelheid op te doen. Ik wist dat de conditie wel vrij goed zou zijn en ik zou proberen wel eens iets meer te doen dan gewoon mee rijden.

VTT Tangissart Chrono 77 km: Mountainbikers beleven meer…

Jan Goddaer 6 months 3 days ago
Zondag laatstleden stond ik aan de start van mijn tweede MTB Chrono. Na Thuin, waar ik aan de lijve mocht ondervinden dat het rijden van MTB-marathons een degelijke voorbereiding en conditie vraagt, was het nu de beurt aan de VTT Tangissart Chrono in Villers La Ville. In Thuin stonden slechts 45km op de teller, nu zouden het er 77 worden.
Het weer beloofde goed mee te vallen, wat al een eerste opsteker was. Dat we met 4 ploegmakkers aan de start stonden, maakte het feest compleet. Enige domper op de feestvreugde kon mijn beperkte basis worden. Het was gissen naar hoe ik me na 3 uur wedstrijd zou handhaven.
 
Wedstrijdverslag:
Met Bram Huysentruyt, Dirk Baert, Christian Gobert en ikzelf kleuren we het peleton toch enigszins groen en zwart. Bram staat helemaal vooraan het pak. De veteranen kiezen wijselijk om achteraan te starten. De tocht begint met een steile klim om dan eens boven de singletracks in te duiken. Aanvankelijk probeer ik Dirk te volgen. Maar na enkele singletracks en klimpartijen is hij al uit het zicht. Ik beland in een groepje en rij zo een lange tijd samen tot ik een pijltje mis en een extra lusje  rij en dus wat terrein verlies. Op zich niks ergs. Want een resultaat rijden, zit er toch niet in. De zon, de mooie streek, de afwisseling van mooie beklimmingen en technische afdalingen zorgen ervoor dat de tijd voorbij vliegt. Na 2 uur wedstrijd voel ik de eerste vermoeidheid opkomen. Toch loopt alles nog zoals gepland. Tot ik zonder het te beseffen aan een spoorbedding voor de tweede maal een pijltje mis. Nu laat ik wel een lus van 15km links liggen. Onwetend rij ik verder. Tot ik door de eerste in de wedstrijd word voorbij gevlamd. Mijn eerste reactie is hilarisch genoeg: dat is er eentje die misgereden is. Plots valt de frank. Lap, ik ben fout gereden. Het eerste wat in me opkwam was: ”zoals een vrouw de kaart kan lezen, zo kan ik pijltjes volgen”. Gelukkig is het bij een gedachte gebleven en heb ik dit nergens wereldkundig gemaakt. Ik heb namelijk een heilige schrik voor polemieken.
 
Conclusie:
Wedstrijd voor niks.
Ik peddel nu gewoon verder en na 62km en 3u kom ik aan de finish.
Resultaat geen uitslag.
 
Ik beslis direct om nog de toertocht van 25km te rijden zodat ik toch in functie van de LCMT de nodige uren in het zadel heb gezeten. Na 13km kom ik aan de bevoorrading. Ik voel een appelflauwte opkomen en gooi me op de lekkere chocoladecake. Ik laat enkel nog kruimels achter. Ik zet mijn tocht verder. Het beste is er nu helemaal af en als dessert krijg ik een nog een immense kramp op zo een kilometer van het einde. Leeg kom ik aan.
 
Wat heb ik geleerd:
Ik kom duidelijk tekort in het mountainbiken. Met mijn deux chevaux motor, kom ik gewoon teveel paardekracht te kort.
En als leek in het mountainbiken, kan ik op vlak van techniek nog heel veel bijleren.
Maar daar tegenover staat dat de beleving heel veel compenseert. Elke rit is een avontuur. Enkel een snelcursus pijltjes lezen is voor mij een must.
 

Jogging 8,6km La Bruyere (Herve)

Niki Devoldere 6 months 6 days ago
13 April 2018

Na wat te bekomen van de combi in Grand-Halleux is het nu tijd om de laatste lijn door te trekken naar de LCMT. Tot Grand-Halleux had ik het trainingsaccent altijd op het uitbreiden van mijn loopkilometers gelegd, nu de laatste 4 weken moet dat accent nu vooral op het fietsen komen. Daarom heb ik 2 ministages aan mijn caravan ingepland. Eentje het voorbije weekend en er komt nog eentje binnen 2 weken tijdens het lang weekend van 1 mei.

Combi Grand-Halleux 42km trail + 75km MTB

Niki Devoldere 6 months 2 weeks ago
31 March 2018 42km trail + 75km MTB

De combi in Grand - Halleux stond heel deze winter aangeduid op mijn kalender. Niet omdat dit nu zo'n grote wedstrijd is, maar sedert die organisatoren door mijn aanraden die combi organiseren ben ik natuurlijk eerder geneigd om te gaan meedoen. Nieuw ten opzichte van vorig jaar was de langste versie van de combi, waarin we maar liefst 45km moesten lopen. Aangezien ik deze winter vooral mijn loopbasis wou uitbouwen, leek mij dit het ideale doel om voor ogen te houden, als ik weer eens dreigde een lange duurloop over te slaan.

Vogeltrek

Gert-Jan D'Haene 6 months 2 weeks ago
Ondertussen zijn de gure wintermaanden stilaan achter de rug. De atleet ontwaakt en haalt het ros van stal. Toch legt men de lat steeds hoger wanneer we denken aan de wegen die we weldra willen trotseren. ‘In onze tijd’, ‘Toen er nog geen’ en ‘Je zou eens moeten weten’ zijn woorden die vervliegen naar de achtergrond wanneer we ons zinnen gezet hebben op een bestemming met een Zuiders klinkende naam.
 
De ene zet zijn wekker al wat vroeger dan de ander. Terwijl sommigen toch nog dat genot kunnen vinden in de ijzige kou blijven andere steevast bij de mening dat enkel korte broekspijpen en mouwen een mooie cohesie vormen met hun tweewieler. Geen koud verkleumde gelaten verborgen achter een uit polyester vervaardigde buff noch grimassen trekken omdat de vingers geen blijf meer weten met zichzelf na het verloren gevecht tegen de ijzige Noorderwind. Eieren voor z’n geld en de atleet gaat er vandoor, de massale trek naar het Zuiden tegemoet.
 
De lach verschijnt wanneer het ene na het andere schaduwtafereel zich opvolgt. De grijze schijn heeft plaatsgemaakt voor een open blauwe hemel waar de zon vrij spel krijgt. De banden worden op druk gezet en de oogpupillen verdwijnen achter een donker glas. De atleet begeeft zich terug daar waar hij hoort: oneindig ver lopende asfaltstroken bij perfecte weerscondities en tot z’n groot jolijt worden de kilometers de hoogte ingejaagd.
 
Maar heeft de thuisblijver daarom ongelijk? Helemaal niet. Alles heeft z’n charme, ieder z’n schoonheid, elk zijn troef want dat vrij gevoel op z’n weg kent geen enkele grens…

Pages