Onze bloggende atleten

Wallclimbing

Donovan Leyn 3 years 2 months ago

Ja, dit is de vooravond van het wereldkampioenschap crosstriatlon. Nee, ik sta niet aan de start met grote ambities nadat ik vorige week Belgisch kampioen ben geworden.

Mijn sportieve hoogtepunten dit seizoen zijn op een half hand te tellen. In april vocht ik me naar een niet onaardige 7e plaats tijdens de Iduatlon, op een parcours dat niet verder kan liggen van mijn kwaliteiten. In juli werd ik 6de belofte in de Xterra France, waar een domme val me van veel meer weerhield. Dit was uiteraard mijn eigen fout. En in augustus werd ik nog ergens 2de op een onbekende trailrun. Voila, dit zijn ze, mijn hoogtepunten. Wat een knappe atleet toch, die Donavan.

Door lekke banden zag ik onder andere de Belgische titel duatlon (beloften) en een 3de plaats op de Nisraman aan mijn neus voorbij gaan. Grote, stoute woorden van iemand die dit seizoen geen teentje heeft om op te staan. En toch durf ik ze uitspreken. Na die tegenslagen, ach het is maar sport, de focus volledig verlegd naar september. BK en WK crosstriatlon op een week tijd.

Tot het BK crosstriatlon werd afgelast. Dat deed pijn, maar maximum een avond. Het WK stond tenslotte nog op de planning. De voorbereiding viel deels in het water door een valpartijtje op training, maar ik kon me helemaal heropladen in Portugal. Op een krakkemikkige huurfiets met dikke banden reed ik 3u30 rustig peddelend rond aan +25km/u. Mijn zwemtijden verbeterden sterk en ik liep dwars door de hitte op wolkjes. Geen vuiltje aan de lucht. Voor de kenners onder jullie die verder lezen: nee ik was niet overtraind, nee ik was niet op het randje van topvorm/ziek worden.

Terwijl mijn vrienden uitgingen in Portugal kreeg ik, vroeg in bed want dat is wat atleten met een beetje ambitie 2 weken voor een WK behoren te doen, midden in de nacht een astma-aanval. De dag erop was ik zo ziek als een hond en kroop om 19u in bed om de reis af te sluiten. Eenmaal terug in België hield ik me zo rustig mogelijk, maar een doktersbezoek kon ik niet vermijden. 8 dagen op rij met koorts rondlopen is geen pretje. Ik zag me genoodzaakt de reis naar Sardinië, waar het WK morgen plaatsvindt, af te lassen. Een nieuwe dreun, en deze keer eentje die echt wel in het verkeerde keelgat is geschoten. Maar ach, het is maar sport, schreef hij zonder enige vorm van sarcasme, ironie of met andere bijbedoelingen.

Nu hoop ik in de eerste plaats vooral op een topprestatie van ploegmakkers Kris en Seppe. Kris is in staat om top 5 te halen, Seppe zal opnieuw iedereen verrassen. Carl start in de namiddag in dezelfde wedstrijd, maar dan niet in WK-vorm. Ook aan hem het allerbeste gewenst.

Het is aan mij om de knop om te draaien. Er staan nog 2 schitterende wedstrijden op mijn programma, om alsnog seizoen 2015 te redden. Begin november loop ik een marathon in Nice, maar vooral staat eind december de Hel van Kasterlee terug op de planning. Wanneer eindelijk eens alles meezit zal de trainingsarbeid wel lonen. Daar heb ik geen schrik voor. Op naar de Hel…

“If you run into a wall, don’t turn around and give up. Figure out how to climb it, go through it, or work around it.” Michael Jordan


13/09/2015 BK jeugdtriathlon Brugge

Troy en Frank Kiveryn 3 years 2 months ago

De wedstrijd van het jaar voor de jeugd voor Troy. Nu is het enkel Jeugd A dat samen start. Geen juniors of volwassenen, enkel leeftijdsgenootjes. Zou het spannend worden?

Inderdaad, het was spannend maar het weer zat niet mee. Regen, regen en nog eens regen. Dus oppassen op de fiets.

Troy werd mooi 5de. Wat een prestatie. Hij kwam super gelukkig over de meet en Matthias zijn trainer vond dit zijn beste prestatie.

Afstanden 750/20/5. Er stonden 69 kids jeugd A aan de start.

WTS Grand Final Chicago

Jelle Geens 3 years 3 months ago
Om mij ideaal voor te bereiden op mijn eerste Grand Final ging ik samen met Christophe De Keyser en Noah Servais op hoogtestage in Boulder. Na een wat mindere trainingsperiode door een verkoudheid en jetlag na het test event in Rio had ik nood aan wat volume. De trainingen verliepen prima en ook de sfeer was heel goed.
Drie dagen voor de race, op woensdag, reisde ik door naar Chicago. Na een lange zaterdag van wachten en stressen stond ik om 17 u op het ponton om te vertrekken voor mijn eerste Grand Final. Mijn start was goed en ik kon tamelijk lang mee met Marten die langs mij gestart was (sorry Marten als ik u hier en daar wat gehinderd heb!!). Aan de eerste boei geraakte ik Marten kwijt maar had wel een goede boei passage. De laatste 750m was ik een beetje te relaxed aan het zwemmen. In ITU races is het zo dat als je tijdens het zwemmen niet constant mensen voorbij steekt je na verloop van tijd vanachter ligt. Dit merkte ik maar al te goed in Chicago. Ik voelde me goed in het zwemmen maar kwam toch tamelijk achteraan uit het water. De achterstand op de eersten bedroeg wel niet zo veel (een kleine minuut). Ik kwam ook met de goede mannen (sterke fietsers) als Murray, Fisher en Colucci uit het water. Ik zag ook meteen dat ploeggenoot Simon net voor mij het water uit gekomen was.
Eens op de fiets zat ik meteen in de grote tweede groep, in achtervolging op een nog grotere kopgroep. Ik deed zeker mijn beurten op kop maar spaarde me toch ook een beetje voor de afsluitende run. Het verschil met de kopgroep bleef de eerste ronden op een 45 tal seconden. Na een 25 km stokte het tempo wat in de eerste groep waardoor we op 2 ronden tijd de aansluiting met de kopgroep konden maken.
Zo kwamen we, op uitzondering van een 15-20 triatleten, met bijna iedereen T2 binnen. Ik had me redelijk vooraan kunnen positioneren en kwam rond plaats 15 uit de wissel. Ik voelde meteen dat het gevoel nog goed was en schoof samen met Murray naar voor. Na 5 km liep ik op een 11 de plaats en zag ik dat net voor mij Jonathan Brownlee en Ryan Baillie moesten lossen uit de groep die liep voor plaats 3 (achter de ongenaakbare en indrukwekkende Spanjaarden Mario Mola en Javier Gomez). Ik voelde me nog redelijk goed en kon samen met Perreira de aansluiting met Brownlee en Baillie maken. Ondanks het gevoel dat ik misschien nog net een tikkeltje harder kon, besloot ik om met hen mee te lopen.
Het draaide uiteindelijk uit op een sprint met 4 voor plaats 8. Brownlee moest redelijk snel lossen en ook Baillie moest onder het tempo van Perreira lossen. Ik had nog net genoeg energie over om in de laatste meters op en over Perreira te gaan en zo heel onverwachts 8 ste te eindigen in mijn eerste Grand Final.
Door mijn 8 ste plaats stijg ik niet alleen 16 plaatsen op de Olympic Ranking (momenteel sta ik op een 38 ste plaats) en 31 plaatsen op de ITU point list (momenteel sta ik hier op een 37 ste plaats) maar kom ik ook nog uit op een 26 ste plaats in de WTS Ranking (het officiele WK) ondanks maar punten uit 5 ipv 6 wedstrijden te halen.
Met deze prestatie komen de olympische spelen in Rio weer wat dichterbij.
De dag na de Grand Final in Chicago ben ik doorgereisd naar Cozumel (Mexico) waar op 4 oktober mijn volgende wedstrijd, een wereldbeker, op het programma staat.

Ironman Mallorca 2015 - Startlijst BrTC en bevriende atleten

Kris Van Echelpoel 3 years 3 months ago
Start om 7u37

Vanessa Cuyvers - 569
Luk Tijsmans - 396
Bram De Bakker - 905
Wim Lemmens - 964
Michel Cassiers - 2251
Francois Hemgenberghs - 2265
Mike Ley - 1244
Peter Van Bel - 421
Luc Daems - 406



Toch maar traditioneel langs Balen

Kris Van Echelpoel 3 years 3 months ago
Hoewel het niet de bedoeling was na Zell nog een wedstrijd te doen, was de goesting plots nog aanwezig voor een kort uitstapje langs Balen. De sprintafstand is echt mijn ding niet maar ik had nog zin in een dik uur alles geven en ik overtuigde Steve om nog mee te gaan ...
Het weer was licht wisselvallig maar droog en vooral niet te warm. Met een 120 deelnemers (inclusief trio's) was de 500m zwemmen pure horror. Overal armen en benen en ik kon amper ademen of oriënteren. Na een bedroevende 66e plaats tijdens het zwemmen, moest ik alle zeilen bijzetten op de fiets. Mijn nieuwe tijdritfiets was nog niet aangekomen dus ik weer de Koga op en dan kom je toch weer net dat tikkeltje te kort om de aerodynamische TT's te volgen. Serieus afgezien maar toch al opgeschoven met een 43e fietstijd na 25km fietsen.
Tijdens de 5,5km  lopen begon ik eindelijk in mijn ritme te komen zonder een constant gevoel van gejaagdheid. Ook bij het lopen een 43e tijd en uiteindelijk als 44e aangekomen na 1u17:41. Tien minuten later kwam ook Steve aan hevig vloekend waarom hij weer op mijn idee was ingegaan ...
Uiteindelijk hebben we ons beiden geamuseerd. De resultaten waren niet super maar gaven genoeg voldoening om het triatlonseizoen echt te beëindigen. Steve gaat er in Mechelen echter nog een lap op geven terwijl ik als supporter/mechanicien naar Mallorca vertrek.

29/08 crosstriathlon Renkum (NL)

Troy en Frank Kiveryn 3 years 3 months ago

Nogal laat viel hun oog op deze wedstrijd en leek hen een leuke om mee te doen. Afstanden 1000/30MTB/10. Frank is op dit moment hard aan het trainen voor een halve in Spanje dus de conditie mag goed zijn, en ja een top uitslag.

Klik hier voor een filmke van deze race. Frank komt er regelmatig in voor met zijn Belgisch pakje. Met dank aan de vrouw van Joeri voor deze toffe film.

Hoe was de race?

super, alles ging goed. De benen voelden goed aan en Frank kon steeds zijn tempo houden. Frank was echt tevreden.

Algemeen 5de en eerste veteraan

Uitslag:

Nu verder trainen en op 11 oktober zit Frank voor een week in Spanje voor een halve triathlon in Empuriabrava. Frank ziet er echt naar uit.

30/08 BK 1/8 open triathlon Chievres

Troy en Frank Kiveryn 3 years 3 months ago

Troy startte in de zwaarste reeks van het seizoen. Een BK tussen de grote mannen. Troy zijn trainer wilde dat hij hier meedeed om ervaring op te doen. De behaalde plaats speelde geen rol. Gewoon starten en alles geven.

Juist een warme dag + 30° dus dat werd afzien. Zoals verwacht was het zwemmen goed. Met de eersten uit het water maar dan de fiets op. Hier gaat het hard, zoals verwacht mocht Troy lossen. Volledig kapot nog lopen. Gewoon uitdoen want echt lopen lukte niet meer. Algemeen pas 36ste maar dit was niet belangrijk.

Nu weet Troy en zijn trainer waar ze deze winter mogen aan werken. Volgend jaar weer een jaartje sterker.

Klik hier voor het verslag van Hans Cleemput met als titel "Heemeryck dient jonkies van antwoord".

22 – 23 augustus, jeugdtriathlon Weiswampach ( Lux )

Troy en Frank Kiveryn 3 years 3 months ago

Tof, nu weekendje naar Luxemburg. Wat een omgeving, waauw. Met de tent op een camping. Vrijdag tegen de middag waren we er. Zo konden we het parkoers eens verkennen.

Weer met een mooi deelnemers veld Jeugd A & Juniors. Troy kwam als eerste uit het water. Het zwemmen gaat heel goed de laatste tijd. Troy heeft enkele stappen vooruit gezet. Eerst beginnen fietsen maar dan die eerste klim. Hij kwam boven en er schoot een kramp in zijn hamstrings. Even stoppen, stretchen, maar het hielp niet. Rustig verder gefietst en de trainer zei van best te stoppen. Zonde maar ook dat is sport, een DNF dus.

Daarna goed los gebold. Een massage en voelde al veel beter. Op zondag was er ook een jogging van 5 km dus er werd beslist hier te starten. Terug goed opgewarmd en nu nergens last van. Troy won deze wedstrijd. De forme is zeker goed.

uitslag:

http://www.chronorace.be/classements/Classement.aspx?eventId=1138789103772402&mode=large&IdClassement=12260

15 augustus, jeugdtriathlon Izegem

Troy en Frank Kiveryn 3 years 3 months ago

Troy voelt zich steeds beter en sterker. Nu op het programma de Jeugdtriathlon in Izegem. Zoals steeds jeugd A & Juniors samen aan de start.

afstanden 750 / 20 / 5.

Zoals je ziet aan de tijden is dit een heel zware reeks, veel talent en alles hangt dicht bijeen.

De zon van Zell-am-See

Kris Van Echelpoel 3 years 3 months ago
Het voorbije Ironman 70.3 weekend in Zell-am-see kleurde helemaal BrTC-geel met 4 kids, 8 deelnames aan de 70.3, 2 kwalificanten aan het WK 70.3, een vliegende reporter zonder moto, en veel supporters. Tijdens de parcoursverkenningen voelde ik al voor het weekend dat ik nog in behoorlijke conditie zat en er tevens echt nog eens zin in had. Mijn ouwe getrouwe Koga had nooit gedacht een Ironman-ervaring mee te maken, maar door de inmiddels bekende TT-diefstal een maand geleden was er geen andere optie. Hij bracht het er echter prima van af. Door de warmte en drukke voorbereiding waren we er jammer genoeg niet in geslaagd om voor onze kids te gaan supporteren, maar op de 'pasta'-party was er eindelijk verbroedering in de BrTC gelederen. De bike check-in en andere voorbereidingen verliepen prima ondanks de hitte en er heerste een gezellige stress in de vooravond van de wedstrijd. Deze uitte zich in het BrTC-huis vooral in flauwe moppen, kilo's geschoren beenhaar en één wiebelende voet. Ik startte zaterdag in de laatste wave om 7u15 samen met Steve. In het mooie weer en rustige water voelde ik me onmiddellijk goed en voor één keer kwam ik eens niet misselijk maar vol energie uit het water, wel pas na 35 minuten. Straks meer analyse omtrent die toch eerder trage tijd ...
 
De wissel verliep prima en ik kon in de achtervolging gaan op de andere BrTC-ers uit voorgaande waves. De eerste 25km tot aan de klim kon ik de gas stevig opendraaien, en massa's andere atleten inhalen (38km/u avg), doch geen BrTC-er te zien ... Op de flanken van de Hochkönig voelde mijn Koga met triple-verzet zit als een vis in het water en ik kon honderden deelnemers voorbij steken, en plots toch een geel vestje! Het was Peter Philips op weg naar een bijzonder knappe prestatie na ziekte begin dit jaar. De laatste 2 km van de klim volgden aan 14% gemiddeld stijgingspercentage. Niet echt in mijn voordeel maar ik bleef toch vooral mensen inhalen.
Op de top was het ergste van de rit voorbij (18km/u avg geklommen) en ik kon me in de afdaling smijten. Mijn valpartij onlangs bezorgde me echter nog te veel schrik om hard door de eerste technische passage te gaan met een vijftal stevige bochten. In de lange brede afdaling nadien, zette ik alle zeilen bij maar met mijn relatief klein verzet vooraan kon ik de TT-machines daar niet bijhouden. Na 70km passeerde ik terug in Zell-am-See door de enthousiaste menigte, me afvragend waar al die andere BrTC hardrijders ergens zaten. Enkele minuten later kwam ik op een parallel stuk Yves en Pit tegen. Zij waren 10 minuten voor mij vertrokken en hingen momenteel nog een 4-5tal minuten voor. De laatste 15km langs Kaprun waren nog best pittig en ik besloot me dan ook koest te houden in een groep atleten met wie ik al een uur haasje over zat te spelen.
Bij het ingaan van de wissel sprak ik nog kort met Pit die zo goed als klaar was om aan zijn loopnummer te beginnen. Ik vertrok uiteindelijk 1 minuut later na het ledigen van mijn 2e drinkbus met ORS. Ik had trouwens voor de eerste keer mijn fietsproef op gelletjes gedaan ipv powerbars. Dat ging vlekkeloos zonder maag/darmklachten maar ik vrees wel dat ik iets te weinig sportdrank bij had gedronken aangezien ik wat honger kreeg. Ik maakte me geen zorgen over de opgekomen hitte (+30gr) bij de start van het lopen omdat het parcours 'zo goed als volledig in de schaduw zou liggen'. De aandachtige lezer heeft hier reeds het gebruik van aanhalingstekens kunnen onderscheiden. Ik begon stevig aan 4'40" per kilometer, passeerde de enthousiaste supporters, en had Pit te pakken na 4 kilometer. Yves, Raf en Anna liepen allemaal enkele minuten voor mij, maar ruim minder dan de tijd die ze voor me gestart waren. Enkel met Mirco was het op dat moment heel spannend. Ik rekende eventjes uit dat ik normaal tussen de 5u15 en 5u20 zou moeten finishen, met wat licht verval ingecalculeerd ... Ook de drie puntjes in bovenstaande zin beloven niet veel goeds. Na 6km kwamen we op een stuk vals plat waar de zon ineens vrij spel had en geen zuchtje wind voor handen was. Ik maakte kennis met het medisch begrip 'zonneslag' en viel plots van boven de 12km/u terug op slenteren. Het was alsof een losgeslagen vliegenmepper op mijn hoofd was terecht gekomen en ik begon volledig te oververhitten. Ik zag aan de overkant Raf, Anna en Yves nog lopen terwijl Pit me opnieuw inhaalde. Na de helling had ik gelukkig even tijd om me te verfrissen aan de bevoorrading en ik kon me wat herpakken op de afdaling nadien. Ik had echter al wel enkele minuten verloren en het goede gevoel was weg. Na de eerste ronde herstelde ik een beetje in Zell-centrum waar er wat schaduw was en vooral een briesje door de straten blies. De aanvang van de tweede ronde luidde echter een nieuw moment van oververhitting in en ik heb tot na het stuk vals plat (km 16-17) enkele malen rustig moeten stappen om te bekomen. Op de terugweg naar Zell verbeterde mijn toestand opnieuw en ik stak nog het gras over voor een high five met de The Great Van Gysel die gelukkig de bike-cutoff had gehaald en nog kon beginnen lopen. De laatste 3km heb ik dan toch nog maar alles uit het oververhitte lichaam gehaald om uiteindelijk te finishen in 5u32. Waar ik na 7km lopen nog in een clash zat met Mirco voor de 5u15, moest ik op het einde alles uit de kast halen om me tussen de andere BrTC-kleppers te nestelen in de eindstand.  Uiteindelijk heb ik de rest van de dag doorgebracht onder koude douches en rustend op bed. Gelukkig was ik er zondag zo goed als volledig door om te kunnen supporteren voor Vanessa en Kilian, en met het nodige relativeringsvermogen de laatste 10km van mijn wedstrijd te verwerken. Dit laatste vooral door de aanwezigheid van de andere BrTC helden en supporters. Wat hebben we uiteindelijk geleerd:
  • De conditie was nog zeer goed. Tijdens het zwemmen was mijn gemiddelde hartslag slechts 118 wat dus wil zeggen dat ik (weer) in sleep modus ben gesukkeld. Het zwemmen voelde zo wel goed aan maar ik had me veel te veel ingehouden om wat deftige snelheid te maken. Een 32-33 minuten mag normaal geen probleem zijn. Het fietsen was goed, met voldoende reserve, al had ik waarschijnlijk iets te weinig gedronken. Ook tijdens het lopen was de conditie en snelheid eigenlijk goed tot de zon de controle overnam.
  • Ik kan gewoon niet tegen de hitte (+30gr) indien er geen zeelucht of briesje aanwezig is. Dat is al veel gebleken en zal altijd zo blijven, hoe goed de conditie ook is. Dit is een vaststelling die me ook de knoop doet doorhakken om niet voor de Embrunman te gaan in 2016 wegens grote kans op gelijkaardige hitte.
  • BrTC-ers kunnen verdorie hard fietsen.
  • Mits af en toe wat persoonlijke quality time time, is het supergezellig om met een aantal gelijkgestemde zielen de dagen voor een wedstrijd door te brengen.
  • R. Antwerp FC - Patro Maasmechelen 2-0
Mijn prestatie van zaterdag was zo goed als perfect geweest indien ik die laatste 10km gewoon had kunnen doorlopen. De terugval lag echter niet aan mijn conditie of een slechte strategie maar puur aan omstandigheden die mijn lichaam niet aankunnen en waarschijnlijk toch onvoldoende vochtopname tijdens het fietsen. Ik heb ook de indruk dat de Nutricia ORS die ik in 2014 gebruikte beter werkt dan de huidige. Het weekendje Zell-am-See heeft wel duidelijkheid gebracht omtrent mijn motivatie en planning voor 2016. Het was eigenlijk de eerste keer sinds de knalprestatie in Klagenfurt 2014 dat ik er eens terug volle goesting in had, alsof de decompressie meer dan een jaar geduurd heeft. Ik ben er stilaan ook klaar voor om er nog eens vol voor te gaan als toen, en 2015 achter me te laten als een overgangsjaar met toch een geslaagde Lanzarote als hoogtepunt.

Het staat zo goed als vast dat ik een jubileum ga vieren op 21 mei 2016, en een loterij ga meedoen eind oktober dit jaar. Komt er geen winnend lootje uit de trekking, dan zal Embrun niet het eerst gedachte alternatief worden. We zien dan wel na mei hoe het staat met de motivatie en zin.

Binnen 14 dagen vertrekken we naar Mallorca voor Vanessa haar eerste volledige Ironman. Ik heb er nog 4 dagen een fiets gehuurd om nog wat mee het parcours te gaan verkennen. Ook de loopschoenen gaan mee omdat ik toch best wel wat zin heb om het winterseizoen alvast goed in te zetten. Daarna zullen de 10M en halve marathons weer snel op elkaar volgen.

Pages