Onze bloggende atleten

T3 series in Doornik en Izegem

Jelle Geens 3 years 5 months ago
Al jaren begint het echte Belgische triatlonseizoen eind april-begin mei. Ook dit jaar was dit het geval. Dit jaar betekende eind april ook de start van een nieuw circuit in België, de T3 series competitie.
26 april stond ik aan de start van de eerste T3 series in Bekgië. De T3 series is een ploegencompetitie waar de plaats van de eerste vier van elk team wordt opgeteld. Degene met het minste punten wint. Met SMO-Specialized stonden we met een sterk team aan de start, ondanks de ziekte van onze kopman Simon De Cuyper (nog eens veel beterschap Simon). We mochten als eerste onze plaats in het water kiezen. We kozen ervoor om tamelijk in het midden te liggen wat achteraf gezien niet de beste plaats bleek. Het merendeel van de andere teams kwam rechts van ons liggen en daarbij ook veel goeie zwemmers. Ik had een OK start en lag bijna tot aan de eerste boei bij de eersten van onze kant. Wel waren er veel zwemmers rechts van mij die een nog veel betere start hadden. Ik kwam rond de 20 ste plaats uit het water, op een 30 seconden van de kop. In Doornik moet er altijd lang en bergop gelopen worden naar de wissel, wat wel iets voor mij is. Ik maakte al een goeie 10 seconden en ongeveer evenveel plaatsen goed in dit stuk. Eens op de fiets zat ik in het tweede groepje, op een kleine 15 sec van een kopgroep van 6. In deze kopgroep zat ook mijn ploegmaat Willem Brems. Alexis Krug, ook van het SMO-Specialized team, zat na een mindere wissel in mijn groep. Alexis deed in begin een goede beurt op kop. Toen ik overnam zat Adam Lambrechts van KTT in mijn wiel. Ik reed zo hard als ik kon, zo lang als ik kon en zag dat het verschil met de kop kleiner werd. Op een klein klimmetje trok ik nog eens goed door. Toen ik erna om overnemen vroeg ging niemand daar op in. Aangezien het gat niet meer zo groot was besloot ik om het zelf verder dicht te rijden. Na een 3 à 4 km kwam ik met nog 3 anderen (waaronder Alexis) aansluiten. Ik besloot om ook de volgende 17 km mee hard door te rijden om het gat met de tweede groep te vergroten. Dit lukte goed en we kwamen met ongeveer 40 sec voorsprong in de tweede wissel. Ik kende een mindere wissel (voeten waren redelijk bevroren door de koude regen en ik geraakte niet goed in mijn loopschoenen). Eens uit de wissel zag ik dat Tom Suetens hard vertrokken was. Na een 500 tal meter kon ik hem vatten en ging meteen op en over hem. Ik zag dat hij moest lossen en liep met een stevig tempo door. Na een 2 tal kilometer lopen zag ik dat trainingsmakker Peter Denteneer als tweede liep op een 10 tal seconden. Dit bleef zo tot de finish. Ook Alexis Krug (4 de), Willem Brems (11 de) en Maxim Swertvaegher (35 ste) (en ook Glenn Van Hout die niet veel na Maxim finishte) deden het uitstekend en zo konden we ook als team winnen.
Een paar dagen later werd in Izegem gestreden voor de Belgische titel in het BK ploegentriatlon. SMO-Specialized was zowel bij de mannen als de vrouwen de titelverdediger. Ook hier misten we Simon maar toch hadden we een sterk team aan de start. Samen met Willem, Alexis, Lowie, Maxim en Glenn gingen we vol voor een verlenging van onze titel. Spijtig genoeg moesten we genoegen nemen met een tweede plaats. De mannen van Antwerpen (Atriac) waren in het lopen een maat te groot voor ons. Toch kunnen we met de snelste zwem- en fietstijd terugkijken op een geslaagde race.
Na 2 van de 4 manches staan we op een tweede plaats met dezelfde punten als Atriac in het algemene T3 series klassement.
Mijn volgende race vind dit weekend plaats in het Chinese Chengdu. Iedereen kan deze ITU World Cup met live timing volgen via de ITU website om 3 uur Belgische tijd (weliswaar 3 uur vrijdagnacht maar zeker het opstaan waard!).

Uitslagen wedstrijdseizoen 2015(camabike)

Sam Willems 3 years 5 months ago
Duo beachrace Bredene(met Peter Vanlembeke) 25/01/2015 51ste

Uitslagen wedstrijdseizoen 2014(camabike)

Sam Willems 3 years 5 months ago
Beachrace Knokke 02/02/2014 41/231 Kortemark loopt

Uitslagen wedstrijdseizoen 2013(MTS Vermo offroad team)

Sam Willems 3 years 6 months ago
Bolderberg 59ste Knokke heist 1/03/2013

Einde Seizoen !! Overzicht !!

Kurt en Thomas Jurgens 3 years 11 months ago

Het seizoen 2014 zit er op!!

 

Een kort overzicht van ons alle 3 van het afgelopen seizoen.

 

Ilse is er in geslaagd om na haar zeer zware valpartij in Maart (Benicasim) en de bijhorende knieproblemen toch nog een mooi seizoen te maken. De kracht om terug te keren en het doorzettingsvermogen dat daarmee gepaard ging typeert het karakter ten volle van Ilse. Op het einde van het seizoen heeft ze dan ook nog zeer sterk gepresteerd in de Franse GP. wedstrijden tegen de allerbeste duatletes ter wereld. In het totaal heeft Ilse dit jaar toch 19 overwinningen behaald (duatlons en stratenlopen). De voorbereidingen op het nieuwe seizoen zullen kortelings terug beginnen en zonder tegenslag verwacht ik dat ze volgend seizoen zeker weer op een ZEER hoog niveau zal meestrijden overal voor de overwinning. Met hopelijk nu wel Europese- en/of Wereldkampioenschappen erbij!!!

 

Thomas heeft mij vooral verbaasd op gebied van karakter, want niemand die een opleiding moet doen zoals Thomas had in het leger, doet nog kompetitie op een aanvaardbaar niveau. Na een opleiding van 8 maanden waarin er echt niet kon getraind worden en pas in Mei terug een beetje training mogelijk was heeft hij nog enkele zeer mooie prestaties kunnen neerzetten. Zelfs met de allerbesten ter wereld uit het water komen en meefietsen in de kopgroep. Weinigen zouden het aandurven om met zo'n gebrekkige voorbereiding aan de start te verschijnen van triatlons. Maar door het toch aan te durven en geen bang te hebben om onderuit te gaan kweek je natuurlijk karakter. Dat zal hem volgend jaar sterker doen terugkeren met hopelijk nu wel een goede lange voorbereiding. Dan staan de beste jaren voor Thomas er aan te komen en zullen er nog veel TOPprestaties volgen. Samen met Marc Herremans en Team 185 ploegmakkers zal hij hopelijk volgend seizoen de echte doorbraak maken. Het talent-de ambitie en het karakter zijn alvast aanwezig, daar ben ik zeker van!!!

 

Ik zelf ben zeer tevreden van mijn seizoen, ik heb mij andermaal super goed geamuseerd. Ik heb veel samen kunnen trainen in Benicasim met enorm veel goede atlete(s)n en heb enorm veel vrienden overgehouden aan De Toerist-Biking.  Ik heb 23 wedstrijden gewonnen (+50) en heb maar één keer niet gewonnen (2de) op het BK. Sprint triatlon (niet gezwommen). Volgend seizoen revange , want ik ga terug wat meer triatlons inlassen in mijn programma, maar ga toch een beetje meer zwemmen in de voorbereiding.

 

En overal waar we naar toe gaan zijn onze 2 dikke vrienden er altijd bij, om te beginnen volgende week naar Benicasim om de éérste vakantie/stage mee te maken.

Sp. Grtj

 

T-I-K. Kinga en Chane

 

 

 

Een mooi seizoen

Xenia Luxem 4 years 3 weeks ago

Veel woorden ga ik er niet over schrijven. Met nog één wedstrijd te gaan, ben ik nu al heel blij met en gelukkig over mijn prestaties van voorbije seizoen.

Elke wedstrijd was het vooraf knutselen naar de juiste specifieke conditie, elke wedstrijd was een grote en spannende uitdaging, elke wedstrijd was iets speciaals, meestal iets nieuws en bovenal elke wedstrijd zal een mooie herinnering voor me zijn.

read more

Van ontgoocheling naar beste WTS-resultaat, de ene week is de andere niet!

Katrien Verstuyft 4 years 1 month ago

Het is een tijdje stil geweest wat wedstrijdverslagen van mij betreft. Het komt er niet altijd van. Soms volgen de wedstrijden (en verplaatsingen) elkaar zo snel op dat er weinig tijd overschiet om alles even neer te schrijven. Om de tijd op de busrit van Tiszaujvaros naar Budapest te doden, besteed ik deze dan maar even nuttig!

Na mijn 7de plaats op de GP in Duinkerke stond ik minder dan een week later aan de start van de WTS in Londen. In februari had de stad Londen de ITU voor een voldongen feit gezet: lang nadat de WTS-kalender opgemaakt was, liet het Londense stadsbestuur weten dat deze etappe ofwel een sprint moest worden, ofwel niet door mocht gaan. De ITU stond met andere woorden met de rug tegen de muur en dus werd in navolging van Stockholm ook deze WTS-etappe herleid tot een sprint. Met Hamburg erbij werden dus alle Europese WTS-races over de sprintafstand gedaan. Daar ging dus ook onze planning om op 3 weken van het EK nog eens wedstrijdritme op de Olympische afstand op te doen. De wedstrijd schrappen van mijn kalender was ook geen optie aangezien ik de eerste (meer lucratieve) wedstrijd, die meetelde voor Olympische punten, in Yokohama al had laten vallen. Op naar Londen dus. In tegenstelling tot de vorige jaren kon ik het tumult rond de eerste boei net vermijden, al moest ik de anderen wel even van mijn benen en heupen schudden. Het zwemmen was niet super, maar door vooral een barslechte wissel kon ik niet aansluiten bij  een klein groepje dat, gezien de atleten erin, veel kans maakte op de aansluiting met een kansrijke groep. In plaats daarvan kwam een veel te grote groep bij mij en wou niemand het werk op zich nemen. De groep was te groot en ondanks dat we het eerste grote pak niet al te ver voor ons zagen rijden, was er geen wil om samen te werken en verloren we alsnog meer dan een minuut. Te veel om op een 5km de mindere lopers uit de kopgroep in te halen. Toen ook nog steken opkwamen, moest ik me tevreden stellen met een ontgoochelende 33ste plaats. Ik had dit liever meteen kunnen rechtzetten in een wedstrijd kort erna, maar moest wachten tot aan het EK.

Foto: Janos M. Schmidt / ITU Media

Mijn trainingen verliepen goed en ik was klaar om in Kitzbühel op een (fiets)parcours dat me als gegoten lag voor de top 8 te gaan. Daar ben ik tot mijn grote teleurstelling niet in geslaagd. Een hele week is het schitterend weer geweest in Tirol, maar net op de dag van onze wedstrijd werden de weergoden mijn grootste vijand. Met een luchttemperatuur van 11°C werd het zwemmen, ondanks een watertemperatuur van boven de 20°C, toch met wetsuit afgewerkt. Net toen we klaarstonden voor de line-up op het ponton, gingen de hemelsluizen open. Het was warmer in het water dan op de fiets. Er moest na het zwemmen een gaatje gedicht worden, wat zeer haalbaar was als ik een beetje steun had gekregen van enkele andere goede fietsers in onze groep. Die kreeg ik niet en ondanks al het harde werk kreeg ik het na 2 van de 6 fietsronden koud. Er stond kippenvel op mijn armen, maar ik probeerde er niet aan te denken. Een ronde later begonnen mijn armspieren echter serieus verkleumd te geraken en verloor ik de controle over mijn stuur. Een lelijke valpartij net voor mijn neus droeg ook niet toe aan het vertrouwen op de natte ondergrond. Met trillende armen durfde ik me niet meer tegen 60km/h laten gaan in de afdaling en zag de groep, waarin ik zoveel werk had verricht, van me wegrijden. Ik kon toch nog terugkomen op het klimmend gedeelte van het parcours. Het was echter uitstel van executie, want het trillen werd alsmaar erger en ik bibberde bijna letterlijk van mijn fiets. Ik schreeuwde nog om een jas, maar wist niet of het reglementair was om dit aan te nemen. Ik was zo blij dat ik van de fiets mocht dat ik al meer dan 10m voor de ‘dismount line’ voet aan de grond zette. Na een verkleumde wissel, waarbij mijn fiets ook nog op de grond viel, vatte ik met gevoelloze voeten het lopen aan. Het duurde meer dan 3km voor ik terug leven in mijn armen en benen voelde komen. Als 20ste kwam ik ontgoocheld over de meet. Moest ik me nu voorlaatste van het EK voelen of sterker dan de 45% van het deelnemersveld dat opgaf? Het was in elk geval niet waarvoor ik gekomen was. De teleurstelling werd nog groter toen ik te horen kreeg dat mijn fietsgroep nog vooraan was geraakt (dankzij al mijn kopwerk?) en de nummers 4 en 5 dames waren die ik dit seizoen altijd al had geklopt.

Van Kitzbühel reisden we door naar Chicago. Ik probeerde de ontgoocheling van het EK van me af te zetten, wetende dat er helemaal niets mis was met mijn conditie en dat ik gewoon brute pech had. Chicago kondigde zich dan ook als veel warmer aan. Hier kregen we dan ook het omgekeerde scenario: ondanks water van 18°C mocht de wetsuit in de kast blijven. De ‘heat stress index’ stond op ‘extreme’ en de ITU was bezorgd dat er slachtoffers van de warmte zouden vallen. In het water had ik het dus even koud, maar eens aan wal was ik snel opgewarmd. Ik kwam in een correcte groep de wisselzone uit, maar verkeek mij op een Argentijnse die te veel tijd nam om haar fietsschoenen aan te doen. Voor ik het goed en wel besefte was ik het contact verloren en op achtervolgen aangewezen. De dames in mijn wiel lieten mij al het werk doen en we bleven op een 30-tal meter hangen. Met de vele U-turns kon ik perfect zien waar iedereen zat en besloot ik na een tijdje te ‘wachten’ op Kate McIlroy omdat zij sterk fietst en we zo meer kans op slagen hadden. Het plannetje leek te gaan lukken. De wieltjeszuigers vielen af maar net toen we bijna aansluiting hadden, begon het te regenen en had ik in de bochten schrik voor de gladde witte lijnen op de grond. Ik verloor Kate’s wiel net toen we op 20km de aansluiting gingen maken. Toen dacht ik dat het over was, maar op de één of andere manier kon ik me toch verder vastbijten en had ik me zo’n 5km later ook kunnen toevoegen aan de groep. Of hoe een kleine inschattingsfout bij het uitkomen van de wissel je zo veel energie kan kosten. Ondanks dit kon ik me toch nog naar een 14de plaats en mijn beste WTS-resultaat knokken. De verspeelde krachten op de fiets hebben mij quasi zeker een top 12 gekost, maar ik was desondanks toch blij dat ik me kon herpakken na het EK.

Foto: Martin Putz

Het BK kwart liet ik met spijt in het hart aan me voorbijgaan. Kortrijk is nochtans een locatie die voor mij bijzonder is omdat ik daar in 2008 mijn eerste individuele (kwart)triatlon afwerkte en er meteen totaal onverwacht het BK-podium haalde. De jetlag na Chicago bevestigde echter mijn beslissing. Zelfs toen ik richting Hamburg vertrok, voelde ik me nog een totale zombie. Ik rekende op een paar rustige dagen op hotel om toch nog wat bij te slapen. Met enkele nachten van tegen de 10u slaap lukte dat aardig. Een startplaats naast Lucy Hall gaf me kans op een goede positionering. Ik slaagde er goed in haar voeten te nemen en moest me zelfs even inhouden. Dat had ideaal geweest om in een goede positie de eerste boei door te komen, ware het niet dat Lucy’s voeten fel gegeerd waren en ik na zo’n 50m aan mijn schouder naar achter getrokken werd. Helaas een ticket naar de achterste contrijen en op achtervolgen aangewezen. Ik kon redelijk vrij zwemmen en mijn positie een tikkeltje verbeteren, waardoor ik met een paar goede fietsters de achtervolging kon inzetten. De deur in onze groep stond achteraan wagenwijd open en niet de minste namen werden achtergelaten. Eventjes was het ook nipt voor mezelf toen de dames voor mij (oa de Olympische bronzen medaille) gaten lieten vallen. Ik kon hen iets te laat voorbij en terwijl de andere dames al bij de kopgroep zaten, had ik weer een tweetal kilometer extra nodig. Tegen een gemiddelde van 41,3km/h op een zeer technisch parcours fietste ik wel naar de 3e fietstijd, eindelijk een weerspiegeling in de uitslag van mijn fietsen dit seizoen. Door het F1-ritme van deze wedstrijd besefte ik het nogal laat wanneer we in de laatste fietsronde zaten. Ik kon niet meer opschuiven, kwam veel te ver achteraan de wissel binnen en verloor kostbare seconden. Het snelle aanvangstempo van sprintraces kon ik niet aan, maar na zo’n 500m begon ik toch alweer onder de mensen te komen. Toen begon echter een pelgrimstocht tegen steken. In plaats van mijn inhaalrace verder te zetten, werd ik voorbijgestoken door loopsters die ik normaal achterlaat. Ze namen meer dan 20m op mij, maar in de laatste kilometer kon ik toch even doorbijten en de dames terugpakken om zo 2 plaatsen (en extra Olympische punten) te winnen. Zonder steken had ik in dit topveld tegen een top 15 aangezeten. Vanzelfsprekend dus dat ik niet echt tevreden was met 25ste.

Foto: Jan Verstuyft

Na snel wat losfietsen werd de autorit naar huis ingezet voor de Antwerp Triatlon daags nadien. Dit was een wedstrijd die ik naar onze sponsors en club toe niet kon laten schieten. Ik maakte er een erezaak van om op de Grote Markt te winnen en liefst van al nog een Atriacer extra mee op het podium te loodsen. Verschillende wedstrijdscenario’s werden met Bart (coach) en zijn vrouw Heidi Veramme doorlopen, maar uiteindelijk werden we niet de hard op de proef gesteld en haalde Heidi ook gemakkelijk de 2e plaats binnen. Plannetje volbracht! En oh ja… Dankzij het slechte weer kon ik wat kledij uittesten onder mijn Dare2Tri-wetsuit. Je weet nooit dat het op het WK in Edmonton van pas komt.

Kort na Antwerpen vertrok ik met een aantal atleten van de VTDL-topsportkern voor 3 weken op hoogtestage naar Font-Romeu met aansluitend de World Cup in het Hongaarse Tiszaujvaros. Een wedstrijd die aanvankelijk niet op mijn planning stond vanwege het format (kwalificaties en finale, maar vooral een zwemparcours in een te klein vijvertje dat uitlokt tot vijandig zwemmen) en de afstand… een sprint. De stage verliep vlot, alsook de reeks in Tiszaujvaros. De eerste 9 van 3 reeksen + 2 beste verliezende tijden gingen door naar de finale daags nadien. Samen met de Nederlandse Rachel Klamer besprak ik een plannetje om de snellere loopsters van ons af te schudden. Ik kon de achterstand in het zwemmen beperken en na 5km fietsen zat ik in een kopgroep van 7 die in het algemeen belang goed ronddraaide. Na de eerste fietsronde zagen we dat er nog weinig fout kon gaan. We bleven mooi ronddraaien zonder ons kapot te rijden. Zo konden we het lopen op reserve aanpakken en krachten sparen voor de finale.

Foto: Janos M. Schmidt / ITU Media

Van die finale had ik wel wat schrik. Eerst en vooral zaten er aanzienlijk wat goede zwemmers-fietsers bijeen, die zonder twijfel een gemeenschappelijk plan hadden. Ik was voorbereid op hard fietsen en geloofde er wel in, want kwam met de snelste fietstijd uit de reeksen. Eerste opdracht was dat zwemmen zonder kleerscheuren doorkomen. Een eerste boei op 116m kan immers serieus uit de hand lopen. Ik kon echter de schade goed beperken. De achtervolging werd ingezet, helaas zonder veel steun. Aan Sophia Saller (vice-Europees kampioen) had ik nog een beetje steun maar Donner, Jones en Kovacs lieten zich goed meetrekken. Achteraf kreeg ik van mensen die de wedstrijd ter plaatse volgden, veel bewondering over mijn fietsen, maar ik wou het Londen-scenario niet laten herhalen. Alles of niets! Met een klein beetje meer steun hadden we die laatste 16″ ook overbrugd en had Kovacs, die met een eenmalige kopbeurt die meer op een demarrage leek aantoonde dat ze wel kan fietsen, op het hoogste podium gestaan. Ik vraag me af of ze dat beseft… Er had voor mij dan ook zeker een snellere loop ingezeten en minstens een top 10. Met die 13de plaats moet ik vrede nemen op een sprint, maar op 10km lopen had er meer ingezeten. 

Als evaluatie na vorig seizoen hadden we gezegd dat ik mijn fietsen moest verbeteren om dit zelf in de hand te kunnen nemen. Daar zijn we aardig in gelukt! Nu moet ik alleen nog werken om de loopvorm die ik op training toon ook na hard fietsen eruit te krijgen. Stap voor stap komen we er wel!


Up-date.

Kurt en Thomas Jurgens 4 years 1 month ago

 

 

Van Thomas zijn facebook !!

 

Ikzelf heb momenteel te weinig tijd om de blog veel aan te vullen wegens onze 2 de hond Chane, (lees Kain; zuid Afrikaans voor betrouwbaar) het grootbrengen van zulk een hond vergt enorm veel tijd en energie maar de vriendschap en het plezier dat je er voor terugkrijgt is natuurlijk enorm. Dus voor een periode staat alles in teken van onze 2 de Rhodesian Ridgeback, dat aangevuld met nog zo veel als mogelijk trainen en enkele wedstrijden is ons programma zwaar gevuld.

Ik heb wel ondertussen 9 wedstrijden op 10 gewonnen waarin ik gestart ben, enkel afgelopen zaterdag werd ik 3de op het BK. sprinttriatlon, wat wel nog een goede prestatie is vermits ik alles bij elkaar amper 3 keer gezwommen had!!!

Ilse is ook intensief bezig met onze doggies en heeft op het BK duatlon in Kortrijk samen met Joke over de finish gelopen en heeft in Geel een volledig onterechte Gele kaart gekregen van een scheidsrechter die echt geen enkel benul heeft van hoe een wedstrijd (duatlon) in elkaar zit. Maar er komen nog vele wedstrijden en we zullen er vol voor gaan en dat met 2 welopgevoede RR. langs de kant.

 

Verslag Thomas :

18 uur geledenHet is een tijd geleden dat ik nog iets heb laten over het sportieve vlak. Over de afgelopen kan ik zeggen dat mijn niveau matig is. Dit is natuurlijk niet ondenkbaar na een lange militaire opleiding. Natuurlijk zal ik zo snel mogelijk prob...eren mijn niveau terug omhoog te halen. Wat natuurlijk niet slecht is dat mijn zwemmen nog steeds voldoende is om vooraan mee te spelen met de beste,maar het moet beter. Natuurlijk moeten fietsen en lopen nog veel beter en daar zal ik voor 150% voor gaan. Ondanks alles ben ik blij van de steun van mensen rondom mij en in bijzonder Team 185, met supercoach Marc Herremans. Dankzij dit team is het voor mij mogelijk het maximum uit mijn kwaliteiten te halen. Ook wil ik mensen van defensie bedanken om mij mee te nemen op mijn eerste militaire wedstrijd en ben ik blij daarin de overwinning mee te nemen. 185 (one eight five) coaching center Marc Herremans Meer weergeven 
  •     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wedstrijden en overwinningen!!!

Kurt en Thomas Jurgens 4 years 3 months ago

Het seizoen loopt als een trein momenteel en wij hebben alle 3 al wat wedstrijden afgewerkt.

Een korte samenvatting,

Ilse :  - duatlon Ruddervoorde - Seneffe - Elsegem, 1ste plaats algemeen.

         - stratenloop Krottegem - Roeselare, 1ste plaats algemeen.

Thomas : - Triatlon Zwevegem 1ste plaats algemeen

              - stratenloop Lier 1ste plaats -23 (3de alg.) -Dessel 1ste plaats -23 (2de alg.)

Kurt : - duatlon Ruddervoorde - Elsegem 1ste pl. Masters B

         - Triatlon Zwevegem 1ste plaats Masters B (7de alg.)

         - stratenloop Krottegem 1ste plaats Masters B - Roeselare 2de plaats Masters B (Ilse gehaast) - Lier 1ste Master (2de algemeen).

 

Dus de wedstrijden die we tot hiertoe gedaan hebben zijn al een succes te noemen en bij alle 3 is de forme in stijgende lijn, op naar de belangrijkste doelen van het seizoen ( BK's en EK's).

Nog even vermelden dat Ilse haar duatlons en stratenlopen steeds heeft gewonnen met minuten (3 à 4) voorsprong.

Thomas heeft de triatlon in Zwevegem gewonnen, na heel de wedstrijd alleen op kop te hebben gehangen, terwijl ze na het zwemmen met zen vijven, tevergeefs, achter hem hebben liggen jagen. Hij heeft daarna ook in het lopen nog kunnen standhouden, wat toch wel een zeer knappe prestatie was, rekeninghoudende met de zeer beperkte trainingsarbeid.  Hieronder enkele sfeerfoto's van de afgelopen weken!!! Kinga zag dat het goed was !!

    

Pages