Onze bloggende atleten

Chrono VTT Raid de la Haute Sambre: a lot of MODDERf*cking.

Jan Goddaer 4 months 2 weeks ago
Vandaag stond ik aan de start van de VTT Raid de la Haute Sambre. Ik koos samen met mijn ploegmaat Christian om de chrono van 45km te rijden omwille van het slechte weer. Regen en koude zijn niet direct mijn bondgenoten.
 
Dik ingeduffeld stond ik samen met een kleine groep gelijkgezinden aan de start.
Aangezien mijn laatste chrono al dateert van 2007, wist ik niet wat ik moest verwachten. Daarom was ik van plan om behouden te starten. En dan zou alles wel duidelijk worden.
 
Het startschot ging af en de eersten stoven weg op een veldweg vol plassen. Ik volgde kort erachter op een 9de plaats en het enige waar ik aan dacht was, hoe kan ik mijn voeten droog houden. Ik laveerde tussen de plassen. Na de veldweg begon het echte werk. Singletracks, steile hellingen, technische afdalingen, klauterpartijen te voet en bergen modder.
 
Na ongeveer 20 minuten begon ik te sukkelen met mijn bril. Door de regen, de koude en het feit dat ik aan het verhitten was, bedampten mijn brilglazen waardoor ik onmogelijk de juiste sporen nog kon lezen. Dan maar verder zonder bril met versterkte glazen. Ik sukkelde en miste zelfs een pijltje. Op zich niet zo erg, want de wedstrijd ligt al snel in zijn plooi. Tijdens dergelijke wedstrijden kan ik ‘in the zone’ zijn of vertoef ik in een droomwereld. Als ik ‘in the zone’ ben, knal ik en ben ik gefocust. Echter als ik aan het dromen geraak, gaat alles wat trager en ben ik minder alert en geniet ik meer van het moment. Nadat ik de bril had afgezet kwam in mijn droommodus. Gevolg, iets later zag ik in mijn zog verschillende atleten terugkomen, waaronder ook Christian. Ik kreeg het moeilijk en ondertussen ploeterden en gleden we verder door de modder.
 
Na een klein uur wedstrijd kwamen we op het parcours van de crossduathlon van Thuin. We verlieten de weg en moesten de moordende klim op van het loopparcours van de Xduathlon. Op deze klim kwam ik vorig jaar tijdens de Xduathlon de man met de hamer tegen. Ik reed ondertussen samen met de nummer 7. Al snel stonden we te voet en moesten we al wandelend de klim afwerken. Hier kreeg ik een boost en vanaf dan zat ik ‘in the zone’. En iets later reed ik afgescheiden op een 7de plaats. Ik liep steeds uit. Dit kon ik volhouden tot 2 uur wedstrijd.
 
Dan kreeg ik het mentaal moeilijk en gedurende 5 minuten sukkelde ik en lukte niets meer. Dan kon ik me herpakken. Tot het einde temporiseerde ik zonder echt diep te gaan. Ik kon ondanks het vele MODDERf*cken vlot finishen!
 
Dit was er eentje om niet snel te vergeten. Ook weet ik nu zeker dat ik nog een weg af te leggen heb om er tijdens de LCMT te staan. De realiteit zegt me dat finishen in de LCMT mijn hoofddoel zal worden.
 
Respect voor die MTB-marathonners!!!
 
 

X-duathlon des Lacs: PEDAL, DAMN IT

Jan Goddaer 4 months 3 weeks ago
Dat het geluk de laatste tijd niet aan mijn zijde staat, heb ik nu ook weer mogen ervaren. Na een overval van vier Russen, die mij 6 dagen  lang aan het bed kluisterden met een griep om u tegen te zeggen, had ik toch enkele weken nodig om terug op mijn effen te komen. Vooral de longen hebben hun deel van de miserie gekend. Het was alsof ze continu in brand stonden. En dit alles ondanks een griepvaccinatie…
 
Pas de week voor de X-duathlon begon het tij te keren. Een doorgedreven training met Dirk Baert in Middelkerke leerde me dat het terug de goede kant opging maar evenzeer dat de conditie toch een flinke knauw had gekregen.
 
Ik stond dan ook met vele vraagtekens aan de start. Hoe is het met de conditie gesteld? Zal ik de wedstrijd vlot verteren? Hoe zal de enkel reageren?
Allemaal vragen die mij deden beslissen om in de eerste plaats te genieten en gewoon plezier te beleven, vooral tijdens het mountainbiken. Lac de l’Eau d’Heure is trouwens een prachtige locatie en het Bike Park is een echt mountainbike paradijs.
 
Bij de verkenning werd het duidelijk dat het MTB-parcours dit jaar ten opzichte van vorig jaar serieus gewijzigd was. De MTB-ronde was een stuk ingekort maar was wel een aaneenschakeling van techniek, snelheid, singletracks, klimmen,… . Kortom echte MTB en stukken zwaarder dan vorig jaar. Ik zag het volledig zitten.
 
Zondag rond 11 uur weerklonk het startschot onder een stralende zon.
Omwille van de enkel had ik quasi geen loopkilometers in de benen en vertrok ik heel traag, middenin het pak. Geleidelijk aan kwam ik onder stoom en maakte ik enkele plaatsen goed. Maar het ging moeizaam. Net na de eerste ronde van 2,5km voelde ik in mijn rechter hamstring een stekende pijn opkomen. Ja lap, terug een contractuur van de rechter hamstring zoals in de beachduathlon van Bredene. Ik moest direct temporiseren en verloor hierdoor veel terrein. Toch kon ik als 15de wisselen.
 
Eens op de fully NINER RKT 9, kon ik mijn ding doen. Ondanks de pijnlijke rechter hamstring, geselde ik mijn pedalen, net zoals dit op de Niner geschreven staat: PEDAL, DAMN IT!
Ik maakte enkele plaatsen goed en kon zo als 10de wisselen.
 
De slotrun was gewoon overleven en proberen te finishen. Ik kon net mijn 10de plaats behouden en werd in mijn agegroup (H40)  3de.
 
Ik onthou vooral dat ik super genoten heb van de eerste zon en het superleuke MTB parcours!
PEDAL, DAMN IT
 
 

Triathlon De Haan (drafting)

Niki Devoldere 4 months 3 weeks ago
24 March 2018

Ik deed deze week echt een superweek qua training. De laatste trainingsweek voor mijn eerste doel volgende week verliep echt volledig volgens plan. In 5 dagen liep 63km, fietste een dikke 300km en zwom 5500m. Ik was benieuwd hoeveel energie ik nog over zou hebben in De Haan, waar ik vooral in het lopen nog eens goed wou doorgaan.

Bk Veldlopen Masters Gesves

Xenia Luxem 4 months 4 weeks ago

Het BK Masters in Gesves (omgeving Namen) op 18/03/2018 was een uitstekende gelegenheid om nogmaals de crossspikes aan te trekken.Een ideale training op het komende triatlon zomerseizoen.Ik was mijn oude liefde nog niet vergeten en kan mij dan nu ook fier Belgisch kampioen noemen masters W35.
Na enkele crossen deze winter kijk ik al uit naar de zomer en vooral naar het EK halve triatlon in Denemarken.

https://www.youtube.com/watch?v=wIDkp8oYUac

Koers 1.12 Esplechin

Niki Devoldere 4 months 4 weeks ago
21 March 2018

Gisteren trok ik nog eens naar Esplechin voor dan de eerste 'echte' koers van het jaar. Aangezien ik in het weekend meestal andere competities heb, moet ik er tijdens de week werk van maken. Het was koud maar ideaal koersweer, droog en weinig wind. Ideaal om eens te zien hoe ik de duurloop van 33km maandag verteerd heb. Ik verwachtte er niet te veel van. In Esplechin is alles in den open en heeft de wind altijd vrij spel en bovendien staan daar altijd heel veel goede renners aan de start van allerlei nationaliteiten. Het was dit jaar niet anders.

Lanzarote, part 4 of the world tour

Seppe Odeyn 5 months 1 day ago
Na de Spaanse Balearen te hebben veroverd in de Powerman van Mallorca had ik de smaak van de Spaanse eilanden goed te pakken. Stefaan vervoegde me weer voor het vervolg van de world tour op de Canarische eilanden meer bepaald in Lanzarote, ofwel Honeymoon island. Ik ben daar destijds op huwelijksreis gegaan met mijn vrouw. En ja het is waar wat ze zeggen ik heb toen 30 uur getraind op mijn huwelijksreis maar ik ben ook nog altijd een gelukkig getrouwd man! Ik herinner me van onze huwelijksreis vooral die 2 bewolkte uren dat ik me in blote bast aan het zwembad had gelegd naast mijn kersverse vrouw. 2 bewolkte uren meer was er niet nodig om mijn torso zodanig te verbranden dat ik de laatste dagen gewoon afpelde en meer baat had aan een vetverband dan aan aftersun. Met die geleerde les in het achterhoofd gewapend met allerhande zonnecrèmes met factors die je niet voor mogelijk houd ging ik met Stefaan voornamelijk trainen op Lanzarote. Wie in België klaagt over het weer en dat ze veel tijd nodig hebben om zich aan te kleden alvorens op training te vertrekken, wel ik was ook wel een goeie 15 minuten bezig met smeren alvorens aan te kunnen zetten, en dat werkte. Tot dag 4: Het regende en ik ging 2 uur lopen, insmeren was toch niet nodig zeker, ik moest toch ook nog wat kleur pakken alvorens terug naar het koude noorden te vliegen. Maar mensen hoe hard kan je verbranden op 2u lopen in de Canarische regen? Dat moet volgens mij een uniek weer fenomeen zijn. Het kan natuurlijk ook aan mijn Odeynenvel liggen maar goed met dat spreekwoord van die ezel in mijn achterhoofd zat ik terug met dat zelfde verbrande vel als toen. Verbrande schouders zijn gelukkig het einde van de wereld niet. Een wetsuit aantrekken op dat verbrande vel en 1.9 km in de zee gaan zwemmen is dat wel.  Op zaterdag was het namelijk wedstrijddag. Stefaan en ik hadden hard getraind en deden op onze laatste stage dag mee aan de halve triathlon TRI 122 in Costa Teguise. Onze wedstrijd was onze minst lange dag van de week en was ideaal om de tank helemaal leeg te trekken. We begonnen met zwemmen in de  bajos de los sharkos. Nu heb ik voldoende Jommeke gelezen om te weten dat het hier over de haaien baai gaat. Als er iets is wat Seppe niet zo graag tegenkomt tijdens een zwembeurt is het een haai wel, zeker in de wetenschap dat die altijd de zwakkere van een school vissen  uit kiezen, die visjes die wat ziek zijn en niet kunnen volgen. Daar ik nog steeds niet over kieuwen beschik is de kans dan ook aanzienlijk dat ik bij het zwemgedeelte wel eens als het zieke visje gezien kan worden. Gelukkig ben ik enorm goed in positief denken. 1 De varkensbaai in Cuba daar waren ook geen varkens en 2 wat was ik blij dat ik na Dubai in de baai bleef en niet de wilde zee in moest. Met mijn brandende schurende schouders de zee dus in voor 2 ronden zwemmen. Het visje bleek niet zo ziek te zijn en ik zwom goed mee. Ik had al een hele week in Stefaan zijn voeten gezwommen dus ik was dat intussen gewend. Vraag me niet in welke positie ik uit het water kwam, ik kwam eruit wat het voornaamste is en ik had er een goed gevoel bij.  De fiets op en klimmen. Ik reed heel wat volk voorbij tot op de top. Daar moesten we 3 ronden rijden omin totaal aan 90km te komen. Ik zat intussen in niemandsland. Ik zag niks voor en achter mij. Inderdaad beste lezers als het zieke visje dus, nu zijn de landroofdieren op Lanzarote gelukkig schaars. Het enige dier dat ik in al die uren ben tegengekomen is een dood egeltje. Dat egeltje was misschien wel ten prooi gevallen aan een roofdier maar mezelf op de fiets met een egel vergelijken is ook wat overdreven. Het fietsnummer werd er eentje van kilometers aftellen: Mijn derailleur draaide overuren wegens het niet vinden van de juiste versnelling en geen enkele fotograaf zal van mij een foto hebben zonder snot in mijn gezicht en schuim op mijn beestenbek. Naar het einde toe zag ik dan gelukkig terug wat volk rijden. Ik kon er nog net een finnaleke uitpersen alvorens de duik naar de baai terug te nemen. Eens mijn loopschoenen aan merkte ik dat mijn loopbenen best ok waren, ik zat ook al in de karaktermodus waardoor ik eindelijk terug de predator van weleer was. Met een snelle looptijd haalde ik nog de top 5 en finishte ik als 4de na Martijn Dekker, Manuel Kung en Filip Van Craenenbroeck.

Stefaan trok ook zijn tank behoorlijk leeg en werd 40ste overall en 5de in zijn age group. Deel 4 van de world tour was dus vooral in functie van de volledige Ironmans die volgen eerst in Texas waarna ik ​hopelijk al zodanig gebruind ga zijn dat ik voor de volgende Ironman terug in Lanzarote misschien wel genoeg ga hebben aan factor 10. ​

Stage Ardennen, winst Lavacherie en klucht Kapelle

Lars Baeyens 5 months 3 days ago
In deze blogpost maak ik een korte samenvatting van mijn laatste week. Achter de schermen heb ik namelijk zeer veel fiets-en loopwerk verricht deze week. Dit in onze prachtige Belgische Ardennen. Van 10 tot 16 maart ben ik namelijk gaan trainen in Resteigne, waar ik een buitenverblijf bezit. Waar is dat, hoor ik u al denken. Wel de namen van de naburige plaatsen zoals Rochefort (trappist), Han S/Lesse (grottencomplex) en Saint Hubert (stad van de jacht) zullen u al bekender in de oren klinken. In ieder geval ik kom hier al jaren om te fietsen (en te lopen) en het is mijn favoriete trainingslocatie vanwege de rustige wegen , de prachtige natuur en de mooie beklimmingen. De trainingsroutes kan je ook zeer gevarieerd maken. Rij je richting provincie Namen dan zullen de heuvels nergens hoger worden dan 250 meter. Als je echter dieper de provincie Luxemburg intrekt dan heb je al snel 'halve bergen' van 500-600 meter onder je wielen. Ook de grens met de Franse Ardennen is vlakbij.

In deze prachtige setting liep ik op mijn eerste trainingsdag (zaterdag 10/03) naar mijn tweede overwinning van 2018. In Lavacherie (een dorpje nabij Saint Hubert) won ik de lokale stratenloop (behorend tot de Challenge des Ardennes) met overtuiging. In de voormiddag had ik er toen al een fietsrit van een kleine 110km opzitten. De dagen erna lag de focus op prachtige duurritten en loopjes, in deze omgeving ga ik elke dag met plezier trainen! Zelfs met regen, al was het weer de hele week beter dan in Vlaanderen. Zo heb ik bijna elke dag droog kunnen trainen!

Na afloop van deze stage zou ik op zaterdag 17/03 de zwemloop van Kapelle meepikken als trainingswedstrijdje, zo gezegd zo gedaan. In ijzige omstandigheden liep ik echter verkeerd op het veldloopachtige loopparcours. Een pijl die het parcours moest aanduiden was iets te verdoken opgehangen. Een stevige blaam voor de organisatie ook al omdat ik niet de enige atleet was die verkeerd liep. Jammer want ik had graag gewonnen! Winnaar Arno Lambrecht liep wel juist en dat is uiteraard zijn verdienste, ik wens hem dan ook een welgemeende proficiat!

Ikzelf tel alvast af naar de echte start van het triatlonseizoen in mei. De honger is groot, zeer groot zelfs. Hopelijk kan ik dan zonder parcoursvergissingen mijn progressie laten zien !

Solide basis

Pieter Vanhee 5 months 1 week ago

Solide. Het is niet alleen typerend voor de las- en constructiewerken die clubsponsor Vuylsteke constructie en onderhoud aflevert; het beschrijft ook perfect hoe m’n conditionele basis voor het komende triatlonseizoen eruitziet. Niets gaat vanzelf natuurlijk maar als je al eens kan terugblikken op een duursportverleden van ruim twee decennia, heb je wel al wat in je rugzak steken. Natuurlijk is elk jaar anders en zal ik nóg heel wat specifiek labeur moeten verrichten; met de bijhorende uitdagingen om de puzzel met werk en gezin mooi in elkaar te laten vallen. De weloverwogen keuze om ondanks alleen maar positieve ervaringen met externe coaching – die ik op eenvoudig verzoek met plezier verder toelicht – de touwtjes weer volledig in eigen handen te nemen, kadert daarin en stelt me voor extra uitdagingen. Maar hopelijk tegelijk weer voor waardevolle nieuwe inzichten. En net daarom ben ik deze sportieve hobby blijven beoefenen. Waarschijnlijk te weinig competitief om altijd de beste te willen zijn maar wel gretig genoeg om mezelf tegen m’n limieten aan te duwen en uit fouten te leren. Laat dit evenwel geen voorbeeld zijn voor beginnende sportbeoefenaars. Voor hen is een degelijke sportieve begeleiding (en medische opvolging) een absolute must. Pulso-Preventielab houdt ook daarom onder meer bij de Izegemse Triatlon Club de vinger aan de pols.
Gesterkt door de solide basis van deze club en het gezelschap binnen het kransje van atleten dat de clubkleuren extra mag uitdragen, voel ik me prima. Laten we er een mooi sportseizoen van maken! 

BK crossduathlon Retie

Niki Devoldere 5 months 1 week ago
11 March 2018 Onverwacht brons

Zondag stond het BK crossduathlon in Retie op het programma. Hoewel ik wel veel crossduathlons doe, had ik van deze wedstrijd absoluut geen doel gemaakt en ik verwachtte er dan ook niks van. Vorige week verloren ik nog een belangrijke week trainingsarbeid door een klein griepje en aangezien ik nu absoluut alles op die combi moet zetten van Grand-Halleux, waar ik een trailrun heb van 45km op 31/03 en dan ook nog de LCMT, waar ik ook 66km moet lopen op 4 dagen begin mei, moet ik al mijn energie steken in het uitbouwen van mijn loopkilometers.

Update enkelblessure: +3maand

Jan Goddaer 5 months 1 week ago
Hier een korte update van hoe het na 3 maand met mijn enkel is gesteld. Door de aanhoudende pijn en heel beperkte progressie had ik in overleg met de kinesist beslist om een MRI-scan te laten nemen.
 
Op 6 maart stond een consult met de enkelspecialist gepland. Op basis van de MRI-scan werd botoedeem, een gescheurde enkelband en vocht in de enkel vastgesteld. Dit verklaart de blijvende bewegingsbeperking, de pijn bij het lopen en de trage progressie.
 
De prognose is gelukkig positief. De enkel komt goed maar het zal tijd vragen, veel tijd. De pijn kan 6 maand tot 1 jaar lang aanhouden. Belangrijk bij een botoedeem is dat je nooit door de pijn heen mag trainen. Iets wat ik tot op heden wel deed. Concreet betekent dit dat lopen best vervangen wordt door trainen op de crosstrainer. Zwemmen en fietsen is geen probleem en kan ik naar hartenlust doen. Het volgend consult staat in juni, exact 3 maand later, gepland.
 
De focus gaat nu vooral naar mountainbiken. Het wordt opbouwen naar de LCMT.
Joehaa!
 
C U later!!!

Pages