Onze bloggende atleten

Duatlon Almere - 4 juni 16

Koen Gheysens 2 years 4 months ago
Resultaat 03:08:58, plaats 26/67, plaats 14/45 M40

Run 1 (10 km): 00:40:39 (28)
Trans 1: 00:01:13
Bike (60 km): 01:42:36 (35)
Trans 2: 00:01:04
Run 2 (10 km): 00:43:29 20)

Afgezien tijdens fietsen, tevreden met laatste run.

Hoop

Mieks vertellinkjes 2 years 4 months ago
Miek, de hoopgeefster. Hilarisch. En toch is het wel een beetje werkelijkheid. Immers, op elke wedstrijd en op elke training is er wel iemand die zich aan me optrekt. Ik verklaar me nader.Vorig jaar sloot ik me aan bij een triatlonclub. Als starter uiteraard. Kreeg ik door dat lidmaatschap toch wel niet de mooiste clubkleding van het land zeker? Met in koeien van letters: TriatlonTeam Roeselare. Een trisuit (Je zwemt, fietst en loopt op wedstrijd in dit tenuetje). Zwart en lichtblauw. Mooi hoor. Al slankt die bleekblauwe band op de buik wel niet echt af. Dito fiets- en looptruitje en een koersbroek. En allemaal voorzien van die fraaie clubnaam: TriatlonTeam Roeselare.Zalig. Soms toch. In de fitnessclub kreeg ik deze winter goedkeurende knikken van respect. Zo van, “wow, jij doet triatlons”. Op een spinningfiets draai je je knop zo hard of zo licht als je zelf maar wil; Je moet al een kenner zijn om te zien op welke snelheid de loopband staat; Ook topatleten hebben in de winter vaak een laagje vet; En niemand die weet dat mijn triatlons zich (nog maar) beperken tot achtskes (ochotochiere). Ja, op zo'n dagen voel ik me best trots in m’n triatlon outfit.Op training is dat soms wel een beetje anders. De eerste 20 minuten van de looptraining (de opwarming dus) putten me al zodanig uit dat ik elke keer uitkijk naar de rek en strek oefeningen die er op volgen. Zit ik daar te hijgen en te puffen en dan moet de echte training nog beginnen. Ja, de dinsdagen zijn elke keer weer een confrontatie. En de donderdagen en de zaterdagen en de zondagen. Maar toch. Goed bezig. Of toch ook een beetje niet. Ik teken immers niet elke training present, mea culpa.Maar tegelijk toch weer helemaal. Dat goed bezig. Als hoopgeefster. Voor al die andere sportievelingen. Die me moegetjoold* en soms nog bek-affer dan ik, voorbij lopen of fietsen. In gedachten hoor ik hun gejuich. Ik zie het aan hun doen. Ze rechten hun rug. Ze gaan net dat beetje sneller. Zo van: “joepie, ik heb net een triatleet ingehaald!” (of “als die dat kan, dan ik zeker!” Da’s ook mogelijk. Ik ben geen helderziende.)Zo maak ik elke training en elke wedstrijd wel iemand eventjes blij. Geef ik er een paar hoop. OK, vele paartjes. Een paar tientallen paartjes, is misschien correcter. Op wedstrijd, zowat iedereen die na mij gestart is, om helemaal precies te zijn.Een andere mens zou hier wakker van liggen. Zou niet in mijn schoenen willen staan en al zeker niet op mijn positie willen finishen. Mij maakt het wél een beetje vrolijk. De gedachte iemand moed te hebben gegeven, een sprietje hoop, iemand dat ietsiepietsie sterker te hebben gemaakt. En kortstondig blij. Toegegeven, het is vergezocht. Een beetje bie t'hoar getrokken*. Misschien een heel klein ieniemienie beetje overdreven. Maar ‘t zou wel mooi zijn, niet?Al kan hun gedachte natuurlijk ook zijn: “kijk naar dedie. Die heeft toch wel het verkeerde boyke* aan, de tjaffelare*.”Ook hilarisch.*Niet-West-Vlamingen zie: https://sites.google.com/site/tieltswoordenboek/woordenboek/ van de werkwoorden: tjollen (sukkelen) en tjaffelen (moeilijk gaan) en nen boy als in pullover/truitje.

Het Fenomeen Ilse Geldhof !!

Kurt en Thomas Jurgens 2 years 4 months ago

Heel lang geleden, maar nu toch nog eens een update wegens uitzonderlijke prestatie.

 

Kort over Thomas, Thomas heeft vorig jaar een zeer goed seizoen gemaakt, ondanks zijn zeer gebrekkige voorbereiding, wegens altijd op oefening en/of wacht in Brussel wegens terreurdreiging 3of4. Hij heeft toch enkele mooie overwinningen gepakt (oa. Antwerpen/Benicasim, enz..) Dit jaar is hij dan veranderd van job, van het leger (karpatten) naar Sport/triatlonwinkel Vedette Sport, om zo ook meer en gestructureerder te kunnen trainen. Jammer genoeg heeft een spierscheur hem nu al 8 weken buiten spel gezet, zwemmen en fietsen zijn wel al heel goed. Momenteel mag hij terug starten met looptrainingen en hopelijk kan hij nog sterk terugkeren in het 2de deel vh seizoen. Talent drijft immers, altijd boven !!!!


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar waarvoor ik deze blog schrijf is het fenomeen Ilse Geldhof,

 

Op haar 43ste is ze momenteel sterker dan ooit.

Vorig seizoen heeft ze alle duatlons gewonnen in Belgie, alsook 9 stratenlopen.

Maar plots, in november vorig jaar, stak een kniekwetsuur op, na vele consultaties en onderzoeken volgde het verdict, nl. Lopersknie oftewel, Iliotibiaal frictiesyndroom (ITB.)

Van de ene naar de andere specialist en vele informatie verder, hebben we beslist om geen operatie te laten plaatsvinden, maar via dokter Maroy (fysiotherapeut) de kwetsuur proberen te behandelen via ESWT. (Electrische Shock Wave Therapie). 3 pijnlijke behandelingen verder, kon de revalidatie geleidelijk aan starten. Samen met Sport Kinésist, Dieter Devos, heeft Ilse wekenlang gewerkt , dagdagelijks oefeningen - behandelingen - urenlang -gedreven gedaan wat Dieter vroeg of aanbeveelde. Stap voor stap terug beginnen lopen (bijna start to run), geleidelijk aan opgebouwd, zonder één stapje over te slaan. Altijd lopen op de piste (snel en niet te lang, enkel de kerntrainingen ). Toen weken later ze haar éérste wedstrijd terug kon doen wist ik al dat, als haar knie het ging houden , ze sneller zou lopen dan ooit!!!!

Inderdaad wedstrijdje na wedstrijdje en training na training (heel intensief snelheid/weerstand) zag ik haar niveau nog stijgen. Na de Paasstage in Benicasim waar ook haar fietsen (dus ook algemene uithouding) op punt kwam, konden we het beste verhopen. Maar nog altijd gepaard gaande met 3 wekelijks bezoekjes aan de Kiné en de bijhorende oefeningen (iedere dag thuis) was het nog altijd bang afwachten dat de pijn niet terug zou kwam.

Nu einde mei kan ik zeggen dat de knie het uitstekend houd en de inspanningen die Ilse zich getroost heeft, hun vruchten hebben afgeworpen.  Relultaat ; 3 duatlons in Belgie gewonnen met sprekend gemak en overwicht. 4 stratenlopen gelopen en ook gewonnen , allemaal korte wedstrijden in functie van standhouden knie en snelheid. Resultaat is dat Ilse nu een snelheid kan lopen boven de 17,4km/h gedurende haar wedstrijden.

Het hoogtepunt van het voorjaar kwam echter van haar enige GP. in Frankrijk met haar club (Les Tritons Meldois, Meaux) in Gravelines. Tegen de verzamelde wereldtop werd ze daar op de Sprintduatlon in dit internationale topgezelschap fantastisch knap 2 de . Indrukwekkende prestatie en meteen goed voor rechtstreekse selectie voor het WK. duatlon in Aviles (Spanje) via de VTDL.

Dus door haar, doorgedreven karaktervolle inspanningen om haar kwetsuur op te lossen ,heeft ze er voor gezorgd, dat ze nu op haar 43ste, sneller is dan ooit en ons land kan/mag vertegenwoordigen op het WK. in Aviles. (04 juni 2016)

Ik kan gewoonweg niets anders zeggen dan Chappeau , aan deze enorm doorgedreven inspanningen, die ze dag na dag wekenlang heeft volgehouden, zowel trainingen als oefeningen als kiné-bezoekjes als gezond leven.

De inzet, het karakter, het doorzettingsvermogen, het professionalisme, de bezetenheid, de opofferingen en het plezier dat Ilse uitstraalt in haar sport is, en moet, een voorbeeld zijn voor velen(allen) !!!

 

Veel succes op het WK daar in Aviles, ik zal uw éérste en beste supporter zijn.


Scott en ik door Dries Busselot

Yeray Luxem 2 years 4 months ago
Tags: Standard

Als we ooit echt in de problemen komen hebben we mannen met baarden nodig! BAARDEN! Heeft deze kerel slechts een paar weken per jaar een moustache. *zucht* Gelukkig vindt zijn Leen dat sexy. Toch een gelukkige!

Yeray Luxem - Merksem(B) - 6 januari 1986 – Sportclubadviseur stad Antwerpen

DISCIPLINE: Crosstriatlon (bekend al dan niet onder Xterra-label)

PALMARES: ….waslijst…. met als belangrijkste: 7e WK crosstriatlon 2015 *dat is dus in het verre Hawaii, om je tussen al die strooien rokjes nog te kunnen concentreren en 7e te worden. Fieuw!!!*

DOEL 2016: 
- 11.06.2016: XTERRA Belgium(Namur)
- 24.07.2016: Nisraman(Nisramont)
- 6.08.2016: XTERRA Polen(Krakau)

SCOTT ATLEET SINDS: 2009

SPONSORING: shoes (& bikes & accessoires) en dat allemaal gesponsord door het budget “bike”. Wat een goedkope vogel voor het running departement!

WAT JE MOET WETEN: De eerste (en enige?) bescheiden atleet uit Antwerpen. We vonden hem in 2009 en staan hem niet meer af!

SCOTT-BAROMETER: Al sinds 2009 zo gek van jullie geliefkoosde Zwitserse merk dat hij ongetwijfeld slaapt in een gepersonalizeerde SCOTT-pyama en later ook z’n doodskist ongetwijfeld laat pimpen met het logo! Kortom: super loyaal en een trouwe soldaat. Helaas dus geen met een baard waar we mee naar de oorlog kunnen…

Tags: Scott partner bikes shops DriesBusselot EddieDeWit

IRONMAN Lanzarote - Onvergetelijke 25e editie

Kris Van Echelpoel 2 years 4 months ago
Zaterdag 21 mei 4u 's ochtends. In het restaurant van Club La Santa troffen we enkel wat verdwaasde triatleten aan die proberen nog de nodige koolhydraten binnen te spelen. Zowel bij mezelf als bij clubmakker Pit ging het ontbijt nog vrij vloeiend binnen en samen met onze supporters vertrokken we rond 4u30 naar Puerto del Carmen voor de start van de 25e IRONMAN Lanzarote.. 
De voorbereidingen in de wisselzone liepen prima. Drinkbussen in de wisselzakken gestoken, de fiets klaargemaakt en nog even de gebruikelijke sanitaire stop gemaakt. Dit jaar heb ik dus geen ventielen afgeschoten of chip kwijt gespeeld, hopelijk een goed teken voor de rest van de dag. Het was nog betrekkelijk fris en ook de wind stak al lichtjes op, doch niet zo erg als vorig jaar. Om 6u45 nam ik plaats in de All World Athlete zone vooraan het strand. Ik sloeg nog een praatje met Johan en zette me dan wijselijk langs de uiterste buitenkant, om bij de start niet overlopen te worden door de massa achter mij.
Vorig jaar kwam ik misselijk uit het water na een ware boksmatch en ik verwachte me vandaag aan hetzelfde wasmachine-effect. Ik besloot dan ook liever wat extra meters te maken dan geradbraakt uit het water te moeten komen. De eerste halve ronde lukte dat prima, tot ik aan de verste boei toch iets te veel in de massa terecht kwam. Overal vlogen armen en benen in het rond en ik maakte me zo snel mogelijk uit de voeten. Na het eerste rondje van 1900m had ik 36min gezwommen. Niet super maar het gevoel was nog OK. De tweede ronde was iets minder hectisch en ik kon toch al enkele honderden meters vrij zwemmen. Uiteindelijk verliet ik het water na 1u13 op een al bij al povere 943e plaats. Maar ik had nog niet al te veel energie verspeeld, in tegenstelling tot vele anderen. En iedereen had wel wat mindere zwemtijden in de massa.
De wissel verliep vlot. Het zonnetje was al flink beginnen schijnen ondertussen en dankzij de vele vrijwilligers werden alle atleten voorzien van voldoende zonnecrème. Na 1u23 wedstrijd zat ik op de fiets. Pit zou een dikke 20 minuten later volgen.
De eerste kilometers verliepen goed. Ik haalde vele atleten in, zoals vorig jaar, maar had nog niet echt een supergevoel. Nochtans gingen de klimmen naar Yaiza en Timanfaya prima en ook richting El Golfo flirtte ik met de 60km/u wind in de rug. Na 60km zag ik de supporters een eerste keer in La Vegueta. Daarna begon het naar mijn gevoel beter te draaien. Ik bevond me ook in goed Noord-Kempisch gezelschap. Toen ik de supporters na 90km terug passeerde vlak voor Teguise, fietste ik samen met Marc. Raf riep me langs de kant ook toe dat 'snorreke' slechts 2 minuten voor ons reed. Hij bedoelde Frank van het BeFast-team. Samen met Marc kwam ik enkele kilometers later bij Frank, en op de klim naar Mirador de Haria haalde ik ook René in, die sterk had gezwommen maar gehavend was door een voet- en beenblessure. Ongelofelijk na 4 uur wedstrijd op slechts honderden meter uit elkaar te zitten met 4 bekende en geroutineerde streekgenoten. Ik was dus best competitief tot dus ver.
Ik wisselde voor de afdaling naar Haria mijn drinkbussen aan de persoonlijke bevoorrading (Frank kwam me daar terug voorbij) en reed een goede afdaling en aansluitende klim richting Mirador del Rio. Na 120km zaten de allerzwaarste stukken erop. Ik was ook al meer dan 200 plaatsen opgeschoven in de rangschikking ondertussen, en dit vooral tijdens de beklimmingen. De afdaling naar Arrieta ging goed en ik bereidde me voor op de laatste zware hindernis rond km 140, de befaamde combinatie Tahiche - Nazareth. Eerst 2km bergop vol wind in het gezicht, en dan een stuk van 5km op een verschrikkelijk stuk 'asfalt'. Langs de kant van de weg zag ik mensen met lekke banden, drinkbussen en zelfs ganse afgebroken zadelrekjes. Tijdens het inhalen van andere atleten was ik ook wat bang om van de 'best bereidbare' weg af te wijken maar de Quintana Roo hield stand in zijn IRONMAN-doop. Groot was dan ook de opluchting toen ik terug op het goede asfalt kwam.
De laatste 30km voelde ik hoe de zon ondertussen aan het branden was. Vooral in de stukken wind mee was de hitte reeds zeer intens. Ik had totaal geen idee in welke toestand ik de marathon zou gaan aanvatten. Ik had al veel energie verbruikt en de warmte was veel nadrukkelijker aanwezig dan de voorbije week. Het goede nieuws was wel dat ik ruim voldoende vocht had opgenomen gezien de 2-3 plaspauzes sinds de start. Ik schakelde wel met opzet een tempo lager, Marc was ondertussen nog terug gepasseerd en zou met een kleine 10 minuten voorsprong aan de marathon beginnen. Ik nam deze keer de laatste afdaling met iets minder risico dan vorig jaar en kwam deze keer veilig en wel terug in de wisselzone na 6u22 fietsen. Voor mij zag ik Frank ook nog net de wisselzone binnenrijden. We zaten dus nog allemaal dicht bij elkaar. Ik was tijdens het fietsen wel goed opgerukt van de 943e naar de 562e plaats.
In de wisselzone nam ik terug de tijd om even het toilet te bezoeken en me nadien goed te laten insmeren met zonnecrème. Mijn pakje zag door het vele zoutverlies in de hitte al serieus wit. Ik hoopte dat dit me niet te veel problemen zou bezorgen.
Ik begon de marathon met een wonderbaarlijk goed gevoel. Kevin, Raf en Sanne juichten me toe en Vanessa bezorgde me aan de persoonlijke bevoorrading na 1km nog de nodige gellekes. Ik liep de eerste 15km constant een tempo boven de 12km/u waarbij ik enkel aan de bevoorradingen voldoende tijd nam om te drinken. Ik haalde Marc en Frank terug in voor het keerpunt achter de luchthaven en zat nog heel goed. Op de terugweg passeerde ik Pit in zijn zeer soepele tred. Hij was met een 8tal km achterstand aan de marathon begonnen. Na 21km kwam ik terug in Puerto del Carmen bij de supporters. Ik kreeg op dat moment echter een serieuze dip. Zowel benen als conditie voelden nog goed maar ik kon me even nog moeilijk voortbewegen en voedsel opnemen.
Het tweede rondje (11km) werd zo een zware dobber. Ik wisselde stukken (traag) lopen af met wandelen en kon niet thuis brengen wat er echt aan de hand was. Toen ik terug bij de persoonlijke bevoorrading had Vanessa echter mijn redmiddel gevonden, zoute chips! Door de onvoorziene hitte was immers zoutverlies het grootste (en enige) probleem gebleken. Ik nam enkele stukjes chips mee en kwam er helemaal door. De spieren lieten me na het dipje niet meer toe om nog veel gas te geven maar ik kon opnieuw blijven lopen aan 10km/u en vooral genieten van mijn laatste rondje. Ik kwam René nog tegen die ondanks zijn blessures toch weer knap zou finishen. Na enkele malen haasje-over zou Frank uiteindelijk 2 minuten voor me finishen. Op de tonen van 'Yesterday' van The Beatles op een lokaal terras begon ik aan mijn laatste 4km. Een kilometer verder hoorde ik plots nog een bekende stem achter me. Marc was er ook helemaal terug doorgekomen en we waren samen op weg naar de finish. Marc liet uiteindelijk een gaatje vallen zodat we allebei een mooie finishfoto konden versieren. Na een marathon van 4u18 kwam ik in prima toestand aan in een nieuw persoonlijk record in Lanzarote (12u13:39). Ik had nog 15 plaatsjes extra goedgemaakt en kwam aan als 547e overall. Een half uur later kwam ook debutant Pit supertevreden over de finish.
Het was uiteindelijk mijn 5e 'volledige afstand' finish en de tweede waarbij ik voelde dat ik echt competitief was en niet uitsluitend tegen mezelf heb zitten vechten. Ik schat mijn prestatie hier zeker hoger in dan zelfs mijn 10u38 in Klagenfurt in 2014, ook al was de race daar perfect en verloor ik nu toch een dikke 20 minuten door het zoutprobleempje. Lanzarote blijft een verschrikkelijk zware maar waanzinnig mooie wedstrijd. We hadden te maken met veel wind, hoogtemeters en een enorme hitte die pas zaterdag zelf was komen opsteken. Ik heb enkel een zoutdipje moeten trotseren op weg naar de finish en beschikte voor de rest over een superconditie en sterke benen. Ik was ook veel frisser na de finish dan vorige wedstrijden en recupereerde een pak sneller. En ik was ook binnen uitstekend gezelschap aangekomen.
Ik ben ook heel content van het feit dat ik begin dit jaar ben overgeschakeld naar Herbalife voor een aantal aspecten van mijn (sport)voeding. Met de voedingsshakes als aanvullende maaltijden, ben ik een dikke 5kg lichter kunnen starten in Lanzarote. In trainingen en wedstrijden gebruik ik nu ook de Prolong en Hydrate producten die mijn electrolyten en energieniveau goed op peil houden, zonder dat ik massa's repen moet eten. De enige 'fout' die ik deze keer heb gemaakt, was dus het niet voorzien van extra zouten bovenop de sportdrank tegen de hitte. De dagen voordien was het nooit echt heet geweest en vaak bewolkt dus het was niet in me opgekomen om me extra te wapenen tegen de warmte. Als het in Vichy warm wordt, ga ik toch terug overschakelen op het gelijknamige water met extra zouten om mijn sportdrank in op te lossen.
Mission accomplished met misschien wel het beste gevoel ooit achteraf. de wedstrijd liep uiteindelijk prima en ik heb de laatste maanden ook veel ontspannender getraind, zonder me te veel druk op te leggen. Alle test-wedstrijdjes bevestigden ook de goede conditie en mentale toestand. Dit alles samen geeft me de zin om er nog eens tegen aan te gaan richting Vichy. Als we daar allemaal in orde zijn, wordt het een spannend onderonsje met Mirco en Erik. En ik weet ook dat ik niet enkel tijdens het fietsen, maar ook bij het lopen nog het verschil kan maken, zolang ik geen foutjes maak en de omstandigheden goed inschat. I'm back!

Dward door de Zilten - 25 mei 16

Koen Gheysens 2 years 4 months ago
Op één of andere manier heb ik een goede band met deze loopwedstrijd. Steeds loop ik hier een mooie tijd.

Resultaat 13,8 km: 00:53:39, plaats 38/418. Gemiddelde loopsnelheid: 15.4 km/h, nog nooit liep ik zo vlug.
Dik tevreden. Dank aan Didier Meyfroot voor het haaswerk.

Ook Stan en Miel deden het voortreffelijk op de 3.5 km. Trotse papa en mama.

Stan: 00:14:25, plaats 38/323, 14,6 km/h
Miel: 00:16:41, plaats 95/323, 12,6 km/h

BK-PLOEGEN & EFC-ITC CLUBKAMPIOENSCHAP

Stan Vandendriessche 2 years 5 months ago

Na een lange winter eindelijk tijd om het seizoen op gang te trekken.

Na een winter waarin ik mij wist te plaatsen voor het EK triatlon in Lissabon, was ik blij om weer te mogen racen.

 

BK PLOEGEN

Ik kan geslaagd terugblikken op het BK ploegen te Doornik. In het zwemmen bleven we mooi in team bij elkaar, op enkele misverstandjes met boeien na dan. Na een collectief vlotte wissel sprongen we op de fiets en begon de race voor mij pas echt. De eerste ronde werd er in het fietsen direct duchtig de pees op gelegd. Mij tussen “mijne kader plooien en duwen” was de enige mogelijke oplossing na het verliezen van 2 van onze teamgenoten. We gingen door met 5 en bleven een hoog tempo ontwikkelen. Na wat problemen met de fietsen in het rek te plaatsen gingen we van start in de brandende middagzon voor de afsluitende 5km lopen. We ontwikkelden een vlot tempo en moesten na 1 ronde de penaltybox binnen. Hier verloren we te veel tijd door onduidelijke markeringen van de box. In de laatste van 2 loopronden werden we ingehaald door het het team van SMO. We klampten aan en bleven de laatste halve ronde in hun spoor. Een 6e plaats voor EFC-ITC is zeker naar de verwachtingen. Daarom dan ook een tevreden terugblik op de  wedstrijd

EFC-ITC CLUBKAMPIOENSCHAP

In een periode van harde trainingen ter voorbereiding van het Europees kamioenschap triatlon, had ik een zeer geslaagd clubkampioenschap. Op maandagochtend stond het zwemmen gepland. Hierbij haalde ik een mooie 5’19” over de 500m en nam ik een virtueel minuutje voorsprong op de dichtste concurrentie.

In de namiddag zou de ontknoping plaatsvinden aan “de Mol” in Izegem. De strijd zou worden gevoerd over 22,7km fietsen (niet-stayer) en 4,8km lopen. Niet goed wetende hoe goed de benen waren, ging ik de eerste van 4 fietsronden toch hard van start. Na 1 ronde werd ik vergezeld door onze eigen Belgisch kampioen duatlon Jeugd A Rémi. Samen gingen we op jacht om trainer Wouter Timmerman in te halen. Na ongeveer 3 ronden slaagden we erin om hem met de nodige flair te passeren, waarna hij ons groepje vervolledigde. Even later passeerde een ontketende Hannes Cool ons met razende vaart. De laatste ronde lieten Rémi en Wouter mij het vuile werk opknappen en namen geen enkele keer meer over.

 

Het zou een strijd worden tussen Rémi en mij in het lopen. De eerste ronde liet Rémi mij serieus naar adem happen door het hoge tempo. Na de 1e ronde nam ik over en trok het tempo omhoog. Het eindigde in een serieuze sprint waarin ik net de bovenhand haalde en de 2e plaats kon vastleggen na een beresterke Hannes Cool.

 

Nu richt ik mij volledig op het EK triatlon aanstaande zaterdag!

 

Bij deze ook de primeur van onze aftermovie over onze stage in Leuven.

Enjoy folks.

 

Groeten Stan

 

 

 

 

Grensloop Menen - 20 mei 16

Koen Gheysens 2 years 5 months ago
Resultaat: 00:38:36, plaats 54/371, 15 km/h

IRONMAN Lanzarote 21/mei - Voorbeschouwing

Kris Van Echelpoel 2 years 5 months ago
Na een 1105e en een 637e plaats zijn we voor de derde keer naar Lanzarote afgezakt met als ambitie een top500 plaats op de ruim 2000 ingeschreven deelnemers. En deze keer hebben we zelfs een clubgenoot gevonden die het aandurft om mee aan te beginnen, zelfs voor zijn allereerste volledige triatlon.

De IRONMAN van Lanzarote belooft immers zijn reputatie weer alle eer aan te doen. 3800m zwemmen, 180,2km fietsen en 42,2km lopen met meer dan 2500 hoogtemeters in het fietsparcours, een temperatuur rond de 26 graden en niet te vergeten 5 beaufort noordenwind. Tijdens onze verkenningstochten werd nogmaals duidelijk dat vooral dit laatste menig fietser tot de waanzin drijft. Je moet hier echt een keer geweest zijn in deze periode om te weten wat een windje op Lanzarote betekent ...

Alles is tot hiertoe goed verlopen. Gezellige fietstochtjes met ons reisgezelschap, een beetje gelopen en gezwommen. De fietsen zijn vandaag al in orde gemaakt en straks gaan we nog naar de race briefing en even de wetsuit inzwemmen.

Voor de mensen die zaterdag willen volgen, volgen hieronder de opties. Ik heb nummer 304, Peter 348, we starten zaterdag om 7u Canarische tijd = 8u in België.


Peter en ikzelf na de registratie woensdag

Ardennes Trophy La Reid 16/05/2016

Sam Willems 2 years 5 months ago
Op Pinkstermaandag zakte ik met mister Marsman af naar de Col Du Maquisard in het Waalse Theux om de 50 km "marathon" af te werken. Een dikke 300 renn

Pages