Onze bloggende atleten

Beach XL Oostende

Niki Devoldere 6 months 3 weeks ago
29 September 2018

Het is lang geleden dat ik hier nog eens een bericht neer schreef. Begin augustus, tijdens mijn deelname aan de AinTriMan in de Franse Jura, een aanrader trouwens, moest ik al opgeven door kettingbreuk. Op maandag viel daar dan op vakantie ook nog mijn auto in panne, waardoor ik met mijn gezin niet alleen nog een helse week vakantie doormaakte, maar ook in totaal één maand mijn auto én fietsen moest achterlaten. De zin en motivatie om te trainen was in deze miserie helemaal weg.

Sandman Race Duathlon Light: i will prepare and someday my day will come...

Jan Goddaer 6 months 3 weeks ago
We keren met de teletijdmachine van professor Barabas 372 dagen terug in de tijd, en staan op 23 september 2017 voor het eerst aan de start van een crossduathlon in het zand, de Sandman Race in De Panne. En dat ook voor het eerst onder de vlag van Team Bikesensation. De stralende zon, de zeebries en het zeegeruis zorgden voor een echt vakantiegevoel en een uniek kader voor deze wedstrijd. Als ik toen ook nog eens mocht zegevieren, was ik direct verkocht aan deze wedstrijd.

Vandaag een jaar later, sta ik er opnieuw. Deze wil ik voor geen geld missen. En hoe ze het doen is me een raadsel maar ook vandaag is het terug een stralende dag in de Panne! Na de gebruikelijke verkenning maak ik me klaar voor de wedstrijd, begeef me richting wisselzone en ga wat loslopen.

Ik raak aan de praat met een van de deelnemers. En niet zomaar iemand blijkt. Marnix Goegebeur, ondertussen 56 jaar, was een echte topatleet en schitterde op de marathon met een besttijd van 2u13. Een heel aimabele persoon. De vliegt voorbij en al snel wordt de wedstrijd in gang geschoten. Mijn doel is winst bij de H40.

Ik start vrij rustig en loop aanvankelijk rond de 15de plaats op 25 deelnemers. Al snel maak ik enkele plaatsen goed. Ik taxeer de concurrenten en zie niet direct een veteraan. Tot ik op het einde van de eerste run van 2,5 km word voorbij gezoefd door een veteraan. Ik kan amper aanpikken. Dat wordt ‘arbeiten’.

Ik wissel als 5de en 2de H40. Op de MTB moet het dan maar gebeuren, want als loper voel ik me toch de mindere van de eerste H40, een zekere Patrick Verstraete. Ik wissel vlot als 4de en kan al een verschil maken met Patrick. Ik rij tot bij Gianni Vanhooren en de verstandhouding is direct top. Elk om beurt draaien we de gaskraan open. Het verschil wordt groter al komt Lieven Van Bever, ook een veteraan, toch opzetten. Dus blijven gaan! Ik maak bij het ingaan van de tweede ronde wat stuurfouten waardoor ik steeds op achtervolgen ben aangewezen. Ik wissel als 4de overall en 1ste H40.

Na de wissel kan ik snel naar Gianni lopen. Nog eens handjes schudden en dan elk zijn tempo. Ik neem steeds meer afstand. Wanneer we richting de Romeinse vlakte lopen stuurt een seingever me een andere kant op. Verward stop ik. Dit klopt niet. Ik loop toch richting de Romeinse vlakte, zoals in de briefing werd vermeld. Ik verlies kostbare tijd en moet opnieuw mijn voorsprong uitdiepen. In de duinen is het harken. Toch kan ik op Gianni uitlopen. Eens uit de Romeinse vlakte consolideer ik. Mijn derde plaats is binnen en de winst bij de H40 een feit.

Ik nader de finishboog en word als winnaar aangekondigd door Hans Cleemput, de speaker van dienst! Hoe kan dit? Blijkbaar hebben de nummers 1 en 2 het parcours niet gevolgd en zijn ze gediskwalificeerd. Dat is balen voor hen. Maar zoals het reglement het zegt, dient de atleet zelf het parcours te verkennen en is hij zelf verantwoordelijk bij verkeerd lopen.

Hier een les: by failing to prepare, you’re preparing to fail...

Dus totaal onverwacht opnieuw zoals vorig jaar feest: 1ste overall en 1ste H40!

BARCELONA .... Llevamos

Norbert Hallemeersch 6 months 3 weeks ago
We komen er aan ! Twijfels zijn weg voet best in orde ... kan pijnloos lopen, echter niet de 2/2.30 uur lopen gedaan maar moeilijk gaat ook ... taperw

Lees verder...

Reageer...

Verstandig gokken

Kasper Lagae 6 months 4 weeks ago

Damme, 3 de keer goede keer?
Een wedstrijd die mij ligt.
2 km zwemmen 90 km fietsen op mooie lange rechte stukken en vooral een eerlijk fietsparkoers.
Het lopen was vrij simpel heen en terug langs het water, mentaal zwaar en lastig.

Om 10u30 gingen we normaal van start.
De start werd uitgesteld tot ergens 11u. Reden auto in het water.
Damme kon rekenen op enkele mooie namen. Allegaert (de betere fietser bij uitstek), Odeyne (de omgeschoolde duatleet en betere loper) en Thien (3 keer een deelname in Hawai) dan kan je ook wel iets denk ik. Oud winnaar Lucky Berlage stond ook aan de start

Ik had een scenario in gedachten. Een minuut of 3 nemen in het zwemmen. Vol rijden op de fiets tot de betere mannen bij mij komen en zien hoe het lichaam reageert. De halve marathon onder 1u20 lopen en je doet mee voor de prijzen.
Simpel … toch!

Na het startschot heb ik een 100 tal meter nodig om me los te zwemmen. Ik ga vol tot aan de eerste boei (meestroom).
Aan het keerpunt merkte ik dat ik een mooie voorsprong heb, ik probeer nog eens te versnellen. Hoe meer ik pak in het zwemmen hoe comfortabeler tijdens de fietsproef.
Ik verliet de vaart als leider met 2 min voorsprong.

Bril, helm alle eten wegsteken en gooooooooo.
Ik vind meteen een ritme. Dit in tegenstelling tot veel andere wedstrijden.
Het gevoel zat goed, de benen goed. Na 30 km nog altijd leider en het gemiddelde stond op 42,3 dit ondanks de harde wind.

Ik kon goed blijven doorduwen. De extra kilometers en koersen werpten duidelijk hun vruchten af.
Want ik kampte het hele seizoen met te weinig fiets kilometers. Deze winter te weinig op de fiets gezeten. Goeie les.

Na 50 km halen Allegaert en Thien mij in. Ik laat die meteen rijden. Tempo te hoog voor mij.
Vanaf dan begonnen de benen vol te lopen. Ik verloor teveel op de 2 leiders.

Ik kwam na 90 km binnen en zie 40 gem op de teller. Niet slecht maar dit kan en moet gewoon beter.
Ik gokte en doe geen sokken aan (winst 30 sec.).
Ik kwam met een achterstand van 4’15 uit de wissel.

Meteen vond ik een aanvaardbaar tempo, ik zat op een tempo om de
21 km af te werken in 1u17. Perfect gewoon en ik voelde me fris.
Na 10,5 km hoor ik dat ik meer dan 3 min dicht liep op Allegaert en iets korter op de leider.
Na 13 km haal ik Allegaert in en laat die meteen ter plaatse. Iets wat hij ook deed met mij op de fiets.

De leidersplaats nemen ging moeilijk zijn.
De winnaar liep zo goed als hetzelfde tempo dan mij … In de achtergrond kwam Odeyne zeer snel en hard opzetten.
Ik kon mijn tempo goed onderhouden. Tot aan het bordje van km 17. Ik moet gas terug nemen en alles komt wat in slowmotion aan, beetje wazig en wat zwarte plekken voor mijn ogen.
Shit de klop van de hamer. Op dat moment snelde Odeyne mij voorbij. Aanpikken was geen optie … overleven naar de aankomst.
Gelukkig kon ik mijn 3 de plaats veilig stellen en mijn klopje overwinnen. Het tempo opdrijven was niet meer aan de orde.!
Ik kwam als 3 de binnen. Moe, leeg, voldaan en tevreden.
Geen winst maar terug podium.

Korte evaluatie.
Het fietsen is dit jaar niet bijster goed. Te weinig kilometers in de winter komen hard aan.
Maar goed een werkpunt.
Het lopen vlot steeds beter en beter nu de blessure van de baan is en onder controle is.

Groeten De Phil.
Dank aan de supporters.

Als de conditie goed is

Kasper Lagae 7 months 1 week ago

Niet op de planning. Wel veel zin in.
Ondanks de mindere trainingsweek na Izegem trok ik met veel ambitie richting Viersel.
Seutens, Strijk, prof atleet Aernouts aan de start.
Ik kon me terug meten met de beteren.

Om 10u30 van start voor 1500m.
Ik zwom goed en kwam als 5de uit het water. Een goeie wissel en de fiets op.

Er zat zeer veel wind en het parkoers was vrij simpel.
10km door en 10km terug langs het kanaal.
Ik raakte totaal niet in mijn fietsritme.
Op de tegenwind te groot draaien op de meewind draaide het vierkant …

Aernouts passeerde me … wow. Even onder de indruk. Uitpakken … 10 per uur sneller.
Maar goed. Het was 40 km afzien. Echt afzien.
Verdikke.

Eenmaal de loopschoenen aan en vond ik meteen een deftig tempo. Ik haspelde de 10km af in net geen 34 minuten.
Zeer tevreden over het lopen. Andermaal een mooi eindschot.
Ik werd 4de na Aernouts, Seutens en Strijk.
Ik kan tevreden terugblikken op Viersel.

Ondertussen bleef ik bezig met trainen en competitie.
Af en toe eens een koers meepikken, een loopwedstrijd. Deze me prikkels moeten me attent houden.
Ik won onlangs een koers en vorige zondag won ik de 14 km te Ieper.
Leuk voor de moraal en vooral bevestiging dat alles goed blijft vlotten.
Ook het lichaam pruttelt niet tegen

Morgen sta ik aan de start van de Halve van Damme.
Mijn eerste halve dit jaar. Na problemen met de scheenbenen ben ik volledig in orde en klaar voor de halve.
De concurrentie zal niet mals zijn maar ik bewijs dit seizoen dat ik mijn plaatsje verdien bij deze toppers.

Ik wil nogmaals Dieter Vercaigne en team bedanken voor de snelle en goeie behandeling van mijn schenen.
Zonder hen zat mijn seizoen er al op in juni.

MERCI.

Op naar morgen!
Race hard or go home!

juli-augustus

Sam Willems 7 months 1 week ago
Sportvrienden,Twee stevige sportmaanden gehad in juli en augustus, weinig wedstrijden veel training. In juli stond de strandloop van Sint-Idesbald op

Mooie Top 5 ranking in IRONMAN WALES

Diego Van Looy 7 months 1 week ago

Zondagochtend 9 september stond Diego voor de laatste lange afstandstriatlon dit seizoen aan de start van IronMan Wales. We waren nieuwsgierig naar wat de wedstrijd zou brengen zo amper 3 weken na de Embrun. Diego startte uiteraard niet met dezelfde frisheid maar des te meer met dezelfde gedrevenheid. Diego zelf hoopte uiteraard voor een top 3 maar een top 6 leek ons meer realistisch.
Het zwemgedeelte was in zee met een watertemperatuur die niet hoger was dan 16gr.
De wind was ook van de partij, wel tot 5 beaufort. Dat was niet niets.
Er stonden snelle zwemmers aan de start. Het was nog moeilijk voor Diego om aan te pikken en kwam daardoor al snel alleen te vallen wat hem ook wat tijd kostte. Al bij al toch geen slechte zwempartij gezien ieder wel een paar minuten langer heeft gezwommen. Het zwemmen werd afgelegd op 1u2min.
De overgang van zwemmen nr fietsen was wel speciaal… een anderhalve kilometer… Qua opwarming nr het fietsen toe kon dat wel tellen…

Als 198ste overall vertrok Diego op de fiets. Na ongeveer 105 km kwam Diego erdoor als 11de overall op 13 minuten van de top 5 en 20 minuten op de 2 leiders. Ook bij een 2de doortocht reedt hij 11de positie met eenzelfde achterstand in tijd. Het was duidelijk dat een top 3 er normaal niet meer zou inzitten en dat een top 5 nog zeer moeilijk zou worden. Het beloofde nog een lange zware wedstrijd te worden. Maar Diego is geen opgever en zijn sterkste onderdeel moest nog beginnen. Diego vertrok dus ook als 11de aan het lopen. Alweer een zwaar loopparcours van 4 rondes en  een totaal aan 560 hoogtemeters. In het eerste opgaan nam hij al beslag op de 10de plaats. Ook de 9de en 8ste plaats waren niet lang veilig. Halverwege de marathon kwam Diego erdoor op 1u22! Het was duidelijk dat hij er nog alles zou uithalen wat kon! Hij zag af maar wat toonde hij weer karakter. Bij het ingaan van de laatste loopronde en inmiddels al op plaats 6 was hij nog op 2 min 25 verwijderd van plaats 5 en 3 min op plaats 4.
Dat laatste was er echter teveel aan. Als 5de kwam hij over de finish en heeft daarbij alles wat hij nog in zich had letterlijk en figuurlijk eruit geperst. Hij wist te finishen in een fenomenale 2h49’00” en kwam nipt te kort voor een 4e plek en het Marathon loopparcours record. Wij en hijzelf zijn Supertrots met deze prestatie, amper 3 weken na Embrun!!
Er volgen nu een aantal weken van verdiende platte rust en een nieuwe periode van opbouw en training richting het nieuwe seizoen van 2019.
Proficiat en bedankt voor dit mooie seizoen Diego!

 

Results IRONMAN WALES :

  1. Matt Trautman ZAF
  2. Philip Graves GBR
  3. Rodriguez Inglesias Gustavo ESP
  4. Victor Del Corral ESP
  5. DIEGO VAN LOOY BEL
  6. Henry Irvine GBR
  7. Brian Fogarty GBR
  8. Sebastien Escola Fasseur FRA
  9. Fabian Rahn GER
  10. Trevor Wurtele CAN

Part 10 of the World tour: Wk Zofingen

Seppe Odeyn 7 months 2 weeks ago
Jaja jullie snappen het al:  Net zoals de 100000 ste aflevering van Blokken met bv’s, heb ik deel 10 van de world tour opgespaard om er een lange feestelijke editie van te maken. Maar als ik deze blog een beetje parallel laat lopen met mijn prestatie van het weekend zou hij na deze zin moeten stoppen, want na een uur zat het er voor mij al op daar in het Zwitserse Zofingen. Eén DNF is echter voldoende dus ik ga even doorbijten en toch het beste van deze blog maken.  Mensen lief hoe lang kan een jaar duren? Normaal vliegt dat voorbij maar na mijn zilver van vorig jaar op het wk en het toen verliezen van mijn werldtitel, was het de dagen aftellen tot mijn herkansing.
Hoe zeer mijn ironmans dit jaar mijn kalender innamen merkte ik toch dat ik na Tallinn even het zwemmen vergat en me volledig op het WK richtte. Ik vond ergens onderin een kast nog een serieuze tand om bij te steken en die specifieke Zofingen traingen te doen. Dat ging allemaal heel goed en maakte dat ik me enorm klaar voelde om de regenboogstrijd aan te gaan met iedereen. Ik kwam donderdag aan in Zwitserland en reed nog snel een lusje op het nieuwe parcours. Ondanks de uren in de auto ging dat enorm goed. Zo van die schaarse dagen dat je moet stoppen om je vermogensmeter te kalibreren omdat je moeilijk gelooft wat je op je scherm ziet. Dat je besluit niet naar het kleine blad te schakelen want het is nog maar 1 km bergop… De volgende dagen deed ik, bijgelovig als ik ben, alles hetzelfde als in die andere Zofingen jaren. Er was geen vuiltje aan de lucht toen ik zondag om 9u ’s ochtends aan de start stond.  ​Wat volgt is een uur wedstrijd tot het moment waarop ik besliste dat het genoeg was geweest en ik dus opgaf. Ik voelde na de start meteen dat het niet ging: dat ik geen adem had, dat ik de jongens niet kon volgen die ik anders wel volg en dat mijn benen al ongelooflijk veel zeer deden in de eerste afdaling maar ik bleef positief zoals mijn coach Stefaan me dat geleerd heeft, dat ik nog een lange dag te gaan had dat ik gewoon even in mijn ritme moest komen, maar het ging van kwaad naar erger ik zag af als de beesten en kwam bergop nietr vooruit en kon bergaf amper lopen door mijn verzuurde en verkrampte benen. Het gevoel dat je normaal hebt na een dagje Zofingen of een dagje hel maar niet na 10kilometer lopen.  ​Ik wisselde op 4 minuten van de kop. Maar bleef positief en geloven dat ik dat nog goed kon maken. Ik zat immers bij de Fin Rissanen die goed kon fietsen, in een triathlon zou ik tekenen voor maar 4 minuten achterstand. Mijn benen waren volledig kapot maar ik kon daar wel door trappen op de fiets, ik kon die pijn wel aan. Ik begon dan ook samen met de Fin aan een stukje achtervolgen. Ik dacht niet aan mijn benen maar gewoon aan snel fietsen. Ik had alle moeite van de wereld om de Fin te volgen en mijn benen deden nog meer pijn dan tijdens het lopen. Ik kreeg ze nog amper rond en moest ook de Fin laten rijden. Alleen kreeg ik mijn pedalen amper nog rond en mijn vermogensmeter moest niet gekalibreerd maar gedeletet worden. Ik passeerde aan mijn trouwe leden van team Odeyn en stopte redelijk ontmoedigend bij Stefaan. De man die zijn eigen wk 70.3 had laten schieten om mij en Miriam wereldkampioen te maken. Ik zei dat het niet ging dat mijn benen zo’n pijn deden. Maar vertrok toch maar terug omdat je nu eenmaal niet opgeeft. De eerste helling kwam eraan en al op de kilometers vals plat ervoor moest ik besluiten dat de pijn in mijn benen niet te harden was en dat waarschijnlijk niet eens boven zou geraken. Ik keerde om en zette een punt achter mijn WK.  Zelf heb ik een grondige hekel aan opgeven. Ik ben het er volledig mee eens dat je uit respect voor je collega’s en organisatoren altijd moet proberen de wedstrijd uit te doen, ook al ben je één van de favorieten en loop je rond met het idee wereldkampioen te worden en gaat je wedstrijd door omstandigheden niet zoals gehoopt. Ik heb ook een hekel aan het zoeken naar uitvluchten en misbruiken van het woord pech bij een opgave. Nu zitten jullie hier al een zin of 5 te wachten op die grote maar die eraan zit te komen, maar die komt niet. Ondertussen weet ik waar het is fout gelopen en moet ik vaststellen dat dat geen pech is maar gewoon een fout. In mijn jacht op het goud wou ik alles nog sneller en harder doen. Ik zocht zoals altijd de limiet op maar moet nu gewoon vaststellen dat ik daar over ben gegaan. Mijn drive om revanche te pakken heeft me uiteindelijk blind gemaakt en mijn WK gekost.
De hoofdoorzaak van mijn opgave werd echter al gevonden en opgelost door Joeri Van Houtem. De alom gebruikte locker 289 in Sportoase blijkt vervloekt te zijn. De oplossing beperkt zich dus enkel tot het niet meer gebruiken van locker 289! Lang leve locker 287! 
Bedankt voor de vele lieve berichtjes die ik kreeg. Ik kom dat wel te boven en weet nog goed hoelang een jaar duurt, dus zal ik de dagen weer aftellen net als vorig jaar! 

BARCELONA ... twordt krap ...

Norbert Hallemeersch 7 months 2 weeks ago
Mn ontsteking aan mn rechtervoet blijft aanslepen  De uitslag van de genomen scan is niet hoopgevend … vorige week een herstart genomen met lopen

Lees verder...

Reageer...

Xterra world

Troy en Frank Kiveryn 7 months 3 weeks ago

Het is zover, het is gelukt!

Frank heeft zich weten te kwalificeren voor Xterra world championship in Hawaii.

Zoals Ironman Hawaii voor de lange afstand atleten is, telt deze voor de xterra atleten, kwalificeren is de boodschap.

Omdat Frank eens totaal iets anders wilde en het offroad werk hem goed af gaat dus kiest hij voor de cross-triathlon.

Een totaal andere sport ook al is het wel zwemmen – fietsen – lopen toch kan je het niet vergelijken. Zwemmen oke, water is water maar dan de MTB op waar je ongelofelijk zware, spectaculaire en pittige parkoers onder je wielen krijgt. Op het einde volgt het zwaarste onderdeel, het lopen, tja waar ze je overal op – af en door sturen , echte trail loop.

Omdat Frank zich er goed mee amuseert ga hij volgend jaar zowiezo terug xterra/cross triathlons meedoen. ‘Fun‘ daar draait het om.

Hier een Youtube video van vorig jaar: https://www.youtube.com/watch?v=wfZBtlaioe8

En dan volgt nu de beloning. Frank en Stefanie trekken een maandje naar Hawaii Eerst is het de beurt aan Stefanie voor haar Ironman op 13 Oktober op Big Island. Daarna vliegen ze naar Maui waar Frank op 28 oktober zal meedoen, wordt een toffe, leerrijke, zware, uitdagende , …………….. ervaring!

Frank ziet er naar uit en nu kan het aftellen beginnen, Hawaii ‘here we come‘.

Pages