Onze bloggende atleten

Powerbikers Hest Fest Challenge in Heist-op-den-Berg: koffie met pistolets.

Jan Goddaer 3 months 2 weeks ago
Zaterdag deed ik mee aan mijn eerste endurance race in Heist-op-den-Berg. Een drie uur lang durende uithoudingsproef voor jong en oud, zoals in de uitnodiging beschreven stond.  Ideaal als voorbereiding op de LCMT. Het parcours liep in en rond de Bosberg en telde een kleine 2,5km. Tijdens de verkenning voelde ik al snel dat dit een zware klus ging worden. Continu draaien en keren, op en af, geen moment van recuperatie.
In de H40 categorie stonden we met 20 deelnemers aan de start voor wat een drie lange pijniging zou worden in en rond de Bosberg.
In tegenstelling tot anders koos ik nu terug voor pistolets met confituur als ontbijt, mijn powerfood dat ik jarenlang gebruikte. Enig verschil met vroeger was dat ik een kleine 3 uur voor de wedstrijd nu 6 pistolets at en een liter koffie dronk. Ik had onmiddellijk last van oprispingen en dat zou de ganse race duren.
 
De race zelf.
 
Ik sta in de voorste helft van het pak aan de startlijn. Ik kijk rondom mij heen en zie alleen ‘echte’ mountainbikers. Dat zal hier ‘skarten’ worden. Ik neem me voor om niet snel te starten, want het laatste uur zou wel eens zwaar kunnen worden. Maar eens vertrokken word ik meegezogen en rij ik toch dat tikkeltje te snel voor mijn kunnen. Het eerste half uur is echt afzien door de snelheid maar ook de oprispingen hebben hun aandeel in het slechte gevoel. Na 40 min komt het dieptepunt. Ik geraak niet meer vooruit, moet echt temporiseren en ik verlies verschillende plaatsen en veel terrein. Pas na een uur wedstrijd verbetert het gevoel en maak ik terug terrein goed. Mijn pistolets zijn verteerd! Nu kan ik bevrijd rijden. Tot 2u30 gaat het goed. Nu voel ik de verzuring opkomen maar ik kan toch mijn tempo enigszins houden. Ik maak nog 2 plaatsen goed. Na 2u45 is het op en probeer ik te consolideren. Ik heb een serieus tempoverval en rij tegen de krampen aan. De wedstrijd duurt een kwartier langer dan voorzien. Ik overschrijd leeg gestreden de aankomstlijn na 3u14min als 12de in de categorie H40.
 
Dit was een heel mooie maar ook zware wedstrijd. En de pistolets met koffie hebben gesmaakt, zelfs tijdens de wedstrijd!!
Op naar de volgende!

Tine negende in Ironman Texas

Tine Deckers 3 months 2 weeks ago
28/4/2018: Tine is vandaag als negende geëindigd in de Ironman Texas. Het werd een frustrerende seizoensopener voor Tine waarin een beter resultaat er niet in zat. Melissa Hauschildt (Australië; 8:31:04) pakte de titel. Jodie Robertson (VS; 8:43:15) en Leslie Smith (VS; 8:43:51) vervolledigden het podium. De eindtijd van Tine was 8:57:33.   Als ex-zwemster Lauren Brandon aan de start verschijnt, weten de andere pro vrouwen vooraf al dat ze met een flinke achterstand uit het water zullen komen. In Texas was het niet anders. Brandon ging oerend hard, zelfs een aantal mannen voorbij. Meredith Kessler volgde als tweede op meer

Koers 1.12 Ledegem

Niki Devoldere 3 months 3 weeks ago
25 April 2018

Ik weet niet goed waarom ik eigenlijk naar de koers trok in Ledegem. Ik was doodop. De laatste loodjes in de voorbereiding naar de LCMT - triathlon wegen zwaar en ik heb nog een zwaar verlengd weekend voor de boeg. Bovendien stond er een heel sterke wind op de 8km lange omloop bijna volledig door de velden. Het zou vandaag dus geen lachertje worden.

Xterra Malta

Carl Salomez 3 months 3 weeks ago

Piet Piraat Piet Piraat Schip Ahoi hoi hoi… Ja we gingen naar Malta deze keer. Niet met de boot, wel met het vliegtuig. Piratenpartner was deze keer Jorn Van Der Veken terwijl Berent Brokkepap en co thuis mochten blijven!

Na een veel te lange winter met een DNF (Crossduatlon Westrozebeke), DSQ (Bike & Run Gullegem) en DNS (Grand Raid Nisramont) stond ik te popelen om naar Malta te gaan. Vrijdagavond kwamen we aan in ons knus en “Maltees-modern” appartement met roze badkamer. Zaterdag konden we gaan verkennen. Er was echter te veel wind om dit deftig te kunnen doen, en aangezien we beide voornamelijk voor het plezier gekomen waren, gingen we ons nummer gaan afhalen en keerden terug naar ons appartement. Jorn wou nog surfen maar als er te veel wind staat, dan zijn de surfclubs gesloten op Malta… (of er was te weinig volk om open te doen). Dan maar een pizza en erna nog een kort losloopje bergaf en loopje bergop.

Zondag = raceday. Jorn en ik gingen richting startplaats met de fiets en plaatsten alles netjes in de wisselzone. We mochten al wat inzwemmen, maar het water was toch nog frisser dan gedacht, zelfs met wetsuit aan. Klokslag 9u31 sprongen we het water in voor 1.500 meter zwemplezier. In het begin was het zoals gewoonlijk druk en kregen we wat “wasmachine-toestanden”. Gelukkig viel het nog redelijk mee. Tijdens de “Australian Exit” struikelde ik nog bijna over de enige steen die op het strand lag. Na een goeie 25 minuten mocht ik terug uit het water en deze keer richting mountainbike.

Na wat traplopen mocht ik Scarlett bestijgen. Omdat ik het parcours niet verkend had, was het één grote ontdekkingstocht. Onderweg kwam ik vooral stenen, rotsen en kiezels tegen. Hier en daar een struikje en wat bloemen. De vergezichten waren trouwens ook prachtig. Misschien dat ik iets te veel doseerde en te veel van het uitzicht genoot want onderweg haalden er me toch redelijk wat deelnemers in. Nu ja, na een maand maart waarin ik meer ziek was dan dat ik kon trainen was het de bedoeling om te genieten. Dus genoot ik verder van de vergezichten, “Popeye Village” en het rotsige parcours. Na 2 uur kon ik eindelijk stoppen met schudden en beven op de rotsen en kon ik beginnen lopen.

De zon was ondertussen ook van de partij en scheen volop. Leuk inderdaad, maar zoals we ondertussen weten kan dit een inspanning negatief beïnvloeden. Zo ook bij mij… Ik liep, wankelde, struikelde, kroop en waggelde verder en na een 1 uurtje lopen kon ik beginnen aan de “3e helft”.

Jorn had me in het fietsen voorbijgestoken en was reeds een halfuurtje aan de 3e helft begonnen. In Malta noemt met dit “Cisktime”. We keerden na enkele Cisk’s terug richting appartement en geloof me, dit was de zwaarste klim van dit jaar tot nu toe!

Op maandag keerden we tevreden huiswaarts terug en konden we verder trainen voor de volgende wedstrijd. Die zou er sneller komen dan ik zelf dacht, maar dat kun je in een volgend verslagje lezen. Een klein tipje: “Double D” (Of de foto hieronder er iets mee te maken heeft… Joost mag het weten)

Koers 1.12 Ardooie

Niki Devoldere 3 months 3 weeks ago
22 April 2018

Gisteren beleefde ik in Ardooie nog eens een mooie koersdag. Het was lang geleden, maar gisteren voelde ik mij weer eens echt coureur.

67 renners aan de start onder een stralende zon, maar toch was het niet echt bakken, want er stond een heel strakke wind, die onweer voorspelde, waarvan we gelukkig gespaard bleven. Ik had toch een beetje schrik van de hitte, want vrijdag was ik nog op training helemaal bevangen geraakt van de hitte. Die vroege zomer werkt serieus op mij.

Koers 1.12 De Haan

Niki Devoldere 4 months 15 hours ago
18 April 2018

Na al het lopen en trainen is het moment eindelijk aangebroken om weer wat te gaan koersen. Vooraleer ik eind deze maand nog een laatste keer 4 dagen ga trainen aan de caravan, ga ik eerst nog een 3-tal koersjes rijden.

Gisteren was het de beurt aan De Haan. De zon was volop van de partij. Altijd veel volk en een leuke ambiance daar aan de zee op een mooie omloop, grotendeels langs de Koningklijke baan. Ideaal om weer snelheid op te doen. Ik wist dat de conditie wel vrij goed zou zijn en ik zou proberen wel eens iets meer te doen dan gewoon mee rijden.

VTT Tangissart Chrono 77 km: Mountainbikers beleven meer…

Jan Goddaer 4 months 1 day ago
Zondag laatstleden stond ik aan de start van mijn tweede MTB Chrono. Na Thuin, waar ik aan de lijve mocht ondervinden dat het rijden van MTB-marathons een degelijke voorbereiding en conditie vraagt, was het nu de beurt aan de VTT Tangissart Chrono in Villers La Ville. In Thuin stonden slechts 45km op de teller, nu zouden het er 77 worden.
Het weer beloofde goed mee te vallen, wat al een eerste opsteker was. Dat we met 4 ploegmakkers aan de start stonden, maakte het feest compleet. Enige domper op de feestvreugde kon mijn beperkte basis worden. Het was gissen naar hoe ik me na 3 uur wedstrijd zou handhaven.
 
Wedstrijdverslag:
Met Bram Huysentruyt, Dirk Baert, Christian Gobert en ikzelf kleuren we het peleton toch enigszins groen en zwart. Bram staat helemaal vooraan het pak. De veteranen kiezen wijselijk om achteraan te starten. De tocht begint met een steile klim om dan eens boven de singletracks in te duiken. Aanvankelijk probeer ik Dirk te volgen. Maar na enkele singletracks en klimpartijen is hij al uit het zicht. Ik beland in een groepje en rij zo een lange tijd samen tot ik een pijltje mis en een extra lusje  rij en dus wat terrein verlies. Op zich niks ergs. Want een resultaat rijden, zit er toch niet in. De zon, de mooie streek, de afwisseling van mooie beklimmingen en technische afdalingen zorgen ervoor dat de tijd voorbij vliegt. Na 2 uur wedstrijd voel ik de eerste vermoeidheid opkomen. Toch loopt alles nog zoals gepland. Tot ik zonder het te beseffen aan een spoorbedding voor de tweede maal een pijltje mis. Nu laat ik wel een lus van 15km links liggen. Onwetend rij ik verder. Tot ik door de eerste in de wedstrijd word voorbij gevlamd. Mijn eerste reactie is hilarisch genoeg: dat is er eentje die misgereden is. Plots valt de frank. Lap, ik ben fout gereden. Het eerste wat in me opkwam was: ”zoals een vrouw de kaart kan lezen, zo kan ik pijltjes volgen”. Gelukkig is het bij een gedachte gebleven en heb ik dit nergens wereldkundig gemaakt. Ik heb namelijk een heilige schrik voor polemieken.
 
Conclusie:
Wedstrijd voor niks.
Ik peddel nu gewoon verder en na 62km en 3u kom ik aan de finish.
Resultaat geen uitslag.
 
Ik beslis direct om nog de toertocht van 25km te rijden zodat ik toch in functie van de LCMT de nodige uren in het zadel heb gezeten. Na 13km kom ik aan de bevoorrading. Ik voel een appelflauwte opkomen en gooi me op de lekkere chocoladecake. Ik laat enkel nog kruimels achter. Ik zet mijn tocht verder. Het beste is er nu helemaal af en als dessert krijg ik een nog een immense kramp op zo een kilometer van het einde. Leeg kom ik aan.
 
Wat heb ik geleerd:
Ik kom duidelijk tekort in het mountainbiken. Met mijn deux chevaux motor, kom ik gewoon teveel paardekracht te kort.
En als leek in het mountainbiken, kan ik op vlak van techniek nog heel veel bijleren.
Maar daar tegenover staat dat de beleving heel veel compenseert. Elke rit is een avontuur. Enkel een snelcursus pijltjes lezen is voor mij een must.
 

Jogging 8,6km La Bruyere (Herve)

Niki Devoldere 4 months 3 days ago
13 April 2018

Na wat te bekomen van de combi in Grand-Halleux is het nu tijd om de laatste lijn door te trekken naar de LCMT. Tot Grand-Halleux had ik het trainingsaccent altijd op het uitbreiden van mijn loopkilometers gelegd, nu de laatste 4 weken moet dat accent nu vooral op het fietsen komen. Daarom heb ik 2 ministages aan mijn caravan ingepland. Eentje het voorbije weekend en er komt nog eentje binnen 2 weken tijdens het lang weekend van 1 mei.

Combi Grand-Halleux 42km trail + 75km MTB

Niki Devoldere 4 months 2 weeks ago
31 March 2018 42km trail + 75km MTB

De combi in Grand - Halleux stond heel deze winter aangeduid op mijn kalender. Niet omdat dit nu zo'n grote wedstrijd is, maar sedert die organisatoren door mijn aanraden die combi organiseren ben ik natuurlijk eerder geneigd om te gaan meedoen. Nieuw ten opzichte van vorig jaar was de langste versie van de combi, waarin we maar liefst 45km moesten lopen. Aangezien ik deze winter vooral mijn loopbasis wou uitbouwen, leek mij dit het ideale doel om voor ogen te houden, als ik weer eens dreigde een lange duurloop over te slaan.

Vogeltrek

Gert-Jan D'Haene 4 months 2 weeks ago
Ondertussen zijn de gure wintermaanden stilaan achter de rug. De atleet ontwaakt en haalt het ros van stal. Toch legt men de lat steeds hoger wanneer we denken aan de wegen die we weldra willen trotseren. ‘In onze tijd’, ‘Toen er nog geen’ en ‘Je zou eens moeten weten’ zijn woorden die vervliegen naar de achtergrond wanneer we ons zinnen gezet hebben op een bestemming met een Zuiders klinkende naam.
 
De ene zet zijn wekker al wat vroeger dan de ander. Terwijl sommigen toch nog dat genot kunnen vinden in de ijzige kou blijven andere steevast bij de mening dat enkel korte broekspijpen en mouwen een mooie cohesie vormen met hun tweewieler. Geen koud verkleumde gelaten verborgen achter een uit polyester vervaardigde buff noch grimassen trekken omdat de vingers geen blijf meer weten met zichzelf na het verloren gevecht tegen de ijzige Noorderwind. Eieren voor z’n geld en de atleet gaat er vandoor, de massale trek naar het Zuiden tegemoet.
 
De lach verschijnt wanneer het ene na het andere schaduwtafereel zich opvolgt. De grijze schijn heeft plaatsgemaakt voor een open blauwe hemel waar de zon vrij spel krijgt. De banden worden op druk gezet en de oogpupillen verdwijnen achter een donker glas. De atleet begeeft zich terug daar waar hij hoort: oneindig ver lopende asfaltstroken bij perfecte weerscondities en tot z’n groot jolijt worden de kilometers de hoogte ingejaagd.
 
Maar heeft de thuisblijver daarom ongelijk? Helemaal niet. Alles heeft z’n charme, ieder z’n schoonheid, elk zijn troef want dat vrij gevoel op z’n weg kent geen enkele grens…

Pages