Onze bloggende atleten

T3 Debuut in Sint-Laureins

Brecht Van Vooren 5 months 1 day ago

Zondag is in deze periode meestal triatlondag en dat was gisteren niet anders. De tweede manche van de Team Triathlon Series beloofde een spectaculaire wedstrijd te worden. De beste triatleten van België trokken met z’n allen richting de Boerekreek. De af te werken afstand: een supersprint, met andere woorden 400m zwemmen, 14km fietsen en 3km lopen.

De zwemstart was zeer hectisch, ik heb dit nog nooit meegemaakt. De startposities werden bepaald door de stand in het klassement. 3PT-Solidpharma stond 11e, waardoor we op de derde en laatste lijn moesten starten. Op die manier zijn we al wat plaatsen verloren. Na het startschot volgden enkele meppen en kreeg ik een drietal slokken water binnen. Tot aan de eerste boei heb ik nooit de kans gekregen om mijn ding te doen. Daarna kreeg ik wel de ruimte om te bekomen van de boksmatch, maar toch kon ik niet in mijn ritme komen. Uiteindelijk ben ik als 38e uit het water gekomen, maar alles zat zeer dicht op elkaar. Ik zag dat ik vlakbij ploegmaat Jelle zat. In de wisselzone stond onze snelle zwemmer Gianni al zonder wetsuit, hij lag dus enkele seconden voor. Na een matige wissel sprong ik op de fiets. Er vormde zich al snel een grote groep. De eerste groep reed een honderdtal meters voor ons. In het begin van het fietsen had ik de indruk dat we dichter kwamen, maar er werd niet voldoende samen gewerkt. Aan de U-turn op het einde van de eerste ronde werd alles op een lint getrokken. Ik durfde te weinig mijn plaats opeisen en werd naar achter gedrumd, waardoor ik achteraan de bocht doorkwam. Enkele mannen konden de sprong naar voor maken, maar die groep bleek dan ook gescheurd te zijn. In de tweede ronde was het hetzelfde verhaal, onvoldoende samenwerking zorgde ervoor dat de achterstand groter werd. Ik kwam als 39e de wisselzone binnen. Samen met Jelle begon ik aan het lopen. Jelle ging er zoals altijd als een speer vandoor. Ik kon op mijn tempo nog wat plaatsen goed maken en kreeg ook Gianni te pakken. Jelle finishte 26e, ikzelf 34e en Gianni 37e. Wouter zorgde voor de laatste puntjes met zijn 41e plaats na een sterk loopnummer. Lars miste na een goed zwemnummer net de aansluiting met de groep en heeft veel alleen gefietst, na een lastig loopnummer finishte hij als 61e. Ramses kon na een minder zwemnummer wel nog opschuiven naar de 58e plaats. Met dit resultaat behalen we de 10e plaats in de daguitslag en behouden we onze 11e plaats in de rangschikking.
Voor mezelf is het doel van finishen bij de eerste helft net gehaald. In zo’n deelnemersveld mag ik daar wel tevreden mee zijn voor mijn T3 debuut. Alles lag op deze korte wedstrijd ook zo dicht bij elkaar dat elk detail telt. Ik ben weer een ervaring rijker en ik kijk uit naar de volgende manche in Weiswampach op 19 augustus, met een fietsparcours dat mij zeker ligt!

Zondag sta ik aan de start van de sprinttriatlon in Dendermonde, waar ik beter wil doen dan mijn vierde plaats van vorig jaar.

Uitslag

Herbeleef de wedstrijd hier:

The post T3 Debuut in Sint-Laureins appeared first on Brecht Van Vooren.

LCMT: When shit happens…

Jan Goddaer 5 months 6 days ago
Dit jaar zou ik sinds lang opnieuw eens proeven van enkele MTB-marathons met als orgelpunt de LCMT, een meerdaagse wedstrijd in de regio van Houffalize. Ik schreef me eind vorig jaar in. Een leuk gegeven was dat we met quasi het ganse team daar present zouden zijn. 
 
Aan MTB marathons deelnemen vraagt een gedegen voorbereiding. Veel kilometers malen en hoogtemeters maken. Daarnaast moet je ook over de nodige fysieke mogelijkheden beschikken, dixit een grote motor hebben. Het laatste heb ik niet, maar de kilometers malen en hoogtemeters maken heb ik wel in de hand.
 
Maar een enkelblessure, een zware griep waar ik toch een maand mee sukkelde en een hamstringblessure gooiden echter roet in het eten. Ik kon de gewenste kilometers niet malen en de hoogtemeters maakten plaats voor ritjes langs de Leie. 
 
Kortom ik vertrok met een klein hartje richting Houffalize. Tot overmaat van ramp werd ik de dag voor de eerste rit getroffen door hevige diarree. Een ganse lat immodium en een handvol enterols zorgden dat de diarree stopte.
 
Ik stond leeg aan de start van de eerste rit, goed voor 92 km in en rond Houffalize. Zonder ambitie en motivatie plaatste ik me helemaal achteraan het pak. Ik startte traag met de enige doel om de finish te halen. De eerste drie uren waren fysisch en mentaal heel zwaar. Ik had buikkrampen en geen energie. Pas na 3 uur voelde ik me iets beter en kon ik normaal eten tijdens een bevoorrading. Ik kon zo een uur genieten om dan na 4 uur wedstrijd door mijn beste krachten te zitten door het gebrek aan kilometers. Pas na 6u9min bereik ik de finish compleet verzuurd. 
 
De volgende dag was de langste rit richting Luxemburg. Ik had me voorgenomen om niks te forceren en desnoods zou ik me beperken tot de toerversie buiten wedstrijd die een 25km korter was. Dirk zou me vergezellen. Wat voor hem een rustig ritje was, was voor mij bij momenten skarten. Met een te beperkte basis kwam ik al snel terug in de problemen en na een kleine 50 kilometer moest ik me al parkeren met krampen in de bovenbenen. Het teken om over te schakelen op de toerversie.
 
De derde dag startte in de regen en ook hier zou ik me beperken tot het rijden van de toerversie.
 
Ondanks de tegenvallende resultaten was dit toch een unieke ervaring. 
Vooral de leute met de teamgenoten deed de miserie direct vergeten! Ook als training kon dit ook zeker tellen.
Thx Team Bikesensation!!!
 
 

VTT Endurance ARTEM: Zilver dankzij Winnen

Jan Goddaer 5 months 6 days ago
Op 5 mei stond de VTT Endurance Artem, een twee uur lang durende mountainbike race, op het programma. Het decors was het Atheneum van Moeskroen, waar men een parcours door de ganse school van zo een kleine 2,5 kilometer bijeen knutselde. Zo reden we door een kleine wijngaard, op de speelplaats,  over een voetbalplein, door een bomenpartij en nog veel meer van dat. Het resulteerde in een technisch parcours waar vooral een goede bochtentechniek van tel was dan wel de PK’s.
 
We stonden met 51 deelnemers aan de start waarvan 31 solorijders en 20 teams. Het was duidelijk een recreatieve wedstrijd. Wanneer ik de tegenstand taxeerde leek een top vijf plaats wel in de maak.
 
Rond de middag ging de wedstrijd van start. 
 
Na het startschot stuif ik naar voor richting de eerste bocht. Het lijkt erop dat ik als eerste de bocht zal nemen. Echter na een enkele pedaalslagen schiet ik uit mijn linker pedaal en verlies ik direct enkele kostbare plaatsen. Ik draai als zevende of achtste. Door het vele draaien en keren is het heel moeilijk opschuiven. Het duurt eventjes alvorens ik samen met de nummer drie op een vierde positie rij. Na enkele inhaalpogingen kom ik in derde stelling en kan ik me focussen op de nummer twee. De eerste is echter gaan vliegen en is ook van een andere klasse. Na ongeveer 35 minuten kan ik aansluiten bij de nummer twee. Ik moet wat temporiseren. De nummer 2 is nog een jonge atleet en eist continu de koppositie op. Het geeft geen zin om zo vroeg in de wedstrijd energie te verspillen. Ik moet denken aan een uitspraak van Peter Winnen: ‘Als wielrenner moet je eerst het bord van de ander leegeten en dan pas aan je eigen beginnen’. Met deze gedachte laat ik hem het werk doen. Na 1 uur wedstrijd acht ik mijn tijd gekomen. Ik begin de forcing te voeren en enkele ronden later kraakt hij en rij ik nu definitief tot de finish afgescheiden op een tweede plaats. 
 
Mijn eerste MTB podium is een feit.
Het was leuke wedstrijd in een leuk kader. Zeker voor herhaling vatbaar!
 

Bikkelen in Bilzen

Pieter Vanhee 5 months 1 week ago

Op het einde van vorig triatlonseizoen besliste ik om het in 2018 nog eens op een IronMan te gooien. Ja, ik hou wel van uitdagingen. Het selectieve parcours van de wedstrijd in Maastricht sprak me wel aan, dus die zou het worden. Met twee sprinttriatlons als opening van het nieuwe seizoen – het BK ploegentriatlon en het EFC-ITC-clubkampioenschap – kende m’n langeafstandsvoorbereiding eerder een atypische start. Maar hé, het moet ook maar zo leuk niet zijn? Beide wedstrijden hielpen me om warm te draaien en lieten me kennismaken met de sterktes van m’n ploegmaats. Het was alweer even geleden dat ik nog op die manier kon genieten van het korte werk maar met een IronMan op het programma zal het uiteraard meer op uithouding aankomen. En daar paste de wedstrijd van 13/05 in Bilzen iets beter in. Alhoewel, met slechts 1 km zwemmen en 10 km lopen kent deze wedstrijd nog niet de grote afstanden, behalve dan het fietsen: goed voor 100 km hardrijden. Dat was het plan. En ook om mezelf vertrouwd te maken met een deel van het parcours van de IronMan. Het relatief lage startnummer (9) deed enige ambitie vermoeden (ik werd er in elk geval in dat kader meermaals over aangesproken) maar verraadde vooral een eerdere deelname (in 2015) met een top-10-notering (8ste plaats). 

 

Met de 14de tijd klim ik uit het aangenaam warme Albertkanaal. Hoogstwaarschijnlijk niet mijn beste zwemprestatie maar ik kon er best mee leven. Het miezert nog wat als ik m’n voeten ietwat klungelig de fietsschoenen inwerk en een poging doe om de collega-atleten in het vizier te houden. Hun tempo lag al van bij de aanvang ongemeen hoog. Na afloop van de wedstrijd verneem ik dat dat tot pakweg kilometer 20 het geval was en het tempo daarna stokte. Wist ik veel. Om de een of andere reden kon ik dat op dat moment niet zelf nagaan. Zonder objectieve data (zoals wattage, hartslag of snelheid) neem ik het parcours en de weerselementen in me op. Even flitst me nog het getal 4500 voorbij. Het aantal fietskilometers van de voorbije vier maanden dat een ploegmaat me kort voor aanvang van de wedstrijd me nog meegaf en waarvoor ik nederig het hoofd buig. Ondanks die handicap hou ik er wel nog altijd een stevig fietstempo op na, al is het onvermijdelijk dat ik door groepjes wordt bijgehaald. Mijn lichaam stuurt lange tijd positieve signalen; tot ik pakweg halfweg krijg af te rekenen met acute pijn in mijn onderrug/bilregio. Een oud zeer dat me vanaf dan meermaals uit de tijdritpositie dwingt en me noodgedwongen het tempo moet doen zakken. Zonde eigenlijk, want de Trek Speed Concept straalt niet alleen snelheid uit; hij hééft het ook. Het duidelijke en pijnlijke signaal dat ik niet sterk genoeg ben om in dit stadium (in dit soort wedstrijden) tegen de betere fietsbenen op te boksen komt niet als een verrassing. Ik hou vol en verbijt de resterende pijn ook tijdens de loopproef. M’n familie schreeuwt me naar de 14de plaats, waarmee ik best tevreden mag zijn. De speaker benadrukt de constante in de triatlonprestaties die Solid Endurance-team boegbeeld Koen De Weerdt en ikzelf de voorbije 20 jaar aan de dag leggen. Ook dat motiveert. Net als de aanmoedigingen van overige supporters en sterke prestaties van ploegmaats. Een mooie sportnamiddag. Nu volgt een meer specifieke voorbereiding richting het langere werk.

 

 

Maart-April 2018

Sam Willems 5 months 1 week ago
Een klein verslagje van de wedstrijden in maart en april. De crossduatlon van Nossegem stond in het rood in mijn kalender, vorig jaar was ik hier 2de.

LCMT triathlon (4-daagse etappe triathlon)

Niki Devoldere 5 months 1 week ago
10 May 2018

Het voorbije weekend was het eindelijk zo ver. 8 maanden trainde ik met 1 doel en dat was mijn titel verdedigen in de LCMT triatlon. Het idee voor deze wedstrijd werd mede door mij aangebracht en vorig jaar kon ik vrij gemakkelijk de toen al behoorlijk extreme eerste editie winnen. Na een rondvraag bij de toen aanwezige deelnemers bleek dat de wedstrijd nog niet extreem genoeg was en omdat de afstanden niet in verhouding waren, mocht het lopen en zwemmen voor de meesten serieus opgetrokken worden. Iets waar de organisatoren gewillig op in gingen.

Part 6 of the world tour: Ek Vejle

Seppe Odeyn 5 months 1 week ago
De week na een Ironman kan je op heel wat manieren invullen: Je zou bijvoorbeeld het strakke sportregime kunnen laten voor wat het is, fastfood verorberen en het op een zuipen zetten of je kan je voorbereiden op een Ek duathlon. Multisporter die ik ben besloot ik beide te doen. Nu kan ik er ook niet aan doen dat ik als reisreporter de lokale specialiteiten moet uitproberen en dat dat in New Orleans Bourbon gedronken wordt (geen Chimay te vinden daar) en dat ze in New York vooral hamburgers eten. In eerste instantie stond het EK niet op de world tour long list. Maar nadat ik de Powerman in Mallorca won, besloten we toch maar het erop te wagen: Ik kende de wedstrijd in Vejle van vorig jaar, het was geen zware verplaatsing en Stefaan kon niet 100% garanderen dat ik echt slecht ging zijn een week na Texas. Bovendien schatte ik mijn kansen met een slechte dag nog altijd op top-10, ben ik nog altijd nummer 1 op de powerman ranking en altijd fier mijn land te mogen vertegenwoordigen op een Europees kampioenschap. Donderdagochtend waren we terug uit Amerika, zaterdagochtend stonden we alweer in Zaventem. Het makkelijke aan dat drukke wedstrijdprogramma is dat je je fietskoffer niet hoeft uit te laden. Gewoon koffer open, zwemspullen eruit, koffer dicht. Coach, sub-9 yuppie en Kona qualified Stefaan was uiteraard ook van de partij.  Yuppies on the road again! Van het grote Ironman circus naar de powerman was een grote stap. Zo ga je van een starter of 3000 naar 300. Van Frederik Van Lierde naar Jakke Petrol en rijden over de toll road naar Deense boerenwegels. Maar het is ook wel een beetje thuiskomen: hier was ik terug de champ en krijg je tonnen respect als je überhaupt 3.8 km kan zwemmen. Ook van New York naar Vejle is toch wel enigszins anders. Van een deftig hotel met uitzicht op central park naar een zak linnen goed krijgen aan de balie van het Danskhostel is wat wennen, maar aan de andere kant kunnen we ons bed nog net zelf opmaken en in USA zouden we daar toch iemand een fooi voor moeten geven dus geld uitgespaard meer budget om lokale streekgerechten te proeven, en mensen lief wat hadden ze in die hostel goed brood. Nog een geluk dat het brood was en geen plaatselijk gestookte likeur of dat had mijn wedstrijd nog iets meer gehypothekeerd. 
Fameuze photobomb van de man met de sixpack! Zondagochtend begon ondanks dat brood echter niet zo goed. Ik werd wakker om 3u30, wat normaal is met een jetlag. Ik werd wakker met een liedje in mijn hoofd wat nog altijd normaal is. Alleen is dat normaal gezien: Who the king, Dominator of de bumba trein. Nu werd ik wakker met Creep van Radiohead in mijn hoofd. Geen paniek ik ga jullie niet lastig vallen met een fikse portie zelf medelijden, het waren vooral de woorden na het gekende zinnetje I’am a creep, I’am a weirdo die me een vreemd gevoel bezorgden: What the hell am I doing here? (goh ja goeie vraag) I don't belong here (beetje overdreven maar bon). I don't care if it hurts (euhm I do care…), I want to have control (liefst wel maar vertel dat maar is tegen die andere hé) , I want a perfect body (klopt beermile is coming fast people). Stefaan uiteraard ook wakker want hetzelfde type jetlag als de mijne maakte zich ook wat zorgen. Mannen met een jetlag dat is trouwens hetzelfde als vrouwen in een groep die na een tijd ook samen beginnen te, ok ik ga de vergelijking hier stopzetten.  
Maar dus met die vreemde, al dan niet profetische woorden van Radiohead in mijn hoofd was ik plotsklaps wat nerveuzer. Ze spelen dat nummer ook niet meer live omdat het hun altijd doet herinneren aan die keer dat ze een week na een ironman een duathlon gingen doen, zwarte tijden voor de band. Gelukkig kon ik me herpakken met de gedachten dat een hele dag met de bumba trein in je kop zitten ook niet alles is. 
Starten deden we met 10km lopen. Ik vertrok goed en liep goed mee de eerste kilometer. Mijn horloge biepte en gaf 3.05 aan in de eerste kilometer. Denkende aan de laatste wedstrijdkilometer die ik al zwijmelend afwerkte in Texas voelde ik me werkelijk master of recuperation. Maar die titel werd me na 7km abrupt afgenomen toen mijn benen toch wel aangaven dat het welletjes was geweest. 3km afzien tot de wissel maar nog net binnen de minuut van de eerste, op schema heet dat. Op de fiets ging het behoorlijk. Ik kon die 50 seconden op mijn eigen tempo dichtrijden en kwam exact halverwege aansluiten vanvoor. Net op tijd om Soren Bystrup te zien wegrijden naar de Europese titel. Inderdaad ja ik haal de spanning al wat uit de wedstrijd, want ondanks dat ik nog voor de medailles reed. Moest ik vanaf dat punt de wedstrijd  ondergaan. Ik kon nog wel wisselen als 3de en rekende op mijn fameuze 2de run.  Ik slaagde erin die eerste kilometer alle lichaamssignalen te negeren en straf te openen, om dan toch wel tegen een fameuze muur aan te lopen. Ik viel terug naar positie 6 en had alle moeite van de wereld de resterende kilometers af te werken. Eindigen deed ik zoals in Texas een beetje zwalpen met dat verschil dat ik hier wel redelijk content was. 6de worden op een EK een week na een Ironman is geen schande denk ik. Dat daar is iemand een combinatie klassement van maakt! 
​En nu terug naar de wereld van zwemmen en 1001 transition bags. Ironman Lanzarote binnen een week of 3: Seppe komt onder stoom!

Veurne goede test en eens het gras kunnen afrijden.

Hannes Cool 5 months 2 weeks ago

Normaal was het op zondag 6 mei het clubkampioenschap, maar wou deze West – Vlaamse seizoensopener absoluut niet missen. Daardoor koos ik met de goedkeuring van de club voor Veurne. Het was ook de eerste editie. Nooit gedacht dat er zo veel volk aanwezig zou zijn en tot mijn verbazing een enorm sterk deelnemersveld. Het zal spannend worden. Benieuwd naar de eerste echte confrontatie met de Belgische toppers. Natuurlijk stond ik met wat vraagtekens aan de start, het zwemmen kwam er maar niet uit. Het fietsen was goed, maar wist dat ik hier nog procenten mis om echt het verschil te maken. Normaal was mijn lopen het beste van de drie na een sterke bevestiging in de loopwedstrijd Damme – Brugge.

Na zoveel wedstrijden was er van stress niet zo veel sprake meer. We zijn het al wat gewoon, als voorlaatste sprong ik toch wel het koude water in van 15 graden. Andere begonnen al serieus te stressen in mijn plaats. Om 14u mochten we van start gaan. Tijdens de start dacht ik niet vooruit te gaan, want een heleboel zwommen me voorbij, maar na zo’n 300m bleef ik gelukkig in het spoor van een groep voor mij.

Gelukkig kon ik die groep blijven volgen en kwam ik als 13de uit het water. Eenmaal uit het water was ik enorm tevreden van mijn zwemnummer. Perfecte test met mijn nieuwe ZONE 3 Vanquish wetsuit. Ik zat onmiddellijk in de juiste groep. Een goede wissel en ik schoof onmiddellijk op tijdens het fietsen. Het fietsen vlotte goed, eenmaal in 4de positie nam ik het initiatief. Ik was dan ook aan het naderen en de achtervolgers kregen het moeilijk. Ik had natuurlijk het parcours niet verkend en zag een bocht aankomen. Ik nam die op volle snelheid, maar zag plots dat de bocht verder door liep. Remmen was echt niet meer mogelijk en kon niet anders dan rechtdoor rijden. Ik reed namelijk ferm het gras af in het hobbelige weiland. Gelukkig lag het zo slecht dat ik na 100m bijna geen snelheid meer had, het terugkeren op de weg verliep dan veel moeizamer. jawadde hier heb ik toch wel geluk gehad. Gelukkig ben ik recht gebleven en niet gevallen. Daarna mocht ik opnieuw aan mijn inhaalrace beginnen, want ik had intussen 3 plaatsen verloren. Goh wat daarjuist zo goed ging, ging al veel minder. Met enkele grassprieten aan mijn fiets was ik dan ook een echte grasmachine.

 

Ik dacht, ik neem een gelleke. Tot mijn verbazing had ik geen gellekes meer. Door dit manoeuvre ben ik ze kwijt gespeeld. Ik moest ferm in mijn reserves gaan om toch nog terug te keren naar de groep. Uiteindelijk is het me gelukt, maar dat heeft me toch krachten gekost. Ik nam de tweede ronde dan ook geen initiatief meer omdat ik voelde dat er niet veel meer op zat. Op die manier was er nog veel mogelijk, want tijdens het lopen kan er nog veel gebeuren.

Dat bleek ook mijn sterkste punt te zijn momenteel. Tijdens de wissel liep het al direct verkeerd. Tijdens het aandoen van mijn schoenen schoot mijn rechterbil in kramp. Ik verloor natuurlijk wat tijd en was direct uit het ritme. Tijdens het lopen moest ik eventjes bekomen van dat voorval. Er zat duidelijk geen snee op. Ik verloor direct de voeling met de sterke lopers. Het lopen werd dan ook overleven en zorgen dat ik terug mijn normaal tempo kon ontwikkelen, toch lukte het me wel op bepaalde momenten. Ik bleef het niet volhouden door het bochtige parcours. Uiteindelijk finish ik nog knap op de 6de plaats. Natuurlijk een beetje ontgoocheld over mijn loopnummer, maar vandaag zat er gewoon niet meer in. Tevreden over mijn eerste test, maar weet dat het nog beter moet. Dus we zullen terug hard werken om er op 20 mei in Leuven met 5 procent beter aan de start te staan.

 

Proficiat aan Charlotte die met overmacht de overwinning op haar naam schreef.

 

Bedankt ook aan Saskia D. en Johan T. voor de schitterende foto’s. 

Man met de hamer in Veurne

Brecht Van Vooren 5 months 2 weeks ago

Vijf dagen na het BK ploegentriatlon stond de volgende wedstrijd al voor de boeg. De af te leggen afstand werd verdubbeld en ik mocht de wedstrijd deze keer helemaal alleen afwerken. De eerste organisatie van de Sporkin Triathlon in Veurne werd een zonovergoten editie.

Om 14u werd het startsignaal gegeven voor de eerste wave van om en bij de 50 elite atleten. De zwemstart verliep zonder slagen of stoten en ik zwom na 200m in derde positie. Deze plaats gaf ik niet meer af en na 1200m kom ik als derde aan wal. Ik was al redelijk diep gegaan en kwam gedesoriënteerd het water uit met de plakke zon op het hoofd. In de wisselzone schoot mijn linkerkuit in de kramp bij het uittrekken van de wetsuit. De kramp bleef even hangen en ik verloor tijd en twee plaatsen. Het opspringen op de fiets verloop niet vlot en bij het aantrekken van de schoenen liet de kuit opnieuw van zich horen. In het begin van het fietsen had ik een goed gevoel. Ik werd voorbij gesneld door sterke kanonnen. Volgen was de opdracht, maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Ik probeerde ze in het zicht te houden en ondertussen zo veel mogelijk te drinken. De energie stroomde echter snel uit mijn benen. Ik heb nooit achterom gekeken, zodanig gefocust, niet wetende wie er eventueel achter mij reed. In de tweede ronde kwamen er nog enkelen voorbij gefietst. Ik kon alleen maar toekijken. Voor een non-stayer wedstrijd werd er in de groep voor mij dicht tegen elkaar gereden. De jury gaf af en toe een waarschuwing waardoor ze terug op een lang lint werden gezet. Zo kon ik iets dichter komen, maar ondertussen was de tank bijna leeg. Na 46 kilometer fietsen door de Moeren parkeerde ik mijn tijdritbolide in de wisselzone en vertrok ik voor een dikke 10 kilometer lopen. In de eerste kilometer ging het nog behoorlijk. Maar ik kwam al snel de man met de hamer tegen. De man met de camera motiveerde mij echter om op karakter verder te zetten. Na ruim twee uur wedstrijd in de hitte finishte ik als achtste op de Grote Markt van Veurne. Het doel om mijn startnummer 10 te verslaan is gelukt. Met een top 10 plaats in dit toch wel sterke deelnemersveld ben ik zeker tevreden. Het was eerst niet de bedoeling om zo vroeg op het seizoen al een non-stayer kwarttriatlon mee te doen, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Ik kom hier alleen maar sterker uit!

Uitslag

Herbeleef mijn wedstrijd hier:

The post Man met de hamer in Veurne appeared first on Brecht Van Vooren.

Pages