Onze bloggende atleten

IM Wales: hard, pijnlijk, ontgoochelend…

Hannes Cool 4 months 1 week ago

Na Izegem was vooral de genezing van mijn kuit prioriteit. Hierdoor werd er serieus gesnoeid in mijn trainingsarbeid, niet ideaal als voorbereiding op een Ironman. Toch bleef ik gemotiveerd en bleef ik geloven in een goede afloop. Het lange aquajoggen in het zwembad was enorm saai maar ik had één doel: ” IM Wales betwisten”. Na de goede opvolging van de kuit en voldoende rust, konden we terug opbouwen met het lopen. De week voor Wales was de test. Het is uiteindelijk gelukt om iets meer dan 60 km te lopen in 5 dagen met één lange loop erin van 24 km. Dit zou voldoende moeten zijn om de marathon af te werken, op mijn niveau.

Tijdens de aanloop naar Wales was het vertrouwen gegroeid en had ik het goede gevoel te pakken. Ook tijdens mijn dieet kreeg ik het minder zwaar dan anders, zelf de trainingen verliepen beter.
Gelukkig kon ik volop rekenen op de steun van mijn trainer Dirk Demaré en Patty die met mee reisden naar Wales. Hierdoor werd het een stuk aangenamer en gezelliger om rustig toe te werken naar de wedstrijd zelf. Donderdagochtend vertrokken we met de auto richting Calais om dan via de boot naar Dover te varen. Daarna was het nog een goede 650 km rijden met de auto om in het huisje aan te komen in Landschipping. Dit lag zo’n 30 min verwijderd van de start in Tenby. Door omstandigheden werd de reis een iets langere reis waardoor we heel wat langer onderweg waren.

Op vrijdag hadden we de parcoursverkenning gepland met de auto en ook een stuk met de fiets. Het was een moeizame verkenning omdat het niet al te duidelijk was. Het werd een zoektocht… Gelukkig kon ik opnieuw op de steun van Dirk en Patty rekenen. Na een goeie 3 uur stond ik te popelen om de rest met mijn fiets af te werken.

Toen ik de koffer opendeed, vloekte ik enorm. Ik had de fiets gesloten uit voorzorg maar ik had mijn sleutel laten liggen in onze garage (thuis@Geluwe). “Man, man,…” Na dit te doorzagen kon ik eindelijk eens de beentjes uitstrekken op de fiets. Na de verkenning werd het ons duidelijk hoe zwaar het fietsparcours is. Het is er wel eentje op mijn maat. Goed indelen zal hier de doorslag geven. Na het verkennen was er briefing. “Ah oei…” Ik schrok toch wel eventjes van het deelnemersveld, sterker dan andere jaren. Podium halen zal een moeilijke klus worden. “Ik kies toch altijd op het verkeerde moment een wedstrijd uit!” :p
Zaterdag stond volledig in teken van verkenning: zwemparours, loopje, rusten, materiaal en fiets klaarzetten. Alles verliep naar wens en ik had er enorm zin in.

 

Sunday = D – day. De voorbereidingen van de start verliepen vlekkeloos en ik stond nog nooit zo op tijd aan de zwemstart. “Applaus voor mezelf (klap)” Na het oorverdovend meezingend volkslied van Wales schoot de wedstrijd in gang. Ik liep pijlsnel het water in. Ik dook dan ook als derde onder water. Enorm goed gestart. Ik kon 300m het tempo volgen maar dan verloor ik stelselmatig wat plaatsen. Ik moest wat bekomen van de snelle start. Daarna kon ik me nog net in de groep voegen. Na de eerste boei verloor ik wat voeling met de groep, ik moest alles geven om het gat te dichten. Gelukkig slaagde ik erin net voor de tweede boei… of toch niet. Ik sloot aan, maar die laatste was ook de voeling met de groep verloren. “Merde” Eenmaal op het strand was de achterstand iets meer dan 1 minuut. De tweede ronde zwemmen verliep iets moeizamer. De age-groups waren net gestart en het was een slalom inhaalrace. Ik zwom helemaal alleen… 
Na 3,8km mocht ik naar de wissel lopen, 1km bergop tot aan mijn fiets. De wissel verliep vlot. “yes!” Ik nam de fiets en vertrok alleen op achtervolging, na de kopgroep die 4 minuten voor me was vertrokken. Ik had onmiddellijk het goede tempo beet en haalde na 15km twee atleten in. Het was beuken tegen de wind en ik moest het stuur goed rechthouden door de strakke zijwinden. Toen gebeurde het… “MILJAAARR!”, mijn ligstuur kwam los. Dit had ik ook al een paar keer op training meegemaakt. Telkens werd dit herstelt en ook de laatste keer werd dit grondig bekeken door Pulso. Net op het moment dat dit gebeurde kwam er één atleet uit de achtergrond op mij terug. De ideale partner, maar daar was ik totaal niet mee bezig. Net nu moest dit gebeuren, mijn wereld stortte in. Zonder ligstuur verder rijden was echt geen optie. Plots kwam er lichtpuntje in de duisternis. Ik zag wat verder een auto staan met ‘continental’ erop. Zou dit de mechanische bijstand zijn? Ik zwaaide met mijn armen en stopte direct bij de auto. Hij haalde onmiddellijk zijn materiaal tevoorschijn. Wat een geluk bij een ongeluk. De juiste sleutel zoeken en alles losdraaien om zo de juiste bout te kunnen aanspannen. En ja die bout zat volledig los. Alles terug vast maken en weg.

De atleten die ik had ingehaald, waren al gaan vliegen, ook de iets mindere zwemmers. “Balen zeg!” Maar goed, ik kon terug verder. Het vertrouwen in mijn ligstuur was wat weg en ik probeerde het minder te gebruiken. Goh, totaal niet ideaal waardoor ik op bepaalde stukken heel wat tijd verloor. Ik bleef natuurlijk wel positief want er kan nog altijd veel gebeuren in zo’n lange race. Ik zette alleen mijn tocht verder en dit deed ik dan ook met verve. Na heel wat hindernissen op de weg: olie op de weg, plotse versmallingen, gedubbelden inhalen, stortbuien trotseren, rukwinden,… Het was een echte overleving. De langste stortbui tijdens de laatste 25 km was er dan ook teveel aan. Ik kreeg het koud en begon te klappertanden. Ik bleef geloven in een goede afloop en kwam al klappertandend binnen in de wisselzone. Ik stapte van mijn fiets, maar kon amper lopen van de verkramping. “IJSkoud!”

 

De wissel verliep moeizaam en ik liep lijkbleek uit de wisselzone. Ik kon me maar niet opwarmen en er zat duidelijk geen snee op. Ik dacht dat ik suikers tekort had en nam sneller dan anders mijn suikers in. Ik kwam er beetje bij beetje terug door maar dan begonnen mijn darmen vervelend te doen. Al 2 jaar werken we hieraan en met resultaat, behalve in Wales dan… Het werd erger en erger. Het tempo minderde en ik dacht meerdere keren aan opgeven maar ik wou dit niet doen uit respect voor jullie (mijn supporters, mijn allerliefste vriendin en vooral de meegereisde trainer Dirk en Patty). Om uiteindelijk ontgoocheld in meer dan 10 uur te finishen in Tenby. Ik behaalde een 12e plaats bij de PRO en 18 overall. Op zich zijn deze cijfers niet slecht maar ik kwam niet naar Wales om maar die plaatsen te behalen! Ik kwam duidelijk voor meer! Dit doet enorm veel pijn, zeker dat ik van mezelf weet dat ik veel beter kan! Hier zat duidelijk veel meer in. Teveel tegenslag tijdens die dag hebben me teniet gedaan. “Heb ik dan nooit eens geluk?” Hier zal ik eventjes moeten van bekomen… Eens goed nadenken wat de toekomst mij zal brengen… Hopelijk kan ik mijn seizoen nog strak afsluiten in Ieper hoewel dit niet gemakkelijk zal zijn een week na deze loodzware Ironman. Bedankt volgers om zo te volgen tijdens de race! Ik heb toch maar eventjes terug een Ironman gefinisht. Thanks en tot de volgende!

 

Bucket List

Mieks vertellinkjes 4 months 1 week ago
Iedereen heeft er wel eentje: een to-do lijst. Of een must-see. Een bucket list. Wat je nog allemaal wil doen en zien voor je doodgaat.Ik heb er geen.Toch niet echt. Ik heb geen checkbox van zaken die ik nog persé wil doen of musea of monumenten die ik nog magrij (ja, mijn West-Vlaamse roots: voor een vertaling, de hulp van mijn papaatje: klik hier ) wil zien of landen die ik mordicus wil bezoeken. Ik wil niet zo nodig parachute springen (spaar me daar van, ik heb hoogtevrees), of ergens uit eten in één of ander wonderrestaurant. Ik hoef ook niet zo nodig de ganse wereld rond te reizen. Sta niet te trappelen om de Taj Mahal in het echt te zien of om de Chinese muur, Machu Picchu of de muur van Hadrianus of gelijk welk een muur op te lopen. De Everest beklimmen is al helemaal niet aan de orde.Het zou mooi meegenomen zijn, daar niet van. Maar het staat dus niet op een lijstje, zelfs niet in gedachten.Ik tik op de kleine uitdagingen. Mini challenges die ik me heel regelmatig stel. En dan niet verbonden met de “doodgaan”-gedachte. Vooral niet. En al helemaal niet op een lijstje. Gewoon. In het echt: een wandeling, een fietstochtje, een nieuwe tekst schrijven, leren crawl zwemmen (deftig deze keer), een perfecte beursstand zetten, 3 dagen per week nieuwe vegetarische gerechten leren koken, de jaarlijkse grote kuis (zalig! Dit weekend afgerond. Gans mijn huis van onder tot boven tiptop in orde!), goed slapen. Al het mooie “mogen”. Alles wat ik tegenwoordig onderneem staat in functie van leven.Volop leven. Ik zei het laatst nog tegen iemand waar ik heel veel om geef: ik wil leven, Leven, LEVEN! Het voelt alsof ik wakker geworden ben. Alsof er een vulkaan in me aan het borrelen is. Het voelt als vrijheid. Juichen. Alsof ik alles aankan. Alsof de wereld aan m’n voeten ligt. Zien. Het voelt goed. Al een hele tijd. Alles wat ik doe. Wie ik (geworden) ben. Waar ik ben. En met wie. Het is goed.Allemaal. Alles.Ook het traillopen waar ik zo van geniet. Een nieuwe hobby. Beetje hossen door de bossen. Of zo ongeveer. En dat regelmatig koppelen aan een weekendje weg. (En tegelijk even tijd maken voor die musea en monumenten waarvan sprake hierboven.) Een gezellige B&B of een charmant hotelleke, het is allemaal al geboekt. Meerdaalwoud, Duitse Eifel, Zoniënwoud, Houfalisische ardennen (nieuw woord, het schijnt er fijn toeven zijn) en duinen van Koksijde: here I come!Ook de kwart triatlon die ik in 2018 wil doen in Brugge.Ook de marathon die ik volgend jaar in Augustus ga lopen. (Lees er hieralles over.)Ook de voorbereidingen op de Otillo(http://otilloswimrun.com/) in Duitsland in 2019. Met dank aan een vriendin die, ja het kan, gewoon nog een beetje gekker is dan ik. “O–till-O, snap jem Miek? Van water naar water. Gewoon ne keer gaan kijken op die website. Ziet er machtig uit. In Duitsland. Doe je mee?”Akkoord, klein kun je deze uitdagingen bezwaarlijk nog noemen. Alhoewel. Het is maar hoe je het bekijkt. De meeste van m’n vrienden vinden dit allemaal heel gewoon. In de TTR triatlonclub kijken ze hier helemaal niet van op (hier is een Iron Man- 4 km zwemmen, 180 km fietsen, gevolgd door een marathon- heel gewoon). En m’n Vegabike fietsvriendjes draaien hun hand niet om voor een kilometerke meer of minder.  Vingers in de neus. Gewoon doen. Heerlijk is dat.Ook hiervoor kan ik alleen maar: dank u, dank u, dank u zeggen! Voor al die morele steun. Zelfs van diegenen die propnul sportief zijn. Dat ook zij me, ondanks hun scepsis (“das niet meer voor onze leeftijd” en “zorg maar dat je je niet doodloopt” en “oeioei zo gevaarlijk”  tot zelfs een -gelukkig lachende- “moeke, ge zijt zot”) ondersteunen in al mijn sportieve (en andere) avonturen.Karl Vannieuwkerke twitterde het vandaag: “Laat het maar regenen. Net gehoord dat de zon volop schijnt. Leve het leven! Full speed ahead! Ketting op buitenplaat en geven.”Ik kan me daar alleen maar bij aansluiten. Al moet je bij mij die buitenplaat (nog even) figuurlijk nemen. Geven doe ik me helemaal!Die wereldreis, eten in één of ander wonderrestaurant, de Taj Mahal, Chinese muur, Machu Picchu en muur van Hadrianus en alle mooie muren for that matter. Ze staan niet op een lijstje. Maar ik ben er zeker van dat het er ooit van komt. Ja misschien zelfs de Everest. En parachutespringen. Ik sluit niets uit.Ik ben in ieder geval al (goed) onderweg.Fijn dat je er bij bent!

2e in La Roche en 1e in Koolkerke

Brecht Van Vooren 4 months 1 week ago
Zaterdag 9 september 6:30, De wekker gaat af. Ik word wakker, kleed mij aan en eet mijn ontbijt: havermout met melk, kaneel en een banaan. Iets later vertrek ik met de auto richting Gent, want ik mocht eerst mijn enige herexamen afleggen. Er is geen verkeer op een zaterdagochtend en een half uur later arriveer ik op campus Schoonmeersen. Ik kies een plek op de lege parking. Na wat bladeren in mijn cursus en een korte babbel met enkele medestudenten, mogen we naar binnen. Ik bekijk snel de vragen en ik merk dat zeker drie vierde ervan dezelfde zijn als op het examen in januari. Met een kleine glimlach begin ik enthousiast aan mijn examen, Computernetwerken I: Basisprotocollen voor de geïnteresseerden.
10:00, Na twee uur werken aan het examen kijk ik snel na en dien ik vervolgens in. Op deze manier zit ik een kleine twee uur voor op schema. Ik kan op mijn gemak naar huis rijden.

12:00, We vertrekken voor een lange rit naar Nisramont. Na ruim twee uur rijden tussen de buien door, komen we ter plaatse. Ik haal mijn nummer en chip aan het secretariaat. Mijn loopschoenen zet ik als een van de eerste atleten in een plastic zak, tegen de regen, in wisselzone 2 (onthoud dit voor straks…). We verkennen met de auto nog snel het fietsparcours en rijden door naar de barrage van Nisramont. Ik plaats mijn fiets in de eerste wisselzone en ik begeef mij naar het water. Mama masseert nog snel mijn benen en ik trek mijn wetsuit aan.

16:00, Het signaal wordt gegeven voor de rustigste zwemstart ooit. We gaan rustig het water in en beginnen met zwemmen. Met vier naast elkaar zwemmen we naar de eerste boei. Dit gaat te traag voor mij en ik trek even door tot de volgende boei. Over halfweg komt Antoon Houben voorbij en ik volg. Met z’n tweeën komen we na 750 meter zwemmen uit het koude water. Mijn tenen en hielen zijn gevoelloos. Na een matige wissel moet ik een klein gaatje dichtrijden op Antoon. Het is meteen 3 kilometer bergop aan 4,5%. Ik rijd voorbij Antoon, iets later vraag ik om over te nemen, maar hij kan niet. Kort achter ons volgt Jasper Sabbe. Ik laat hem terugkomen en zo vormen we een kopgroep van 3 met een comfortabele voorsprong. Jasper werkt gelukkig wel mee, waardoor ik af en toe kan herstellen in het wiel. Het parcours is lastig met veel interval, de klimmetjes zijn te steil om op het buitenblad op te rijden. Ik fiets stevig door en ik voel dat ik de sterkste ben op de fiets, maar ik krijg ze er niet af. Het risico om alles lam te leggen om daarna te demarreren, durf ik niet nemen. Ik ben namelijk niet op de hoogte van onze voorsprong. De afsluitende vijf kilometer lopen zullen de winnaar bepalen. Maar het loopt echter al mis in de wisselzone. Ik zoek naar een plastic zakje met mijn schoenen, maar iedereen heeft blijkbaar zijn loopschoenen in een plastic zakje gestoken. Helemaal in de war verlies ik 15 seconden voor ik mijn plaats gevonden heb. Ik zie Jasper en Antoon al vertrekken voor ik mijn eerste schoen aan heb. Ik trek snel mijn andere schoen aan en ik loop gefrustreerd op 20 seconden van Jasper en 17 seconden van Antoon het loopparcours op. Op het stukje bergaf kom ik duidelijk dichter dankzij mijn grote stappen. Bergop heb ik het lastig. Na de eerste ronde ben ik dichter gekomen. In de tweede ronde zie ik Antoon de leiding overnemen van Jasper. Ik krijg het ook knap lastig, maar loop in mijn ogen nog even snel als de leider. In de laatste ronde kan ik de tweede plaats nog innemen, maar de winst is gaan vliegen. Met de snelste looptijd kom ik over de finish. Zo zie je maar dat een wissel bepalend kan zijn en dat alle details tellen.

18:00, Mijn losse rollen staan klaar om een half uurtje los te fietsen met het oog op de wedstrijd van morgen. Het podium is straks om 20 uur, dus maak ik nuttig gebruik van de tijd tussendoor. De benen voelen nog goed aan na de wedstrijd op het zwaar parcours. Ik neem nog een douche en eet mijn pasta op.
20:00, Met een kleine lach verschijn ik op het podium. Proficiat Antoon met je overwinning. Bedankt Jasper voor de samenwerking op de fiets en proficiat met je derde plaats.
22:30, Thuis aangekomen, beginnen we aan de opkuis. De fiets wordt gekuist, de wetsuit uitgespoeld en de kleren gewassen.
23:30, Na een lange dag kruip ik in mijn bed. De wedstrijd speelt zich nog enkele keren af in mijn hoofd voor ik in slaap val.

Zondag 10 september 9:30, Een nieuwe dag is aangebroken met een nieuwe kans in de triatlon van Koolkerke. Na mijn ontbijt krijg ik nog een massage van mama om de benen wat los te maken.
13:00, Aangekomen in Koolkerke, verken ik samen met mijn broer en enkele vrienden het fietsparcours. De benen voelen redelijk goed. Er staat bovendien veel wind. Het eerste deel van het parcours zit de wind in de rug, maar langs de Damse vaart staat de wind strak op de kop. Het is eerst de beurt aan de jeugdatleten en de sprinttriatlon Memorial Kenneth Neyt sluit de dag af.

16:30, Het startschot klinkt en we vertrekken voor 750 meter rechtdoor zwemmen in de Damse vaart. Na 250 meter voelen mijn armen al zwaar. Ik zoek het zog van mijn ploegmaat Gianni. In de verte zie ik de gele boei. Maar deze komt precies niet dichter. Het zwemmen lijkt eeuwig te blijven duren. Maar na 10 minuten komen we toch al het water uit, schijn bedriegt zeker. Stan Vanwalleghem zit op kop met 10 seconden voorsprong op Gianni en mij. Na een korte babbel met Gianni rijden we het gat gecontroleerd dicht. Maar aan de houding van Stan te zien is hij aan het wachten. In het begin van de strook wind tegen komen we erbij. “Met drie ronddraaien voor het podium” zegt Stan. Dat is ook wat ik wil horen na gisteren. We fietsen niet zo hard, maar we behouden onze voorsprong. In de tweede ronde vraag ik aan Gianni hoe hij zich voelt. Hij heeft het lastig en ik zeg hem korte beurten te doen. Iets later waar de wind schuin op kop zit, merk ik te laat dat hij gelost is. Wat moet ik nu doen? Ik neem even niet over van Stan om te zien of Gianni terugkeert, maar het gat is al enkele tientallen meters groot. De naam van sleper wil ik niet op mijn geweten en ik neem dan toch over. De laatste vijf kilometer fietsen we niet zo hard meer. Het lopen zal opnieuw bepalend zijn. Als eerste loop ik de wissel binnen, gefocust op mijn rode curverbox. Blijkbaar gefocust op de verkeerde rode box loop ik twee stappen voorbij mijn box. Ik beperk gelukkig het tijdsverlies in vergelijking met gisteren. We beginnen met z’n tweeën aan het lopen. Stan neemt de eerste ronde de kop, ik de tweede. In de derde en laatste ronde kijken we wat naar elkaar. We lopen stukken naast elkaar en het tempo zakt een beetje. Ik moest en zou de laatste scherpe bocht naar rechts als eerste nemen, dus ik versnel om dit te verwezenlijken. Ik zet door en kijk niet meer achterom. Super tevreden en moegestreden kom ik als eerste over de finish. Stan, die gisteren deelnam aan de T3 in La Roche, wordt tweede. Het is nog spannend afwachten op Gianni. Hij kan zijn derde plaats vasthouden tot het einde. Anders zou ik mij toch schuldig voelen. Ploegmakker Sören finisht als 13e. Ploegmate Katrien loopt als eerste vrouw over de meet en haalt zo haar vijfde overwinning van het seizoen binnen.

Ik blik terug op een geslaagd weekend. Een dubbele zege was het ideale scenario, maar met de behaalde resultaten kan ik zeker niet klagen!
Nu is het enkel afwachten op het resultaat van mijn herexamen.

Volgende week sta ik aan de start van de In Flanders Fields Triathlon te Ieper voor de laatste manche van de tweede divisie van de T3 series.

Uitslag La Roche
Uitslag Koolkerke

Jeugd boven op memorial Kenneth Neyt in Brugge

Zondag stond aan het kanaal Damme-Brugge niet alleen een nieuwe manche van de Lotto jeugdcup op de agenda, er was ook de eerste sprinttriatlon Memorial Kenneth Neyt, ter ere van de dit jaar overleden triatleet van TBT. Katrien Maes en Brecht Van Vooren werden de eerste winnaars van deze nieuwe categorie.

The post 2e in La Roche en 1e in Koolkerke appeared first on Brecht Van Vooren.

Koers 1.12 Heule

Niki Devoldere 4 months 1 week ago
10 September 2017

Gisteren beleefde ik een heel frustrerende koers in Heule. Een wedstrijd waar ik meestal wel goed ben en ook graag goed ben, want daar is aan de kant toch altijd wel wat bekend volk aanwezig.

Criterium Izegem

Niki Devoldere 4 months 1 week ago
08 September 2017 Cursus bochtentechniek

Gisterenavond reed ik bijna even traditioneel als de Izegemse kermis ook het criterium op de Izegemse Bellevue wijk. Een koers waar het altijd door de vele bochten vaak soms een heel lastige moto GP is. Voor dit jaar waren al de weermannen het er over eens. Vanaf 17u zouden de weergoden bakken water uit de lucht kieperen.

Zilver op WK in Zofingen

Seppe Odeyn 4 months 1 week ago
Seppe heb jij Icarus al gezien? Neen mensen ik heb geen netflix, wanneer zou ik dat in godsnaam moeten gebruiken. De enige dagen dat ik daar tijd voor heb zijn die voor het wk en dan kan ik gelukkig gebruikmaken van de netflix van mijn trouwe makker Bobby. Hij stelde Icarus nog voor maar ik wou de dagen voor het WK krampachtig alles hetzelfde doen als vorig jaar. Dus Narcos kijken en rusten. Nu had ik geluk, Netflix houd rekening met het uit de hand gelopen bijgeloof van Seppe Odeyn en vanaf 1 september was het nieuwe seizoen van Narcos te bekijken, waarvoor dank netflix! Nu ja dat bijgeloof begint vreemde proporties aan te nemen: zo moet ik traditie getrouw de Orbea trophy in La Gileppe winnen en moet ik mij vervolgens nog een maand de nek af trainen. De tank leeg trekken zoals de coach dat zo goed kan zeggen. Even paniek want de tank leek even een bodemloos vat. Maar 1.5 week voor het wk was ik gerustgesteld we zouden er wel staan. 
​Het WK aanvatten als titelverdediger is toch wel apart: Langs de ene kant gaf dat de nodige stress en aandacht in mijn richting maar aan de andere kant ook wel een geruststelling, dat ik dit toch al op mijn palmares heb staan. Uiteraard wou ik mijn titel verlengen maar ik wou vooral wereldkampioenwaardige wedstrijd afleggen. ​Mijn voornaamste concurrenten waren Gael Le Bellec al tweevoudige winnaar in Zofingen, Felix Koehler de huidige Europees kampioen en Soren Bystrup, al goed voor 4 podiumplaatsen in Zofingen.  ​We starten zoals elk jaar in Zofingen bergop. Koehler en Le Cras liepen meteen weg maar ik kon goed standhouden in het achtervolgende groepje. In de afdaling kwamen we zelf aansluiten bij de 2. De 2de ronde lopen kon ik standhouden in het kopgroepje enkel Le Cras had een seconde of 10 voorsprong. Ik kon snel wisselen en zat zowaar op kop na 1 km rijden. Wat een verschil met vorig jaar waar ik 50km moest achtervolgen om in de spits te komen.  Er kwamen nog wat jongens aansluiten en ik besloot me nog wat kalm te houden. Op de eerste hellingen werd er stevig naar boven gevlamd. Maar ik vlamde lustig mee, ik was echt goed. De stukken tussen de hellingen werd er wel niet echt doorgereden en was het eerder tactisch positie kiezen. Ik hield altijd het overzicht en kwam niet uit de top-3. Ondertussen dikte de kopgroep wel aan tot 12man. In de 2de fietsronde achte Soren zijn moment gekozen hij nam 2 bergjes en het tussenstuk voor zijn rekening. Ik volgde en we waren zelfs even met zijn tweeen voorop. De Rus Kuzmin reed het gaatje dicht en begon zich na 100km met de debatten te moeien.  Ik volgde maar voelde wel al dat de Rus een goeie dag had. We begonnen aan de laatste fietsronde, nu werd het belangrijk want hier maakte ik ook vorig jaar het verschil. De Rus bleef op kop beuken en ik kon het eerste bergje nog overleven maar op de Bodenberg moest ik een tandje terug schakelen en hem laten rijden. Ik vreesde een beetje overspoeld te worden door andere atleten die van achter mij kwamen maar enkel Gael kon het gaatje nog dichten. Meer nog boven was ik afgescheiden 3de. Er volgde 20 zware kilometers tot aan de wissel waarin ik knokte voor elke seconden. Ik wist dat ik hier mijn wereldtitel kon verliezen of winnen en deed er dus alles aan het gaatje zo klein mogelijk te houden. Uiteindelijk wisselde ik op een dikke minuut van de 2.  Een goeie uitgangspositie voor mij om de laatste zware 30km lopen aan te vatten. Uiteraard voelde ik de inspanningen van op de fiets en het eerste lopen, maar ik kon toch een redelijk tempo lopen. Ondertussen was Kuzmin weggelopen van Gael. Ik kwam dichter op Gael terwijl Kuzmin uitliep op mij. Ik concentreerde me eerst op plek 2. Na 8km kon ik Gael voorbij gaan en begon ik naar voor te kijken. Kuzmin liep echter sneller als mij en had al 1.40 voorsprong. Ik bleef goed doorduwen de wedstrijd was nog lang. Het parcours van het laatste lopen was ook aangepast door de vele regenval. Hierdoor moesten we 4 rondjes lopen met telkens een muur in. Het probleem was niet de muur oplopen het was hem naar beneden lopen wat voor problemen zorgde. Zo voelde ik bij de 2de afdaling redelijk verkrampte spieren als ik was moest afremmen. Het zorgde voor de nodige schrik en voorzichtigheid. Halverwege de laatste run had ik bijna 2minuten achter, toch bleef ik elk stukje met het mes tussen de tanden  lopen. Het was werkelijk afzien en het was nog te ver om te kunnen aftellen. Ondertussen was Soren over Gael naar de 3de plek gegaan. Mijn voorsprong op hem was nog wel voldoende. Maar ik weigerde me neer te leggen bij het zilver, ik had met Stefaan afgesproken te blijven strijden tot de laatste meter en dat zou ik doen ook. Ik maakte in de laatste ronde nog een minuut goed maar het goud was weg. Ik liep het stadion binnen als de nieuwe wereldkampioen Maxim Kuzmin over de finish liep. Het drong pas dan tot me door dat ondanks mijn bijna perfecte wedstrijd ik mijn titel kwijt was en een jaartje moest leren leven met vice-wereldkampioen. Soren pakte het brons. 
Nu goed de vraag van 1 miljoen, waar heb ik mijn titel verspeeld? Wel mensen moest ik dat nu eens weten. Ik heb een perfecte voorbereiding achter de rug, was ook echt goed tijdens de wedstrijd, had een goed tactisch plan dat ik bijna perfect uitgevoerd heb. Ik ben 6uur en half gefocust gebleven en heb 6uur en half op de limiet gereden en gelopen. Ik kan mezelf deze keer bitter weinig verwijten. Het enige dat ik kan bedenken is dat bijgeloof. Hoewel ik inderdaad net als vorig jaar naar de wilde avonturen van de Colombiaanse drugstrafiek heb gekeken hebben we een aantal dingen misschien net dat tikkeltje anders gedaan. Begeleider Bobby had vorig jaar de nacht bijna doorgedaan omdat het WK 70.3 op tv was. Maar nu is het WK een week later en dus geen nachtelijke uren voor Bobby. Ja dat moet het wel geweest zijn, maar goed volgend jaar kunnen we alles anders doen dan dit jaar in de hoop dan niet op een ijzersterke Rus te botsen.  Aangezien dit toch het hoofddoel van het jaar is, is dit ook de moment om wat mensen te bedanken die samen met mij die zware trainingsperiode en ook de wedstrijd hebben beleefd. Natuurlijk Coach Stefaan: Merci voor het loodzware schema, het perfecte raceplan en het samen vloeken achteraf. Begeleider Bobby: merci voor zoals altijd de rust zelve te blijven tijdens en voor de wedstrijd. Ik had u graag na een moeilijke zomer de gouden medaille gegeven, maar hey het is allemaal de schuld van de Ironman kalender. En natuurlijk mijn gezinnetje, merci Valerie en Laurien om zo goed voor mij te zorgen!
Uiteraard ook bedankt aan alle supporters, zowel thuis als in Zofingen!

Volgende wedstrijd zaterdag de Dirty Boar gravel race, maar ik kan nog niet te goei stappen? Pech!

Koers 1.12 Hulste

Niki Devoldere 4 months 2 weeks ago
05 September 2017

Na het debacle in Wakken gisteren trok ik met een klein hartje naar Hulste. Ik wou dit geen 2 dagen na elkaar meemaken.
35 renners aan de start en er werd direct gekoerst. Ik had een goed gevoel, maar miste toch de 12 man die wegreden. Die moeten direct heel goed rondgedraaid hebben want in de achtervolging zaten we ook niet stil, terwijl de achterstand bleef oplopen. Heel even was ik te ijverig en lag ik er plots bijna af toen ze almaar bleven demarreren vanuit mijn wiel.

Champagnecriterium Wakken

Niki Devoldere 4 months 2 weeks ago
04 September 2017

Deze avond werd ik 35ste op 43, maar het ergste van al is dat ik er na 20km zonder pardon afgereden werd.
Ik had hele slechte benen. Optrekken voelde heel lastig aan, al in de opwarming. Hopelijk komt dit nog door de beach XL van zaterdag. Toen het begon te regenen was ik achteraan verzeild geraakt en daar stond de deur wagenwijd open. Hopelijk morgen beter in Hulste.

Kermisjogging Morkhoven

Lars Baeyens 4 months 2 weeks ago
Op de laatste dinsdag van augustus word de kermis van Morkhoven traditioneel afgesloten met een stratenloop. Deze wedstrijd kan elk jaar op een mooi deelnemersveld rekenen en aangezien Morkhoven slechts een halfuurtje rijden is stond ik er dit jaar ook aan de start voor de wedstrijd over 6km.

Zoals gewoonlijk op ‘gewone’ stratenlopen vertrokken alle afstanden (er was ook nog een 3 en een 9 kilometer) samen. En opnieuw zoals gewoonlijk was ik bij het startschot niet mee met de kop van de wedstrijd. Ik laat me daar echter nooit door van de wijs brengen. Iedereen valt uiteindelijk op zijn plek en ik weet van mezelf dat ik eerst even onder stoom moet komen. Zo geschiedde ook, na een kilometer op mijn eentje achter de kopgroep aan gelopen te hebben kon ik bij kilometer anderhalf aansluiten. In dit kopgroepje zaten ook mijn twee belangrijkste concurrenten voor vandaag namelijk Andy De Rooy (die derde werd op de 6km in Wortel, die ik won) en Chris Wouters (die al jaren een vaste waarde is in het stratenlopencircuit).

In Wortel kon ik nog afwachten in de voeten van De Rooy maar ik besloot nu om er meteen vol voor te gaan omdat ik met Wouters een concurrent had die ik nog nooit kon verslaan en ik dus zeer gevaarlijk achtte voor de overwinning. Daarom plaatste ik reeds na 2 kilometer een versnelling en samen met een loper van de 9 kilometer trok ik er op uit. Geen van mijn beide rechtstreekse concurrenten kon deze versnelling beantwoorden. Ik durfde echter niet achteruit kijken omdat ik steeds een terugkeer vreesde. Pas in de laatste kilometer was ik zeker van de winst. Ik won uiteindelijk deze 6 kilometer met bijna een minuut voorsprong. Dit had ik niet verwacht en het is een bevestiging van wat ik ook al in Wortel voelde, mijn loopniveau is in orde!

Het winnen van twee stratenlopen in een week tijd stemt me dan ook zeer tevreden. Het is alleen jammer dat mijn overduidelijke (hoog)vorm er in een triatlon niet uitkomt. Ik bedoel , Viersel was zo slecht (88ste!!) dat ik er zelfs geen verslag over geschreven heb. En als ik besluit om geen verslag te schrijven.. In ieder geval met de conditie is niets mis, er moeten andere oorzaken zijn van mijn matige triatlonprestaties dit jaar. Gelukkig is het seizoen nog steeds niet gedaan , en u kent allen het spreekwoord ‘zolang er leven is, is er hoop!’.

Beach XL Oostende

Niki Devoldere 4 months 2 weeks ago
03 September 2017

Zaterdag stond een nieuwe wedstrijd op het programma. De beachXL was de samenvoeging van een 14km lange trailrun in de voormiddag en de heuse "End of summer beachrace" in de namiddag. 12 deelnemers zouden strijden in dit combiklassement. Ik had hier mijn gedachten op gezet een podiumplaats hier zou voor de sponsor mooi zijn, maar ik had op de deelnemerslijst gezien dat het allemaal toch wel ervaren strandratten waren, die een stukje konden lopen.

Kusttrail

Pages