Onze bloggende atleten

LCMT triathlon (4-daagse etappe triathlon)

Niki Devoldere 3 months 5 days ago
10 May 2018

Het voorbije weekend was het eindelijk zo ver. 8 maanden trainde ik met 1 doel en dat was mijn titel verdedigen in de LCMT triatlon. Het idee voor deze wedstrijd werd mede door mij aangebracht en vorig jaar kon ik vrij gemakkelijk de toen al behoorlijk extreme eerste editie winnen. Na een rondvraag bij de toen aanwezige deelnemers bleek dat de wedstrijd nog niet extreem genoeg was en omdat de afstanden niet in verhouding waren, mocht het lopen en zwemmen voor de meesten serieus opgetrokken worden. Iets waar de organisatoren gewillig op in gingen.

Part 6 of the world tour: Ek Vejle

Seppe Odeyn 3 months 1 week ago
De week na een Ironman kan je op heel wat manieren invullen: Je zou bijvoorbeeld het strakke sportregime kunnen laten voor wat het is, fastfood verorberen en het op een zuipen zetten of je kan je voorbereiden op een Ek duathlon. Multisporter die ik ben besloot ik beide te doen. Nu kan ik er ook niet aan doen dat ik als reisreporter de lokale specialiteiten moet uitproberen en dat dat in New Orleans Bourbon gedronken wordt (geen Chimay te vinden daar) en dat ze in New York vooral hamburgers eten. In eerste instantie stond het EK niet op de world tour long list. Maar nadat ik de Powerman in Mallorca won, besloten we toch maar het erop te wagen: Ik kende de wedstrijd in Vejle van vorig jaar, het was geen zware verplaatsing en Stefaan kon niet 100% garanderen dat ik echt slecht ging zijn een week na Texas. Bovendien schatte ik mijn kansen met een slechte dag nog altijd op top-10, ben ik nog altijd nummer 1 op de powerman ranking en altijd fier mijn land te mogen vertegenwoordigen op een Europees kampioenschap. Donderdagochtend waren we terug uit Amerika, zaterdagochtend stonden we alweer in Zaventem. Het makkelijke aan dat drukke wedstrijdprogramma is dat je je fietskoffer niet hoeft uit te laden. Gewoon koffer open, zwemspullen eruit, koffer dicht. Coach, sub-9 yuppie en Kona qualified Stefaan was uiteraard ook van de partij.  Yuppies on the road again! Van het grote Ironman circus naar de powerman was een grote stap. Zo ga je van een starter of 3000 naar 300. Van Frederik Van Lierde naar Jakke Petrol en rijden over de toll road naar Deense boerenwegels. Maar het is ook wel een beetje thuiskomen: hier was ik terug de champ en krijg je tonnen respect als je überhaupt 3.8 km kan zwemmen. Ook van New York naar Vejle is toch wel enigszins anders. Van een deftig hotel met uitzicht op central park naar een zak linnen goed krijgen aan de balie van het Danskhostel is wat wennen, maar aan de andere kant kunnen we ons bed nog net zelf opmaken en in USA zouden we daar toch iemand een fooi voor moeten geven dus geld uitgespaard meer budget om lokale streekgerechten te proeven, en mensen lief wat hadden ze in die hostel goed brood. Nog een geluk dat het brood was en geen plaatselijk gestookte likeur of dat had mijn wedstrijd nog iets meer gehypothekeerd. 
Fameuze photobomb van de man met de sixpack! Zondagochtend begon ondanks dat brood echter niet zo goed. Ik werd wakker om 3u30, wat normaal is met een jetlag. Ik werd wakker met een liedje in mijn hoofd wat nog altijd normaal is. Alleen is dat normaal gezien: Who the king, Dominator of de bumba trein. Nu werd ik wakker met Creep van Radiohead in mijn hoofd. Geen paniek ik ga jullie niet lastig vallen met een fikse portie zelf medelijden, het waren vooral de woorden na het gekende zinnetje I’am a creep, I’am a weirdo die me een vreemd gevoel bezorgden: What the hell am I doing here? (goh ja goeie vraag) I don't belong here (beetje overdreven maar bon). I don't care if it hurts (euhm I do care…), I want to have control (liefst wel maar vertel dat maar is tegen die andere hé) , I want a perfect body (klopt beermile is coming fast people). Stefaan uiteraard ook wakker want hetzelfde type jetlag als de mijne maakte zich ook wat zorgen. Mannen met een jetlag dat is trouwens hetzelfde als vrouwen in een groep die na een tijd ook samen beginnen te, ok ik ga de vergelijking hier stopzetten.  
Maar dus met die vreemde, al dan niet profetische woorden van Radiohead in mijn hoofd was ik plotsklaps wat nerveuzer. Ze spelen dat nummer ook niet meer live omdat het hun altijd doet herinneren aan die keer dat ze een week na een ironman een duathlon gingen doen, zwarte tijden voor de band. Gelukkig kon ik me herpakken met de gedachten dat een hele dag met de bumba trein in je kop zitten ook niet alles is. 
Starten deden we met 10km lopen. Ik vertrok goed en liep goed mee de eerste kilometer. Mijn horloge biepte en gaf 3.05 aan in de eerste kilometer. Denkende aan de laatste wedstrijdkilometer die ik al zwijmelend afwerkte in Texas voelde ik me werkelijk master of recuperation. Maar die titel werd me na 7km abrupt afgenomen toen mijn benen toch wel aangaven dat het welletjes was geweest. 3km afzien tot de wissel maar nog net binnen de minuut van de eerste, op schema heet dat. Op de fiets ging het behoorlijk. Ik kon die 50 seconden op mijn eigen tempo dichtrijden en kwam exact halverwege aansluiten vanvoor. Net op tijd om Soren Bystrup te zien wegrijden naar de Europese titel. Inderdaad ja ik haal de spanning al wat uit de wedstrijd, want ondanks dat ik nog voor de medailles reed. Moest ik vanaf dat punt de wedstrijd  ondergaan. Ik kon nog wel wisselen als 3de en rekende op mijn fameuze 2de run.  Ik slaagde erin die eerste kilometer alle lichaamssignalen te negeren en straf te openen, om dan toch wel tegen een fameuze muur aan te lopen. Ik viel terug naar positie 6 en had alle moeite van de wereld de resterende kilometers af te werken. Eindigen deed ik zoals in Texas een beetje zwalpen met dat verschil dat ik hier wel redelijk content was. 6de worden op een EK een week na een Ironman is geen schande denk ik. Dat daar is iemand een combinatie klassement van maakt! 
​En nu terug naar de wereld van zwemmen en 1001 transition bags. Ironman Lanzarote binnen een week of 3: Seppe komt onder stoom!

Man met de hamer in Veurne

Brecht Van Vooren 3 months 1 week ago

Vijf dagen na het BK ploegentriatlon stond de volgende wedstrijd al voor de boeg. De af te leggen afstand werd verdubbeld en ik mocht de wedstrijd deze keer helemaal alleen afwerken. De eerste organisatie van de Sporkin Triathlon in Veurne werd een zonovergoten editie.

Om 14u werd het startsignaal gegeven voor de eerste wave van om en bij de 50 elite atleten. De zwemstart verliep zonder slagen of stoten en ik zwom na 200m in derde positie. Deze plaats gaf ik niet meer af en na 1200m kom ik als derde aan wal. Ik was al redelijk diep gegaan en kwam gedesoriënteerd het water uit met de plakke zon op het hoofd. In de wisselzone schoot mijn linkerkuit in de kramp bij het uittrekken van de wetsuit. De kramp bleef even hangen en ik verloor tijd en twee plaatsen. Het opspringen op de fiets verloop niet vlot en bij het aantrekken van de schoenen liet de kuit opnieuw van zich horen. In het begin van het fietsen had ik een goed gevoel. Ik werd voorbij gesneld door sterke kanonnen. Volgen was de opdracht, maar dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Ik probeerde ze in het zicht te houden en ondertussen zo veel mogelijk te drinken. De energie stroomde echter snel uit mijn benen. Ik heb nooit achterom gekeken, zodanig gefocust, niet wetende wie er eventueel achter mij reed. In de tweede ronde kwamen er nog enkelen voorbij gefietst. Ik kon alleen maar toekijken. Voor een non-stayer wedstrijd werd er in de groep voor mij dicht tegen elkaar gereden. De jury gaf af en toe een waarschuwing waardoor ze terug op een lang lint werden gezet. Zo kon ik iets dichter komen, maar ondertussen was de tank bijna leeg. Na 46 kilometer fietsen door de Moeren parkeerde ik mijn tijdritbolide in de wisselzone en vertrok ik voor een dikke 10 kilometer lopen. In de eerste kilometer ging het nog behoorlijk. Maar ik kwam al snel de man met de hamer tegen. De man met de camera motiveerde mij echter om op karakter verder te zetten. Na ruim twee uur wedstrijd in de hitte finishte ik als achtste op de Grote Markt van Veurne. Het doel om mijn startnummer 10 te verslaan is gelukt. Met een top 10 plaats in dit toch wel sterke deelnemersveld ben ik zeker tevreden. Het was eerst niet de bedoeling om zo vroeg op het seizoen al een non-stayer kwarttriatlon mee te doen, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Ik kom hier alleen maar sterker uit!

Uitslag

Herbeleef mijn wedstrijd hier:

The post Man met de hamer in Veurne appeared first on Brecht Van Vooren.

Koers 1.12 Heule

Niki Devoldere 3 months 1 week ago
06 May 2018

Gisteren trok ik toch nog eens naar Heule, om nog eens uit de slaperige tapermodus te komen. Een koers die ik altijd graag rijd, maar dit jaar kozen ze voor een ander parcour. Wat altijd een vlakke omloop was kreeg nu de klim naar de watertoren in Gullegem erbij. Op zich bleef het wel een pracht omloop op mooie wegen.

Part 5 of the world tour: USA! USA! USA!

Seppe Odeyn 3 months 2 weeks ago
Het spreekt nogal voor zich dat er geen sprake van een world tour kan zijn zonder de Verenigde staten van Amerika aan te doen. En het zou ook onze world tour niet zijn moesten we van de Ironman wedstrijd in Texas geen gebruik maken om Amerika voor jullie te ontdekken!
Eerste tussenstop Dallas, jawel van de serie. Na een lange vlucht kon ik daar samen met Stefaan mijn benen voor de eerste maal strekken op Amerikaanse bodem oftewel American soil, van in de zin they attacked us on American soil.
Om de volgende dag naar The woodlands, Texas te rijden waar de wedstrijd was. Iedereen kent de Amerikaanse wegen wel van op tv, al is het maar van die spectaculaire achtervolgingen gefilmd uit een helikopter, alleen houden de gefilmde wagens zich meestal niet aan de verkeersregels en die bleken in Amerika toch net iets anders te zijn. Vrachtwagens rijden waar en hoe snel ze maar willen op de autostrade. Om over die regels bij een stopstreep nog maar te zwijgen, het duurde een dag of 3 voor we die doorhadden maar gelukkig nooit een helikopter van cnn boven onze kop gehad. Maar uiteraard waren we in Amerika om te racen en om onze bucketlist Amerika af te vinken. We hadden geluk, op 2km van ons base camp was een Hooters waardoor we dat al konden schrappen. De eerste Ironman van het jaar is op voorhand best spannend. Ik was er klaar voor had een goeie voorbereiding achter de rug met als hoogtepunt de Malteni Bootlegger ultra cross die ik reed en compleet onderschat had, waardoor ik 13 uur onderweg was voor 250 km modder, kasseien en terrils.
Ja dat was me het dagje wel en ik zou daar een blog of 10 mee kunnen vullen maar dat is voor later, waarom moeite doen als er toch geen nobelprijs literatuur uitgereikt wordt..
Maar bon Ironman dus en als pro-atleet dat heeft een aantal voordelen: een speciale briefing met landgenotenTine Deckers en Frederic Van Lierde is al een grote eer. De start van een Ironman vanop de eerste, allé tweede rij meemaken is dan weer eerder overroepen en ik kan jullie zeggen dat is zoals met de cross, op tv zie je dat beter hoor.  Het enige wat ik zag was opspattend water en badmutsen die weg zwommen. Nu er was ook een nadeel aan pro zijn waar ik niet echt rekening mee had gehouden. Blijkbaar was het water te warm voor de pro’s om met wetsuit te zwemmen. Ik snap die regel wel, een pro triatleet wordt geacht zichzelf 3.8 km drijvende te kunnen houden zonder hulpmiddelen en dus zijn ze iets strenger voor de pro’s dan voor de agegroupers. Ik had het dus wel vlaggen dat ik de uitzondering was die de regel bevestigd. Ik had dat ook wat onderschat zonder wetsuit zwemmen, ik moest echt moeite doen om de voeten van de voorlaatste te houden. Mijn benen ondervonden een aantrekkingskracht met de bodem van het meer die sterker was dan mijn drijfvermogen en hoewel ik mij aan de eerste boei bedacht dat een speedboot op diezelfde manier in het water lag ondervond ik precies toch wat meer weerstand dan die speedboot. De zwemlocatie was wel schitterend, met gigantisch grote villa’s rond het meer die ziedend traag passeerden. Als afsluiter kreeg ik in de laatse 500 meter nog een snelle agegrouper of 50 over mij heen gezwommen met hun wetsuits aan.  ​Eenmaal het water achter me gelaten kon ik op zoek naar de Toll road waar we het grootste deel van onze 180km fietsen moesten afwerken. Ik vond redelijk snel een mooi ritme en haalde heel wat atleten in. Na het eerste keerpunt zag ik voor me een groepje met de eerste vrouwen en een aantal mannen erin. Ik verschoot een redelijke cartouche om dat gat te dichten. Nu ja in Texas wordt al wel wat vaker geschoten en zo kwam ik in de kop van de vrouwenwedstrijd te zitten, wat uiteraard voor mij niet telde daar ik van het andere geslacht ben, maar het was een begin en ik bleef positief.
Er werd in die groep alleen nogal wat gediscussieerd over drafting zones. Ik had daar niet echt zin in dus besloot ik al gauw mijn eigen tempo weer op te pikken en te kijken wie er zou volgen. Dat bleken uiteindelijk Mike en Michelle te zijn. Fantastische DJ naam trouwens
Gentelmans als Mike en ik zijn verdeelden we mooi het werk en liftte Michelle mee met ons. Met nog 30km te gaan liet ik M&M achter om mijn solo project verder te zetten. Ik was niet de enige met een solo project want van voor in de mannen wedstrijd was een indrukwekkende Starykowicz die op zijn Orbea een nieuw wereld record reed. Ook Stefaan kruiste ik en hij was ook goed onder stoom.  De wissel dan voor mijn afsluitende marathon. Ik voelde me eigenlijk nog redelijk goed maar ik kon dat niet doortrekken in het lopen. Ik haalde niet de gehoopte tempo’s. Ik hield nog lange tijd stand maar na km 33 zakte mijn tempo wel heel erg weg. Kilometers af tellen tot het einde dus op wel een fantastisch loopparcours. Ik loop namelijk nog altijd liever rond een meer dan erin te zwemmen, gekruid met een enthousiast publiek. De Amerikanen bleven maar roepen, common you’re looking great of like your style dude. Maar het was niet echt looking great meer. Het enige wat ik kon bedenken was make Seppe great again. Maar dat soort mirakels bestaan helaas niet. Ik zwalpte op de finishlijn af, goed wetende dat iedereen thuis voor de livestream zat, daar ik niet iedereen ongerust wou maken. Dacht ik nog bij mezelf, even bluffen op de meet dan mag je instorten. Maar zelfs mijn bluffen was nog net voldoende om overeind te blijven. Een aantal vrijwilligers ondersteunden me naar de Pro lounge, nog zo een voordeel van pro zijn. Alleen maakte ik niet meteen indruk op de andere pro’s die al een uur binnen waren terwijl ze mij als een walvis besproeide om wat af te koelen. De vrijwilligers vroegen of ik alleen was op de wedstrijd, nee natuurlijk niet mijn coach is hier. Waar die dan was? Ze keken maar raar als ik zei dat hij dacht ik wel aan zijn laatste ronde bezig was. Maar in feite klopte dat niet Stefaan was de finish al aan het bestormen zoals dat hoort te zijn, niet zwalpend maar het rode tapijt kapot stampen. Hij finishte onder de 9 uur en behaalde super knap zijn slot voor Kona. Diepe buiging, grote meneer!  Stefaan mocht naar Kona en dat moest gevierd worden, beginnende met een roadtrip van 500 km naar New Orleans waar we in een wervelende jazzfestival nacht terecht kwamen. Stond niet op mijn bucketlist, maar voor zij die nog eentje in opbouw hebben zeker opzetten!
Om vervolgens door te vliegen naar New York waar we 25 km door de avenues en streets van Manhattan wandelden en onze lijst verder af werkten door naar een baseball match van de New York Mets te gaan kijken, poseerden met de NYPD, gingen lopen in central park, om af te sluiten met een quarter pounder hamburger alvorens de USA tour af te sluiten en terug te vliegen.  Mijn reisbeoordeling van de USA is dus zeker positief en Ironman Texas was een fantastische wedstrijd. 
 Mijn eigen race beoordelen is iets moeilijker, ik ben natuurlijk geen topzwemmer maar had hier toch meer van verwacht. Fietsen was op mijn niveau en in het lopen had ik niet de power om het helemaal af te maken. Ik werd uiteindelijk 28ste, maar had wel op iets meer gehoopt. Geen zorgen natuurlijk, ik betaal nog veel leergeld op de lange afstand en het is nog wat zoeken. Maar Stefaan bewees dat je soms 15 Ironmans nodig hebt om de perfecte race af te leveren. 
Ook na dit weekend zal ik weer heel wat bijleren, of het bijvoorbeeld interessant is om 7 dagen na een ironman een Ek duathlon te doen met jetlag en 5 dagen geleefd als een toerist! Next up dus Ek duathlon in Vejle.

BK ploegentriatlon

Lars Baeyens 3 months 2 weeks ago
Het is al even geleden sinds mijn laatste blogpost. Nu, veel viel er ook niet te vertellen. Uiteindelijk zijn de stratenlopen en zwemlopen van het voorjaar slechts voorbereiding op al het moois dat komen gaat. Te beginnen met 1 mei: het BK ploegentriatlon! Dit is telkens de échte start van het Belgisch tri seizoen want vanaf nu volgen de races elkaar snel op.

Het BK ploegen is telkens een aparte race. Het principe is hetzelfde als bij een ploegentijdrit in het wielrennen: We leggen per ploeg gezamenlijk een sprinttriatlon af, starten gebeurd met 7 en de tijd van de 5de man telt. Onderweg mag je dus 2 atleten achterlaten. Onze ploeg bestond uit Soren Sanders (onze teamcaptain) , Brecht Van Vooren, Jelle Clijsters, Wouter Simons, Ramses Van Hoofstat, Gianni Nauwelaers en ikzelf. Vooraf waren de ambities hoog met een top 8 als doel. Uiteindelijk moesten we tevreden zijn met plaats 12 , maar de inzet was bij iedereen maximaal dus moeten we tevreden zijn!

Uiteraard was het zwemmen koud zo vroeg op het jaar , we zwommen goed samen maar te traag om echt een vuist te maken tegen de grotere teams. Op de fiets kwamen we meteen vast te zitten tussen de mindere ploegen die voor ons waren gestart (wij waren de eerste T3 series ploeg op het parcours vandaar). Zo verloren we veel tijd met telkens uit de formatie te moeten gaan om deze ploegen te passeren. Toen de tweede ploeg van ATRIAC ook nog eens viel vlak voor onze neus verloren we opnieuw kostbare seconden. Gelukkig kwamen ze er zonder grote lichamelijke schade vanaf.

Toen we begonnen aan het lopen hadden we dus al veel kostbare tijd verloren. Gelukkig liep het lopen wel als een trein. We begonnen meteen aan tempo 3.20/km waardoor Soren  en Ramses helaas snel moesten passen maar de overgebleven 5 atleten (Brecht, Jelle, Wouter, Gianni en ik) hielden dit tempo vol. Uiteindelijk liepen we de 4de looptijd van alle ploegen! Enkel het eindpodium liep sneller dan wij! Zo konden we toch met een positief gevoel huiswaarts keren.

Ons doel hebben we dan wel niet helemaal gehaald maar we hebben zeker potentieel laten zien. Als we nu nog leren uit onze fouten gaan we zeker nog groeien. En minstens even belangrijk ,de sfeer in het team is top!

Next race: 1/4de triatlon Geel

Mooie start in Doornik!

Brecht Van Vooren 3 months 2 weeks ago

Op 1 mei was het zover, de officieuze start van het Belgische triatlonseizoen. Een hele dag waren er triatleten aan het werk in Doornik. Om 10u30 vertrok de eerste ploeg en de laatste ploeg liep omstreeks 18u over de finish. De af te werken afstand was 750 meter zwemmen, 20 km fietsen en 6 km lopen.

Van onze club 3PT vertrokken er drie ploegen: een damesploeg, een volledig nieuw team (die strijden in de tweede divisie) en het topteam met enkele bekende gezichten versterkt door nieuwe aanwinsten.

De damesploeg, bestaande uit Julie, Katrien, Lotte en Marie, startten ruim een uur voor de mannen en hadden als doel om met hun vieren de volledige wedstrijd samen af te werken met een mooie 13e plaats als resultaat.

Om stipt 16u18 vertrok het team voor de tweede divisie. Arno, Brecht, Maarten, Niels, Pieter, Steven en Volkwin begonnen vlot aan het zwemmen. Op de fiets kenden ze jammer genoeg pech met een lekke band voor Volkwin, hij had nochtans zo’n goeie benen! Met zes zetten ze hun toch verder. In de afsluitende 6 kilometer lopen moest Maarten de rol lossen en waren ze nog met vijf. Ze konden hun tempo vlak blijven lopen. Dat leverde hun de 28e plaats op en een 7e plaats binnen de tweede divisie.

Om 16u24 werd het startschot gegeven voor de eerste divisie ploeg: Gianni, Jelle, Lars, Ramses, Sören, Wouter en ik. We startten als eerste ploeg van de deelnemende ploegen in de eerste divisie wegens onze promotie van vorig jaar. Er stonden wel al enkele mooie richttijden op de voorlopige uitslag. In het zwemmen hielden we onze mooie V-formatie, zoals geoefend in de Gavers vorige week. We zwommen goed, maar niet het tempo dat gepland was om te zwemmen. Na een matige wissel sukkelden we op het drukke fietsparcours. Uit de wissel kwam er ons net een ploeg voorbij die reeds op het parcours reden. We moesten dus even in de remmen alvorens die ploeg opnieuw te kunnen inhalen. Eenmaal er voorbij konden we onze geoefende trein opstellen. Op de rechte stukken draaide het vlot rond, maar achteraf bleek dat dit niet voldoende was. We werden ook af en toe uit ons ritme gehaald door andere ploegen die ons op de smallere stroken en voor de bochten wisten te hinderen. Tot slot moest er nog 6 kilometer worden gelopen. We vertrokken met alle zeven. Jelle ging er als een speer vandoor, waardoor teamkapitein Sören de rol lostte, zoals vooraf ook gecommuniceerd. Ramses had jammer genoeg last van krampen waardoor we met z’n vijfen overbleven. Niet gevreesd, want het ging vlot, zeer vlot! We liepen een redelijk vlak tempo van 3:25/km dankzij pacers Jelle en Wouter. We vlogen zowaar over het parcours. In de laatste kilometer konden we nog een beetje versnellen. We kwamen over de finish met de 1e tussentijd, maar er moesten nog 17 ploegen na ons over de meet lopen. We zakten in de einduitslag naar de 12e plek. Met de 4e looptijd mogen we ook zeer tevreden zijn, enkel het podium liep beter. Aan het zwemmen en fietsen kan nog gewerkt worden. We hebben een vrij jonge ploeg, dus dat biedt toekomstperspectieven. De top 10 ambitie werd niet behaald, maar we kunnen toch terugblikken op een zeer mooie en geslaagde dag!

Op naar de volgende, iets helemaal anders zondag in de non-draft kwarttriatlon in Veurne zondag!

 

Uitslag

Herbeleef de wedstrijd van Doornik hieronder:

The post Mooie start in Doornik! appeared first on Brecht Van Vooren.

Voorbeschouwing seizoen 2018

Brecht Van Vooren 3 months 2 weeks ago

Het is exact vier maanden geleden dat ik een blogbericht schreef, op de laatste dag van het jaar 2017. Na een lange en stille voorbereiding op het nieuwe seizoen neem ik de pen terug ter hand om een stukje tekst neer te schrijven, een manier om mijn stress te verwerken.

Na drie winters met blessureleed, zag het er deze keer goed uit. In december liep ik reeds een persoonlijk record op de 10 kilometer. In januari en februari zat ik niet stil. Ik zette voor mezelf weer enkele stappen voorwaarts in zowel het zwemmen als het lopen. Maar… je voelde het misschien al aankomen. De laatste dag van februari had ik plots pijn in mijn rechtervoet. Om een lang verhaal kort te maken: ik had een blokkage van de middenvoetbeentjes, meer bepaald Os Cuboideum en Os Calcaneus. Gelukkig was er geen schade te zien op de MRI. De pijn sleepte langer aan dan verwacht, waardoor ik het lopen vijf weken on hold moest zetten. Het voordeel van triatlon is dat je bij een loopblessure nog altijd de twee andere sporten kan beoefenen. Ik heb dus zeker niet stilgezeten. Dankzij de goede begeleiding van de kinesist kon ik na vijf weken het lopen vrij vlot hervatten. Ondertussen zijn we nog eens vijf weken verder en ben ik helemaal klaar om de eerste wedstrijden van het seizoen aan te vatten.

Morgen, 1 mei, is het klassiek het Belgisch kampioenschap ploegentriatlon in Doornik. Na vier maanden geen vorm van competitie meer gedaan te hebben, ben ik benieuwd hoe ik het ervan af zal brengen. Het BK ploegentriatlon is meteen de eerste manche van de Team Triathlon Series, waarin we – dankzij onze promotie van vorig jaar – meestrijden met de beste ploegen van België in de eerste divisie. Het 3PT – Solidpharma team verwelkomt dit jaar enkele nieuwe gezichten, die de ploeg enorm versterken. Morgen starten we met een zeer aan elkaar gewaagde groep van zeven atleten. Vorig weekend trokken we naar de Gavers om ons in de details voor te bereiden op deze wedstrijd. De ambitie is hoe dan ook om beter te presteren dan vorig jaar, waar we gestrand zijn op een 18de plek na pech. Een top 8 lijkt mij een realistische ambitie. Ik heb er alvast zin in.

Maar dat is niet de enige wedstrijd deze week. Zondag start ik in de non-draft kwarttriatlon van Veurne. Vorig jaar proefde ik voor het eerst van de niet-stayer wedstrijden en dat bleek goed mee te vallen (cfr. podiumplaatsen in Sint-Laureins, Viersel en Ieper). Waar ik vorig jaar nog een klein beetje in het nadeel was met een gewone koersfiets, zal ik dit jaar met gelijke wapens kunnen strijden. Het belooft een mooie wedstrijd te worden. Het doel is om zo hard mogelijk te zwemmen, fietsen en te lopen en dan zie ik wel op welke plek ik strand. Een plaats in de top 10 zou mooi zijn.

Daarna volgen de wedstrijden elkaar snel op:

  • 20 mei – T3 Supersprint Sint-Laureins
  • 27 mei – Sprinttriatlon Dendermonde
  • 3 juni – BK sprinttriatlon Vilvoorde
  • 10 juni – Kwarttriatlon Hamme

Tot snel!

Brecht

Herbeleef de specifieke voorbereiding tijdens het teamweekend in de Gavers:

The post Voorbeschouwing seizoen 2018 appeared first on Brecht Van Vooren.

Val-Dieu trail 20km Aubel

Niki Devoldere 3 months 2 weeks ago
28 April 2018

Mijn laatste trainingsblok stond dit weekend gepland, met op zaterdag deze mooie 20km trailrun die ik niet aan mij wou laten voorbij gaan. Ik had op vrijdag nog een echte volledige rustdag moeten insteken, want ik was doodop en die had echt deugd gedaan. Ik ging zaterdagmorgen eerst 2u fietsen en het was genieten. Ik moest me inhouden of ik zou er veel te hard in vliegen. Het was genieten want Nederlands Limburg en de Voerstreek zijn nu echt op hun mooist. Ik reed rustig, maar na zo veel mogelijk hellingen op in mijn ritje.

Pages