Onze bloggende atleten

Finding Neom, the sequel

Carl Salomez 4 months 20 hours ago

Indien je de vorige blogpost niet gelezen hebt, shame on you! Om deze blog te kunnen begrijpen kun je de vorige blogpost lezen, of ook niet. De keuze is aan u…

Na enkele weken radeloos rond te toeren, zonder Neom te vinden, besluit ik een volgende queeste te doen op zondag 17 september. Ik hoorde in de verte dat er iets aangespoeld zou zijn in De Panne. Ik dus volle gas richting De Panne. Daar staan enkele triatleten op mij te wachten en samen gaan we een kleine 2 uur op zoek. We fietsen op het strand en kijken naar de zee maar zien nergens Neom. We besluiten om het hinterland wat uit te zoeken, maar al snel zien we door het zand de duinen niet meer en moeten we teleurgesteld huiswaarts keren. Toch bedankt Kris, Ben, Lorenz en Steven.

Net toen ik mijn fiets terug in de wagen stopte en bijna al huilend terug wou keren naar huis om daar Merlin, vader van Neom, het opgeven van mijn zoektocht te melden, hoorde ik in de verte een stem. Of was het de huilende wind die ik hoorde? Ik luisterde aandachtig en ik kon de volgende woorden ontcijferen: Vvvvauban, Vvvvvesten en Vvvvvlanders Vvvvvvields. Ik dacht even diep na en enkele fracties van seconden later zag ik het licht! Het verband was Ieper! Ik moest in Ieper gaan zoeken.

Ik dus snel met de auto richting Ieper. Daar riep ik de hulp in van een vergeetachtige Roby (Bientje voor de vrienden) en Wesley (Wesley voor de vrienden). We gingen richting de vesten en ik trok snel mijn Zone3-wetsuit aan. Wesley en Roby hadden weinig zin in zwemmen en besloten dus maar om elk een ander deel van het afgebakende gebied uit te zoeken. Wesley zou het hinterland uitzoeken met zijn fiets, Roby zou rondom rond de vesten te voet alles uitzoeken.

Ik wou dus snel in het water springen, maar er was echter behoorlijk wat volk op deze zonnige dag. Blijkbaar was het een triatlon die dag, “Sportics In Flanders Fields Triatlon”. Das was ook het eerste wat ik ervan hoorde, maar soit. Ik ging dus geduldig in de rij staan en wachtte af. Na zo’n 20 minuten wachten mocht ik het ruime sop kiezen, en dat sop mag je letterlijk nemen. Ik zag geen hand voor de ogen, en moest op het gevoel zwemmen en zoeken. Ik voelde nu en dan een takje, een stukje modder of wie weet andere zaken. Gelukkig zag ik net genoeg om een paal te ontwijken, anderen zwommen ertegen…

Na zo’n 16 minuten en een half minuutje later was ik het zodanig beu om in he bruine sop te zoeken, dat ik besloot om de fakkel door te geven aan Wesley. Hij moest nu maar eens op zoek gaan. Ik liep snel naar hem toe en wisselde blijkbaar als 12e bij de trio’s. Wesley ging er als een sneltrein vandoor. Hij zocht tot in Zandvoorde naar Neom, maar na een goed uur kwam hij ontgoocheld en uitgeput aan met de melding: niets gevonden… Ondertussen waren we opschoven richting plaats 5, en ons speerpunt moest nog beginnen…

Roby, Bientje dus, vergat alle zorgen en ging er als een speer vandoor. Hij staat dan ook wel echt heel scherp. Hij zocht overal naar Neom, zelfs trappen oplopen was hem niet te veel… Na een goeie 35 minuten kwam hij uitgeput aan zonder Neom gevonden te hebben. Ik zou dus terug naar Merlin moeten gaan met de droeve nieuws dat ik Neom niet gevonden had. Met ons “Sportics Trio Tri Team” werden we 4e, op anderhalve minuut van het podium. Bientje: dat moet volgend jaar beter kunnen! En Wesley en mezelf gaan er ook wel nog wat afpitsen. Toch tevreden met deze leuke namiddag.

Dus terug naar huis, zonder bloemen en zonder Neom… En toen kwam er een aquarium met een grote ruit, en daar zat waarempel Neom in! Gevonden! Ik snelde ernaar toe en we juichten en kirden van vreugd. Ik bracht Neom terug naar zijn vader en moeder en zo is het verhaaltje toch vrolijk uit!

 

 

 


Criterium Lichtervelde

Niki Devoldere 4 months 1 day ago
20 September 2017

Veel ambiance vandaag op het criterium in Lichtervelde waar we in afwachting reden van de profs. Altijd leuk als er wat meer volk is, zeker ook omdat alle fotografen net voor de start een foto willen nemen omdat ze denken dat we ook bij het profpeloton horen.

Slechts 28 renners voor een criterium dat met 50 ronden die 3 vervelende bochten bevatten heel zwaar is. Ik had door omstandigheden ook 5 dagen niet aan fietsen toegekomen. Ik wist dat ik het moeilijk zou hebben.

Damme, 15 graden, gietende regen en choas

Kasper Lagae 4 months 3 days ago

Zaterdagochtend 6 uur.
De wekker gaat en Lore springt meteen uit bed.
Geen ochtendhumeur duidelijk.
Ikzelf zet een tas koffie, slurp die uit, steek al het gerief in de auto, neem een warme douche en richting ouderlijke huis om mijn ma op te pikken.
Gelukkig was mijn verkoudheid van afgelopen week achter de rug.

Richting Damme begint het te druppelen en na een tijd gieten.
Ideaal.
Ja, ik hou van sporten in slechte weersomstandigheden.
De dagen ervoor was er al veel te doen op sociale media.
Voor Damme geven ze dit weer uit.
Bitterkoud. Ik las mee en zag vooral. Thermovest, handschoenen, windvestje, regenjas, mouwstukken die items kwamen terug. Dit ging zo goed als iedere atleet klaar leggen in de wissel.

Maar goed.

Ik meld me in de gietende regen aan. Om 9 u gingen de hemelsluizen op en die zijn niet meer dicht gegaan tot na 14uur. Gezellig is anders voor de supporters.
Ik maakte alles klaar en begaf me naar de wisselzone. Ik zag veel zakjes hangen met extra kleren.
Er flits door mijn gedachten, sommige rijden hier ergens een col op met sneeuw ….
Ik zette alles klaar en legde als extra mouwstukken bij de fiets. Meer hoeft niet. Nat is nat redeneer ik.
Bekijk nog eens alles en begeef me richting start.

Om 10u25 gaan we te water.
15 graden is echt koud en dit in de gietende regen op het einde van het seizoen en op een zaterdag.
Dan gaat er toch iets door je hoofd van. Oké Kasper, je kan u zaterdag toch leuker besteden.
Goed ik probeer de focus te houden.

10u35

Weg zijn.
Bart Colpaert neemt meteen een kopstart. Ikzelf posteer me in de voeten van Lowie Dewitte en nog iemand.
We zwemmen met 5 achter Bart die een lichte voorsprong heeft.
Ondertussen voel ik mijn voeten ferm afkoelen, gelukkig de armen en benen voelen goed aan.
Na 1500m versnelt Lowie tot bij Bart. Ik moet passen maar blijf mijn tempo behouden.
Na 2000m zetten we voet aan wal. Alles redelijk kort op elkaar.
Ondertussen waren er al 2 duatleten vertrokken.

Ik knal de wissel binnen. Zie Lowie een extra vestje aanspelen. Ik doe mijn helm aan, nummer en de mouwstukken, geen tijd, ik gooi die netjes in de bak.
Een goede wissel en weg was ik.
Ik neem meteen Lowie mee op sleeptouw, we halen Bart in en trekken richting kop van de wedstrijd. Na 15 km halen we de eerste duatleet in en lossen we die meteen.
Lowie probeert ondertussen mij aflossen.
Ik kan echt niet beter, je zijt te sterk vandaag zegt Lowie
Ik riep Lowie toe. Smijt u maar op 10 m komt wel goed.
Want inhouden was geen optie.
Ondertussen bleef het gieten.
Ik kwam voor een eerste keer door in centrum Damme. De benen draaiden goed en vlot rond.

Ondertussen nam Lowie ook een stuk van het kopwerk voor zijn rekening.
Ik ken niet veel mannen als hem, doodgaan maar toch blijven gaan en hun verantwoordelijkheid nemen.
We konden constant een mooi en strak tempo houden.
Enkel Geert Lauryssen kwam wat dichter.

Na 70 km lost Lowie de rol. Ikzelf krijg een kleine dip na 85 km. Beetje te weinig gegeten in deze omstandigheden.
Net op die moment knalt Geert mij voorbij.
Aanpikken is niet aan de orde.
Geert duikt de wissel in met 40 sec voorsprong.
Ikzelf wissel naar behoren.
Voor het eerst doe ik sokken aan. Na Deinze heb ik te lang gesukkeld met enkele blaren. Geen 2de keer dacht ik.
Mijn voeten waren witte ijsklompen, als dat maar goedkomt.

Ik doe mijn zweetband aan. Een fuchsiaroze, Lore mocht eens kiezen. Meteen ook de laatste keer.
De ON loopsavatten aan, de gellekes wegproppen in mijn pakje en weg was ik.
De achterstand blijft hetzelfde.
De achtervolgende groep was een kleine 2 minuten achter.

De eerste 5 km verlopen goed, Geert in het vizier, de voeten warmen op, ik haal een goeie tred.
Ik werd voorbij gelopen door een duatleet maar pik bewust niet aan.
Ik fixeer mij op Geert, de leider in wedstrijd.

Ik bemerk dat er op een cruciale plaats na een 6-7 km geen bordje ligt alsook geen seingever staat.
Dit was in het bos.
Ik wist, links is de juiste weg (vorig jaar was het toch links).
Ik zie Geert maar merk dat de duatleet weg is. Tiens, raar.
Op tijd eten en drinken gaat er door mijn gedachten.
Eenmaal door de woonwijken, kom je langs de andere kant van het bos uit en dan zo terug op het jaagpad.
Geert voor mij en achter mij plots een grote groep.
Even paniek, was ik zo slecht aan het lopen …
Tempo verhogen is de opdracht.

Wat later zie ik langs de overkant de persoon lopen die daarnet nog 3de zat.
Daarachter dan de rode vlag met Geert.
Even was ik de kluts kwijt. Wat is dat hier, wat een klucht.
De speaker roept. 3de triatleet in de wedstrijd.
WTF gast, 3de, komaan jong, ik zit op 2.

Wat blijkt. Op de plaats waar er geen bordje hing, had er iemand het bordje kwaadwillig weggedaan.
Vandaar.
Sommige dachten dat rechts de juiste weg was, de foute keuze dus.
Door alle commotie ben ik meer bezig met de foutlopers dan met mijn eigen wedstrijd.
Ik vertraag bewust tijdens mijn halve marathon.
Plots was de zin weg.
Eenmaal terug in het bos staat er dan wel een seingever.

Ik bol volgens de speaker als 4de of 5de binnen. Ik heb er geen horen naar.
Meteen komt organisator Sixten naar mij.
Kasper er is wat misgelopen tijdens het lopen. Het enige wat ik kon zeggen. Inderdaad er zijn er hier enkele voor mij die mij niet hebben ingehaald.

Veel chaos en commotie. Iets wat je als atleet niet wil meemaken maar ook als organisator niet en als scheidsrechter evenmin.
Als atleet verwacht men dat je de omloop kent.
Als organisatie verwacht je dat een seingever / vrijwilliger zijn job doet en niet afhaakt.
Als referee verwacht je dat de organisatie vlekkeloos is.
Er moet maar 1 partij een steek laten vallen en de de ketting draait niet meer vlekkeloos.

Dus de bal ligt in 3 kampen en ik schiet op niemand.
Het is een spijtige zaak, die een mooie wedstrijd overschaduwt.
Er zal meer gepraat worden over het incident dan over de laureaten.

In samenspraak met organisatie en hoofdscheidsrechter, enkel een podium voor de winnaar.
Eerlijk, voor mij een opluchting. Ik had er echt geen zin meer in.
Achteraf kwamen de verhalen. Als ik niet misliep, wat als de pijl er wel stond, we kunnen de gps files vergelijken.
Het was een straatje zonder eind.
Vele DSQ’s die ik ten zeerste betreur.
Ik stel me ook de vraag. Wat als iedereen juist liep … maar het antwoord hierop zal niemand weten.

Bij deze, Geert, nogmaals proficiat met u overwinning !!!

Op 1 wat als vraag wist ik wel een antwoord.
Wat als ik thuiskom … de auto uitladen, de fiets kuisen en de kleren in de was. Dit stond vast.

Ondanks de chaos tijdens het lopen mag men zeggen dat de wedstrijd in bar slechte omstandigheden goed georganiseerd werd. Het enige waar ik me aan stoorde was, dat er nogal veel verkeer op het fietsparkoers zat. Gevaarlijk om als atleet een auto 100 m voor u neus te zien opduiken.
Maar goed, ik weet waar er volgend jaar 2 seingevers zullen staan en waarschijnlijk een pijltje of 5.

Damme, u was chaotisch maar vandaag (maandag 18/09/2017) zit ik andermaal met een snotvalling en een glimlach voor mijn computer.

Veel leesgenot
De Phil. #lezenisdelen

Moet er nog zand zijn...

Jan Goddaer 4 months 3 days ago
Vorige zondag stond ik aan de start van de Sandman Race Sprintduathlon in de Panne. Mijn eerste wedstrijd voor TeamBikeSensation.

De laatste weken waren niet de meest ideale om de competitie te hervatten. De vakantie zorgde voor zo'n 4kg gewichtstoename. En geloof me, het was geen spiermassa... Ook de eerste werkweken lieten heel weinig training toe. En als toetje zijn in september in onze woonzorgcentra jaarlijks twee grote feesten met op het menu vele bakken friet met mayonnaise, verschillende brochetten, de nodige wafels en gebak en liters cola. Kort samengevat: ik sta niet messcherp oftewel 'razorblade Godi' is niet meer. Toch wou ik de sandmanrace zeker niet missen. Het is de eerste keer dat ik door het zand zou klieven en dat leek me een leuke uitdaging. Gezien de conditie en een weerspannige achillespees koos ik wijselijk voor de korte afstand. Om niets aan het toeval over te laten ging ik voor een pitstop naar Bikesensation. De tractorbanden maakten plaats voor snelle beachbanden. 

De wedstrijd startte om 11u. Dit betekent om 7u boterhammen met abrikozenconfituur, om 8u30 parcoursverkenning en om 10:15 naar de wisselzone gaan om de MTB, helm en MTB-schoenen te deponeren.
De parcoursverkenning op de MTB leerde ons dat het MTB-parcours niet echt zwaar was. Het loopparcours in de duinen, Romeinse vlakte genaamd, was andere koek. Ondanks dat het een sprintduathon was, zou hier van sprinten weinig sprake zijn.
We stonden met 28 aan de start, waarvan 7 in de categorie H40. Het plan was om in de eerste run voorzichtig te starten, eens op de MTB zou ik het gas volledig opendraaien en de tweede run door de Romeinse vlakte zou ik gewoon op tempo, zonder me op te blazen, afwerken. 

Zo gezegd zo gedaan. Ik start heel rustig en ruk op naar de eerste positie overall met in mijn zog een jonge atleet. We wisselen samen maar na de eerste zandstrook ga ik er alleen vandoor op de MTB. Toch komt een andere atleet aansluiten. Het eerste wat ik roep is: 'veteraan?'. Het antwoord is 'nee'. OK, dat is goed meegenomen en we beslissen samen rond te draaien. In het begin van de tweede ronde ben ik terug alleen op pad tot ik in singletracks in het bos gehinderd wordt door tragere atleten van de lange afstand. Hierdoor verlies ik terug mijn voorsprong en kan mijn kompaan terug aansluiten. Eens uit de singletracks, plaats ik een versnelling. Ketting op den asse, zoals we zeggen. En weg ben ik. Nu definitief. Ik kan solo beginnen aan de zware slotrun maar moet nooit diep gaan en kan vlot de race winnen met 1min37 voorsprong op de nummer 2!!!
​Moet er nog zand zijn!

I love when a plan comes together, dixit Hannibal Smith (the A-team) ;-). 

5e IFFT Ieper

Brecht Van Vooren 4 months 3 days ago

Het seizoen komt aan zijn eind en ik begin stilaan te snakken naar de rustperiode. Gisteren stond ik aan de start in Ieper voor mijn zevende wedstrijd op acht weken tijd. De vraag was of er aan de reeks van zes podiumplaatsen een eind ging komen op deze druk bezette wedstrijd.

In de nacht van zaterdag op zondag word ik meermaals wakker van koude en warmte. Ik heb last van keel- en hoofdpijn. De verkoudheid heeft mij ook te pakken. Met twijfels trek ik zondag richting Ieper voor de In Flanders Fields Triathlon. Op het menu: 1000 meter zwemmen in de kasteelgracht van Ieper, 42 kilometer fietsen (non-draft) op een golvend parcours en 10 kilometer lopen op de Ieperse vestingen en door de Menenpoort. Deze wedstrijd is ook de slotmanche van de tweede divisie van de T3 series, waar we met de ploeg aan de leiding staan in het klassement. Wat een eer om vandaag met nummer 1 te starten!

Aan de start worden de 700 atleten verdeeld in verschillende zones op basis van hun geschatte zwemtijd. Om een gevecht in het zwemmen te vermijden, kiest de organisatie voor een rolling start, waarbij je tijd pas begint te lopen van zodra je over de startlijn stapt. De gekende procedure van Ironman waarbij gecontroleerd x atleten per x seconden mogen vertrekken, is hier echter niet van toepassing. Om 14 uur mogen de eerste atleten te water gaan. Ik spring rond de 15e positie in het water met een kleine koudeschok. De atleten voor mij vormen het perfecte mikpunt, maar al snel is duidelijk dat dit niet mijn beste zwemnummer zal worden. Na nog geen 100 meter liggen er al atleten in de weg. Ik heb geen idee waarom atleten op de eerste rij starten om vervolgens overzwommen te worden, maar bon. Ik zwem er voorbij en heb vervolgens wat meer ruimte. Echter niet veel later zit er iemand in mijn oksel te zwemmen. Af en toe krijg ik een stamp. Zo braaf als ik ben, sla ik niet terug. Enkele slagen later word ik bij mijn schouder gegrepen en blijf ik ter plaatse liggen. Ik kom in de voeten terecht en mijn zwembril wordt van mijn ogen geschopt. Op deze manier zie ik de atleten voor ons verder weg zwemmen. Naar mijn mening heeft dat hinderen ons beiden vertraagd. Even later gaat mijn brilletje er nogmaals af en deze keer heb ik meer tijd nodig om het terug op te zetten. Veel zin heb ik niet meer. Ik word nog ingehaald door een man of vier. Met de 11e zwemtijd kan ik echter niet ontevreden zijn. Bij het verlaten van het water schop ik met mijn scheen nog tegen een plank onder water. Ik laat al het negatieve achter in het water. Na een goede wissel spring ik op mijn fiets en ga ik meteen vol aan de bak. Ik haal snel enkele atleten in en laat ze meteen ook achter mij. Op Hill 62, waar we boven rechtsomkeer maken en dezelfde straat afdalen, kan ik perfect mijn positie inschatten. Ik schat dat de leider 40 seconden voor mij zit met nog een man of vijf ertussen. Iets verder haal ik ploegmaat Jelle in, jammer genoeg kan hij mijn tempo niet volgen. Na een 20-tal kilometers sluit ik aan bij het duo Joachim Wera en Sybren Baelde dat strijdt voor de tweede plaats. Leider Hannes Cool is echter gaan vliegen. Ik probeer te herstellen en volg het tempo, maar ik kan mij niet inhouden en neem de leiding. Wat ben ik blij dat ik twee weken geleden dit parcours ben komen verkennen. Ik weet waar ik vooraan moet rijden en ik kan de bochten beter inschatten. Enkele kilometers verder komen er twee atleten uit de achtergrond voorbij gesneld. Het zijn Olivier Cardoen en Whytic Priem. Ik pik aan op de reglementaire 10 meter afstand. Door dit stevige tempo lost Joachim. We rijden zo met z’n vieren de laatste 15 kilometer van het parcours. Na 42 kilometer fietsen aan 39,3 km/u, 311 Watt NP en 300 hoogtemeters kom ik als derde van het groepje de wissel binnen. Na een goede wissel begin ik als derde aan het lopen. Ik haal Olivier in en loop even in de tweede positie. Whytic passeert mij en ik volg. Nog net binnen de eerste kilometer komt Sybren voorbij en dat gaat zowel voor mij als voor Whytic te snel. Vijf kilometer houd ik het vol om Whytic te volgen, maar dan moet ik de rol lossen. Ik krijg het knap lastig in de laatste ronde en ik word nog voorbij gesneld door de sterkste loper van het pak, Arnaud Dely. Kapot maar tevreden finish ik als vijfde algemeen en derde belofte.

Het is nog spannend afwachten op de finish van de ploegmakkers. Jelle finisht 10e, Gijs 22e en Sören 61e. Katrien behaalt de 3e plaats bij de vrouwen. We behalen een ex aequo van 42 punten met TRIGT en dan telt de beste atleet van de ploeg en dat ben ik. We behalen zo de dagwinst en de eindoverwinning in de tweede divisie van de T3 series.

Ik onthoud voor mijzelf dat ik stand kan houden met mijn koersfiets tussen de tijdritfietsen en dat er nog progressie mogelijk is in de laatste 5 kilometer van het lopen.

Ik mocht maar liefst vier keer op het podium staan: als vijfde algemeen, als derde belofte, met de ploeg voor de dagwinst en met de ploeg voor de eindzege.

Zondag is het tijd voor de laatste triatlon van het seizoen, het Belgisch Kampioenschap mixed relay in Lille.

Uitslag

The post 5e IFFT Ieper appeared first on Brecht Van Vooren.

Bigger news 2017

Troy en Frank Kiveryn 4 months 4 days ago

Tja het jaar 2017 is nog niet voorbij. Op 3 december 2017 nog een ongelofelijke race op Frank zijn programma!

Jaja Frank heeft zich ingeschreven voor ‘Ironman Argentina‘. Dit wordt een mooie uitdaging!

3.8km / 180km / 42km

Criterium Oekene

Niki Devoldere 4 months 5 days ago
15 September 2017

In Oekene had ik eindelijk sinds veel te lang nog eens de eer om mee te zijn in de kopgroep. 39 renners meldden zich aan de inschrijvingstafel. De inspanningen van in Westkerke lieten zich direct voelen. Ook heb ik 's morgens op looptraining waarschijnlijk een blessure opgelopen aan mijn voet ter hoogte van de middenvoetsbeentjes en de teenstrekkers. Laat dit nu net de plaats zijn waar je op de pedalen duwt. Dus ook dat was een beetje pijnlijk.

Koers 1.12 Westkerke

Niki Devoldere 4 months 1 week ago
14 September 2017

Ik kan deze week door omstandigheden, maar 2 keer fietsen. Dus ik moet beide dagen gebruiken om te koersen. Gisteren viel de regen met bakken uit de lucht, ijskoude stormwind en een temperatuur die op zijn hoogst 14° haalde. Het was dus met een lang gat dat ik gisterennamiddag verlof genomen had om naar Westkerke te trekken.

The colour is green and black.

Jan Goddaer 4 months 1 week ago
Na een welverdiende vakantie en even afgesloten van de buitenwereld, moest ik een knoop doorhakken. Kies ik als multisporter in België voor een team met ondersteuning of ga ik gewoon individueel zonder ondersteuning verder. Het laatste ligt veeleer in mijn aard omdat ik vrij wil zijn. Sporten betekent voor mij vrijheid. Maar dat is zonder Team Bikesensation gerekend. Het team heeft een duidelijke missie en visie en de waarden zoals autonomie, wederzijds respect en vertrouwen, die ze hanteren binnen het team, draag ik hoog in het vaandel. Daarom zal ik als multisporter de kleuren van Team Bikesensation verdedigen. Ik ben dan ook Dirk Baert heel dankbaar voor het vertrouwen en de kans die ik krijg. En trainen zeker 😜

Een ode aan het leven! Hoe zorg en sport elkaar ontmoeten...

Jan Goddaer 4 months 1 week ago
Mijn allereerste blog lijkt misschien wat atypisch en wordt dus geen verslag van een wedstrijd maar een verslag van een heel mooie dag waar zorg en sport elkaar ontmoeten. 
Alvorens over te gaan tot de orde van de dag, moet ik het één en ander kaderen en volgt nu een wat technische, zeg maar saaie uitleg.
Als directeur van 2 woonzorgcentra in het Kortrijkse kom ik dagdagelijks in contact met zorg. In dit kader ben ik ook actief in het PROF-consortium. Een consortium van bedrijven, kenniscentra en zorgactoren dat innovatieve antwoorden zoekt op toekomstige uitdagingen in de zorg. Zo weten we dat eenzaamheid, zowel bij jong als oud, een groot probleem is en dat dit in de komende jaren steeds meer zal toenemen. In dit kader wensen we met het PROF-consortium ook oplossingen aan te bieden. Om een lang verhaal kort te maken en misschien nu wat kort door de bocht geformuleerd concludeerden we dat 'initiatief nemen' het enige antwoord is om vereenzaming tegen te gaan. Als je zelf geen initiatief neemt, kan je de eenzaamheid niet doorbreken.
Omdat we deze problematiek binnen de zorg willen bespreekbaar maken, organiseerden we vandaag een symposium. En jawel, op een symposium heb je sprekers nodig.  En nu de link met sport! 
Als spreker hadden we Marc Herremans uitgenodigd, als voorbeeld van veerkracht en  van 'initiatief nemen'. Persoonlijk volgde ik Marc al vanaf het begin van zijn carrière en is hij een voorbeeld voor mij. Tot op vandaag had ik nog nooit de moed gehad om hem te spreken niettegenstaande ik daar al diverse keren de kans had toe gekregen. Maar het respect was gewoon te groot!
Vandaag zou dit veranderen. Ik kreeg de opdracht om Marc te ontvangen en hem als spreker in te leiden. Marc bracht zijn verhaal op zijn eigen authentieke manier. Het was ontroerend en inspirerend. Een ode aan het leven.
Deze keer heb ik dus wel met Marc gesproken en het was een mooie, inspirerende ontmoeting die ik zal blijven koesteren!!!

Pages