Onze bloggende atleten

Het avontuur in The Championship

Hannes Cool 4 months 2 weeks ago

Wat is dat nu precies die Championship… vragen de meeste me…

Eigenlijk is dit het wereldkampioenschap van het challenge circuit dat plaats vindt op de halve afstand in Samorin (Slovakije). Al diegene die zich kunnen kwalificeren voor deze wedstrijd kregen een uitnodiging om deel te nemen aan deze wedstrijd. Bij iedere challengewedstrijd het voorbije jaar kon je jezelf dus kwalificeren. Kwalificatie behaalde je door in de top 6 te finishen bij iedere categorie. Vorig jaar op 23 juli haalde ik een vijfde plaats bij de PRO categorie in IJsland en kreeg onverwacht een uitnodiging om te starten in The Championship. Ik ben dan ook heel fier en trots op dit aanbod ingegaan. Dit evenement wou ik voor geen geld ter wereld missen dat plaats vindt in het unieke resort X – Bionic Sphere. Er waren ook een 4 tal clubgenoten die zich hadden gekwalificeerd. Hierdoor is het altijd leuker toe te leven naar deze specifieke wedstrijd.

Vrijdagmiddag kwam ik aan in het warme Bratislava. Gelukkig kon ik rekenen op de goede zorgen van het Tricoo Tri Team. Door hen werd ik in ideale omstandigheden op een relaxte manier naar X – Bionic Sphere gebracht. Dichtbij dat complex stond de mobilhome van Bart. Bart en Wouter waren al aangekomen op donderdagavond. Het viel vooral op dat het heel rustig en kalm was. We hadden niet direct de indruk dat er zaterdag en zondag een groots triatlonevenement zou plaats vinden. Vrijdagnamiddag was er de verplichte PRO – briefing. Hier kon je al het fenomenaal deelnemersveld bewonderen. Jaja ik mag hier starten tussen deze sterren.

Zaterdag konden we in de vroege morgen de zwemstart gaan verkennen. Best dat eens gedaan te hebben, want dat viel serieus tegen. Er zat enorm veel deining op het water en geloof het of niet ook golven. Het was eigenlijk niet al te simpel te zwemmen in dat water van de Donau. Ik wist genoeg wat ons te wachten zou staan op zondag. Eenmaal de fiets in de wisselzone staat, begint de spanning op te lopen, zondag is het D – day.

Zondag om 5u40 uit de veren om te kunnen ontbijten om 6 uur. Na een goeie nachtrust alles klaar maken om naar de start te gaan. De enige onzekerheid die ik had was het zwemmen met wetsuit of zonder. De watertemperatuur is enorm snel gestegen van 16 graden naar bijna 22 graden. Normaal weet je het ongeveer een uur voor de start, maar pas 45 min ervoor kregen we het verdict dat het non wetsuit was. Dat had ik niet verwacht, onvoorbereid moest ik van kledij wisselen.
Tot ik plots verheugend nieuws kreeg te horen dat we als PRO – atleet mochten gebruiken maken van een swim suite. Ik was gelukkig snel ter plaats en greep dit met beide handen. Bijna bij de zwemstart kreeg ik te horen dat mijn fiets in de andere richting moet geplaatst worden, anders krijg ik een 30 seconden penalty. Hupla karretje keren en terug naar de wisselzone. Best dat mijn teamgenoten het hadden gehoord.
Na de afroeping van de namen mochten we het frisse water induiken, moest toch efkes bekomen… De start werd dan uiteindelijk ook snel gegeven, niet zo super goed gepositioneerd zwom ik wat ik waard was. Maar in dat water zwemmen was niet zo evident. Vooral vechten tegen de natuurelementen, in de voeten zwemmen was bijna onmogelijk. Al snel verloor je de voeling. Na een degelijk zwemnummer kwam ik dan ook aan wal met de beste fietsers van de wereld. Zelfs de uiteindelijke winnaar kwam met me uit het water. Hier was alles nog mogelijk, gewoon die mannen volgen hé… Hahaha was het maar zo simpel. Het eerste fietsgedeelte ging nochtans goed, knallen tegen 50 km/u. Maar dat volhouden was een ander verhaal, na 15 km moest ik die snelle mannen laten gaan. Wat een snelheid en power, wat een atleten… Me niet naar de verdoemenis rijden was de boodschap, indelen was nu noodzakelijk. Het zwaarste gedeelte moest nog komen. De laatste 30 km terug rijden tegen de wind in. Goh deze duurden toch lang, overal begon het pijn te doen. De laatste 5 km begon ik toch te verlangen om van de fiets te stappen. Eenmaal dat moment er was kon ik bijna niet van mijn fiets stappen. Mijn lichaam was volledig verkrampt en lopen was bijna niet mogelijk. Ik nam dan ook de tijd in de wisselzone om tot mijn positieven te komen. Huppe starten met lopen, beetje bij beetje kwam ik er in. Tijdens de wedstrijd mocht ik genieten van de battle Sanders en Kienle. Ik wenste niet gedubbeld te worden en gelukkig ben ik geslaagd in mijn opzet. Dus zo slecht liep ik niet, toch kreeg ik een grote terugval na 16 km waardoor ik tempo moest minderen. Ik verloor dan uiteindelijk nog één plaats. Om als 17de over de finish te lopen. Tevreden over mijn wedstrijd, maar mijn beste prestatie was het niet. Toch trots te finishen in zo’n fenomenaal deelnemersveld. Bedankt iedereen om het te volgen en me vooruit te roepen. Merci teammakkers voor de goeie babbel achteraf en the support. Op naar de volgende in Geraardsbergen dit weekend. Hopelijk recupereer ik snel en mag ik dromen van een top 10 plaats. Bedankt Mario voor de schitterende foto’s.

 

Triatlon Oostende

Lars Baeyens 4 months 2 weeks ago
Na een goede start op het BK ploegentriatlon viel de rest van mijn seizoenstart in het water. Na matige prestaties in Geel (17de) en T3 supersprint Sint Laureins (61ste) was ik gebrand op een goede prestatie in de kwartriatlon van Bredene-Oostende.

Deze race vond plaats op dezelfde dag als het BK sprinttriatlon. Ik liet dit BK echter aan mij voorbij gaan om twee redenen. Ten eerste doe ik al genoeg korte sprintwedstrijden op hoog niveau in de T3 series dit jaar en ten tweede kan ik op het BK sprint zelf geen topresultaat behalen, iets wat in Oostende wel kon. Er zullen ongetwijfeld voor en tegenstanders zijn van deze keuze maar Oostende is een mooie wedstrijd en ik ben blij dat ik aan de start stond.

Sybren Baelde (eerder dit jaar winnaar in de triatlon van Eeklo) dacht er net zo over en was topfavoriet om te winnen. Na 1000 meter zwemmen in de spuikom was het echter ex zwemmer Dries Demeulenaere die met een kleine minuut voorsprong op mij en Baelde aan land klom. Demeulenaere wachtte echter zijn ploegmaat Baelde op in de eerste fietsmeters. In zijn wiel kwamen ook ik en  "local hero" Dennis Dieussart aansluiten. Oostende is een draftingrace dus met zijn vieren konden we vervolgens een kopgroepje vormen en wegrijden van de rest van het veld.  Zo kwamen we na 40 km fietsen met een voorsprong van een minuut op de eerste achtervolgers in de wisselzone binnen.

Tijdens de aanzet van het lopen voelde ik me helaas niet super. Er zat weinig versnelling op de benen en sterke loper Baelde was meteen de pijp uit op weg naar de winst. Dries Demeulenaere haakte vrijwel meteen af bij mij en Dieussart in de strijd om plek twee. De thuisatleet sloeg vervolgens een kloofje van 10 meter met mij. De hele tijd bleef deze kloof dezelfde tot mijn stroeve benen alsnog de pijp aan Maarten gaven in de derde en laatste loopronde. Zo kwam ik na Baelde en Dieussart als derde over de aankomst.

Ondanks het feit dat het lopen nog niet helemaal op mijn normale niveau was ben ik toch tevreden over de wedstrijd. Rekening houdend met mijn mindere races van de voorbije weken is een podium sowieso een opsteker om het vervolg van het seizoen aan te vatten!

Next race: 10/06 Half distance Terheijden (NL)

Part 7 of the world tour: Ironman Lanzarote

Seppe Odeyn 4 months 2 weeks ago
Ik heb inderdaad al een tussenstop gehad in Lanzarote dit jaar. Maar aangezien we het hier over een world tour hebben beschouw ik de eerste keer met de tri122 in Teguise als Europa en nu met de Ironman als Afrika. Mijn kansen op een selectie voor het WK 70.3 in Zuid-Afrika zijn redelijk klein waardoor ik eieren voor mijn geld kies en dus deze tussenstop als zijnde Afrika beschouw. Ja dat is een klein beetje aardrijkskundig foefelen is maar hé Afrika is dichter bij op Lanzarote dan het Iberisch schiereiland en een wereldreiziger mag dat! 
Ik begin een beetje Calimero te worden maar net als in Texas was ik weer de dupe van mijn pro-licentie, toen moest ik zonder wetsuit zwemmen. Deze keer gelukkig wel een wetsuit maar een andere pro-handicap voor de zwemcapaciteiten van me zelve. Er is namelijk een massa start. Pro’s mogen dus niet 10 minuten voor de rest vertrekken maar starten samen met het plebs. Nu ben ik een simpele jongen die niet vergeten is dat hij uit de bronx van Wijgmaal komt maar het probleem is dat de Pro’s vanvoor moeten starten met de nadruk op moeten. Dat lijkt inderdaad een klein privilege en ik zou dat ook in dank aannemen ware het niet dat er achter mij toch een goeie 1800 andere mensen klaar stonden om gelijktijdige de zee in te duiken. Als je weet dat ik de 300ste zwemtijd zwom, zijn dat dus inderdaad een man/vrouw of 200 die achter mij klaar stonden om mij als een stukje wrakhout te overvaren.  Nu wist ik dat gelukkig op voorhand en weet ik ondertussen dat een mens rare dingen doet met een badmuts op, maar ik had wel gehoopt dat het na 500m wat kalmer zou worden en ik wat minder slagen zou moeten incasseren. Maar dat bleek al snel voor de volle 4 km zo te zijn. Inderdaad ja 4km! Waar zijn de tafelspringers nu die van schande spraken dat er in Texas 3 km te weinig gefietst werd? Ik heb hier 200m teveel moeten zwemmen en dan is het natuurlijk stil op de facebooks en stravas.  Na 2km kon ik gelukkig even uit het water om mijn brilletje terug op te zetten en te merken dat ik een bloedneus had, jaja ruige zeeën in Afrika. Maar al bij al zwom ik wat ik moest zwemmen rond de 300ste plek dus in 1.04.  Eens op de fiets was het moeilijk om een goed ritme te vinden aangezien de eerste kilometers stevig bergop liepen en de wind zoals gewoonlijk in Lanzarote stevig blies. Ik baande me een weg naar voren en deed dat met begrip voor mijn collega’s. Het is namelijk niet dat omdat zij me verrot hebben geslagen in het zwemmen dat ik dat ook op de fiets moet doen. Ik kende het parcours goed door de eerdere stage hier en vond uiteindelijk wel een goed ritme. Ik kwam bij Dirk Baelus die in de dalende stukken telkens weer voorbij vloog. Ik zag Maarten Seghers staan met mechanische pech, reed boven op de Tabayesco tot bij Tim Brydenbach en kwam uiteindelijk ook Sanne Swolfs en Diego Van Looy nog tegen alvorens terug naar de wisselzone te duiken. Ik reed de 6de fietstijd wat uiteraard niet uitmaakt in een triathlon maar wel leuk is na 180km zwoegen! ​Eens aan het lopen hoorde ik al snel door de vele aanwezige supporters dat ik 11de liep in de wedstrijd. Wel dat gaf de burger moed. Mijn vermogenmeter, jawel in het lopen, gaf de burger dan weer wat minder moed.  Ik moest mezelf enorm forceren om een beetje in de buurt te komen van mijn vooropgestelde tijden. Maar het loonde wel want ik kon na 15km 2 man voorbij lopen en kwam zo de top10 binnen. Maar eens halfweg de marathon was het op.  Het probleem als je een 2de ironman in een maand doet, is dat het nog fris in je kopje zit hoe hard het afzien was als je merkt dat het die laatste kilometers op is. Nu had ik nog meer als 20km voor de boeg en dat zag ik eerlijk gezegd niet zitten. Ik kwam coach Stefaan tegen die me nog wat aanvuurde en zei dat er nog veel mogelijk was. Dat zag ik inderdaad ook maar mijn benen wouden niet meer vooruit. Mijn kop ook niet meer die wou gewoon stoppen. Ik liet mijn tempo zakken en kon het opgeven-plan uit mijn kop krijgen. Natuurlijk verloor ik wat posities en zakte ik terug naar de 13de plek. Maar ik haalde wel de aankomst wat op die moment toch als een prestatie aanvoelde. Voor coach Stefaan werd het ook een strijd om de finish te bereiken, maar onze yuppie haalde het ook!  Bij deze zit de eerste helft van de world tour erop. Tot dusver is het vooral nog leergeld betalen, mijn cash is intussen op maar ze aanvaarden gelukkig creditkaarten. Zodat we in juli terug zijn voor de tweede helft van de world tour! 

Hagelandse Chrono 50km

Jan Goddaer 4 months 2 weeks ago
​Vandaag stond ik aan de start van de Hagelandse Chrono 50km. Met de prikkel van gisteren, de tijdrit in Slypskapelle, had ik er wel zin in. 
 
Het parcours is een opvolging van singletracks, veldwegen en steile klimmetjes. Een parcours waar je kan op vlammen. Helemaal iets anders dan wat de Ardennen biedt. Iets wat dichter bij mijn mogelijkheden ligt.
 
 Ik vertrok iets na tien uur. Ik kon ongehinderd de ganse rit mijn tempo rijden. Een ware tijdrit op de mountainbike. 
Ik reed 1u58 over de 50 km. 
De uitslag ken ik op vandaag niet maar belangrijker is dat ik echt genoten heb van deze wedstrijd.
 

Tijdrijden is meer dan ‘zjirre rien’!

Jan Goddaer 4 months 2 weeks ago
Zoals de traditie het vraagt stond ik zaterdag opnieuw aan de start van de 14de editie van de tijdrit in Slypskapelle. Deze tijdrit wordt getypeerd door zijn parcours vol bochten met de nodige hoogtemeters alsook door zijn perfecte organisatie en super gezellige sfeer. Een tijdrit die je eigenlijk niet mag missen.
 
Pas diezelfde week haalde ik mijn tijdritfiets van onder het stof. Met slechts twee korte intervalsessies ging het moeten gebeuren. Het gevoel tijdens deze trainingen was allesbehalve top. Tijdrijden is lijden, zowel mentaal als fysiek. 
 
Tijdrijden is ook meer dan ‘zjirre rien’. Het vraagt een heel specifieke voorbereiding. Zo begint de wedstrijddag met de nodige hydratatie en carboloading, om dan het parcours te verkennen. Elke bocht wordt meermaals genomen om de meest ideale lijn te vinden. Verzetten worden getest. En dan komt het materiaal. Keuze van wielen, helm, kledij,… alles telt. De voorbereiding eindigt met de opwarming. Dit is niet zomaar losrijden, maar blokjes draaien tot de motor op toeren draait.
Tijdrijden is pure wetenschap. Kent geen geheimen. Is eerlijk.
Tijdrijden is mindfulness. Je leeft in het nu en komt in een tunnel terecht weg van de dagdagelijkse slameur.
 
Over naar de tijdrit zelf.
 
Om 14u58 knal ik van het startpodium voor 3 ronden van 6km. Ik start redelijk vlot en op de eerste helling kan ik mijn tempo vrij hoog houden. Maar naarmate de ronde vordert, begint de adem te stokken, doen de benen pijn en krijg ik het verdomd zwaar. In de tweede ronde krijg ik een patat rond mijn oren. Maar in de derde ronde kan ik me herpakken en pers ik er nog alles uit. Het levert me een 18deplaats overall op en een 7dein categorie H40. Wanneer ik de resultaten van mijn rechtstreekse concurrenten bekijk, kan ik alleen maar tevreden zijn gezien mijn beperkte voorbereiding.
 
Het was een heel goede prikkel. 
 
 

Double dirt, Dwars over de Mandel en LCMT

Carl Salomez 4 months 2 weeks ago

Wegens andere prioriteiten (waaronder op weekend gaan enzo) hier een “kort” verslag van mijn laatste wedstrijden. Beginnen doen we met de Double Dirt. Een duo-duatlon in een vorm van afvallingsrace. Carl Meersman was mijn partner in crime, hij zou mountainbiken, ik zou trailrunnen in het Kluisbos. De eerste ronde overleefden we vlotjes. Daarna volgde blijkbaar al de halve finale (met 3 groepjes). Daarin kon Carl aanklampen in het mountainbiken en kon ik zwaar bezweet naar winst in de halve finale snellen. Finaleplaats dus, maar nog geen zekerheid over een medaille. De beste 4 stonden aan de start van de finale. Tijdens het mountainbiken kwamen de eerste 3 samen aan in de wisselzone. Ik probeerde te volgen, maar de eerste was gaan vliegen, dus moest ik proberen de 3e af te schudden, wat me ook lukte. Een 2e plaats na een leuke “Double D” namiddag met Carl.

Volgende wedstrijd was de 10km loop “Dwars over de Mandel”. Met mijn beperkte aantal loopkilometers in 2018 had ik er niet al te veel vertrouwen in. In zou proberen ergens tussen de 40 en 45 minuten te finishen. Aangemoedigd door een enthousiaste menigte en een nog enthousiastere Véronique liep ik de wedstrijd uit in een goeie 38 minuten (oké, het was ook maar 9.7km). Nog een dikke proficiat aan Véronique die de 3.5km liep! Go Girl!

En dan de LCMT Triatlon versie. Enkele weken voordien bekeek ik nog eens het programma en vroeg ik me af waarom ik me eigenlijk ingeschreven had. Méér dan 500km fietsen, 65km lopen en 5.5km zwemmen in 4 dagen. Welke zotten doen dat nu eigenlijk? Ik ging richting Ardennen met Robin & Julie, Carl & Nele, Véronique, Donavan en Glenn.

Dag 1: 185km fietsen + 15km lopen. IK begon enthousiast aan de fietstocht. Langer dan ik ooit gedaan had en samen met een hele bende cyclomannen en vrouwen en enkele verdwaalde triatleten. Al snel vormden we een klein maar gezellig groepje en fietsten we richting het Groothertogdom Luxemburg. Daar waar de wegen goed en de taxen laag liggen. Na zo’n 90km met de wind mee in het leuke groepje en wat gekeuvel, mochten we de Mont Saint Nicolas beklimmen in Vianden. Hier begon mijn lichaam wat barstjes te vertonen tegenover de rest van het groepje. Ik kon boven nog net aanpikken en we reden verder met iets minder gekeuvel richting Echternach. En ja, vanaf daar begon mijn processie… Ik moest lossen en mocht nog zo’n 80km alleen terug rijden richting Houffalize, en nu met tegenwind. Nu ja, ik had geen andere keuze, dus deed ik maar gewoon door. Kilometer per kilometer kwam ik dichter bij Houffalize, er staken me nog was renners voorbij en ik kon hier en daar wel even aanpikken, maar moest toch meestal bergop terug lossen. Eigen tempo dus en eerlijk, ik was zelden zo blij geweest om Houffalize te zien. Na een kleine 7 uur kwam ik over de finish en moest ik nog 15km lopen. Ik besliste om te passen en mij te laten verwennen in ons huisje. Na dag  waren nog van de 15 van de 28 deelnemers die meededen voor het klassement. Ook ik was hier al eruit “gebonjoured”.

Dag 2: 500m zwemmen, 165km fietsen en 15km lopen.

Tussen 7u en 8u ’s morgens mochten we  meter zwemmen in het zwembad. Ik klokte af met een tiende tijd en was hier tevreden mee. Daarna mochten we terug 165km fietsen. Ik besliste om de kleine versie te rijden, normaal gezien zo’n 110km. Ik had achter na 500 meter de eerste afslag al gemist, en mocht dus toch de grote versie rijden. Gelukkig kwam er na 65km nog een afslag. Ik moest vanaf hier wel alleen verder aangezien de meesten de grote tocht deden. Ik fietste lustig verder en bij de laatste bevoorrading kwam ik een lokale zwerver tegen, Glennemanz genaamd. Zo kon ik de laatste 40km toch nog wat keuvelen. Ik klokte dag 2 af met 126km op de teller. Ik besliste om vandaag de loopproef wel mee te doen. Ik liep de zware omloop op een rustig tempo en kon zo mijn dag vermoeid afsluiten met een etentje met de vriendjes bij de lokale chinees in Bastogne.

Dag 3: 2500m zwemmen, 145km fietsen en 15km lopen.

Deze morgen mochten we zwemmen in het meer van Nisramont. De afstand werd ingekort tot een goeie 800 meter doordat het water zo’n 13-14 graden had. We gingen het frisse water in en gingen tussen 2 boeien liggen. Iets na 9u klonk het startschot en moesten we ons balgevoel gaan testen aan de overkant van het meer. Na 2 rondjes “de bal aan de overkant tikken” klom ik als 6e uit het water en mocht ik gaan fietsen. Het plan vandaag was terug om de kortere afstand te fietsen om mij wat te sparen. Daardoor reed ik de eerste uren van de dag behoorlijk eenzaam door België en Luxemburg. Triest werd ik er niet van, van het vele afval langs de wegen echter wel. Prachtige vergezichten, prachtige natuur en toch enorm veel afval langs de weg. Afval hoort in de vuilnisbak en niet in de natuur! Als ik eraan terugdenk wordt ik nog altijd kwaad… Vertel het gerust verder…  Na 65km kwam ik in Clervaux aan de 2e bevoorrading. Vanaf daar ging het met de wind mee richting Houffalize. Ik besloot om terug niet te gaan lopen en mijn benen te sparen voor de zondag en om pasta te gaan eten met de vriendjes bij de lokale Italiaan.

Dag 4: 2500m zwemmen, 45km mountainbiken en 18km trailrunnen.

Door het slechte weer werd het zwemmen in het meer vervangen door 500m zwemmen in het zwembad. Na wat krampachtig heen en weer gezwem kon ik terug een 6e tijd aantikken. Well done dacht ik. Dan kwam mijn favoriete onderdeel samen met mijn favoriet weer: mountainbiken bij een graad of 15 in de regen! Ik nam de kopstart en al snel kwam Niki Devoldere me voorbij gestoven. Ik liet hem gaan en er kwamen nog 3 man over mij. Ik pikte aan bij Rinus die in 4e positie reed en kwam stilletjes aan in mijn ritme. De beklimmingen gingen vlotter en vlotter en de afdalingen nog wat vlotter. Ik liet Rinus achter en ging op zoek naar de 2e plaats. Na enkele kilometer had ik deze te pakken en op een steile klim liet ik ook hem achter. Ik kreeg bijna vleugels en voelde me volledig in mijn sas. De eerste plaats zat er niet in, maar na 2 uur mountainbiken kwam ik toch als 2e over de streep. Ik besloot om vandaag nog eens alles uit de kast te halen en vandaag wel te lopen. We moesten een lus van het mountainbike parcours lopen. Ik begon dus als 2e aan deze laatste proef en kon een redelijk tempo aanhouden. Onderweg stak teammie Rinus mij nog voorbij. Hij gaf me nog wat extra moed en zo kon ik als 3e finishen deze dag. Kleine kanttekening wel, ik liep en fietste hier en daar wel wat minder de afgelopen dagen, wat me op deze laatste dag wel een voordeel gaf.

Robin werd in de mountainbikewedstrijd (3 dagen) bergkoning terwijl Carl Meersman behoorlijk wat pech had en moest opgeven in de mountainbikewedstrijd. Proficiat aan allen die geen vuilnis op de weg gooien!

Koers 1.12 Wakken

Niki Devoldere 4 months 3 weeks ago
29 May 2018

Na 2 weken als een zombie, voelde ik mij zondag op training plotseling superman. De wielertoeristen van de Mandelfietsers zullen het geweten hebben. Ik sprong bijna uit mijn vel van energie. Die supercompensatie na de LCMT komt er dan toch uiteindelijk. Dit was ineens het sein om te gaan koersen in Wakken gisteren.

46 man aan de start voor een hele snelle omloop. Warm weer, weinig wind en af en toe wat regendruppels op het gezicht om af te koelen maar nooit een nat wegdek. Ideaal dus.

Marathon VTT La Reid Arden Trophy

Niki Devoldere 4 months 3 weeks ago
21 May 2018

Een week na de LCMT trok ik op Pinkstermaandag naar de Arden Trophy. Een MTB marathon over 95km in en rond Theux, waar ik 14 jaar geleden eens deelnam. Nostalgie dus, maar waarvan ik wist dat dit toch één van de mooiste en zwaarste marathons is die ik ken.

Toch had ik er op de dag zelf nogal snel spijt van. Ik had na de LCMT een week gerust, maar het was duidelijk dat ik serieus over mijn toeren was gegaan. Ik leefde op wolken, maar dan als een zombie. Het was een leuk weekend in de Ardennen, waar ik vooral genoot met het gezin, maar maandag werd een calvarietocht.

De vloek van Leuven

Hannes Cool 4 months 4 weeks ago

Wat is dat toch in Leuven…??

Nochtans begon alles gesmeerd daar in Leuven. Zaterdagnamiddag nog eens kort het parcours kunnen verkennen met mijn nicht Lore. Bedankt daarvoor, nog eens een goede opfrissing geweest. Daarna kon ik met de goede zorgen bij Tom en Lore overnachten. Dat zorgde alvast voor comfort en gemak om alles in gereedheid te brengen.

Ik stond met andere woorden met weinig stress aan de start, door het oponthoud van meer dan 5 minuten was ik dus ruim op tijd voor de start. De loopstart verliep vlot en al snel was ik weg van het gedrum. Ik nam direct de goeie voeten en zwom als derde naar de eerste boei. Daarna volgde ik gezwind en zag dat er een breuk ontstond achter ons. We zwommen met een groep van 4 weg. Beste zwemnummer tot nog toe met mijn Vanquish zone 3. Ik kwam als derde uit het water mee met de kop.
Daarna in de wisselzone gebeurde het onvermijdelijke, jaja, ik vertrok als eerste uit de wisselzone. Niet slecht hé voor een trage wisselaar zoals ik. Ik nam direct het initiatief in het fietsen en na 3 km zag ik niemand meer achter mij, zelfs op de lange rechte stukken. Nu heb ik de wedstrijd volledig in handen, nog niet veel in deze positie gezeten in Leuven. Na de aanloopstrook passeerde ik als eerste de wisselzone en hoorde dat de voorsprong al 1 minuut en 30 seconden was. Dat gaf me natuurlijk vleugels en ik zette mijn elan verder op mijn Trek Speed Concept. Er reden constant twee moto’s en een auto voor jou. Dat gaf zeker wel een kick. Tot plots na 22 km het noodlot toesloeg. Ik nam een bocht iets te snel, waardoor ik die scherp aansneed. Daar was er natuurlijk een put. PSSSSSSSSSSSSSTTTTTTTTTTTT direct lek langs achteren. De wereld stortte eventjes in. Nog nooit in zo’n comfortabele positie gelegen in Leuven en nu dit…? Ik reed nog eventjes door, maar dit was totaal geen nut meer. Daarna zag ik de seconden wegtikken… Zo verwonderd hoe groot mijn voorsprong uiteindelijk al was. Gefrustreerd en eigenlijk boos op mezelf mocht ik nog een wandeltochtje doen van zo’n 8 km. Daarna herhaal je constant in je hoofd waarom ik dat risico heb genomen…? Wat moest er gebeurd zijn, moest ik niet lek gereden hebben… Veel stof tot nadenken, maar uiteindelijk kun je de tijd niet terugdraaien. Wat gebeurd is, is gebeurd. Pech hoort uiteindelijk bij de sport, gelukkig hou ik er niks aan over. Ik verkeer in een heel goede conditie en moet uiteindelijk verder vooruit kijken. Nu komt Challenge Samorin eraan op 3 juni. Ik weet dat daar het niveau verschrikkelijk hoog zal zijn, maar zal me eens kunnen meten met de top van de wereld. Benieuwd wat ik daar terecht zal brengen, hopelijk zonder pech. Bedankt iedereen voor de steun en positieve peptalk.
Bedankt Lore en Tom voor het topweekend, het was dik in orde. Volgend jaar misschien terug van dit, maar hopelijk voor beide dan zonder de vloek van Leuven! Fingers Crossed.

Golf Ter Hille triathlon

Xenia Luxem 4 months 4 weeks ago

Golf Ter Hille triathlon in het mooie Oostduinkerke aan onze Belgische kust.

https://www.youtube.com/watch?v=IydjSxu-OmY

Pages