Onze bloggende atleten

Koers 1.12 Oostrozebeke

Niki Devoldere 4 months 4 days ago
17 June 2018

Vandaag eens geen loop of zwemtrainingen voor de koers om de week af te sluiten. Een mooie omloop in Oostrozebeke en ik keek er wel naar uit om eens met vrij frisse benen te kunnen starten. De tempo-duurloop van gisteren was heel goed verteerd en ik had direct heel goede benen. Ik kon zelfs enkele keren aanvallen, maar helaas werd het allemaal niks.

Koers 1.12 Geluwe

Niki Devoldere 4 months 5 days ago
15 June 2018

Vrijdagavond stond de 3de koers op 3 dagen op het programma. Ik ben een kleine stage aan het doen, want het was ook al mijn 3de training van deze dag.

De benen voelden voor de start heel slecht aan, en de koers in Geluwe is meestal geen cadeau. Open wegen en nog wat op en af. Maar ik had geluk, diegenen die wilden koers maken wat minder, maar de wind zat goed. Op de driehoek zat de wind 2 keer schuin tegen en op de afdaling op de Ieperse weg recht in de rug. Beter kon niet zijn, en alhoewel we weer 44km/u haalden kwam er nooit afscheuring.

Koers 1.12 Oudenburg

Niki Devoldere 4 months 6 days ago
14 June 2018

60 renners voor 40 prijsjes in Oudenburg. Ik had al wat betere benen dan gisteren in De Haan en dat was ook nodig. Constant zijwind op de kleine weggetjes door de polders rond Oudenburg.

Direct oorlog dus, en tegen halfweg zaten al maar een dikke 40 renners meer in koers, waarvan er 14 voorop waren. Ik had alle moeite om te overleven. Om voorin mee te draaien in de kleine waaier, was ik duidelijk niet sterk genoeg. Tot ergernis van de andere renners en achteraan was het constant afzien op den boord.

criterium De Haan

Niki Devoldere 4 months 1 week ago
13 June 2018

Ik kon helaas na Wakken niet langer profiteren van de benen die eindelijk goed waren. Ik had een werktrip naar Zuid - Korea, waardoor ik helaas een 9-tal dagen de fiets en de zwembroek aan de kant moest leggen.

Ik stelde het daar heel goed, maar fysiek kreeg ik nogmaals een dreun, want zo'n reis is echt niet te onderschatten. Gelukkig kon ik daar wel dagelijks de loopschoenen aanbinden om te gaan lopen.

Doornik, Bilzen, Charleroi en Obernai: een hele boterham!

Stefanie Adam 4 months 1 week ago

Op 1 mei stond ik na een jaar afwezigheid opnieuw aan de start van het BK ploegentriathlon in Doornik. Zo’n BK ploegentriathlon is altijd wel speciaal: er is natuurlijk de strijd om de nationale titel, maar voor de meesten is het vooral de eerste triathlon van het jaar, de eerste test en een gezellig terugzien van kameraden na een lange winter.
Dit jaar stond ik aan de start met 3MD ploeggenoten Frauke Timmerman en Mieke Suys. Tijdens het losfietsen, bespraken we kort hoe we de wedstrijd zouden aanpakken. We hadden er duidelijk zin in.
In het zwemmen moesten Mieke en ik ons een beetje inhouden, én zwommen we dan ook nog eens een omweg rond boeien die blijkbaar niet tot het parcours hoorden. Spijtig van de verloren tijd. In het fietsen kon ik me helemaal uitleven met Frauke en Mieke in mijn wiel. Alleen achter de bochten moest ik me telkens een beetje inhouden. Het gevolg van het sterk overwicht aan non-drafting wedstrijden in Vlaanderen?? We zetten de 2de fietstijd neer. In het lopen hadden we hetzelfde niveau en konden we een mooi tempo houden. En zo finishte 3MD-ladies op een 6de plaats op dit BK, niet slecht met onze gemiddelde leeftijd van 37 jaar ;-)!

Mijn eerste grote test werd Bilzen 111 (1km zwemmen – 100km fietsen – 10km lopen) op 13 mei. Het vlakke parcours betekent dat ik stevig uit mijn comfortzone moet komen, maar zo vroeg op het seizoen vind ik dat eigenlijk wel ideaal. Ik had een goede zwem en kwam als tweede uit het water. Vorig jaar had Sarissa De Vries (een Nederlandse prof triatlete) nog 1’30” voorsprong, dit jaar was het 15” minderJ. Maar op de fiets ging het helemaal fout. Al na 10km voelde ik dat er geen power in mijn benen zat, mijn kuiten liepen vol en mijn heupbuigers reclameerden meermaals. Het kwaliteitsvolle volwiel dat ik via DEWA sport kon gebruiken, werd aan de tempo’s die ik reed, eerder een last dan een zegen. Het was lang geleden dat ik me op de fiets zo slecht voelde en ik was dan ook blij dat ik kon beginnen lopen. Gelukkig lag ik nog in 2de positie na het fietsen en kon ik deze ook houden tot de finish. Het lopen ging eigenlijk wel goed en was zelfs een minuutje sneller dan vorig jaar. Tweede plaats, ik tekende ervoor voor de start, maar had toch wel op een betere prestatie gehoopt.

Drie weken en enkele stevige fietstochten later (3 juni), stond ik aan de start van de halve triathlon van Obernai in de Elzas, Frankrijk. Een waanzinnig mooie triathlon en nu al staat deze op mijn verlanglijstje voor volgend jaar! Wat een mooie trainingsomgeving ook: de Vogezen vlakbij, de vallei van de Rijn voor de vlakke lopen en fietstochten, een zwembad en piste in Obernai. Zouden ze een dokter nodig hebben in Obernai, vraag ik me dan af??
Ook al was de wedstrijdorganisatie en de omgeving subliem, helaas werd het ook hier een lijdensweg op de fiets. Het zwemmen (2,1km) in het mooie meertje van Benfeld ging wel nog goed. Het fietsparcours (82km) bestond eerst uit 11 vlakke kilometers, daarna enkele kleinere klimmetjes gevolgd door een lange klim van 5km aan 8% gemiddeld (volgens de organisatoren). Nadien een lange afdaling met nog enkele kleine knikskes bergop in. Al in de vlakke kilometers voelde ik dat er geen kracht in mijn benen zat. Volhouden en op mijn kleinste verzetje naar boven. Door mijn goede zwemmen kon ik wel nog als eerste beginnen lopen maar 3 en 4 minuten voorsprong op de nummers 2 en 3 zijn voor mij zo vroeg op het seizoen niet voldoende om de kop te houden in de afsluitende 20km lopen. Het loopparcours was trouwens ook subliem: drie rondes van 6,8km met in elke ronde enkele stevige hellingen en onverharde paden. Op het hoogste punt van de tweede ronde (na 11,2km) werd ik ingehaald door de latere winnares en op 3km van het einde door de vrouw die tweede zou worden. Ik werd dus 3de overall en 1ste D40.

De oorzaak van het slechte fietsniveau van de afgelopen wedstrijden kan zeker deels verklaard worden door een gebrek aan fietskilometers. Het stagejaar geneeskunde van februari 2017 tot januari 2018, gevolgd door grote eindexamens, co-assistentschappen, en verplichte opdrachten, hebben ervoor gezorgd dat ik maar heel weinig heb kunnen fietsen en in het voorjaar geen fietsstage, zelfs geen enkel volledig weekend, heb kunnen doen. Vorig jaar kon ik nog teren op het zeer grote volume aan kilometers die ik in 2016 heb gedaan (met oververmoeidheid en een slecht seizoen als gevolg), maar dit jaar heb ik niets om op te bouwen: geen fietskilometers in 2017 en al zeker niet in 2018. Er werd beslist om voorlopig geen wedstrijden te doen, maar eerst een degelijk trainingsblok af te werken! Ik houd jullie op de hoogte over mijn komende wedstrijdplannen!

Frank deed op zondag 27 mei mee aan de cross triathlon Charleroi, dit op het mooie domein centre aquatique de Marcinelle. Frank vertelt:
De wedstrijd bestond uit 750m zwemmen in een 50m openlucht zwembad, dan 2 rondjes van 10km op een mooi pittig MTB parkoers en als laatste een trail run van 5km.
Ik voel me steeds sterker worden op training en keek dan ook uit naar deze wedstrijd. Eerst het zwemmen , tja zoals steeds mijn minste discipline. Daarna de MTB op en dit ging al veel beter, ik kon toch een aantal atleten inhalen. Het lopen erna was wel afzien maar ik kon mijn tempo aanhouden. Ik werd algemeen 10de en 1ste vet +50 J
Nog 2 weekjes en dan wordt het afzien rond de citadel van Namen voor de ‘Xterra Belgium’.

De triatlon met de muur van Geraardsbergen

Hannes Cool 4 months 1 week ago

Wie wil er deze Challenge Geraardsbergen niet eens betwist hebben…?
Zwemmen in de prachtige Gavers om daarna te fietsen in de Vlaamse Ardennen met als toetje 2 keer De Muur Van Geraardsbergen. Als laatste lopen in en rond de vestigingen van Geraardsbergen. Schitterende organisatie en een prachtige locatie om een triatlon te betwisten. Een aanrader voor triatleten die de mythische muur eens willen betwisten in een triatlon.

Door het warme weer afgelopen dagen was het water warm genoeg om zonder wetsuit te zwemmen. Dus weeral niet echt in mijn voordeel, maar ik had er wel meer vertrouwen in. Het water in de Gavers was vlak en er was absoluut geen sprake van deining en golven. Het zwemmen startte met een loopstart. De start verliep goed, maar tijdens het zwemmen maakte ik een kleine tactische fout waardoor ik de voeling van een groepje miste voor me. Ik reageerde te laat waardoor ik in het derde groepje belande. Het tempo was hoog, maar mocht eigenlijk iets hoger. Toch kwam ik met een goed zwemnummer aan wal. Ik wisselde vlot en kwam als 7de uit de wisselzone

Tijdens het fietsen nam ik direct initiatief en legde direct de pees erop. Geen last van Samorin momenteel. Pas na 10 km kwamen er 2 atleten aansluiten en bepaalden het tempo. Ik kon goed volgen. Op een beslissend moment kreeg ik het wat moeilijk, ik probeerde nog alles recht te zetten. Maar plots brak de veer en ik moest de sterke fietsers laten gaan na ongeveer 35 km. Daarna was ik op mezelf aangewezen. Meestal krijg ik dan een mentale klap, maar deze keer was het anders. Ik bleef goed tempo aanhouden. Na 45 km kregen we het toetje voorgeschoteld. Jah de Muur, amai na 45 km hard rijden dit nog overbruggen deed enorm veel pijn. De supporters maakten alvast veel goed. De wind kwam iets meer op en dat zorgde wel ervoor dat het nog iets lastiger werd, toch haalde niemand me in. Dat sterkte me wel. De laatste keer De Muur zorgde ervoor dat alles pijn begon te doen. Spijtig genoeg moeten we dan nog een halve marathon lopen van 21 km. Ik stapte van mijn fiets en gelukkig niet als een oud peetje. Ik kon nog vlot lopen na een pittig fietsnummer. Ik startte alvast goed uit de startblokken, spijtig genoeg kon ik het tempo niet aanhouden. Na 8 km kreeg ik een serieuze klop, zou dat gelegen hebben aan de wedstrijd in Samorin. Wie zal het zeggen, maar pas na 12 km kreeg ik terug een beter gevoel te pakken. De laatste ronde was dan ook puur op karakter, pas de laatste 500m was het strompelen naar de finish. Zo trots als een pauw mocht ik als 8ste finishen in een sterk PRO – veld. Heel tevreden van dit resultaat en ik stel vast dat ik net iets tekort schiet in het fietsonderdeel. Moest ik nog iets sterker kunnen fietsen hebben was top 5 mogelijk geweest na een degelijk loopnummer natuurlijk. Triatlon blijft een enorme lastige sport en de drie disciplines moeten gewoon top zijn om goede prestaties neer te zetten. Dus we weten wat te doen de komende weken. Deze week nog volle bak in de triatlon van Kortrijk dit weekend. De laatste restjes eruit persen om daarna terug op te bouwen naar de belangrijke maand augustus.

 

Kallemoeie Beernem 2018

Les Femmes A-Bloc 4 months 1 week ago

Zondag 9 Juni 2018, Kallemoeie 1/4e triatlon Beernem

 

Kallemoeie is een dorpsfiguur en beschermd Erfgoed, het is een Reuzin die leefde omstreeks 1800-1900. Kallemoeie werd gezien als een boze heks en woonde op het Eiland Rond het kanaal van Beernem. Ze hield zich vooral bezig met het bang maken van jonge vrijertjes die eenzame plekjes opzochten. (ze was dus de old-skool anticonceptie of zoiets) En geef toe de looks heeft ze zeker mee. Geknipt voor de job!

Kallemoeie, reuzin Beernem

Goed met deze gedachte kan het niet anders dan een heerlijk verhaal worden.

De meeste verhalen beginnen met een doel. Kallemoeie Beernem werd mijn 1e doel van 2018. Vol enthousiasme gestart met de trainingen. Zwemmen, fietsen, lopen en dit dag na dag, week na week, maand na maand. Volhoudend, volhardend en koppig maar ook met enthousiasme, leuke vrienden en hier een daar een trainingsreisje. Sluimerend kwam Kallemoeie dichterbij…

Wat kon ik verwachten van die Kallemoeie? Eerlijk, ze maakte me toch wat bang. Zou het zwemmen lukken? Hoe zat dat ook alweer met dat overzwemmen? Kallemoeie spookte door mijn hoofd.

Plan voor de wedstrijd: zwemmen = ondergaan, fietsen = boren voor dood, lopen = restgroep, verwachting gesteld op 2u30′. Dit leek mij een realistisch plan en SMART geformuleerd.

De fiets was tip-top in orde. Onder het motto: “als ik niet snel ben, dan ziet mijn ne velo der toch snel uit”

                         

Dag van de wedstrijd. Heerlijk ontbijt “pasta”, heerlijk middagmaal “pasta”, heerlijke snack voor het zwemmen “gel”.  We waren ruim op tijd aanwezig omdat A-Bloc de technische ondersteuning deed op het event. En als side- kick vond ik het best fijn om vroeg aanwezig te zijn. Eerlijk… Kallemoeie begon me al wat schrik aan te jagen en in gezelschap van anderen lukt het net iets beter de stress te verbergen. Plots tikte het horloge richting 13.00u. Vrouwen onder elkaar nog even alles overlopen. #controlefreak modus ON. Innovatief zoals wij vrouwen zijn, nog snel even tips uitwisselen waardoor we last minute allerlei plannen veranderen. Zo nam ik last minute het besluit de tri-functie op mijn horloge te testen. Niet SMART geformuleerde doelstelling maar goed. “Let the beast Go” 13.25u briefing – Te laat 13.27u net op tijd in het water. Snel even afspraken maken met de dames rondom mij dat we elkaar niet afkloppen, bril, horloge,… 13.30u START Geen tijd om te denken, ademen om de twee slagen en voorwaarts kijken, and again, and again,… Mijn perceptie van de feiten zwom ik achteraan de groep, dus rustig blijven ademen en de mantra herhalen ” uitduwen, adem, uitduwen, adem,…) De brug kwam in zicht. Even dizzy op het trapje klauteren, mijn beste verzopen puppy look naar de helpers opzetten… en opnieuw focus herplaatsen. FUCK!! Die horloge “hoe werkte dat spul alweer”… Badmuts en bril onderweg naar de wisselzone verloren. Ook een nieuwe trucje die ik even ging toepassen “iets met afdoen en in je mouw laten zitten”. Zwemtijd 15′, tempo 1.3O/100m Fietsen = Boren! Mijn mean machine uit de wisselstal gehaald en vertrokken. Nog even klooien met de tri-functie en trappen. Het advies was: “het mag wel wat branden in de benen” Focus houden! Even voelde ik me een “echte”, ‘T zal ook wel aan de velo gelegen hebben maar bon. Ik voelde me goed en zette naar mijn kunnen en gevoel dan ook een mooie tijd neer. 40km boren aan gemiddeld tempo van 36,25km/u (niet stayer)   Volgende wissel = opnieuw wat geklooi met de horloge. Ergens in de verte hoorde ik een vertrouwde stem met enige verwondering roepen: “hé, je bent wel echt goed bezig”. Lopen = restgroep. Niet mijn favoriete onderdeel en ook niet mijn beste en waarschijnlijk hangt het ene met ander vast maar waar werk je dan best aan? De vele supporters onderweg maakten er toch een feest van. De mentale mantra deed zijn werk niet. Kallemoeie fluisterde me zachtjes toe: “vertraag maar wat”. Maar de vele supporters gaven me andere signalen. Goed mantra: “je hebt geen kramp, moet niet kotsen en er beweegt nog lucht van je mond naar je longen”. Niet vertragen, of toch wel,… het spelletje van de laatste 10km. Looponderdeel afgewerkt aan 12,45km/u. Kallemoeie – Becky : 0-1 in een tijd van 2u17′, 12e dame (en er deden er 80 mee, ook niet onbelangrijk), 4e van mijn age-group.                                    Evaluatie sinds start 2016 (1e triatlon Veloopzwem, De Haan) zwemt 30 sec. sneller/100m Fietst 10km/u sneller Loopt 2,8km/u sneller                                                          Look in the Mirror, That’s your Competition          

Walk on Water, Cycle on Wheels and Run on Clouds.

Carl Salomez 4 months 2 weeks ago

1/8 Triatlon van Roeselare. 2 jaar terug had ik hier al eens meegedaan end an het was niet echt een succes. Een kapotte zwembril strooide water in de ogen en de rest is geschiedenis. Ik was erop gebrand om het goed te doen. Een eerste dilemma was “met of zonder wetsuit zwemmen”. Het water was officieel 20.8°C en ik twijfelde tot in de wisselzone. Als één van de weinigen zou ik zonder wetsuit starten, wat me in het zwemmen een klein nadeel gaf, maar in de wisselzone een klein voordeel. Iets voor 15u mochten we in het water en al snel konden we rustig wandelen richting start. Blijkbaar was baggeren dit jaar nog niet gebeurd en zo mochten we lekker in de modder lopen. Waar sommige mensen veel geld voor betalen, mochten wij voor toegegeven een goedkoop inschrijvingsprijsje een modderbadje nemen.

Klokslag 15u weerklonk de knal en weg waren we. Ik vond al tamelijk snel het goede ritme. Na 11 minuten was ik terug na 600 meter zwemmen en 50 meter modderlopen. Ik wisselde vlotjes en mocht zo als 18e aan het fietsen beginnen. Al snel konden we met 3 man een groepje vormen en probeerden we wat rond te draaien. Ik had het echter moeilijk en deed waarschijnlijk van de 3 het minste werk. Maar dat was nog altijd meer dan de 4e man, die aan het wiel kleefde maar geen meter kopwerk deed… Tijdens de 3e fietsronde kwamen er nog een 5-tal atleten bij ons en het tempo werd nog net iets hoger gelegd. Ik moest alle zeilen bijzetten om te kunnen aanpikken en aangezien mijn bochtenwerk op de koersfiets niet dat is, moest ik na iedere bocht een klein gaatje dichtrijden. We reden nu richting wisselzone en ik kon als laatste van ons groepje de wisselzone ingaan. Met een 14e fietstijd was ik zeker tevreden, alhoewel mijn bochtenwerk beter moet kunnen om zo minder energieverlies te hebben.

Het lopen dan. Ik wist dat dit niet mijn parcours was (plat en beton), maar het was maar 5 kilometer, dus dat moest wel lukken. Ik voelde al snel dat het overleven zou worden. Geef mij maar rotsen, bomen en een rivier om over, rond en door te lopen. Het groepje waarin ik gefietst had moest ik al snel laten gaan en het zou de schade beperken worden. Mijn gelletje die ik op de fiets gegeten had begon dan ook nog eens in mijn maag rond te draaien. Nu ja, 5km alles geven en zo weinig mogelijk plaatsen kwijt spelen, dat was de opdracht. Ik liep luid aangemoedigd verder en kon na 1u09min als 15e finishen. Redelijk tevreden met dit resultaat, maar het kan nog beter, dat weet ik wel. Het zal voor volgend jaar zijn. Nu op naar Xterra Belgium en de Sharks Terra! See ya

Pages