Onze bloggende atleten

Koers 1.12 Tielt

Niki Devoldere 4 months 2 weeks ago
04 October 2018

Gisteren stond terug de eerste koers op het programma. Amper 500km op de teller de laatste maand en daarvoor ook nog een maand met zo goed als niks, maar in de dikke 3 weken dat ik terug bezig ben, voel ik de conditie constant toenemen.

Ik wil persé nog een paar koersen proberen te rijden alvorens de winter in te gaan. Dat is niet alleen goed voor het zelfvertrouwen naar volgend seizoen toe, maar het zal me ook nog wat extra kracht geven voor de eerste crossduathlons deze winter. We doen het graag op de harde manier. Zo lang mogelijk aanpikken en zien waar we stranden.

Beach XL Oostende

Niki Devoldere 4 months 2 weeks ago
29 September 2018

Het is lang geleden dat ik hier nog eens een bericht neer schreef. Begin augustus, tijdens mijn deelname aan de AinTriMan in de Franse Jura, een aanrader trouwens, moest ik al opgeven door kettingbreuk. Op maandag viel daar dan op vakantie ook nog mijn auto in panne, waardoor ik met mijn gezin niet alleen nog een helse week vakantie doormaakte, maar ook in totaal één maand mijn auto én fietsen moest achterlaten. De zin en motivatie om te trainen was in deze miserie helemaal weg.

Sandman Race Duathlon Light: i will prepare and someday my day will come...

Jan Goddaer 4 months 3 weeks ago
We keren met de teletijdmachine van professor Barabas 372 dagen terug in de tijd, en staan op 23 september 2017 voor het eerst aan de start van een crossduathlon in het zand, de Sandman Race in De Panne. En dat ook voor het eerst onder de vlag van Team Bikesensation. De stralende zon, de zeebries en het zeegeruis zorgden voor een echt vakantiegevoel en een uniek kader voor deze wedstrijd. Als ik toen ook nog eens mocht zegevieren, was ik direct verkocht aan deze wedstrijd.

Vandaag een jaar later, sta ik er opnieuw. Deze wil ik voor geen geld missen. En hoe ze het doen is me een raadsel maar ook vandaag is het terug een stralende dag in de Panne! Na de gebruikelijke verkenning maak ik me klaar voor de wedstrijd, begeef me richting wisselzone en ga wat loslopen.

Ik raak aan de praat met een van de deelnemers. En niet zomaar iemand blijkt. Marnix Goegebeur, ondertussen 56 jaar, was een echte topatleet en schitterde op de marathon met een besttijd van 2u13. Een heel aimabele persoon. De vliegt voorbij en al snel wordt de wedstrijd in gang geschoten. Mijn doel is winst bij de H40.

Ik start vrij rustig en loop aanvankelijk rond de 15de plaats op 25 deelnemers. Al snel maak ik enkele plaatsen goed. Ik taxeer de concurrenten en zie niet direct een veteraan. Tot ik op het einde van de eerste run van 2,5 km word voorbij gezoefd door een veteraan. Ik kan amper aanpikken. Dat wordt ‘arbeiten’.

Ik wissel als 5de en 2de H40. Op de MTB moet het dan maar gebeuren, want als loper voel ik me toch de mindere van de eerste H40, een zekere Patrick Verstraete. Ik wissel vlot als 4de en kan al een verschil maken met Patrick. Ik rij tot bij Gianni Vanhooren en de verstandhouding is direct top. Elk om beurt draaien we de gaskraan open. Het verschil wordt groter al komt Lieven Van Bever, ook een veteraan, toch opzetten. Dus blijven gaan! Ik maak bij het ingaan van de tweede ronde wat stuurfouten waardoor ik steeds op achtervolgen ben aangewezen. Ik wissel als 4de overall en 1ste H40.

Na de wissel kan ik snel naar Gianni lopen. Nog eens handjes schudden en dan elk zijn tempo. Ik neem steeds meer afstand. Wanneer we richting de Romeinse vlakte lopen stuurt een seingever me een andere kant op. Verward stop ik. Dit klopt niet. Ik loop toch richting de Romeinse vlakte, zoals in de briefing werd vermeld. Ik verlies kostbare tijd en moet opnieuw mijn voorsprong uitdiepen. In de duinen is het harken. Toch kan ik op Gianni uitlopen. Eens uit de Romeinse vlakte consolideer ik. Mijn derde plaats is binnen en de winst bij de H40 een feit.

Ik nader de finishboog en word als winnaar aangekondigd door Hans Cleemput, de speaker van dienst! Hoe kan dit? Blijkbaar hebben de nummers 1 en 2 het parcours niet gevolgd en zijn ze gediskwalificeerd. Dat is balen voor hen. Maar zoals het reglement het zegt, dient de atleet zelf het parcours te verkennen en is hij zelf verantwoordelijk bij verkeerd lopen.

Hier een les: by failing to prepare, you’re preparing to fail...

Dus totaal onverwacht opnieuw zoals vorig jaar feest: 1ste overall en 1ste H40!

BARCELONA .... Llevamos

Norbert Hallemeersch 4 months 3 weeks ago
We komen er aan ! Twijfels zijn weg voet best in orde ... kan pijnloos lopen, echter niet de 2/2.30 uur lopen gedaan maar moeilijk gaat ook ... taperw

Lees verder...

Reageer...

juli-augustus

Sam Willems 5 months 1 week ago
Sportvrienden,Twee stevige sportmaanden gehad in juli en augustus, weinig wedstrijden veel training. In juli stond de strandloop van Sint-Idesbald op

Mooie Top 5 ranking in IRONMAN WALES

Diego Van Looy 5 months 1 week ago

Zondagochtend 9 september stond Diego voor de laatste lange afstandstriatlon dit seizoen aan de start van IronMan Wales. We waren nieuwsgierig naar wat de wedstrijd zou brengen zo amper 3 weken na de Embrun. Diego startte uiteraard niet met dezelfde frisheid maar des te meer met dezelfde gedrevenheid. Diego zelf hoopte uiteraard voor een top 3 maar een top 6 leek ons meer realistisch.
Het zwemgedeelte was in zee met een watertemperatuur die niet hoger was dan 16gr.
De wind was ook van de partij, wel tot 5 beaufort. Dat was niet niets.
Er stonden snelle zwemmers aan de start. Het was nog moeilijk voor Diego om aan te pikken en kwam daardoor al snel alleen te vallen wat hem ook wat tijd kostte. Al bij al toch geen slechte zwempartij gezien ieder wel een paar minuten langer heeft gezwommen. Het zwemmen werd afgelegd op 1u2min.
De overgang van zwemmen nr fietsen was wel speciaal… een anderhalve kilometer… Qua opwarming nr het fietsen toe kon dat wel tellen…

Als 198ste overall vertrok Diego op de fiets. Na ongeveer 105 km kwam Diego erdoor als 11de overall op 13 minuten van de top 5 en 20 minuten op de 2 leiders. Ook bij een 2de doortocht reedt hij 11de positie met eenzelfde achterstand in tijd. Het was duidelijk dat een top 3 er normaal niet meer zou inzitten en dat een top 5 nog zeer moeilijk zou worden. Het beloofde nog een lange zware wedstrijd te worden. Maar Diego is geen opgever en zijn sterkste onderdeel moest nog beginnen. Diego vertrok dus ook als 11de aan het lopen. Alweer een zwaar loopparcours van 4 rondes en  een totaal aan 560 hoogtemeters. In het eerste opgaan nam hij al beslag op de 10de plaats. Ook de 9de en 8ste plaats waren niet lang veilig. Halverwege de marathon kwam Diego erdoor op 1u22! Het was duidelijk dat hij er nog alles zou uithalen wat kon! Hij zag af maar wat toonde hij weer karakter. Bij het ingaan van de laatste loopronde en inmiddels al op plaats 6 was hij nog op 2 min 25 verwijderd van plaats 5 en 3 min op plaats 4.
Dat laatste was er echter teveel aan. Als 5de kwam hij over de finish en heeft daarbij alles wat hij nog in zich had letterlijk en figuurlijk eruit geperst. Hij wist te finishen in een fenomenale 2h49’00” en kwam nipt te kort voor een 4e plek en het Marathon loopparcours record. Wij en hijzelf zijn Supertrots met deze prestatie, amper 3 weken na Embrun!!
Er volgen nu een aantal weken van verdiende platte rust en een nieuwe periode van opbouw en training richting het nieuwe seizoen van 2019.
Proficiat en bedankt voor dit mooie seizoen Diego!

 

Results IRONMAN WALES :

  1. Matt Trautman ZAF
  2. Philip Graves GBR
  3. Rodriguez Inglesias Gustavo ESP
  4. Victor Del Corral ESP
  5. DIEGO VAN LOOY BEL
  6. Henry Irvine GBR
  7. Brian Fogarty GBR
  8. Sebastien Escola Fasseur FRA
  9. Fabian Rahn GER
  10. Trevor Wurtele CAN

Part 10 of the World tour: Wk Zofingen

Seppe Odeyn 5 months 1 week ago
Jaja jullie snappen het al:  Net zoals de 100000 ste aflevering van Blokken met bv’s, heb ik deel 10 van de world tour opgespaard om er een lange feestelijke editie van te maken. Maar als ik deze blog een beetje parallel laat lopen met mijn prestatie van het weekend zou hij na deze zin moeten stoppen, want na een uur zat het er voor mij al op daar in het Zwitserse Zofingen. Eén DNF is echter voldoende dus ik ga even doorbijten en toch het beste van deze blog maken.  Mensen lief hoe lang kan een jaar duren? Normaal vliegt dat voorbij maar na mijn zilver van vorig jaar op het wk en het toen verliezen van mijn werldtitel, was het de dagen aftellen tot mijn herkansing.
Hoe zeer mijn ironmans dit jaar mijn kalender innamen merkte ik toch dat ik na Tallinn even het zwemmen vergat en me volledig op het WK richtte. Ik vond ergens onderin een kast nog een serieuze tand om bij te steken en die specifieke Zofingen traingen te doen. Dat ging allemaal heel goed en maakte dat ik me enorm klaar voelde om de regenboogstrijd aan te gaan met iedereen. Ik kwam donderdag aan in Zwitserland en reed nog snel een lusje op het nieuwe parcours. Ondanks de uren in de auto ging dat enorm goed. Zo van die schaarse dagen dat je moet stoppen om je vermogensmeter te kalibreren omdat je moeilijk gelooft wat je op je scherm ziet. Dat je besluit niet naar het kleine blad te schakelen want het is nog maar 1 km bergop… De volgende dagen deed ik, bijgelovig als ik ben, alles hetzelfde als in die andere Zofingen jaren. Er was geen vuiltje aan de lucht toen ik zondag om 9u ’s ochtends aan de start stond.  ​Wat volgt is een uur wedstrijd tot het moment waarop ik besliste dat het genoeg was geweest en ik dus opgaf. Ik voelde na de start meteen dat het niet ging: dat ik geen adem had, dat ik de jongens niet kon volgen die ik anders wel volg en dat mijn benen al ongelooflijk veel zeer deden in de eerste afdaling maar ik bleef positief zoals mijn coach Stefaan me dat geleerd heeft, dat ik nog een lange dag te gaan had dat ik gewoon even in mijn ritme moest komen, maar het ging van kwaad naar erger ik zag af als de beesten en kwam bergop nietr vooruit en kon bergaf amper lopen door mijn verzuurde en verkrampte benen. Het gevoel dat je normaal hebt na een dagje Zofingen of een dagje hel maar niet na 10kilometer lopen.  ​Ik wisselde op 4 minuten van de kop. Maar bleef positief en geloven dat ik dat nog goed kon maken. Ik zat immers bij de Fin Rissanen die goed kon fietsen, in een triathlon zou ik tekenen voor maar 4 minuten achterstand. Mijn benen waren volledig kapot maar ik kon daar wel door trappen op de fiets, ik kon die pijn wel aan. Ik begon dan ook samen met de Fin aan een stukje achtervolgen. Ik dacht niet aan mijn benen maar gewoon aan snel fietsen. Ik had alle moeite van de wereld om de Fin te volgen en mijn benen deden nog meer pijn dan tijdens het lopen. Ik kreeg ze nog amper rond en moest ook de Fin laten rijden. Alleen kreeg ik mijn pedalen amper nog rond en mijn vermogensmeter moest niet gekalibreerd maar gedeletet worden. Ik passeerde aan mijn trouwe leden van team Odeyn en stopte redelijk ontmoedigend bij Stefaan. De man die zijn eigen wk 70.3 had laten schieten om mij en Miriam wereldkampioen te maken. Ik zei dat het niet ging dat mijn benen zo’n pijn deden. Maar vertrok toch maar terug omdat je nu eenmaal niet opgeeft. De eerste helling kwam eraan en al op de kilometers vals plat ervoor moest ik besluiten dat de pijn in mijn benen niet te harden was en dat waarschijnlijk niet eens boven zou geraken. Ik keerde om en zette een punt achter mijn WK.  Zelf heb ik een grondige hekel aan opgeven. Ik ben het er volledig mee eens dat je uit respect voor je collega’s en organisatoren altijd moet proberen de wedstrijd uit te doen, ook al ben je één van de favorieten en loop je rond met het idee wereldkampioen te worden en gaat je wedstrijd door omstandigheden niet zoals gehoopt. Ik heb ook een hekel aan het zoeken naar uitvluchten en misbruiken van het woord pech bij een opgave. Nu zitten jullie hier al een zin of 5 te wachten op die grote maar die eraan zit te komen, maar die komt niet. Ondertussen weet ik waar het is fout gelopen en moet ik vaststellen dat dat geen pech is maar gewoon een fout. In mijn jacht op het goud wou ik alles nog sneller en harder doen. Ik zocht zoals altijd de limiet op maar moet nu gewoon vaststellen dat ik daar over ben gegaan. Mijn drive om revanche te pakken heeft me uiteindelijk blind gemaakt en mijn WK gekost.
De hoofdoorzaak van mijn opgave werd echter al gevonden en opgelost door Joeri Van Houtem. De alom gebruikte locker 289 in Sportoase blijkt vervloekt te zijn. De oplossing beperkt zich dus enkel tot het niet meer gebruiken van locker 289! Lang leve locker 287! 
Bedankt voor de vele lieve berichtjes die ik kreeg. Ik kom dat wel te boven en weet nog goed hoelang een jaar duurt, dus zal ik de dagen weer aftellen net als vorig jaar! 

BARCELONA ... twordt krap ...

Norbert Hallemeersch 5 months 2 weeks ago
Mn ontsteking aan mn rechtervoet blijft aanslepen  De uitslag van de genomen scan is niet hoopgevend … vorige week een herstart genomen met lopen

Lees verder...

Reageer...

Xterra world

Troy en Frank Kiveryn 5 months 2 weeks ago

Het is zover, het is gelukt!

Frank heeft zich weten te kwalificeren voor Xterra world championship in Hawaii.

Zoals Ironman Hawaii voor de lange afstand atleten is, telt deze voor de xterra atleten, kwalificeren is de boodschap.

Omdat Frank eens totaal iets anders wilde en het offroad werk hem goed af gaat dus kiest hij voor de cross-triathlon.

Een totaal andere sport ook al is het wel zwemmen – fietsen – lopen toch kan je het niet vergelijken. Zwemmen oke, water is water maar dan de MTB op waar je ongelofelijk zware, spectaculaire en pittige parkoers onder je wielen krijgt. Op het einde volgt het zwaarste onderdeel, het lopen, tja waar ze je overal op – af en door sturen , echte trail loop.

Omdat Frank zich er goed mee amuseert ga hij volgend jaar zowiezo terug xterra/cross triathlons meedoen. ‘Fun‘ daar draait het om.

Hier een Youtube video van vorig jaar: https://www.youtube.com/watch?v=wfZBtlaioe8

En dan volgt nu de beloning. Frank en Stefanie trekken een maandje naar Hawaii Eerst is het de beurt aan Stefanie voor haar Ironman op 13 Oktober op Big Island. Daarna vliegen ze naar Maui waar Frank op 28 oktober zal meedoen, wordt een toffe, leerrijke, zware, uitdagende , …………….. ervaring!

Frank ziet er naar uit en nu kan het aftellen beginnen, Hawaii ‘here we come‘.

X Triathlon Watrissart S en M in Jeumont: ne kjè zot doen!

Jan Goddaer 5 months 3 weeks ago
Zondag, 26 augustus, zou ik me aan de dubbel van de Crosstriathlon Watrissart wagen. Dat betekent ‘s morgens om 10:30 de S versie afwerken en in de namiddag om 14:00 de M versie. 
Watissart is een natuurgebied gelegen in een oude steengroeve in Jeumont (Fr). Een heel mooie site om een crosstriathlon te organiseren. 
Het is mijn derde jaar op rij dat ik er bij ben. De vorige 2 edities beperkte ik me tot de S versie omwille van mijn beperkte zwemkunsten. De S versie staat voor 400m zwemmen, 10km MTB’en op een technisch en fysisch veeleisend parcours en iets meer dan 4km trailrun, met de nodige hoogtemeters en zelfs een passage waar je op handen en voeten omhoog moet klauteren omdat gewoon stappen zelfs niet lukt. Kortom crosstriathlon meer dan de naam waardig. Ik werd er steeds 2de overall en 1ste H40. Dit jaar komt daar dus de M versie bovenop. Oftewel 800m zwemmen, 18 MTB’en en een kleine 9km trailrun. Reden waarom ik deze beide wilde combineren was om te zien of ik rijp ben voor het zwaardere werk zoals een Xterra. Het zou dus de kunst zijn om zuinig om te gaan met mijn krachten. Enkel het zwemmen in de S versie wou ik wel voluit doen.
Na de gebruikelijke verkenning maak ik me klaar voor de wedstrijd en ga ik het koude water in om wat op te warmen. Dan naar de briefing en enkele minuten later zijn we met 30 deelnemers vertrokken. Ik zwem naar mijn doen goed en kan mooi tempo maken. Ik kom als 8ste de wisselzone binnen. Na een vlotte wissel vertrek ik op de MTB en op de eerste technische steile beklimming direct na de start haal ik al enkele deelnemers in. Al snel rij ik in 2de positie. Het teken om met de handrem op het parcours af te werken. Ik kom als 2de de wisselzone binnen en begin rustig aan het lopen ook hier kies ik om voorzichtig zonder forceren het parcours af te werken om zo toch nog wat energie over te houden voor de wedstrijd in de namiddag. Toch blijft dit een hels parcours, zelfs met de handrem op. Ik finish vlot als 2de overall en eerste H40. Mijn eerste zege dit jaar bij de H40!
Pas gedaan en direct al de focus op de M. Eten, drinken, inschrijven en startgerief ophalen in het wedstrijdsecretariaat, prijsuitreiking voor de S versie waar ik 2x op het podium mag, materiaal installeren in de wisselzone en wetsuit aantrekken en ik sta klaar voor de M-versie. 
Ik ga terug het water in om opnieuw op te warmen. Ik voel me moe. Al snel beslis ik dat ik achteraan het pak zal starten en gewoon rustig zal van start gaan. Zo beslist, zo gedaan. Het startschot gaat af en met slechts 41 deelnemers duiken we het water in. De 800m zwemmen zijn 2 lussen van 400m met een Australian exit. De eerste lus verloopt vrij rustig tot ik na 300m kramp in mijn linker kuit krijg. Dat wordt hier tjolen! Tijdens de Australian exit kan ik amper lopen maar de kramp gaat eruit. De tweede ronde verloopt vlot al voel ik terug mijn linker kuit en hamstring verkrampen. Ik kom als 26ste in de wisselzone. Bij het uittrekken van mijn wetsuit schiet mijn volledig linker been in de kramp. Ik moet bekomen en verlies hierdoor veel tijd. Toch kan ik verder. De toon is gezet. Alles op souplesse en gewoon proberen te finishen. In het MTB’en haal ik continu in en rij ik al snel naar een 12 de plaats. Ik kan krampvrij wisselen. Ik start het lopen en voel dat de krampen niet ver weg zijn. Ik loop daarom echt op reserve. Maar km na km lukt het beter en op het einde kan ik zelfs voluit gaan. Zo finish ik nog als 9de en 3de H40. 
Mission accomplished!!!
2de/30 en  1ste/13 H40
9de/41 en  3de/14 H40

hier om te bewerken.

Pages