Onze bloggende atleten

2018

Troy en Frank Kiveryn 3 months 1 week ago

Update Januari 2018

Lars Baeyens 3 months 1 week ago
Beste volgers, supporters, vrienden, het is een hele tijd geleden dat ik nog eens de moeite heb genomen om een verslagje over mijn sportieve avonturen te schrijven. Er is de laatste maanden dan ook heel wat veranderd.

Om te beginnen keer ik nog even terug naar 1 oktober 2017, de dag waarop ik de Ironman Barcelona zou finishen. Dit avontuur hebt u reeds voldoende kunnen volgen op sociale media en ik moet zeggen ik ben zelf verbaasd over het aantal positieve reacties dat ik heb gekregen over mijn prestatie enerzijds en het verhaal en de motivatie die er rond hangt anderzijds. Voor wie het in Keulen hoort donderen hier kan u mijn originele Facebookpost herlezen. Puur sportief gezien was mijn eerste Ironman echter een ontgoocheling. Ik startte te snel op de fiets, wat ik uiteindelijk bekocht na 17km in de marathon. Mijn eindtijd van 10u27min is dan ook ver beneden mijn niveau.

Na Barcelona was het dus tijd om me te bezinnen. Ook al omdat op extrasportief vlak voor mij een heleboel veranderde. Op 5 oktober startte ik met werken nadat ik op school nog maar eens met mijn hoofd tegen de muur was gelopen. School is voor mij nooit echt een succesverhaal geweest, toch laat ik de deur nog steeds op een kier voor een terugkeer naar de schoolbanken teneinde mijn bachelordiploma alsnog te halen.

In ieder geval heeft deze verandering effect op mijn trainingsuren. Tijdens de week kan ik enkel nog heel vroeg in de ochtend of laat op de avond trainen. En aangezien ik niet gemaakt ben om reeds om 5u uit mijn bed te komen.. Vandaar dat ik de lange afstand even 'on hold' zet. Het doel voor 2018 is om te schitteren op de korte afstand en dit bij een nieuwe club met een professionele omkadering: 'triteam Solidpharma'. Teamcaptain Soren Sanders contacteerde me aan het einde van de transferperiode om het laatste plaatsje in het T3 team in te vullen. Ik moest niet lang nadenken. Ik was meteen gewonnen voor de visie van het team en ik ben blij om het beste van mezelf te kunnen geven in zo'n superteam!

Ondertussen liep ik tijdens de nieuwjaarsrun te Antwerpen al mijn eerste wedstrijd voor mijn nieuwe team wat me meteen een tweede plaats opleverde, 10 seconden achter de onverslijtbare veteraan Chris Wouters. Een mooi debuut! Helaas sukkelde ik deze maand al meer met mijn gezondheid dan me lief is en zullen er de eerste weken geen wedstrijden meer op het programma staan. Ik zie dit echter als een tijdelijke setback, dankzij die Ironman is mijn basis namelijk ontzettend breed en zal ik snel genoeg terug op niveau zijn!

Tot slot nog een woordje van dank aan Trille, de club die ik verlaat. Ik heb hier hele mooie momenten meegemaakt op stage en op wedstrijden met zeer toffe mensen. Als ik echter mijzelf naar een hoger niveau wil stuwen moest ik de club wel verlaten. Toch zal de club, omwille van het feit dat ze gevestigd is in mijn eigen dorp , altijd speciaal blijven voor mij!

Duo-athlon in Spa

Niki Devoldere 3 months 2 weeks ago
06 January 2018

De wintertrainingen zijn vorige week, deels gepland door 4 dagen vakantie en deels ongepland door ziekte en andere dringendere zaken die tussen kwamen, plots 8 dagen gestaakt geweest. Ik was goed bezig en daarom deed het extra pijn om plots de plannen gedwarsboomd te zien. Maar deze week herpakte ik me weer. Hoewel ik het de eerste dagen heel erg lastig had begon ik opnieuw gretig aan de trainingen.

Update enkelblessure: +1 maand

Jan Goddaer 3 months 2 weeks ago
Ondertussen zijn we al mankend het nieuwe jaar ingetuimeld. Tijd om een balans op te maken van mijn herstel van de opgelopen enkelblessure op 3 december 2017.
 
In mijn vorige blog kon je lezen hoe ik na het ongeval al van dag 1 op de rollen begon te fietsen, me na 2 dagen ontdeed van het gips en al snel ging zwemmen en aquajoggen. Ik maakte aanvankelijk snel progressie. Na 14 dagen startte ik mijn kine. Daar kreeg ik, in tegenstelling tot de orthopedist, applaus om mij zo snel te ontdoen van mijn gips en te starten met revalideren. Ik begrijp nog altijd niet dat zoveel artsen vasthouden aan rust wanneer het wetenschappelijk bewezen is dat de beste revalidatie niet rust maar bewegen is met een progressieve belasting.
 
Dat het lichaam een aaneenschakeling of keten is van systemen en spiergroepen heb ik nu ook terug aan de lijve mogen ondervinden. Na een aantal dagen kreeg ik heel veel last van de linker heup. Ik heb namelijk aan beide heupen Pincer en CAM, een botafwijking van zowel de heupkom als de femurkop waardoor een inklemming en frictie kan ontstaan, impingement genaamd. Dit kan op zijn beurt leiden tot een kraakbeenletsel van de heup. Daar vreesde ik voor. Gelukkig sloot de kinesist dit uit na een batterij van testen. Me happy!
Door de blessure aan mijn linker enkel waren immers andere spiergroepen door compensatie overbelast geraakt. Dat was de oorzaak van de heuppijn. Naast de heuppijn had ik ook rechts een tussenribspier verrokken. Vermoedelijk ook opnieuw weer een overbelasting door compensatie. Ik voelde me na 2 weken revalideren een oud ventje. Aanvankelijk kon ik nog zwemmen, maar de laatste 2 weken heb ik alle zwemtrainingen noodgedwongen moeten stopzetten omwille van de te pijnlijke ribben. De trainingen beperken zich nu tot fietsen (op de tacx, de MTB op de weg en naar het werk), loop- en stabilisatieoefeningen doen en trainen op de crosstrainer.
 
De progressie die ik de eerste 2 weken maakte, deed me hopen om sneller dan gepland terug te kunnen lopen. Na een kleine 3 weken droeg ik mijn brace niet meer. Tijdens mijn eerste kine sessies voelde ik ook vooruitgang maar niet zoals verhoopt. De 6 weken revalidatie zoals in de boekjes zal ik sowieso niet halen. Bepaalde bewegingen blijven heel pijnlijk, waardoor een natuurlijke afrol van de voet nu nog niet 100 percent mogelijk is. Op de tenen staan is heel moeilijk en pijnlijk. Toch lukken al enkele basis loopoefeningen op de trampoline en dikke mat. Positief nieuws is dat de heuppijn zo goed als verdwenen is en de ribben voelen ook al minder pijnlijk aan. Op de fiets kan ik met volle kracht de pedalen geselen, enkel uitklikken lukt nog niet. De hiel naar buiten draaien om het uitklikken mogelijk te maken lukt nog niet. De reden is enerzijds te weinig kracht en anderzijds te pijnlijk. Daarom beperk ik me tot het rijden op de weg om zo onverwachte en bruuske bewegingen te vermijden.
 
Het gaat vooruit maar het vraagt tijd.
 
Ondanks ik de kerst en het eindejaar op een rustige manier vierde - de tijd van de excessen ligt immers al jaren achter me – heb ik toch een speklaagje aangelegd om gedurende de rest van de winter alvast geen kou meer te lijden.  ‘Elk nadeel heb zijn voordeel’.
Om het niet te ver te laten komen, stel ik me toch enkele doelen. Zo wil ik op 4 februari een eerste MTB strandrace doen, met name de DUO Race in Bredene, met mijn ploegmaat Korneel Lagae die ook momenteel aan het revalideren is. Eind februari staat het clubkampioenschap van Team Biksensation op de agenda. Ook daar wil ik al aan de start staan, maar alles zal afhangen van hoe de enkel verder geneest en of ik al aan lopen toe zal zijn. In maart hoop ik ook al een XC mee te pikken. We zien wel... Hoop doet leven…
 
En nu verder werken zodat we er zo snel mogelijk terug staan!

Einde van een overgangsperiode – daar is 2018!

Frédéric Devos 3 months 2 weeks ago
Ik heb een redelijk hobbelig parcours afgelegd sinds mijn laatste blogbericht ruim 4 maanden geleden. Daarom wilde ik een overgangsartikel schrijven voor ik weer regelmatiger ga bloggen in 2018. Ach, ik ben eigenlijk wel trots op de eerste 10 blogberichten tot nu toe. Eens het wedstrijdverslag van mijn laatste triatlon online stond, probeerde ik weifelend […]

Odeyn on tour!

Seppe Odeyn 3 months 3 weeks ago
​Gelukkig nieuwjaar beste lezers! Zoals dat hoort in een nieuw jaar, blik ik nog even terug op 2017, deel ik de Odeyn awards uit en maak ik goeie voornemens voor 2018.
Om toch nog het maximum te halen uit 2017 deed ik in de laatste week van het jaar nog 2 wedstrijden. In het Vlaams kampioenschap Beachrace in Bredene werd ik 14de. Een uitslag waar ik heel blij mee was, want 8 dagen na de Hel draait het meestal niet zo soepel. Ik kon ook voor het eerst starten in de Corrida van Leuven, waar ik 4de werd. Een gemiste kans op een podium waar ik heel graag had op gestaan naast Dries Basemans en Dennis Laerte, maar in de strijd voor de 3de plaats moest ik noodgedwongen de laatste kilometer een tand terug schakelen wegens een sputterende hamstring of hammie zoals Simon Van Roy dat wetenschappelijk benoemde. Nu die 4de plaats maakt het me wel gemakkelijk een bruggetje te slagen naar mijn sportjaar 2017. Het was niet slecht maar ik ben blij dat het voorbij is. 
​Als je als wereldkampioen er niet in slaagt een lange afstandsduathlon te winnen kan je moeilijk content zijn. Met als dieptepunt uiteraard het verliezen van die wereldtitel, hoewel mijn 4de plaats op het Ek ook aardig in datzelfde dal zit. Gelukkig waren er ook lichtpuntjes. Ik kon zowel op de crossduathlon als op de lange afstand duathlon mijn Belgische titel verlengen en ik heers nog steeds over de Hel. 
​Maar kijk 2018 zal anders zijn. Ik zal zelf meer zeggen le nouveau Seppe est arrivé of nee hij is er nog niet, maar is wel in de maak. Zoals al eerder vermeld ga ik de wereld veroveren. Ik ga dat gelukkig niet alleen doen. Coach Stefaan doet mee aan onze wereldtournee. Uiteraard begint alles met een plan. Dat plan was er eigenlijk al even: Na mijn Ironman debuut in Nice had ik namelijk een beetje hetzelfde gevoel als na dit jaar: Leuk maar het kan beter! Dat we dat plan dan vorig jaar niet uitvoerden had natuurlijk met die wereldtitel te maken. Als wereldkampioen duathlon ga je toch niet gaan zwemmen zeker. Maar dus met een jaartje vertraging gaan we dus Ironmans doen. Ik begon ondertussen dus terug te zwemmen nam een Ironman pro licentie en maakte met Stefaan een wedstrijdplanning. Die is redelijk pittig en er sneuvelde ook heel wat leuke wedstrijden die ik andere jaren telkens wel deed. Zo zal ik dit voorjaar geen crossduathlons doen, en dat is echt met pijn in het hart want Retie en Geel zijn wedstrijden die ik iedereen kan aanbevelen. Ik zal ook geen Bk en EK duathlon lange afstand doen. ​Mijn eerste wedstrijd in het nieuwe jaar is alleszins dezelfde als vorig jaar namelijk de combiné tussen de Strandrace en Halve marathon in Egmond. Nederland inderdaad, goed om daar in ware Risk style binnen te vallen en aan mijn wereltour te beginnen. Vervolgens begint het Ironman avontuur dan op 2 februari in Dubai met een 70.3 wedstrijd (1.9 zwemmen-90 fietsen-21 lopen). Van Dubai gaan we naar Mallorca waar ik op 17 februari de powerman duathlon zal meedoen. Na wat training zou ik dan klaar moeten zijn voor mijn volledige Ironman in Texas eind april. Inderdaad jullie lezen dat goed Texas in Amerika. We dachten als de Lance naar Vlaanderen komt gaan wij naar de Lance vandaar. Eind mei doe ik mijn 2de Ironman in Lanzarote, je weet wel dat eiland van mijn huwelijksreis. Dat zou moeten volstaan als 1ste seizoenshelft. Zoals ik al zei pittig dus. Over mijn zwemniveau tot dusver ga ik kort zijn: er hebben voorlopig nog geen mirakels plaats gevonden. Over mijn ambities ga ik ook kort zijn: leergeld betalen en een muur of 3 slopen. En op de vraag, of ik dan nooit rust: Neen!  ​Om af te sluiten dus de Odeyn awards:

Blessure van het jaar: 

Een blauwe teennagel na een botsing met een bumba pillamp.
Grap van het jaar
De 3de uit de corrida die tegen mij wou uitleggen waarom hij niet meer op kop wou lopen door te zeggen dat hij 2 maand geleden een marathon had gelopen. Zo’n uitspraken doen tegen Seppe Odeyn komt nogal grappig over 2 weken na de Hel.
Zwemprestatie van het jaar
Die zwemtraining waar mijn horloge nog op een 50 meter bad stond en ik even dacht dat de Olympische spelen toch nog gingen lukken
Pastaparty van het jaar
Die in het Deense Vejle waar er welgeteld 8 man was maar dus meer als voldoende lasgne!
Locker van het jaar:
De 289 in sportoase als Joerie Van Houtem me niet voor is
Zatste aankomst van het jaar:
Bk Beermile in Leuven
Wedstrijd die eigenlijk niet echt een wedstrijd was van het jaar:
Dirty Boar gravel ride

Pekkerscorrida

Niki Devoldere 3 months 4 weeks ago
17 December 2017

Ik deed in 2017 2 stratenlopen en dan nog wel toevallig 2 keer in een weekend.
Na de Baeckeland corrida gisteren in Lendelede trok ik 2km de andere kant op in mijn straat om te starten in de Pekkerscorrida over 6km.

's Morgens had ik nog een goede trainingsrit met de wielertoeristen. Helaas was dit niet voldoende om de stijfheid wat weg te werken na gisteren. Integendeel.
Net zoals gisteren zou ik proberen aan 15km/u te lopen, wat toch al behoorlijk pittig zou zijn met 3 bruggen in het parcour.

De Mol van Kasterlee

Carl Salomez 4 months 1 day ago

Zondag 17 december 2017, mijn 2e deelname aan de Hel van Kasterlee. De voorbereiding liep letterlijk niet zoals vooraf gepland. Door een knie blessure amper trainingen gelopen sinds medio september. De marathon van Brugge liet ik aan me voorbijgaan en ik concentreerde me noodgedwongen op het fietsen en achter de vrouwen te lopen. Alhoewel “vrouwen” niet correct is, eerder “vrouw”. Later meer hierover…

Ik kreeg uiteindelijk groen licht van mijn Coach (hij zou eens een rood licht moeten durven tonen trouwens…) en zo startte ik voor de 2e maal in de Hel van Kasterlee.

De zaterdag vertrokken we (Donavan, Véronique en mezelf) al richting Turnhout waar we in onze gezellige B&B onze intrek namen. Nog even de Kerstmarkt verkennen en wat warme chocomelk drinken en vroeg ons bed in. Nadat we in onze B&B “Den Eenhoren” een stukje van de hemel gezien hadden vertrokken we zondag richting de hel.

Zondagmorgen om 5u opstaan, stevig ontbijten, kleren aandoen en richting Kasterlee. Parkeren op de parking van de plaatselijke supermarktketen uit Duitsland en opmerken dat het spiegelglad is. We glijden richting sporthal om mijn nummer op te halen en brengen alles in gereedheid.

Iets voor achten klinken de gebruikelijke liedjes door de boxen “Go to Hell”, “Highway to Hell” en andere. Om 8u wordt de wedstrijd op gang geschoten met vuurwerk en we beginnen aan onze helletocht: 15km lopen, 117km mountainbiken en nog eens 30km lopen.

De eerste kilometers waren de wegen door de vriestemperaturen behoorlijk glad, maar lopen lukte wel in de berm. Ik liep constant aan een tempo dat ik zeker deze eerste loopronde kon volhouden (behalve dan tijdens mijn 1e plaspauze). Na 1u09min kwam ik de wisselzone in als +/-160e van de 300 starters. Na een snelle wissel, waarin ik mijn ma, pa en Véronique zag staan, had ik al wat plaatsen goedgemaakt en ook tijdens het fietsen ging alles goed.

Ik fietste een 1e ronde in 1u07min en ook mijn 2e ronde deed ik in 1u07min. De 3e ronde stopte ik even voor een plaspauze en deed ik het bewust iets rustiger aan (1u13min). Tijdens de 4e ronde kwam er een ongelofelijke mist opzetten die eerst lichtjes sluimerde in de bossen maar stilletjes aan dikker en dikker werd. Ik at en dronk goed (Donavan gaf me mooi alles aan) en ik reed deze 4e ronde in 1u15min. Tijdens mijn 5e en laatste fietsronde begon ik te beseffen dat er geen mist was, maar dat er duidelijk iets mis was met mijn ogen. Ik zag niets nog scherp en moest dan maar op het gevoel beginnen fietsen. Met als gevolg 1x onderuit door een modderspoor en tegen een boom kwakken. Opstaan en verder doen, veel anders zat er niet in. De schrik zat er wel wat in en ik matigde serieus het tempo. Ik belande nog 2x in de struiken en kwam terug aan de sporthal. Ik moest nog een lusje van 5km mountainbiken en dan zat dit onderdeel erop. Ik besliste om dit toch nog te doen. Onderweg miste ik nog bijna een afslag, niet gezien… Mijn zicht werd nog troebeler en ik vertraagde nog wat meer. Op een lange dreef vloog ik plots over mijn stuur. Blijkbaar een plas niet gezien en die was toch wel een centimeter of 30 diep. Mijn voorwiel erin en ik huppakee over het stuur. Daar stond ik dan, als een klein kind huilend met de daver op mijn lijf. Uiteindelijk zag ik nog net een knop liggen en die draaide ik dan ook om. Ik klom terug op de fiets. Het was nu niet ver meer en het grootste deel was op de weg of brede boswegen zonder al te veel moddersporen. Mijn 5e fietsronde reed ik 1u30min. Duidelijk heel wat tijd verloren, net zoals mijn zicht…

Daar aangekomen snelde ik naar de wisselzone en vond op de tast nog net mijn loopschoenen. Ik deed ze aan en op adrenaline begon ik aan het lopen. In het begin ging het redelijk goed. Donavan gaf me wel aanwijzingen zoals “ een beetje meer naar rechts” of “gewoon rechtdoor”. De eerste loopronde ging nog redelijk goed (1u21min). Ondertussen zag ik letterlijk geen hand meer voor mij ogen. Mijn eigen horloge aflezen lukte niet meer dus tempo lopen op het gevoel. Ondertussen begon ook mijn knie wat lastig te doen. De weinige loopkilometers in de voorbereiding begonnen hun tol te eisen. Tijdens de 2e loopronde werd het “een tocht door het donker diediediedietie”. Na een kilometer of 5 doken we terug het bos in, en ondertussen liep ik al hand in hand met Donavan. Niet omdat we dat zo leuk vonden, maar ik had geen zin om in een Kastelse dijk te sukkelen. Ondertussen moest ik ook het tempo serieus laten gaan en ook nu en dan letterlijk en stukje gaan.

Na 1u50min in de laatste loopronde kwam ik quasi blind in de sporthal aan en moest iemand mij van de EHBO over de meet helpen, anders ging ik gegarandeerd van het podium gesukkeld zijn. Waarvoor mijn dank!

Na 10u39min13sec was mijn helletocht voorbij. Het was een hels avontuur waarvan ik de helft jammer genoeg maar half tot niet gezien heb. Met recht en reden noem ik dus vanaf nu niet meer Keizer Carfl, maar de Mol van Kasterlee!

Uiteindelijk zijn mijn ogen na een nachtje terug in orde (en controle bij de oogarts en arts). Ik kan dus met volle wijnglazen klinken op 2017, en nog meer op 2018! Ik bedank bij deze iedereen die me in 2017 geholpen heeft, dingen samen beleefd heeft, plezier gemaakt heeft enzovoort. Speciale dank voor mijn ma en pa die me altijd steunen en ook kwamen supporteren tijdens de Hel. Coach en copain Donavan bedank ik voor het afgelopen jaar en de uitstekende begeleiding tijdens de Hel, alsook het zeker een uur hand in hand lopen. Er zijn er zeker die jaloers zijn op jou! En als laatste bedank ik mijn allerliefste schat Véronique! Achter iedere sterke atleet staat een sterke vrouw, en dat is ze! Ze is er 1 uit de duizend en ik ben heel dankbaar dat ik ze gevonden heb! En nu “party-time”! See you in 2018!

 


666 Number of the beast

Seppe Odeyn 4 months 4 days ago
Mijn zus vroeg me laatst wat ik ervan zou vinden moest mijn dochter plots naar het fel besproken liedje kind van de duivel luisteren. Wel buiten de kinderen van Pablo Escobar heeft mijn dochter toch wel het recht om met volle borst mee te zingen: ik ben een kind van de duivel. Papa  was bovendien wat in de ban van het nummer 6 de laatste tijd, ofwel Satans nummer. Nu leek het er wel op dat ze hierboven niet altijd even blij zijn met al gedweep met de duivel en zijn nummer. Het weer was de laatste weken niet echt een bondgenoot om wat door trainen. Blijkbaar werd ik afgestraft voor het terugkomen op mijn hel beslissing met als gevolg: Gij zult strontweer hebben telkens gij ook maar denkt de hel deftig voor te bereiden! Amen!
Nu ja ik droeg mijn straf waardig, en voor zij die denken dat ze een voorbereiding went, kan ik wel degelijk zeggen dat ik me nog ieder jaar laat vangen aan die Helle koorts. Met meestal een kritiek hoogtepunt een 5 dagen voor de start. Coach Stefaan wordt dan lichtjes wanhopig van mijn twijfel gedrag, mekanieker Mick moet bij elk gewijzigd weerbericht alweer andere banden opleggen en mijn vrouw die hoort me meer zuchten dan lachen. Het enige dat min of meer helpt is met lotgenoten discussiëren over bandenkeuzes, vestimentaire bedenkingen maken en uiteenzettingen over de Kempense ondergrond geven. Dan is gelukkig het weekend daar en kan je een hele zaterdag lijstjes overlopen om zeker alles mee te hebben in de juiste bak of zak. En o ja vergeet ook niet te rusten en te eten voor 20 man. 
Maar het gevoel dat je dan hebt als je eindelijk losgelaten wordt om 8uur in de Kastelse ochtend is onbeschrijfelijk, alleen werd dat gevoel dit jaar na een goeie 700 meter vakkundig opzij gezet door lichte paniek wanneer we met 350 starters over een ijsplek liepen. Ik liet me gecontroleerd naar de berm schuiven om al daar wat grip te zoeken. Het zou de eerste 2 uur in de wedstrijd mijn hoofd bezorgdheid zijn, recht blijven! Op de stukken waar ik grip had, kon ik wel goed door lopen en liep ik al snel met Geert Lauryssen weg van de andere. We wisselden met een voorsprong van een goeie 3 minuten op de eerste achtervolgers. Op de fiets was het ook op het spiegelgladde wegdek een traject zoeken langs voortuinen, bermen en alles wat maar niet blonk Ik was echt content als we de Kempense modder indoken. Fris dat wel, maar grip jongens zalig!  Geert bleek net als vorig jaar de ideale metgezel te zijn om de 117km MTBen af te leggen op het nieuwe Hel parcours. Hij koos de goeie lijnen door de modder, was voorzichtig op het ijs en had net als ik het nodige geduld met de gedubbelden. We werkten goed samen om de sterke fietsers achter ons daar te houden, trainingsmakker Simon Van Roy, Kevin Van Hoovels, Ronald Beckers, Tibor Gijsen en Jan Debie volgde verder in de wedstrijd. Maar de strafste ijsman was toch wel begeleider Bobby die op een ijslaag, zonder enige vorm van paniek mijn drinkbus aangaf. Halverwege het fietsen zag het er goed uit: Het begon te dooien en onze voorsprong groeide op de achtervolgers. Enig minpuntje was dat dus ijs eens gedooid meestal omgevormd wordt tot water. En meestal nog eens redelijk fris water, dat begon ik wel te voelen, maar na een tijdje voelde ik mijn voeten toch niet meer dus was dat probleem alweer opgelost en kon ik mij weer concentreren op de wedstrijd. We gingen samen de wisselzone in om de laatste 30 loopkilometers af te werken. Ik wisselde snel en begon als eerste te lopen. Echt goed voelde dat niet echt aan. Het duurde zo een 11km toen ik weer gevoel had in mijn tenen. Ik had wel al 2 minuten voorsprong op Geert en kon zoals gewoonlijk terug vallen op mijn persoonlijke begeleiders: Bobby, Birger en de smalle. De smalle was weer de ardoissier (tijdsopmeting)van dienst, Birger zorgde voor de muziek en Bobby bewaakte mijn voedingsschema. Wat er daar dan zoal verteld wordt om mij door die laatste 30km te loodsen? Wel dat is sterk afhankelijk van het momentum. Bobby is meer de man van de feiten zo wist hij me plots te zeggen, dat ik ondertussen al 270km gelopen heb in al die jaren van de Hel op dat parcours. Nu hoor ik jullie denken, goh daar gaat een mens ook niet direct sneller van lopen, maar ik was wel onder de indruk van het rekenwerk van Bobby dat we zo weer wat kilometers achter ons hadden. Birger is dan meer de man van de muziek en kiest naar gelang mijn toestand welk nummer hij gaat draaien. Moest ik wat meer marketinggericht zijn we hadden al lang een Hel hit box uitgebracht! De Smalle is  de tijdsopnemer van dienst en is dus meestal de brenger van goed nieuws, ook dit jaar kon ik mijn voorsprong blijven uitbouwen. En kon ik dus voor de 6de keer op rij als eerste de sporthal betreden na 7u33. Geert werd 2de en Sikke werd 3de.  
Ook na 6 keer blijft het speciaal om de Hel van Kasterlee te winnen. Dat ik de eerste winnaar op het nieuwe parcours ben maakt het bijzonder. Ik denk dat dat nieuwe parcours de meeste mensen wel kon smaken, ondanks dat het de wedstrijd langer en zwaarder maakt.
Ik heb nu alvast de tijd om iets leuk met het nr 7 te bedenken. Maar eerst zoals beloofd de wereld veroveren..

Volgende wedstrijden op 2de kerstdag het Vlaams kampioenschap Beachrace in Bredene en op de laatste dag van het jaar de Corrida in Leuven. Voila nog 2 wedstrijddagen erbij in 2017 dan is mijn kaart vol!

Baeckelandcorrida Lendelede

Niki Devoldere 4 months 1 week ago
16 December 2017

Geen crossduathlons of hel deze periode maar wel 2 corrida's op een boogscheut van elkaar en laat mezelf daar nu net tussenin wonen. Dus met het ganse gezin tijd om 2 keer op te treden.

Pages