Onze bloggende atleten

Double dirt, Dwars over de Mandel en LCMT

Carl Salomez 2 months 2 weeks ago

Wegens andere prioriteiten (waaronder op weekend gaan enzo) hier een “kort” verslag van mijn laatste wedstrijden. Beginnen doen we met de Double Dirt. Een duo-duatlon in een vorm van afvallingsrace. Carl Meersman was mijn partner in crime, hij zou mountainbiken, ik zou trailrunnen in het Kluisbos. De eerste ronde overleefden we vlotjes. Daarna volgde blijkbaar al de halve finale (met 3 groepjes). Daarin kon Carl aanklampen in het mountainbiken en kon ik zwaar bezweet naar winst in de halve finale snellen. Finaleplaats dus, maar nog geen zekerheid over een medaille. De beste 4 stonden aan de start van de finale. Tijdens het mountainbiken kwamen de eerste 3 samen aan in de wisselzone. Ik probeerde te volgen, maar de eerste was gaan vliegen, dus moest ik proberen de 3e af te schudden, wat me ook lukte. Een 2e plaats na een leuke “Double D” namiddag met Carl.

Volgende wedstrijd was de 10km loop “Dwars over de Mandel”. Met mijn beperkte aantal loopkilometers in 2018 had ik er niet al te veel vertrouwen in. In zou proberen ergens tussen de 40 en 45 minuten te finishen. Aangemoedigd door een enthousiaste menigte en een nog enthousiastere Véronique liep ik de wedstrijd uit in een goeie 38 minuten (oké, het was ook maar 9.7km). Nog een dikke proficiat aan Véronique die de 3.5km liep! Go Girl!

En dan de LCMT Triatlon versie. Enkele weken voordien bekeek ik nog eens het programma en vroeg ik me af waarom ik me eigenlijk ingeschreven had. Méér dan 500km fietsen, 65km lopen en 5.5km zwemmen in 4 dagen. Welke zotten doen dat nu eigenlijk? Ik ging richting Ardennen met Robin & Julie, Carl & Nele, Véronique, Donavan en Glenn.

Dag 1: 185km fietsen + 15km lopen. IK begon enthousiast aan de fietstocht. Langer dan ik ooit gedaan had en samen met een hele bende cyclomannen en vrouwen en enkele verdwaalde triatleten. Al snel vormden we een klein maar gezellig groepje en fietsten we richting het Groothertogdom Luxemburg. Daar waar de wegen goed en de taxen laag liggen. Na zo’n 90km met de wind mee in het leuke groepje en wat gekeuvel, mochten we de Mont Saint Nicolas beklimmen in Vianden. Hier begon mijn lichaam wat barstjes te vertonen tegenover de rest van het groepje. Ik kon boven nog net aanpikken en we reden verder met iets minder gekeuvel richting Echternach. En ja, vanaf daar begon mijn processie… Ik moest lossen en mocht nog zo’n 80km alleen terug rijden richting Houffalize, en nu met tegenwind. Nu ja, ik had geen andere keuze, dus deed ik maar gewoon door. Kilometer per kilometer kwam ik dichter bij Houffalize, er staken me nog was renners voorbij en ik kon hier en daar wel even aanpikken, maar moest toch meestal bergop terug lossen. Eigen tempo dus en eerlijk, ik was zelden zo blij geweest om Houffalize te zien. Na een kleine 7 uur kwam ik over de finish en moest ik nog 15km lopen. Ik besliste om te passen en mij te laten verwennen in ons huisje. Na dag  waren nog van de 15 van de 28 deelnemers die meededen voor het klassement. Ook ik was hier al eruit “gebonjoured”.

Dag 2: 500m zwemmen, 165km fietsen en 15km lopen.

Tussen 7u en 8u ’s morgens mochten we  meter zwemmen in het zwembad. Ik klokte af met een tiende tijd en was hier tevreden mee. Daarna mochten we terug 165km fietsen. Ik besliste om de kleine versie te rijden, normaal gezien zo’n 110km. Ik had achter na 500 meter de eerste afslag al gemist, en mocht dus toch de grote versie rijden. Gelukkig kwam er na 65km nog een afslag. Ik moest vanaf hier wel alleen verder aangezien de meesten de grote tocht deden. Ik fietste lustig verder en bij de laatste bevoorrading kwam ik een lokale zwerver tegen, Glennemanz genaamd. Zo kon ik de laatste 40km toch nog wat keuvelen. Ik klokte dag 2 af met 126km op de teller. Ik besliste om vandaag de loopproef wel mee te doen. Ik liep de zware omloop op een rustig tempo en kon zo mijn dag vermoeid afsluiten met een etentje met de vriendjes bij de lokale chinees in Bastogne.

Dag 3: 2500m zwemmen, 145km fietsen en 15km lopen.

Deze morgen mochten we zwemmen in het meer van Nisramont. De afstand werd ingekort tot een goeie 800 meter doordat het water zo’n 13-14 graden had. We gingen het frisse water in en gingen tussen 2 boeien liggen. Iets na 9u klonk het startschot en moesten we ons balgevoel gaan testen aan de overkant van het meer. Na 2 rondjes “de bal aan de overkant tikken” klom ik als 6e uit het water en mocht ik gaan fietsen. Het plan vandaag was terug om de kortere afstand te fietsen om mij wat te sparen. Daardoor reed ik de eerste uren van de dag behoorlijk eenzaam door België en Luxemburg. Triest werd ik er niet van, van het vele afval langs de wegen echter wel. Prachtige vergezichten, prachtige natuur en toch enorm veel afval langs de weg. Afval hoort in de vuilnisbak en niet in de natuur! Als ik eraan terugdenk wordt ik nog altijd kwaad… Vertel het gerust verder…  Na 65km kwam ik in Clervaux aan de 2e bevoorrading. Vanaf daar ging het met de wind mee richting Houffalize. Ik besloot om terug niet te gaan lopen en mijn benen te sparen voor de zondag en om pasta te gaan eten met de vriendjes bij de lokale Italiaan.

Dag 4: 2500m zwemmen, 45km mountainbiken en 18km trailrunnen.

Door het slechte weer werd het zwemmen in het meer vervangen door 500m zwemmen in het zwembad. Na wat krampachtig heen en weer gezwem kon ik terug een 6e tijd aantikken. Well done dacht ik. Dan kwam mijn favoriete onderdeel samen met mijn favoriet weer: mountainbiken bij een graad of 15 in de regen! Ik nam de kopstart en al snel kwam Niki Devoldere me voorbij gestoven. Ik liet hem gaan en er kwamen nog 3 man over mij. Ik pikte aan bij Rinus die in 4e positie reed en kwam stilletjes aan in mijn ritme. De beklimmingen gingen vlotter en vlotter en de afdalingen nog wat vlotter. Ik liet Rinus achter en ging op zoek naar de 2e plaats. Na enkele kilometer had ik deze te pakken en op een steile klim liet ik ook hem achter. Ik kreeg bijna vleugels en voelde me volledig in mijn sas. De eerste plaats zat er niet in, maar na 2 uur mountainbiken kwam ik toch als 2e over de streep. Ik besloot om vandaag nog eens alles uit de kast te halen en vandaag wel te lopen. We moesten een lus van het mountainbike parcours lopen. Ik begon dus als 2e aan deze laatste proef en kon een redelijk tempo aanhouden. Onderweg stak teammie Rinus mij nog voorbij. Hij gaf me nog wat extra moed en zo kon ik als 3e finishen deze dag. Kleine kanttekening wel, ik liep en fietste hier en daar wel wat minder de afgelopen dagen, wat me op deze laatste dag wel een voordeel gaf.

Robin werd in de mountainbikewedstrijd (3 dagen) bergkoning terwijl Carl Meersman behoorlijk wat pech had en moest opgeven in de mountainbikewedstrijd. Proficiat aan allen die geen vuilnis op de weg gooien!

Koers 1.12 Wakken

Niki Devoldere 2 months 2 weeks ago
29 May 2018

Na 2 weken als een zombie, voelde ik mij zondag op training plotseling superman. De wielertoeristen van de Mandelfietsers zullen het geweten hebben. Ik sprong bijna uit mijn vel van energie. Die supercompensatie na de LCMT komt er dan toch uiteindelijk. Dit was ineens het sein om te gaan koersen in Wakken gisteren.

46 man aan de start voor een hele snelle omloop. Warm weer, weinig wind en af en toe wat regendruppels op het gezicht om af te koelen maar nooit een nat wegdek. Ideaal dus.

Marathon VTT La Reid Arden Trophy

Niki Devoldere 2 months 3 weeks ago
21 May 2018

Een week na de LCMT trok ik op Pinkstermaandag naar de Arden Trophy. Een MTB marathon over 95km in en rond Theux, waar ik 14 jaar geleden eens deelnam. Nostalgie dus, maar waarvan ik wist dat dit toch één van de mooiste en zwaarste marathons is die ik ken.

Toch had ik er op de dag zelf nogal snel spijt van. Ik had na de LCMT een week gerust, maar het was duidelijk dat ik serieus over mijn toeren was gegaan. Ik leefde op wolken, maar dan als een zombie. Het was een leuk weekend in de Ardennen, waar ik vooral genoot met het gezin, maar maandag werd een calvarietocht.

Golf Ter Hille triathlon

Xenia Luxem 2 months 3 weeks ago

Golf Ter Hille triathlon in het mooie Oostduinkerke aan onze Belgische kust.

https://www.youtube.com/watch?v=IydjSxu-OmY

T3 Debuut in Sint-Laureins

Brecht Van Vooren 2 months 4 weeks ago

Zondag is in deze periode meestal triatlondag en dat was gisteren niet anders. De tweede manche van de Team Triathlon Series beloofde een spectaculaire wedstrijd te worden. De beste triatleten van België trokken met z’n allen richting de Boerekreek. De af te werken afstand: een supersprint, met andere woorden 400m zwemmen, 14km fietsen en 3km lopen.

De zwemstart was zeer hectisch, ik heb dit nog nooit meegemaakt. De startposities werden bepaald door de stand in het klassement. 3PT-Solidpharma stond 11e, waardoor we op de derde en laatste lijn moesten starten. Op die manier zijn we al wat plaatsen verloren. Na het startschot volgden enkele meppen en kreeg ik een drietal slokken water binnen. Tot aan de eerste boei heb ik nooit de kans gekregen om mijn ding te doen. Daarna kreeg ik wel de ruimte om te bekomen van de boksmatch, maar toch kon ik niet in mijn ritme komen. Uiteindelijk ben ik als 38e uit het water gekomen, maar alles zat zeer dicht op elkaar. Ik zag dat ik vlakbij ploegmaat Jelle zat. In de wisselzone stond onze snelle zwemmer Gianni al zonder wetsuit, hij lag dus enkele seconden voor. Na een matige wissel sprong ik op de fiets. Er vormde zich al snel een grote groep. De eerste groep reed een honderdtal meters voor ons. In het begin van het fietsen had ik de indruk dat we dichter kwamen, maar er werd niet voldoende samen gewerkt. Aan de U-turn op het einde van de eerste ronde werd alles op een lint getrokken. Ik durfde te weinig mijn plaats opeisen en werd naar achter gedrumd, waardoor ik achteraan de bocht doorkwam. Enkele mannen konden de sprong naar voor maken, maar die groep bleek dan ook gescheurd te zijn. In de tweede ronde was het hetzelfde verhaal, onvoldoende samenwerking zorgde ervoor dat de achterstand groter werd. Ik kwam als 39e de wisselzone binnen. Samen met Jelle begon ik aan het lopen. Jelle ging er zoals altijd als een speer vandoor. Ik kon op mijn tempo nog wat plaatsen goed maken en kreeg ook Gianni te pakken. Jelle finishte 26e, ikzelf 34e en Gianni 37e. Wouter zorgde voor de laatste puntjes met zijn 41e plaats na een sterk loopnummer. Lars miste na een goed zwemnummer net de aansluiting met de groep en heeft veel alleen gefietst, na een lastig loopnummer finishte hij als 61e. Ramses kon na een minder zwemnummer wel nog opschuiven naar de 58e plaats. Met dit resultaat behalen we de 10e plaats in de daguitslag en behouden we onze 11e plaats in de rangschikking.
Voor mezelf is het doel van finishen bij de eerste helft net gehaald. In zo’n deelnemersveld mag ik daar wel tevreden mee zijn voor mijn T3 debuut. Alles lag op deze korte wedstrijd ook zo dicht bij elkaar dat elk detail telt. Ik ben weer een ervaring rijker en ik kijk uit naar de volgende manche in Weiswampach op 19 augustus, met een fietsparcours dat mij zeker ligt!

Zondag sta ik aan de start van de sprinttriatlon in Dendermonde, waar ik beter wil doen dan mijn vierde plaats van vorig jaar.

Uitslag

Herbeleef de wedstrijd hier:

The post T3 Debuut in Sint-Laureins appeared first on Brecht Van Vooren.

LCMT: When shit happens…

Jan Goddaer 3 months 3 days ago
Dit jaar zou ik sinds lang opnieuw eens proeven van enkele MTB-marathons met als orgelpunt de LCMT, een meerdaagse wedstrijd in de regio van Houffalize. Ik schreef me eind vorig jaar in. Een leuk gegeven was dat we met quasi het ganse team daar present zouden zijn. 
 
Aan MTB marathons deelnemen vraagt een gedegen voorbereiding. Veel kilometers malen en hoogtemeters maken. Daarnaast moet je ook over de nodige fysieke mogelijkheden beschikken, dixit een grote motor hebben. Het laatste heb ik niet, maar de kilometers malen en hoogtemeters maken heb ik wel in de hand.
 
Maar een enkelblessure, een zware griep waar ik toch een maand mee sukkelde en een hamstringblessure gooiden echter roet in het eten. Ik kon de gewenste kilometers niet malen en de hoogtemeters maakten plaats voor ritjes langs de Leie. 
 
Kortom ik vertrok met een klein hartje richting Houffalize. Tot overmaat van ramp werd ik de dag voor de eerste rit getroffen door hevige diarree. Een ganse lat immodium en een handvol enterols zorgden dat de diarree stopte.
 
Ik stond leeg aan de start van de eerste rit, goed voor 92 km in en rond Houffalize. Zonder ambitie en motivatie plaatste ik me helemaal achteraan het pak. Ik startte traag met de enige doel om de finish te halen. De eerste drie uren waren fysisch en mentaal heel zwaar. Ik had buikkrampen en geen energie. Pas na 3 uur voelde ik me iets beter en kon ik normaal eten tijdens een bevoorrading. Ik kon zo een uur genieten om dan na 4 uur wedstrijd door mijn beste krachten te zitten door het gebrek aan kilometers. Pas na 6u9min bereik ik de finish compleet verzuurd. 
 
De volgende dag was de langste rit richting Luxemburg. Ik had me voorgenomen om niks te forceren en desnoods zou ik me beperken tot de toerversie buiten wedstrijd die een 25km korter was. Dirk zou me vergezellen. Wat voor hem een rustig ritje was, was voor mij bij momenten skarten. Met een te beperkte basis kwam ik al snel terug in de problemen en na een kleine 50 kilometer moest ik me al parkeren met krampen in de bovenbenen. Het teken om over te schakelen op de toerversie.
 
De derde dag startte in de regen en ook hier zou ik me beperken tot het rijden van de toerversie.
 
Ondanks de tegenvallende resultaten was dit toch een unieke ervaring. 
Vooral de leute met de teamgenoten deed de miserie direct vergeten! Ook als training kon dit ook zeker tellen.
Thx Team Bikesensation!!!
 
 

VTT Endurance ARTEM: Zilver dankzij Winnen

Jan Goddaer 3 months 4 days ago
Op 5 mei stond de VTT Endurance Artem, een twee uur lang durende mountainbike race, op het programma. Het decors was het Atheneum van Moeskroen, waar men een parcours door de ganse school van zo een kleine 2,5 kilometer bijeen knutselde. Zo reden we door een kleine wijngaard, op de speelplaats,  over een voetbalplein, door een bomenpartij en nog veel meer van dat. Het resulteerde in een technisch parcours waar vooral een goede bochtentechniek van tel was dan wel de PK’s.
 
We stonden met 51 deelnemers aan de start waarvan 31 solorijders en 20 teams. Het was duidelijk een recreatieve wedstrijd. Wanneer ik de tegenstand taxeerde leek een top vijf plaats wel in de maak.
 
Rond de middag ging de wedstrijd van start. 
 
Na het startschot stuif ik naar voor richting de eerste bocht. Het lijkt erop dat ik als eerste de bocht zal nemen. Echter na een enkele pedaalslagen schiet ik uit mijn linker pedaal en verlies ik direct enkele kostbare plaatsen. Ik draai als zevende of achtste. Door het vele draaien en keren is het heel moeilijk opschuiven. Het duurt eventjes alvorens ik samen met de nummer drie op een vierde positie rij. Na enkele inhaalpogingen kom ik in derde stelling en kan ik me focussen op de nummer twee. De eerste is echter gaan vliegen en is ook van een andere klasse. Na ongeveer 35 minuten kan ik aansluiten bij de nummer twee. Ik moet wat temporiseren. De nummer 2 is nog een jonge atleet en eist continu de koppositie op. Het geeft geen zin om zo vroeg in de wedstrijd energie te verspillen. Ik moet denken aan een uitspraak van Peter Winnen: ‘Als wielrenner moet je eerst het bord van de ander leegeten en dan pas aan je eigen beginnen’. Met deze gedachte laat ik hem het werk doen. Na 1 uur wedstrijd acht ik mijn tijd gekomen. Ik begin de forcing te voeren en enkele ronden later kraakt hij en rij ik nu definitief tot de finish afgescheiden op een tweede plaats. 
 
Mijn eerste MTB podium is een feit.
Het was leuke wedstrijd in een leuk kader. Zeker voor herhaling vatbaar!
 

Bikkelen in Bilzen

Pieter Vanhee 3 months 4 days ago

Op het einde van vorig triatlonseizoen besliste ik om het in 2018 nog eens op een IronMan te gooien. Ja, ik hou wel van uitdagingen. Het selectieve parcours van de wedstrijd in Maastricht sprak me wel aan, dus die zou het worden. Met twee sprinttriatlons als opening van het nieuwe seizoen – het BK ploegentriatlon en het EFC-ITC-clubkampioenschap – kende m’n langeafstandsvoorbereiding eerder een atypische start. Maar hé, het moet ook maar zo leuk niet zijn? Beide wedstrijden hielpen me om warm te draaien en lieten me kennismaken met de sterktes van m’n ploegmaats. Het was alweer even geleden dat ik nog op die manier kon genieten van het korte werk maar met een IronMan op het programma zal het uiteraard meer op uithouding aankomen. En daar paste de wedstrijd van 13/05 in Bilzen iets beter in. Alhoewel, met slechts 1 km zwemmen en 10 km lopen kent deze wedstrijd nog niet de grote afstanden, behalve dan het fietsen: goed voor 100 km hardrijden. Dat was het plan. En ook om mezelf vertrouwd te maken met een deel van het parcours van de IronMan. Het relatief lage startnummer (9) deed enige ambitie vermoeden (ik werd er in elk geval in dat kader meermaals over aangesproken) maar verraadde vooral een eerdere deelname (in 2015) met een top-10-notering (8ste plaats). 

 

Met de 14de tijd klim ik uit het aangenaam warme Albertkanaal. Hoogstwaarschijnlijk niet mijn beste zwemprestatie maar ik kon er best mee leven. Het miezert nog wat als ik m’n voeten ietwat klungelig de fietsschoenen inwerk en een poging doe om de collega-atleten in het vizier te houden. Hun tempo lag al van bij de aanvang ongemeen hoog. Na afloop van de wedstrijd verneem ik dat dat tot pakweg kilometer 20 het geval was en het tempo daarna stokte. Wist ik veel. Om de een of andere reden kon ik dat op dat moment niet zelf nagaan. Zonder objectieve data (zoals wattage, hartslag of snelheid) neem ik het parcours en de weerselementen in me op. Even flitst me nog het getal 4500 voorbij. Het aantal fietskilometers van de voorbije vier maanden dat een ploegmaat me kort voor aanvang van de wedstrijd me nog meegaf en waarvoor ik nederig het hoofd buig. Ondanks die handicap hou ik er wel nog altijd een stevig fietstempo op na, al is het onvermijdelijk dat ik door groepjes wordt bijgehaald. Mijn lichaam stuurt lange tijd positieve signalen; tot ik pakweg halfweg krijg af te rekenen met acute pijn in mijn onderrug/bilregio. Een oud zeer dat me vanaf dan meermaals uit de tijdritpositie dwingt en me noodgedwongen het tempo moet doen zakken. Zonde eigenlijk, want de Trek Speed Concept straalt niet alleen snelheid uit; hij hééft het ook. Het duidelijke en pijnlijke signaal dat ik niet sterk genoeg ben om in dit stadium (in dit soort wedstrijden) tegen de betere fietsbenen op te boksen komt niet als een verrassing. Ik hou vol en verbijt de resterende pijn ook tijdens de loopproef. M’n familie schreeuwt me naar de 14de plaats, waarmee ik best tevreden mag zijn. De speaker benadrukt de constante in de triatlonprestaties die Solid Endurance-team boegbeeld Koen De Weerdt en ikzelf de voorbije 20 jaar aan de dag leggen. Ook dat motiveert. Net als de aanmoedigingen van overige supporters en sterke prestaties van ploegmaats. Een mooie sportnamiddag. Nu volgt een meer specifieke voorbereiding richting het langere werk.

 

 

Maart-April 2018

Sam Willems 3 months 5 days ago
Een klein verslagje van de wedstrijden in maart en april. De crossduatlon van Nossegem stond in het rood in mijn kalender, vorig jaar was ik hier 2de.

Pages