Onze bloggende atleten

Inspanningstest Tri2One

EigenWijze Triathlon 8 months 2 weeks ago

We hadden al een tijdje het idee om een inspanningstest te laten doen, maar het was er tot nu toe nog niet van gekomen. Met het einde van het jaar in zicht leek het ons een goed moment om daad bij het woord te zetten en maakte we een afspraak bij Tri2One Coaching in Lelystad …

Continue reading

Het bericht Inspanningstest Tri2One verscheen eerst op .

Klekluli 27,5km trailrun Tsjechië

Niki Devoldere 8 months 3 weeks ago
31 December 2019

Rond de nieuwjaarsperiode zijn we er met het gezin opnieuw op uit naar het Oostblok. Na deze hete zomer leek het ons wel leuk om eens de koude op te zoeken. Onze keuze viel op het Zuid-Westen van Tsjechië, een regio waar we 18 jaar geleden al wel eens kwamen en dat we nu ook nog eens wilden laten beleven door de kinderen. Bovendien hoopten we ook op een beetje winteromstandigheden. Het nabije Lipnomeer beschikt over een 11km lange schaatspiste en normaal kan er hier in de buurt overal wel gelanglauft of geskiet worden.

2019 in vogelvlucht

Jan Goddaer 8 months 3 weeks ago
2019 loopt op zijn einde. Dus tijd om een balans op te maken.

Het werd een jaar met ups and downs. Eind 2018 zette ik me scherp om er nog eens deftig tegen aan te gaan. Nu 12 maand later en 6 kg zwaarder, moet ik eerlijk toegeven dat ik maar deels in mijn opzet ben geslaagd.

In de eerste helft van 2019 kon ik de meubelen nog redden. Vanaf juli brak de veer en tot op vandaag is van trainen al lang geen sprake meer. Gewoon nog wat sporten en bewegen is het nieuwe credo.

Een jaar om niet snel te vergeten, maar tevens een jaar waar ik liever niet aan herinnerd word...

Hoe is het zover kunnen komen?

Ik had een goede winter en had me een aantal doelen gesteld in de eerste helft van 2019. Een eerste hoofddoel in mijn macroplanning was in maart het BK crossduathlon in Retie, een tweede het BK Duathlon lange afstand in Geluwe begin mei. Mijn debuut op zowel de BeMC, de zwaarste meerdaagse mountainbike marathon in de Benelux, als de Raid VTT des Chemins du Soleil in de Rhônes-Alpes waren de laatste speerpunten van mijn macroplanning. Beiden vond je respectievelijk halverwege mei en begin juni terug op de kalender. Mijn wedstrijdkalender zou ik in functie van deze 4 speerpunten aanvullen. Vanaf juli zou ik dan het tweede deel van mijn seizoen plannen.

Professioneel stond ik voor een grote uitdaging, de opstart van een nieuw woonzorgcentrum. De opening was gepland eind mei, begin juni.

De kunst zou er in bestaan om sport en werk op elkaar af te stemmen.


De wet van Murphy...

Ik start het seizoen heel goed en laat direct mooie resultaten noteren. Zo word ik 2de H50 na de ongenaakbare Filip Parein op de crossduathlon van Westrozebeke en als eerste 50 plusser mag ik op het tweede schavotje van het podium bij de H40 op de Sandman Inferno na Kevin Strubbe en voor ploegmaat Wim.

Maar mooie liedjes duren niet lang...

In februari krijg ik slecht nieuws over de gezondheidstoestand van mijn vader.

Ik neem tussendoor toch nog deel aan het clubkampioenschap, waar ik letterlijk iedereen aan flarden loop en rijd. Maar door 5 wegvergissingen moet ik de overwinning toch uit handen geven. Dit is waarschijnlijk mijn sterkste prestatie in 2019. Murphy...

Vier dagen later sterft mijn vader...

De focus op de sport verdwijnt en ondertussen zit ik in volle voorbereiding voor de realisatie van het nieuwbouwproject in Bellegem, een nieuw woonzorgcentrum.

Sportief kan ik me moeilijk opladen. Toch ga ik op 14 maart richting Retie voor het BK crossduathlon. Op papier maak ik een kans en de conditie is er nog altijd. Maar wie kom ik terug op mijn pad tegen. Jawel, fucking Murphy. Door een noodweer wordt het BK geannuleerd.

Nu focus richting BK Duathlon lange afstand begin mei. Maar door de drukke agenda en een mindere mentale weerbaarheid pas ik voor het BK en laat ik ook de Raid VTT des Chemins du Soleil varen. Ik focus me enkel nog op de BeMC. Daar gaat mijn planning...

De BeMC overleef ik. Ik kan heel tevreden terugblikken op deze 4daagse met een 11de plaats bij de H50.

Vanaf juni staat alles in het teken van het werk. Ik pik hier en daar een wedstrijd mee. Ik haal al bij al mooie resultaten, zonder te trainen. In juli breekt de veer. Vanaf dan geldt de volgende slogan:
(If you) don’t train, perform smart.

In september laad ik me nog eens op voor het BK sprintduathlon in Herentals. Op papier maak ik kans voor podium en misschien zelfs meer. Maar opnieuw kom ik fucking Murphy tegen. Na 4km wedstrijd loop ik een hamstringblessure op en finish ik op halve kracht of op één been als 3de H50. Hier zat meer in. De bronzen medaille verzacht de pijn...

Ondanks fucking Murphy haal ik in 2019 toch 12 overwinningen in mijn leeftijdscategorie.

Vandaag, 30 december, is er van een macroplanning, training of ambitie geen enkel sprake.

In 2020 nemen we de dingen zoals ze komen en mijden we fucking Murphy!




Borstcrawl zwemmen – de snelste zwemslag

zwemblog Mellis zwemt 9 months 1 day ago

De borstcrawl is de snelste zwemslag die er is. Toch beheersen (vooral veel volwassenen) de borstcrawl zwemslag niet heel goed.

Borstcrawl techniek

De borstcrawl is een technische slag. Een zwemslag van de details. Tegenwoordig leren jonge kinderen al tijdens de eerste zwemlessen de basis van de borstcrawl. Maar als je wat ouder bent heb je het misschien wel nooit tijdens je zwemlessen geleerd.

In grote lijnen bestaat de borstcrawl techniek uit vier onderdelen:

  1. Ligging
  2. Beenslag
  3. Armslag (insteek, catch en stuwen)
  4. Ademhalen

Op internet zijn tal van video’s te vinden die de borstcrawl techniek goed uitleggen. Veel mensen die ik tref in het zwembad hebben het zichzelf aangeleerd. Vaak door te observeren naar anderen. Ondanks dat dit een goede methode kan zijn, blijft er vooral op het gebied van efficiëntie (met zo weinig mogelijk energie zo soepel mogelijk door het water te gaan) veel liggen. Ook in het verbeteren van eventuele snelheid is de juiste techniek heel erg belangrijk en komt het juist op de details aan.

Borstcrawl cursus

Daarom is het aan te raden een cursus te doen. Door een juiste techniek kun je namelijk in een korte tijd veel meer progressie boeken. Daardoor kost borstcrawl zwemmen je en minder kracht en kun je sneller gaan.

Sta je nog aan het begin en twijfel je nog om te starten met de borstcrawl? Dan zou ik je zeker adviseren om met een cursus te beginnen (nee ik heb echt geen aandelen). Het is tenslotte veel makkelijker om iets van het begin af aan goed aan te leren, dan dat je op een later moment gewoontes moet afleren.

En hoe ouder je wordt, hoe lastiger dit kan zijn.

Waar een borstcrawlcursus volgen?

Wil je ook de borstcrawl leren? Door heel Nederland worden diverse borstcrawl cursus pakketten aangeboden.

Zelf heb ik een cursus gedaan bij de KNZB en dat was hartstikke leuk. In de basiscursus leer je in 12 lessen het begin. Van stroomlijnen tot het uitvoeren van de totale slag. Kun je nog niets, denk dan niet dat je na 12 lessen een topper bent. Het heeft echt nog veel oefening nodig, maar het geeft je goed houvast om of zelf verder te oefenen, of door te stromen naar een vervolg borstcrawlcursus.

Wil je nog meer opties voor het volgen van zwemtraining? Lees dan de blog over de verschillende opties voor zwemtrainingen

Ben je ook gek van zwemmen? Volg je me dan al op social media?

Het bericht Borstcrawl zwemmen – de snelste zwemslag verscheen eerst op Zwemblog.

Yuppies on tour Final part: De Hel

Seppe Odeyn 9 months 2 days ago
​Uiteraard eindigen we in De Hel. Want ja ik heb gezondigd, op 5 dagen naar Mexico en terug om een Ironman mee te pikken is niet alleen slecht voor het milieu het was ook een aanslag op mijn lichaam. Gelukkig wist ik dat ik in de Hel zou belanden en kon ik de 3 resterende weken me zo goed mogelijk voorbereiden. 7 dagen na de Ironman van Cozumel stond ik op het strand van De Panne klaar voor de strandrace. Nu ja klaar was ik niet, ik had het koud en zat nog ergens in mijn eigen tijdszone tussen Mexico en De Panne in. De start van de beachrace was dan nog eens wind mee zodat we met 55 per uur gemiddeld aan het keerpunt kwamen. Inderdaad op een mountainbike in het zand. Uiteindelijk vond ik men ritme en finishte als 38ste maar het belangrijkste was dat ik terug in Hel-modus zat. Die andere Yuppie raakte spijtig genoeg niet meer in de Hel modus maar Stefaan had ook een moeilijke taak: mijn trainingsschema voor de komende 3 weken. Ook al had ik de Hel al 7 keer gewonnen, twijfelen blijf je doen en het was toch wel een uitdaging om een goed evenwichtig te vinden tussen herstellen en nog de juiste prikkels krijgen. Stefaan twijfelde gelukkig niet. Hij bleef maar zeggen: Je gaat goed zijn.   ​Gezond aan de start staan is ook elk jaar een opgave, vorig jaar was het een hamstringblessure die me zorgen baarde. Dit jaar was het een duplo trein die nog voor de nodige stress zorgde. Uiteraard heb ik brave kinderen en komt de Goed heilig man op 6 december ook in het huis van de duivel langs. Die bracht een duplo trein voor Laurien en Vik. Papa ging slapen, trapte op een wagon schoof onderuit en viel vol op het zelfgebouwde station. De schade viel gelukkig mee, ik verloor een half uurtje nachtrust om het station te restaureren, maar kijk het schuilt dus in een klein hoekje. 
Ik stond dus gezond en wel in de gietende regen aan de start! Vanaf nu geen twijfels meer, maar zo snel mogelijk door de Hel. Dat begon redelijk slecht: Ik liep met Gerry Druyts, Bart Borghs en Geert Lauryssen op kop toen ik een bocht verkeerd inschatte en in een diepe plas mijn voet omsloeg. Ik heb gelukkig wat ervaring met voeten omslagen, maar wist toch ook direct dat hij goed omgeslagen was, het kraakte namelijk en deed redelijk veel pijn. Koud opdoen en in beweging blijven heb ik dan geleerd en dat is in de hel uiteraard geen probleem dus pikkelde ik verder, je kent dat wel dat je terug moet gaan nadenken hoe dat nu weer zat met lopen. Dat duurde toch een kilometer tot ik mijn draai weer had gevonden. Uiteraard ging de wedstrijd verder en was ons groepje wat uiteen gevallen. Ik liep in een ruk van positie 4 naar 1 en had meteen een kloofje op Geert. Bart en Gerry volgde veder. Van dan liep ik mijn eigen tempo. Het kloofje met Geert bleef tot aan de wissel en zo kon ik de eerste 15km als leider afsluiten.  Ik trok mijn regenvest aan die ik als voorschot op mijn kerstcadeau van mijn vrouw had gekregen en dook de modder in. Ik kreeg al snel het gezelschap van Geert die het kloofje snel had gedicht. Het was wat zoeken, Geert sneed goed door de modder maar in zijn wiel kreeg ik diezelfde modder in mijn gezicht gesmeten. Ik trok er meteen men lessen uit. Volgend jaar sponsor ik die jongen een spatbord! We hadden snel 4 minuten voorsprong op Gerry en ook Kevin Van Hoovels volgde verder. Het bleef rustig verder regenen en het parcours werd door de 400 deelnemers behoorlijk kapot gereden. Ik was met Geert vertrokken voor een mooie strijd. We waren elkaar waard en hadden halverwege de 115km fietsen 7 minuten voorsprong. En dan plots bij het ingaan van de voorlaatste ronde zei Geert dat hij ging stoppen omdat hij teveel pijn had aan zijn enkel. Ik zou willen zeggen een donderslag bij heldere hemel, maar goed het was al heel de dag donker en grijs dus zo helder was die hemel niet. Eerlijk gezegd wist ik niet goed wat zeggen, ik weet hoe moeilijk het is om uit een te race te moeten stappen met een blessure en had echt met hem te doen. Aan de andere kant, ik was mijn grootste tegenstander kwijt en moest nog 2 ronden alleen afwerken. Een heel dubbel gevoel dus, het stopte ook even met regenen en het leek alsof het parcours er  beter begon bij te liggen. De modder op mijn gezicht begon hard te worden wat grimassen wat moeilijk maakte maar dat was nog niet nodig. Ik had een goed ritme, Geert had me de juiste lijnen getoond en ik had een mooie voorsprong. Het begon terug te regenen de modderkoek op mijn gezicht werd weer soepel en zo kon ik terug bekken trekken. Het was nu wel nodig, het parcours werd loodzwaar mijn fiets kraakte en schuurde en ik werd wat moe. Stefaan riep dat ik mijn kopje moest gebruiken. Ik snapte wat hij bedoelde maar dacht: mijn kopke gebruiken? Dan doe je dit toch niet dan zoek ik nu ergens een warme douche op en ga ik onder een dekentje naar de cross kijken. Ik ploegde verder maar werd wat moe, kwam in een verkeerd spoor terecht en reed in een conifeer. Dat was uiteraard zacht. Maar met de klap verloor die struik ook wel wat naalden die uiteraard aan mijn bemodderde kop bleven hangen. Pek en veren waren hier dus: modder en conifeer. 
Ik was eindelijk aan de wissel, mijn fiets had het uitgehouden en ik was nog ok. Bobby, ja die van de podcast, liep mee de wissel in om mijn schoenen uit te doen. De wissel ging eigenlijk vlot ik kreeg alleen mijn linkerschoen niet aan. Mijn voet was na het omslagen nogal opgezwollen en ging dus niet meer in de schoen. Met 2 kregen we hem gelukkig aan en ik was weg voor de laatste 30km. Uiteraard begeleid door mijn team bestaande uit Bobby van de Podcast, Smalle van de beachraces en Stefaan van de Yuppies. Ik melde even dat mijn voet niet echt in orde was maar ik besloot met Stefaan om dat maar even te klasseren voor vandaag. Even later een doodsmak van Stefaan tijdens het multitasken, gelukkig was hij ok en het zorgde wel voor de nodige afleiding! Er was muziek, het tempo was goed en het regende, het goot. Het werd zo erg dat ik me op een bepaald moment excuseerde bij men begeleiders. De passage door de tent voor mijn laatste loopronde was een kippenvel moment. Het deed nog pijn die laatste kilometers maar ik kon mijn tijd nemen om mijn 8ste hel te vieren! Simon Stevens werd 2de en Tom Steenackers 3de .
8 keer de hel op rij, natuurlijk ben ik super fier en blij! Ik krijg vaak de vraag waarom ik de hel blijf doen? Wel ik doe dat heel erg graag, voor mij is De Hel niet 1 dag maar een periode van oktober tot de feestdagen waarin zowel de zware trainingen, de voorbereidingswedstrijden, de zenuwen, de wedstrijd en het genieten achteraf inzitten. Ik vind het heel plezant om ook nu van iedereen zijn verhalen te horen. Iedereen maakt wel wat mee op zo’n dag en dat is ook voor mij heel herkenbaar. De Hel meedoen voor te winnen is niet altijd gemakkelijk er komt toch wat druk en extra spanning bij kijken. Maar het grote voordeel is dan weer dat ik er meestal het snelste van af ben. En dat ik de zwaarste mountainbike ronde niet meemaak omdat ik dan al aan het lopen ben. Heel veel respect dus voor de mensen die deze hel hebben door staan. En dan in het bijzonder mijn zus Joke die een zware dag had maar toch mooi de wedstrijd uitdeed als 4de vrouw.
En nu plannen maken voor volgend jaar! 

Trail de Noël Hombourg.

Niki Devoldere 9 months 5 days ago

Zaterdag stond voor het 2de jaar op rij de trail de Noël in Hombourg op het programma. Ideaal om een weekendje caravan te doen. Een trailrun in onze achtertuin daar en dan gaan kerstmarkten in Aachen. De trail in Hombourg is trouwens een aanrader met als hoogtepunten de beklimming naar het kruisbeeld dat overal van kilometersver te zien is, de passage onder het bekende viaduct van Moresnet en de vallei van de Geul, die bij menig wandelaar bekend is.

La rondes des binomes de neiges. 10k duoloop in Anvaing met Yannis

Niki Devoldere 9 months 2 weeks ago

Dit weekend stond niets speciaals op de planning tot we een aankondiging van deze duo-loop zagen passeren in Anvaing. Nu Yannis en ikzelf ongeveer op hetzelfde niveau zitten, leek ons dit wel eens de moment om eens zo'n wedstrijd mee te doen.

We schrokken wat van de opkomst. Maar liefst 1216 deelnemers over 608 teams kwamen, veelal ludiek verkleed, opdagen. Wat een leuke sfeer! Normaal zijn wij niet zo'n fan van dergelijke massa evenementen, maar deze was toch wel eens leuk.

A travers Olne 19,25km trailrun

Niki Devoldere 9 months 2 weeks ago
08 December 2019

Zondag trokken we opnieuw naar Olne, dit keer voor de halve marathon. Een wedstrijd waar vooral Yannis, na zijn debuut vorig jaar, al heel lang naar uit keek. Ook ikzelf heb de drive in het lopen goed te pakken en ik was zelfs van plan om eens goed door te gaan. Emma was ook enthousiast, ondanks het hondenweer, om de 11km te wandelen en moest wel een beetje aandringen bij de mama om ze te kunnen overhalen. Wat uiteindelijk wel lukte.

Boek review: Eet als een atleet

zwemblog Mellis zwemt 9 months 2 weeks ago

Sinterklaas vond schijnbaar dat ik ook iets meer over voeding mocht weten. Want hij bracht me het boek ‘Eet als een atleet’ van ‘I’m a Foodie’.

Sinds dat ik fanatiek zwem stoei ik eigenlijk al met mijn voeding. Ik ben best wat afgevallen. Zit net iets onder mijn ideale gewicht zoals door een sportarts is vastgesteld en val makkelijk meer af als de trainingen wat intensiever worden.

Daarbij leven we thuis ook nog als vegetariër (al zijn we niet heel strikt), maar dat geeft toch nog net wat meer uitdagingen. Sinds een tijdje slik ik dan ook Omega 3 supplementen en Multi-vitamines en dat lijkt me wel wat te helpen (of het placebo-effect helpt, maar dat is ook prima).

Goed terug naar het boek.

‘Eet als een atleet’, wat hoop ik te vinden?

Vooral tips eigenlijk over hoe sportvoeding in elkaar zit. Waar ik op moet letten. Of supplementen nu wel of geen zin hebben? Eigenlijk gewoon de basis nog in de wereld van sportvoeding. Iedereen roept iets anders en het wordt denk ik tijd om mijn eigen basiskennis wat meer op orde te brengen.

De eerste indruk

Allereerst spreekt het boek me ontzettend aan. Het is absoluut een ‘lust voor het oog’, om in voedingstermen te blijven ;). Mooi opgemaakt, mooie foto’s en inspirerende voorbeeld recepten. Ik heb er zin in om te starten met lezen. Ook leuk is dat de introductie is geschreven door zwemster Ranomi Kromowidjojo.

Identificeren door middel van persona’s

In het boek wordt gewerkt met verschillende persona’s. Iedere persona doet zijn eigen sport en op verschillende soorten van intensiteit. Hierdoor is het de bedoeling dat iedere lezer zich kan identificeren met een persona en op basis hiervan de voedingstips kan lezen. Een leuke manier om zo met 1 boek toch wat meer advies op maat te geven. Er zit ook een zwemster als persona bij.

Wat vond ik ervan?

Het boek leest makkelijk weg. Geen moeilijk taalgebruik. Vaktermen worden goed en duidelijk uitgelegd. De auteurs hebben echt hun best gedaan om op ieder niveau je mee te nemen in de wereld van sportvoeding. Niet alleen de basisvoeding wordt goed uitgelegd ook wordt er dieper ingegaan in de wereld van de shakes, sportdranken en supplementen.

Er is een hoofdstuk is gewijd aan vegetarisch / veganistische voeding. Het boek biedt daarnaast nog inspirerende recepten voor zowel basisvoeding als specifieke (zelf te maken) sportdranken en snacks.

Ook is een deel gewijd aan natuurlijke sportprestatie verhogende voedingsmiddelen, zoals cafeïne en bietensap (beet-it).

Conclusie  

Het boek is feitelijk, barst naar verwijzingen over literatuur (word ik blij van) en is duidelijk geschreven door experts. De opmaak op de pagina’s is soms wat druk waardoor ik af en toe wat afgeleid wordt met lezen. Maar dat mag de inhoud zeker niet tekortdoen. Mijn basiskennis is met meer feitelijke kennis opgekrikt en daarvoor deed ik het. En ik heb weer inspiratie voor wat leuke recepten. En heel misschien ga ik de bietensap eens proberen.

Al met al een mooi boek voor in de collectie.

Wil je het boek ook lezen? Je koopt het o.a. bij Bol.com: “Eet als een atleet, Sarai Pannekoek

En volg je me al op social media?

Het bericht Boek review: Eet als een atleet verscheen eerst op Zwemblog.

Liefde

Mieks vertellinkjes 9 months 2 weeks ago
Leven zonder jezelf uit te dagen is alsof je 10 jaar lang in het eerste leerjaar blijft zitten. Je zal zeker de beste van de klas worden, maar niet groeien. Dixit mijn Tai Chi leraar. Hij heeft het wellicht iets anders geformuleerd. Met veel meer woorden ook (de lessen duren dan ook 2 uur en 30 minuten) en beslist ook met woorden die mijn petje te boven gaan, maar de essentie staat wel als een huis.Elk jaar tracht ik minstens 1 cursus of opleiding te volgen binnen mijn werksfeer (Strategische marketing, Digital marketing, Marktgericht innoveren, Creating value, Storytelling, ... het zijn er ondertussen na al die jaren een heel pak) en eentje erbuiten (start to run, Spaans, start to swim, tennislessen, Tai Chi, Inner Eye, Keltisch sjamanisme, smeden, Mindfulness, Zumba en Contextuele coaching zijn maar een een paar voorbeelden). Soms helemaal "van 'tpadje", maar altijd verrijkend. Zelfs al leek het op het eerste zicht tijdverlies, het bracht me altijd iets bij. Want leren hoe het niet moet en wat je niet wil, is ook leren.Gisteren was de afsluiting van een jaartraject waarbij het echt graven was diep in mezelf. We kregen bij wijze van overgang naar het volgende jaar enkele existentiële vragen op ons bord: "Wie ben je? Wat wil je?". Twee onschuldige vraagjes op een moment dat ik het niet verwachtte, die me helemaal van mijn melk brachten, al mijn opleidingen, cursussen en trainingen van jaren ver ten spijt.Bij de vraag: "Wie ben jij?" antwoordt een mens toch spontaan: Ik ben Miek (Pier, Pol of Klaas), niet? Dacht ik ook. Niet dus. "Ben jij je naam?" kwam er terug. Ah neen, natuurlijk niet, maar ik kon zo op 1 2 3 niets anders verzinnen.Ik had kunnen zeggen: "Mijn naam is Miek. Ik ben een gelukkige, gezonde, levenslustige, enthousiaste, gedreven, intelligente vrouw. Ik ben sterk en wilskrachtig. En bescheiden (moeha). En ad rem (niet op dat moment dus)". Ik had honderduit kunnen vertellen over mijn sterktes en mijn zwaktes, verhalen over groei en streven naar. Duizenden woorden had ik kunnen gebruiken. Maar ik deed het niet. Op de vraag: Wie ben je? antwoordde ik: "Ik ben liefde".*ROFL*Wie zich de begindagen van IRC - Internet Relay Chat - herinnert, weet dat ROFL "Rolling on the floor Laughing" betekent. Begin de jaren '90 van de vorige eeuw was ik vrijwillige chat tester bij XS4ALL, nog zo één van mijn off track leertrajecten. Waar is de tijd.Ik zei dus: "Ik ben liefde". ROFLMAOPIMP (zoek het op). Van al de predicaten die ik had kunnen gebruiken (sterk, mondig, alert, recht-door-zee, fel, gedreven, loyaal, actief, ondernemend, positief, enthousiast, om er een paar te noemen), koos ik "liefde". We zijn nu een dag en een nacht later en ik ben nog steeds niet helemaal bekomen van het lachen.Het bleef daar natuurlijk niet bij. Er ontspon zich een onwerkelijke conversatie over liefde. Vandaag roep ik Wikipedia to the rescue waar maar liefst 14 vormen van liefde staan omschreven. Welaan, ik herken me in allemaal min of meer, als je mijn uitgebreide schoenenkast ten minste als fetisjisme kan zien, maar ik bén ze natuurlijk niet.Bij de vraag "Wat wil je?" had ik me min of meer herpakt. Natuurlijk wil ik liefde, geluk, gezondheid en heel de reutemeteut. Wie wil dit niet? Ik wil ook leren, groeien, wijzer worden. Ik voegde er ook aan toe dat ik wil inspireren. Mensen een duwtje in de rug wil geven. Zeggen dat het goed is. Om het even wat. Zeggen: "Wees niet bang" en hen laten voelen dat alles mogelijk is. Dat alles misschien ooit eens verpakt als lesgever, inspirator of begeleider maar eerst en vooral gewoon als mens.Ik was nogal vol van mezelf met deze altruïstische doelstelling. Mooi toch? Neen mevrouw, niet echt meneer want daar volgde de confronterende vraag: "Hebben mensen jouw goedkeuring/ bevestiging nodig dan?"Bijlange na niet. Ik oordeel of veroordeel niets of niemand. Dat iedereen zijn/haar boontjes maar dopt.Als ik in gans mijn leven al is het maar 1 persoon geraakt heb, heb kunnen inspireren, heb doen stoppen met roken en/of drinken, heb blij gemaakt of geruggensteund, boven zichzelf heb laten uitstijgen, dat zou me deugd doen. Voor iemand het verschil maken. 'k Hoef niet eens te weten voor wie of hoe en waarom. Dat wil ik.En de lotto winnen als het even kan.xPS. Die afsluitingsdag was natuurlijk veel meer dan dit vertellinkje. Ik ben geschrokken van een uitspraak, heb genoten van het samen muziek maken, was voor het eerst sceptisch, twijfelde, kreeg zoveel food for thought dat ik minstens 120 jaar zal moeten worden. Fijne vooruitzichten.

Pages