Onze bloggende atleten

Dubai, part 2 of the world tour!

Seppe Odeyn 2 months 2 weeks ago
Triathlon kan je een heel jaar door doen, het enige nadeel is dat wanneer je begin februari een wedstrijd wilt doen, je dan wel even moet vliegen wil je water hebben waar ’s morgens geen ijspel op ligt. 
Zo kwamen we voor deel 2 van de wereld tour dus in Dubai terecht. Jawel het midden-Oosten en dus de echte aftrap van de world tour. Omdat nadeel van het ver vliegen meteen te tackelen vlogen we in business class dankzij een upgrade. Zo vloog die 7u durende vlucht in onze zetels/bedden werkelijk voorbij. Natuurlijk is onze world tour veel meer dan alleen maar sport. Je moet dat als een soort reizen Waes zien waarbij Stefaan en ik voor jullie de Verenigde Arabische Emiraten gaan verkennen. Na onze eerder decadente start in business class was het in Dubai toch even wennen aan de skyline vol hoge gebouwen en de autostrades met een rijvak of 9 met de nodige klaverbladen. Koppel dat aan een Arabische GPS in onze huurauto en ons hotel vinden werd toch al een hele opgave. Het enige Arabisch dat wij namelijk machtig zijn, komt uit de nummers van Boef en dat is slang en dat sprak onze GPS jammer genoeg niet.  Ons hotel was eerder klein naar Dubai normen want slechts een verdiep of 50 hoog. Vervolgens haalden we onze startnummers en gingen naar de pro briefing. Die avond trokken we naar de voet van de torens der torens de Burj Khalifa, ofwel de grootste toren ter wereld. Dat was toch allemaal wat overweldigend, eerst een groot shopping center met een gigantisch aquarium met een haai of 10 erin door om vervolgens buiten te komen waar er een fontein of 50 ritmisch danst met op de achtergrond de Burj die de volle 828 meter in de hoogte opflikkert op de tonen van Michael Jackson.
Een geweldig spektakel, je zou denken dat doen ze eens om de 4 jaar maar blijkbaar was dat elk halfuur zo. Het was al snel duidelijk dat ze in Dubai graag laten zien wat je met geld allemaal kan doen. Je kan dat patsergedrag noemen. Maar uiteindelijk moeten we gewoon blij zijn dat ze daar in de Verenigde Arbaische Emiraten hun geld steken in torens, sportploegen, pretparken en andere opgespoten eilanden en niet in bijvoorbeeld kernwapens of een leger. Tot zover wereldproblematiek door Seppe Odeyn! Natuurlijk zitten jullie allemaal te wachten op het grote zwemdebuut van die Seppe Odeyn. En ik moet zeggen ikzelf ook. Ik begon even te vrezen voor een duathlon scenario, aangezien de dagen voordien zwemmen verboden was. Maar gelukkig werd de dag van de wedstrijd al snel verteld dat we het volledige zwemparcours mochten doen. Er was nog altijd wel wind maar aangezien de prins van Bahrein ook aan de start stond zouden ze ons wel niet laten zwemmen als de zee wat wild was zeker. Ik startte dus vol vertrouwen tussen de jachten en andere boten in de haven aan de voet van een 7 sterrenhotel. En inderdaad er was geen golfje te bespeuren in de haven. Ik volgde goed in de benen tot we de haven uitzwommen, wat ik daar zag had ik alleen nog maar gezien in van die apocalyptische films waarin er een tsunamigolf op New york afstormt en in windkracht 10. Ik keek echt tegen bergen van water aan en had geen flauw idee waar ik naartoe moest zwemmen want boeien zag ik niet. Mijn groepje werd ook meteen uit elkaar geslagen. Het leek een beetje op die scene in de titanic waar iedereen in het water ligt en alleen Rose op een stuk wrakhout kon kruipen, ik kan jullie verzekeren had ik in de Perzische golf op die moment een stuk wrakhout gevonden ik had er ook opgekropen. Maar kijk we waren niet helemaal in business class gekomen om vervolgens op te geven na 600 meter zwemmen dus ik moest wel verder roeien met de riemen die ik had. Ja jullie mogen allemaal denken die flauwe duathleet moet ook is in de zee zwemmen, maar ik werd achteraf gerust gesteld door menig ironman dat het zwemmen wel als choppy beschouwt mocht worden. Na een halfuur van boei naar boei sukkelen en af en toe een slok zout water werd ik op het strand gesmeten op zoek naar mijn fiets.  Vervolgens begon ik aan een eenzame 90 km rit door het Dubaise landschap van wolkenkrabbers, bouwwerven en woestijnen. We reden eerst 45km wind tegen om dan dezelfde weg terug te keren. Ik reed een aantal mensen voorbij en kon goed tellen dat ik in 30ste positie reed op het keerpunt. De laatste kilometers kreeg ik het wat moeilijk en ook de overgang naar de afsluitende 21km lopen ging niet zo vlot als anders. Ik eindigde uiteindelijk als 25ste en 18de pro. Ik ben wel tevreden over mijn eerste triathlon. Ik had misschien op een iets snellere tijd gehoopt maar goed.
Koen Lintermans, de Chimay man, deed het super en werd 2de in zijn agegroup en coach Stefaan brak zijn PR en mocht zijn slot voor het WK ophalen op de prijsuitreiking. Uiteraard moest dat gevierd worden, maar zoals jullie ongetwijfeld weten is alcohol en Dubai niet echt een goeie legale combinatie. Ik had mijn Chimay tatoos al aangebracht met in het achterhoofd de uitleg dat ik reclame maak voor de Chimay kaas en dat ik nog nooit van Chimay bier heb gehoord voor ze me daar zouden veroordelen voor 105 stokslagen.  Maar goed ik ga verder met het vlaanderen vakantieland verhaal want we hadden nog wat extra dagen om voor jullie trouwe lezersde emiraten te verkennen. De dag na de wedstrijd reden we naar Abu Dhabi en bezochten we Ferrari World. Ik ging voor het eerst in een rollercoaster, na mijn zwemnummer ook hier weer zwaar uit de comfort zone, maar kijk de snelste achtbaan ter wereld en de grootste looping ter wereld kunnen we ook alweer afvinken als dat al ooit ergens op een lijst van mij gestaan had. Die avond vonden we werkelijk een oase in de woestijn namelijk het Belgian beer cafe. We dronken daar lichtjes clandestien de voorraad blauwe Chimay op en aten verdekke goeie stoverij. Ja ik weet het, we zouden beter de lokale specialiteiten gaan proberen maar ik kan toch moeilijk een vat ruwe olie gaan opdrinken. Uiteraard werd er nog gesport. Ik liep wat op en af de autostrade langs de pearl en we gingen fietsen in de woestijn op een fietspad van 90 kilometer. Afsluiten deden we met een Barbecue in de woestijn na een kus aan een kameel (eigenlijk een dromedaris maar dan zou mijn alliteratie naar de kloten zijn) en een quad ritje. Uiteraard  met de nodige vuurspuwers en buikdanseressen. Om uiteindelijk terug te vliegen in economy tussen het andere plebs. Dubai is dus zeker een aanrader voor mensen die houden van wolkenkrabbers en stoofvlees friet! 
Next up powerman Mallorca. 

Update enkelblessure: +2 maand

Jan Goddaer 2 months 2 weeks ago
Ondertussen zijn we iets meer dan 2 maand verder en dit lijkt me een ideaal moment om het verloop van de revalidatie te evalueren.

Vorige maand moest ik me nog beperken tot enkele basisloopoefeningen op de trampoline en dikke mat. Het fietsen lukte toen al, enkel uitklikken kon ik niet. Hierdoor beperkte ik me tot voorzichtig op de weg fietsen. En van zwemmen was toen al helemaal geen sprake door een verrekking aan een tussenribspier.

Als ik dit hier nu schrijf en lees, heb ik één maand verder toch enkele stappen voorwaarts gezet. Soms is een mens zich daar niet van bewust tot je inderdaad eens terugblikt vanwaar je komt. Op deze manier werkt deze blog ook nog helend 😉.

En welke progressie heb ik dan gemaakt?

Zo heb ik de afgelopen maand op de loopband gelopen en zelfs al 2 duurlopen gedaan van 1 uur, één in de sneeuw en één in het zand. Weliswaar heel traag. Want een natuurlijke afrol van de voet is nog altijd niet mogelijk en op de tenen staan blijft veel pijn doen.
Het fietsen gaat echt goed. En sinds een tweetal weken lukt het uitklikken en heb ik nu al 2 off-road trainingen en 1 beachrace achter de kiezen. Back on track!
En wat het zwemmen betreft, kan ik ook stellen dat we opnieuw vertrokken zijn. Drie weken geleden ben ik voorzichtig begonnen, dit met een frequentie van één maal per week. Vorige week stond de teller al op 3 zwemtrainingen.

Conclusie: zwemmen en fietsen kan ik terug als voorheen. Het lopen is een ander paar mouwen…

Ondanks de vooruitgang blijf ik sukkelen met de enkel. Tot 2 weken geleden heb ik heel intensief gerevalideerd, maar vorige week heb ik het laten schieten. De blijvende pijn aan de enkel en de beperkte progressie na meer dan 9 weken eisen hun tol. Vooral mentaal. Ook de kinesist vindt de beperkte vooruitgang in het lopen en het feit dat de pijn bij bepaalde specifieke bewegingen blijft aanhouden zorgwekkend. Daarom werd beslist om een NMR scan te laten nemen.  Zo kunnen we naast de gescheurde ligamenten een eventuele minuscule botfractuur of botkneuzing bevestigen of uitsluiten. Een botkneuzing zou alvast de pijn en de trage genezing kunnen verklaren. Op 9 februari staat een NMR scan gepland. Pas op 6 maart staat een consult bij de enkelspecialist op de agenda. Niet echt ideaal. Ondertussen laat ik de revalidatie nu wat varen tot na 9 februari en wacht ik het resultaat van de NMR af. Dan plan ik samen met de kinesist hoe we verder aan de slag gaan.

Toch blijf ik plannen maken. En zal ik op een lager niveau wedstrijden afwerken, just for fun! Want wees eerlijk ‘sporters beleven meer’ 😉.

Tot de volgende update!

Crossduathlon Etten-Leur.

Niki Devoldere 2 months 2 weeks ago
04 February 2018

Het is al vele jaren dat de mensen van Etten - Leur me vragen om eens naar hun duathlon af te zakken. Dit is een echte klassieker waar niets dan grote namen op de erelijst staan. Helaas kwam deze wedstrijd altijd vrij kort na Kasterlee en als ik Kasterlee niet deed was ik de laatste jaren meestal geblesseerd. Bovendien ben ik niet zo zot van Nederlandse crossduathlons omdat je daar altijd dubbel zoveel moet lopen in de eerste run dan in België. Van de Kempenduathlons ben ik ook meestal geen fan wegens supersnel en veel singletracks waarop ik niet kan voorbij steken.

Een hersenspinsel, voor een keer in de hoedanigheid van triatlonliefhebber.

Lars Baeyens 2 months 3 weeks ago
Beste triatlonsupporters

In dit relaas geen wedstrijdverslag over hoe ik een nieuwe ereplaats uit de brand sleep. Want zoals in mijn vorige post reeds aangehaald staat er even geen competitie op het programma voor mij. Deze wedstrijdloze weekends geven me de tijd om enerzijds met stevig trainingswerk mijn ‘comeback’ (voor zover je dit zo mag noemen) voor te bereiden en anderzijds om me bezig te houden met andere zaken op zowel sportief als extrasportief vlak.

Een van mijn interesses buiten de sport betreft lezen en schrijven zoals mijn naaste omgeving al langer weet. In deze post doe ik dan ook een (bescheiden) poging om mijn passie voor sport en mijn interesse voor schrijven te combineren.

Graag zou ik mijn mening over het triatlonlandschap en de bijhorende media aandacht ventileren. Nu besef ik dat zoiets riskant kan zijn. Het is sowieso gevaarlijk om anno 2018 expliciet je mening in het openbaar te verkondigen. Iets wat ik dan ook zo min mogelijk doe. Een goed politicus zou ik dus niet zijn (of juist wel?). Daarnaast ben ik ook geen journalist, geen topatleet en geen ‘kenner’ , wat doet mijn mening er dan toe? En toch wil ik het proberen want ik beschik wel over een groot hart voor de sport.

Ik werd op het idee gebracht toen ik vorige week op het werk met een collega aan te praat raakte over gezond leven. Toen ik vertelde dat ik rond de vijftien uur per week sport vroeg de collega in kwestie uiteraard welke sport ik dan wel beoefende. Uiteraard werd mijn antwoord ‘ik doe triatlons in mijn vrije tijd’ onthaald met een verbaasde blik gevolgd door de vraag ‘wat is dat?’. Nu zijn mijn collega’s niet meteen het toonbeeld van sportiviteit maar dan nog. Mijn collega ondernam nog een schuchtere poging teneinde de drie sporten in hun juiste volgorde op te noemen maar zelfs in die opdracht faalde hij jammerlijk.

Het is eigenlijk triest. Wij beoefenen de zwaarste uithoudingssport ter wereld, een sport die immens veel van een lichaam vraagt. Uren trainingsarbeid worden geleverd elke week opnieuw en toch slagen mensen er niet in om de sport te herkennen. Want mijn collega is zeker geen alleenstaand geval, ik heb al meermaals moeten uitleggen welke sport ik nu eigenlijk beoefen. Nog een voorbeeld: Toen mijn moeder afgelopen jaar vertelde op haar werk dat ik een Ironman triatlon ging afwerken vroeg men haar meteen of we dan naar Hawaï gingen reizen. Toen ze aan haar collega’s vertelde dat er over heel de wereld Ironman wedstrijden worden gehouden kwamen ze uit de lucht gevallen. Dit voorbeeld heb ik even aangehaald om te duiden op de harde realiteit. Indien men al weet wat triatlon precies inhoudt dan is Hawaï meestal de enige wedstrijd die men kent. De enige Belgische triatleten die bij het grote publiek min of meer bekendheid genieten zijn niet voor niets voormalige winnaars op Hawaï: Luc Van Lierde en Frederik Van Lierde (meestal gevolgd door de vraag of ze familie van elkaar zijn, zucht..)
 
Maar eigenlijk kan je het de neutrale sportliefhebber of leek niet kwalijk nemen dat triatlon niet aanspreekt. Je kan door het bos de bomen niet meer zien. Al die nieuwe formats in de sport waarom is dat nodig? Voor de spanning? Voor de tv uitzending? Kom nou, de sport komt zelfs niet op tv. Tegenwoordig heb je ploegentriatlon, supersprint, sprint, kwart, derde, halve , hele en aflossing (al dan niet mixed) waar dan nog eens onderscheid wordt gemaakt tussen drafting en non drafting. Sommige wedstrijden vinden het zelfs nodig om nog meer te goochelen met afstanden. Vind u dit al moeilijk genoeg om een touw aan vast te knopen dan zijn er nog allemaal verschillende organisaties die elk hun eigen kampioenschappen hebben. Zo kan je wereldkampioen worden op de hele van Ironman, de hele van Challenge en de lange afstand van de ITU zelf om maar een voorbeeld te noemen. Wie raakt daar nog wijs uit? En dan heb ik het nog enkel over triatlon en niet over aanverwante sporten zoals duatlon, aquatlon, cross triatlon, cross duatlon, wintertriatlon, run & bike,..

Wat ik wil zeggen is dat men dringend hierin moet knippen en afstanden en formats opnieuw standaardiseren: Sprint, kwart, halve, hele en that’s it, punt. Neem nu het wielrennen, die sport heeft één wereldkampioen voor elke discipline. Als je het hebt over de wereldkampioen op de weg, tijdrijden, cross, MTB etc.. weet men meteen over wie het gaat. Een overzichtelijk gegeven waar triatlon mijlenver vanaf staat. Is het toeval dat de media aandacht beter was in de jaren 90 en begin jaren 2000 toen er nog geen overkill aan formats bestond. Toen kwam het superprestige circuit zelfs live op tv!

Om nog even door te gaan op de vergelijking met het wielrennen, deze sport draait om commerciële teams. Een fenomeen dat in triatlon al een aantal maal schoorvoetend zijn intrede deed of doet. Nochtans is een commercieel team een grote hulp voor atleten met professionele ambities. Gelukkig hebben we in ons land het Itzu team en het BMC team die talentvolle atleten de kans op een profcarrière bieden. Er zijn ook veel amateurteams die hun atleten zo goed mogelijk begeleiden, zoals mijn eigen Solidpharma team.  Maar een model zoals in het wielrennen met al die professionele teams? Onmogelijk. Nu ja wie gaat er ook een profteam sponsoren als je er niet de nodige return voor kan krijgen. Dus zijn  er veel profatleten die terugvallen op privé sponsors of een topsportcontract hebben bij defensie. Maar niet iedereen heeft dat geluk en zo zijn er volgens mijn bescheiden mening al veel talenten verloren gegaan die wel profwaardig zijn. Atleten die , moesten ze eenzelfde niveau halen als wielrenner of voetballer dan als triatleet , al lang prof waren. (voor alle duidelijkheid voor men denkt dat ik een gefrustreerde atleet ben, ik heb het hier NIET over mezelf. Mensen trekken nogal snel (de verkeerde) conclusies).  
  
Gaat er iets veranderen? Helaas niet. Van mij , een kleine garnaal uit het Kempische Wechelderzande zal het niet komen. En van de mensen die Challenge en Ironman in handen hebben al zeker niet. We zullen ons nog lang kunnen blijven ergeren dat de grote Belgische triatlons en zelfs grote internationale wedstrijden (op Hawaï na) slechts regionaal nieuws blijven. Kenneth Vandendriesche, een topatleet en één van de grootste triatlontalenten van ons land werd vandaag 2de in de halve Ironman van Zuid Afrika. Dit is een topprestatie in een internationaal deelnemersveld en verdient minstens een vermelding in sportweekend maar waar kiest men voor? Twintig minuten gepalaver over een stel overbetaalde, decadente voetballers. Alsook een reportage over een sport die slechts door Vlamingen en een paar verdwaalde Nederlanders op topniveau wordt beoefend. En waar die ene Nederlander dan nog eens 90 percent van de wedstrijden wint. Maar die wel elke week uitgebreid op tv komt.

Om met een positieve noot te eindigen wil ik nog graag stellen dat geld of roem eigenlijk nooit je drijfveer mag zijn om te sporten. Plezier hebben, vrienden maken en jezelf als mens ontplooien zijn veel belangrijker als je aan sport doet ,en dat beste mensen is wat ik al jaren doe! ( Al is een  beetje erkenning voor je prestaties altijd leuk en welgekomen). In ieder geval mijn volgende post betreft opnieuw een wedstrijdverslag wees daar maar gerust in, tot dan!  
  

Crossduathlon Westrozebeke

Niki Devoldere 2 months 3 weeks ago
27 January 2018

Ik was best wel wat nerveus voor de crossduathlon in Westrozebeke. Heel wat bekend volk die komt kijken en ook aan de start staat, dus het is niet leuk om net dan af te gaan. Maar het werd een pracht dag daar in Westrozebeke, echte promo voor de sport. Er waren veel deelnemers maar vooral ook, heel veel supporters die op de kleine omloop met 9 passages ook mooi spektakel te zien kregen.

Hoe transvetten de vetverbranding ondermijnen

Frédéric Devos 3 months 1 day ago
Dit artikel is het eerste in de reeks “De voornaamste vetverbrandingsremmers volgens mij”. Om te beginnen niet de minste: TRANSVETTEN. Je vindt ze overal, maar velen onder ons zijn niet op de hoogte van de nefaste gevolgen. Trans wat? Het zijn de slechtste soort vetten in onze voeding. Nee, niet de verzadigde vetzuren (die vetverbranding verbeteren). […]

Wedstrijduitslagen 2018 (Ultron Team Ronse)

Sam Willems 3 months 4 days ago
Hooggoed Trail Aalter 20/01/2018 1/203

Uitnodiging eetfestijn

Troy en Frank Kiveryn 3 months 4 days ago

Op 17 maart 2018 organiseren wij éénmalig een eetfestijn. De winst zal gebruikt worden om de kosten van onze reis naar Hawaii en deelname aan het WK Ironman en WK XTerra Hawaii te drukken.

We hopen natuurlijk dat de opkomst groot is, maar we hopen vooral dat het een leuke namiddag wordt met sowieso veel plezier en lekker eten, maar wie weet ook met het weerzien van oude bekenden, heroprakelen van vriendschappen en het smeden van veel sportieve plannen! Hieronder vinden jullie alle informatie die jullie nodig hebben!

Crosstriathlon Avion (Fr)

Niki Devoldere 3 months 1 week ago
14 January 2018

Naar jaarlijkse gewoonte trok ik naar het Parc des Glissoires in Avion nabij Lens, voor de jaarlijkse crosstriathlon du Nouvel An. Een korte, maar leuke wedstrijd die uiteindelijk toch vlakbij is. Ik had wel wat getwijfeld omdat de conditie absoluut niet goed was, zeker nadat ik in de loop van de week ook met ziekte te kampen had en zeker nog niet 100% hersteld was. Maar de funfactor in deze wedstrijd en het feit dat alles daar snel afgelopen is, tegen kort na de middag kan je al weer thuis zijn, gaven de doorslag.

Start of the world tour @Egmond

Seppe Odeyn 3 months 1 week ago
We zijn er aan begonnen: De wereldtour van ondergetekende en coach Stefaan. Nederland werd al meteen geannexeerd want ik schreef afgelopen weekend het combiklassement tussen de strandrace op zaterdag en de halve marathon op zondag in Egmond op mijn naam!
Sta me toe even reclame te maken voor dit schitterende weekend in Noord-Holland: Ten eerste de sfeer op zaterdag en zondag is echt uniek, zoveel aanmoedigingen voor een Zuiderbuur doet een mens deugd! Heerlijk hoe ze daar Zeppe zeggen! Ten tweede het niveau is in beide wedstrijden erg hoog wat je de kans geeft je te meten met heel wat toppers: Op zaterdag zijn de top beachbikers aan zet samen met wegrenners als Sebastian Langeveld, Laurens Ten Dam en andere Sinkeldams. En op zondag staan er naast Keniaanse toppers het beste wat de lange afstandslopers van de lage landen te bieden hebben aan de start. In het combi klassement ook toppers, uiteraard mezelf ha! Tja als je in 1 sport niet top bent. Moet je maar net zolang sporten waar je ok in bent gaan combineren tot je top bent in de som van al die sporten. Stel je kan redelijk snel drinken en je kan ook een beetje kunstschaatsen, wel maak er een combinatie van dat je na elke kur een halve liter achterover moet slagen en je zal zien de wereld ligt aldaar aan je voeten. Maar genoeg met mezelf gelachen. Ik won de combi niet zonder slag of stoot. Beginnen deden we op zaterdagochtend om 9u. Traditie getrouw eerst wat verkleumen aan de start om dan meteen te beginnen met het moeilijkste moment van de 2 daagse: de start overleven. Ik mocht dankzij mijn combi overwinning van vorig jaar goed van voor starten en kwam ondanks een val vlak voor mij goed het strand opgedraaid om na een sprintje van een goeie kilometer mijn wagonnetje in de ruime kopgroep aan te haken, oef, echt waar oef. In de kopgroep gingen we in de mist op zoek naar de pier die uiteraard het uiterste punt van de beachrace afbakende. Hier begon sprint 2 naar het losse zand en een trap. Sprint 2 ging me iets minder goed af waardoor sprint 3 meteen een langgerekte tot aan de finish bleek te worden. Ik kon me door duinen, trappen, strobalen en andere beachbikers in een 3de groepje zetten en werd na een pittige finish 35ste. Zeker op niveau en ik deed een goeie zaak in het combiklassement door meer als 4 minuten op mijn voornaamste concurrenten te pakken.  ​Na de strandrace kwam uitdaging 2 van de dag. Kunnen weerstaan aan de fantastische duinen om niet nog eens 100 km los te gaan rijden. Ik kon ook hier de schade beperken tot een kleine 3uur, waardoor ik toch nog ietwat fris aan zondag kon beginnen. Fietsvrienden en fietstoppers werden geruild voor loopvrienden en looptoppers.  ​Wie dacht dat Seppe Odeyn die halve marathon daar wel even zou uit controleren had het mis. Nee mensen, ik wou de puntjes op de i, ik wou zelfs puntjes die groter waren dan de I. Afsluiten met een straffe halve marathon. Anders zou ik me voelen als een tourwinnaar zonder etappezege. Wel winnen maar zo een overwinning met een wrang smaakje dat een week lang in je mond blijft plakken. Goed mijn start was veelbelovend, ik was het na de strandrace toch gewoon om kamikazi die eerste bochten te nemen, dat ik dat in het lopen ook maar deed. Uiteraard lag die snelheid net iets lager maar toch. Dus ook op zondag draaide ik goed het strand op en ging ik mee in een snel groepje. Het ging goed, mensen ik trippelde daar vlot over het ribbelstrand en keek reikhalzend uit naar de duinen. Ik zat echt in een goed groepje, ik liep een beetje boven mijn stand als ik wat rond me keek, ik zag in de verte zelfs de corrida winnaar en kiné Kjell en aan de horizon zag ik zowaar zelfs onze snelste marathonloper Koen Naert en mijn held Michel Butter en daar nog voor dacht ik zelfs nog Kenianen te zien, hoewel dat ook een fatamorgana kan geweest zijn maar mensen ik liep goed. Nu ik focuste me natuurlijk op mijn groep, kiné Kjell voor me en de naderende duinen. Kiné Kjell had mijn hamstrings snel in orde gekregen na de Corrida en loopt een pak beter als mij, maar ik had mijn dag. We gingen hem met ons groepje net op de nek vallen en ik begon werkelijk mijn finish te verleggen naar gewoon even naast hem lopen. Maar kijk de gedachten van je kiné even te vernederen na 8km wedstrijd wordt natuurlijk genadeloos afgestraft, mijn hamstrings lieten me even weten dat zij ook nog meededen en niet echt zin hadden in duinen.  Geen paniek echter ik liet mijn groepje lopen en zocht even een comfortabeler tempo in de hoop mijn hammies wat te kunnen ontspannen. Helaas het beterde niet, kom Seppe focus verleggen en denk aan de combi. Maar het werd nog steeds niet echt beter. Ik stapte een stukje en stretchte wat. Opgeven leek me het verstandigste maar ik zat ondertussen halverwege en op het verste punt in de wedstrijd, er rijden ook geen bussen of auto’s in die duinen. Wandelen dan maar? Ik kan jullie vertellen ik ben een ongelofelijk slechte wandelaar. Ik heb ooit is met ons ma gewed dat ik zonder enige vorm van training 50 km kon wandelen. Waarin ik niet zozeer de fysieke belansting had onderschat maar het tergend traag vorderen van de kilometers hebben me die dag bijna knettergek gemaakt. Ik kon dus al snel rekenen dat 11 km nog 2 uur stappen was en dat was wat teveel gevraagd van deze ironman in wording. Bon ik begon dus maar te lopen, redelijk voorzichtig net op de pijngrens van mijn hamstring. Het werd een vreemde ervaring tot in Egmond waar ik te traag liep om buiten adem te zijn maar wel pijn had aan mijn been. En ik werd voorbij gelopen  maar ook aangemoedigd. Ik wou aan iedereen uitleggen, dat ik zo fantastisch vertrokken was en dat ik nu niet sneller kan door mijn hammies. Maar er stond gewoon teveel volk langs de kant en ik werd gewoon door teveel mensen voorbijgelopen om telkens heel dat verhaal te doen. Even kwam het in me op, om wat begin te manken, dan was het voor iedereen duidelijk dat ik een blessure had en door overmacht gedoemd was tot dit tragere tempo maar gelukkig herpakte ik mezelf door te beseffen dat ik nu met mijn pruttelende hamstring en poging tot manken waarschijnlijk een eerder normale loopstijl had.   Door al dat denken was ik al aan km 15 geraakt. Yennick, één van mijn concurenten voor het combiklassement liep me voorbij. En even later kwam ook Pim me voorbij, die het combiklassement al 3 maal wist te winnen. Gelukkig had ik mijn tempo weer wat kunnen opkrikken en had ik mijn voorsprong van 4 minuten. Ik geraakte aan de finish en kon de combimeubelen nog redden. Maar kijk nu weet ik hoe Chris Froome zich moet gevoeld hebben na zijn Touroverwinning zonder etappezege. Ik pufte eens diep, ik had me mijn eerste etappe van mijn wereld tour toch iets anders voorgesteld, maar kijk afvinken die handel en op naar Dubai! En oh ja die hamstring, geen zorgen mensen I got this! 

Pages