Onze bloggende atleten

Koers 1.12 Geluwe

Niki Devoldere 2 months 2 days ago
15 June 2018

Vrijdagavond stond de 3de koers op 3 dagen op het programma. Ik ben een kleine stage aan het doen, want het was ook al mijn 3de training van deze dag.

De benen voelden voor de start heel slecht aan, en de koers in Geluwe is meestal geen cadeau. Open wegen en nog wat op en af. Maar ik had geluk, diegenen die wilden koers maken wat minder, maar de wind zat goed. Op de driehoek zat de wind 2 keer schuin tegen en op de afdaling op de Ieperse weg recht in de rug. Beter kon niet zijn, en alhoewel we weer 44km/u haalden kwam er nooit afscheuring.

Koers 1.12 Oudenburg

Niki Devoldere 2 months 3 days ago
14 June 2018

60 renners voor 40 prijsjes in Oudenburg. Ik had al wat betere benen dan gisteren in De Haan en dat was ook nodig. Constant zijwind op de kleine weggetjes door de polders rond Oudenburg.

Direct oorlog dus, en tegen halfweg zaten al maar een dikke 40 renners meer in koers, waarvan er 14 voorop waren. Ik had alle moeite om te overleven. Om voorin mee te draaien in de kleine waaier, was ik duidelijk niet sterk genoeg. Tot ergernis van de andere renners en achteraan was het constant afzien op den boord.

criterium De Haan

Niki Devoldere 2 months 4 days ago
13 June 2018

Ik kon helaas na Wakken niet langer profiteren van de benen die eindelijk goed waren. Ik had een werktrip naar Zuid - Korea, waardoor ik helaas een 9-tal dagen de fiets en de zwembroek aan de kant moest leggen.

Ik stelde het daar heel goed, maar fysiek kreeg ik nogmaals een dreun, want zo'n reis is echt niet te onderschatten. Gelukkig kon ik daar wel dagelijks de loopschoenen aanbinden om te gaan lopen.

Kallemoeie Beernem 2018

Les Femmes A-Bloc 2 months 1 week ago

Zondag 9 Juni 2018, Kallemoeie 1/4e triatlon Beernem

 

Kallemoeie is een dorpsfiguur en beschermd Erfgoed, het is een Reuzin die leefde omstreeks 1800-1900. Kallemoeie werd gezien als een boze heks en woonde op het Eiland Rond het kanaal van Beernem. Ze hield zich vooral bezig met het bang maken van jonge vrijertjes die eenzame plekjes opzochten. (ze was dus de old-skool anticonceptie of zoiets) En geef toe de looks heeft ze zeker mee. Geknipt voor de job!

Kallemoeie, reuzin Beernem

Goed met deze gedachte kan het niet anders dan een heerlijk verhaal worden.

De meeste verhalen beginnen met een doel. Kallemoeie Beernem werd mijn 1e doel van 2018. Vol enthousiasme gestart met de trainingen. Zwemmen, fietsen, lopen en dit dag na dag, week na week, maand na maand. Volhoudend, volhardend en koppig maar ook met enthousiasme, leuke vrienden en hier een daar een trainingsreisje. Sluimerend kwam Kallemoeie dichterbij…

Wat kon ik verwachten van die Kallemoeie? Eerlijk, ze maakte me toch wat bang. Zou het zwemmen lukken? Hoe zat dat ook alweer met dat overzwemmen? Kallemoeie spookte door mijn hoofd.

Plan voor de wedstrijd: zwemmen = ondergaan, fietsen = boren voor dood, lopen = restgroep, verwachting gesteld op 2u30′. Dit leek mij een realistisch plan en SMART geformuleerd.

De fiets was tip-top in orde. Onder het motto: “als ik niet snel ben, dan ziet mijn ne velo der toch snel uit”

                         

Dag van de wedstrijd. Heerlijk ontbijt “pasta”, heerlijk middagmaal “pasta”, heerlijke snack voor het zwemmen “gel”.  We waren ruim op tijd aanwezig omdat A-Bloc de technische ondersteuning deed op het event. En als side- kick vond ik het best fijn om vroeg aanwezig te zijn. Eerlijk… Kallemoeie begon me al wat schrik aan te jagen en in gezelschap van anderen lukt het net iets beter de stress te verbergen. Plots tikte het horloge richting 13.00u. Vrouwen onder elkaar nog even alles overlopen. #controlefreak modus ON. Innovatief zoals wij vrouwen zijn, nog snel even tips uitwisselen waardoor we last minute allerlei plannen veranderen. Zo nam ik last minute het besluit de tri-functie op mijn horloge te testen. Niet SMART geformuleerde doelstelling maar goed. “Let the beast Go” 13.25u briefing – Te laat 13.27u net op tijd in het water. Snel even afspraken maken met de dames rondom mij dat we elkaar niet afkloppen, bril, horloge,… 13.30u START Geen tijd om te denken, ademen om de twee slagen en voorwaarts kijken, and again, and again,… Mijn perceptie van de feiten zwom ik achteraan de groep, dus rustig blijven ademen en de mantra herhalen ” uitduwen, adem, uitduwen, adem,…) De brug kwam in zicht. Even dizzy op het trapje klauteren, mijn beste verzopen puppy look naar de helpers opzetten… en opnieuw focus herplaatsen. FUCK!! Die horloge “hoe werkte dat spul alweer”… Badmuts en bril onderweg naar de wisselzone verloren. Ook een nieuwe trucje die ik even ging toepassen “iets met afdoen en in je mouw laten zitten”. Zwemtijd 15′, tempo 1.3O/100m Fietsen = Boren! Mijn mean machine uit de wisselstal gehaald en vertrokken. Nog even klooien met de tri-functie en trappen. Het advies was: “het mag wel wat branden in de benen” Focus houden! Even voelde ik me een “echte”, ‘T zal ook wel aan de velo gelegen hebben maar bon. Ik voelde me goed en zette naar mijn kunnen en gevoel dan ook een mooie tijd neer. 40km boren aan gemiddeld tempo van 36,25km/u (niet stayer)   Volgende wissel = opnieuw wat geklooi met de horloge. Ergens in de verte hoorde ik een vertrouwde stem met enige verwondering roepen: “hé, je bent wel echt goed bezig”. Lopen = restgroep. Niet mijn favoriete onderdeel en ook niet mijn beste en waarschijnlijk hangt het ene met ander vast maar waar werk je dan best aan? De vele supporters onderweg maakten er toch een feest van. De mentale mantra deed zijn werk niet. Kallemoeie fluisterde me zachtjes toe: “vertraag maar wat”. Maar de vele supporters gaven me andere signalen. Goed mantra: “je hebt geen kramp, moet niet kotsen en er beweegt nog lucht van je mond naar je longen”. Niet vertragen, of toch wel,… het spelletje van de laatste 10km. Looponderdeel afgewerkt aan 12,45km/u. Kallemoeie – Becky : 0-1 in een tijd van 2u17′, 12e dame (en er deden er 80 mee, ook niet onbelangrijk), 4e van mijn age-group.                                    Evaluatie sinds start 2016 (1e triatlon Veloopzwem, De Haan) zwemt 30 sec. sneller/100m Fietst 10km/u sneller Loopt 2,8km/u sneller                                                          Look in the Mirror, That’s your Competition          

Walk on Water, Cycle on Wheels and Run on Clouds.

Carl Salomez 2 months 1 week ago

1/8 Triatlon van Roeselare. 2 jaar terug had ik hier al eens meegedaan end an het was niet echt een succes. Een kapotte zwembril strooide water in de ogen en de rest is geschiedenis. Ik was erop gebrand om het goed te doen. Een eerste dilemma was “met of zonder wetsuit zwemmen”. Het water was officieel 20.8°C en ik twijfelde tot in de wisselzone. Als één van de weinigen zou ik zonder wetsuit starten, wat me in het zwemmen een klein nadeel gaf, maar in de wisselzone een klein voordeel. Iets voor 15u mochten we in het water en al snel konden we rustig wandelen richting start. Blijkbaar was baggeren dit jaar nog niet gebeurd en zo mochten we lekker in de modder lopen. Waar sommige mensen veel geld voor betalen, mochten wij voor toegegeven een goedkoop inschrijvingsprijsje een modderbadje nemen.

Klokslag 15u weerklonk de knal en weg waren we. Ik vond al tamelijk snel het goede ritme. Na 11 minuten was ik terug na 600 meter zwemmen en 50 meter modderlopen. Ik wisselde vlotjes en mocht zo als 18e aan het fietsen beginnen. Al snel konden we met 3 man een groepje vormen en probeerden we wat rond te draaien. Ik had het echter moeilijk en deed waarschijnlijk van de 3 het minste werk. Maar dat was nog altijd meer dan de 4e man, die aan het wiel kleefde maar geen meter kopwerk deed… Tijdens de 3e fietsronde kwamen er nog een 5-tal atleten bij ons en het tempo werd nog net iets hoger gelegd. Ik moest alle zeilen bijzetten om te kunnen aanpikken en aangezien mijn bochtenwerk op de koersfiets niet dat is, moest ik na iedere bocht een klein gaatje dichtrijden. We reden nu richting wisselzone en ik kon als laatste van ons groepje de wisselzone ingaan. Met een 14e fietstijd was ik zeker tevreden, alhoewel mijn bochtenwerk beter moet kunnen om zo minder energieverlies te hebben.

Het lopen dan. Ik wist dat dit niet mijn parcours was (plat en beton), maar het was maar 5 kilometer, dus dat moest wel lukken. Ik voelde al snel dat het overleven zou worden. Geef mij maar rotsen, bomen en een rivier om over, rond en door te lopen. Het groepje waarin ik gefietst had moest ik al snel laten gaan en het zou de schade beperken worden. Mijn gelletje die ik op de fiets gegeten had begon dan ook nog eens in mijn maag rond te draaien. Nu ja, 5km alles geven en zo weinig mogelijk plaatsen kwijt spelen, dat was de opdracht. Ik liep luid aangemoedigd verder en kon na 1u09min als 15e finishen. Redelijk tevreden met dit resultaat, maar het kan nog beter, dat weet ik wel. Het zal voor volgend jaar zijn. Nu op naar Xterra Belgium en de Sharks Terra! See ya

Triatlon Oostende

Lars Baeyens 2 months 1 week ago
Na een goede start op het BK ploegentriatlon viel de rest van mijn seizoenstart in het water. Na matige prestaties in Geel (17de) en T3 supersprint Sint Laureins (61ste) was ik gebrand op een goede prestatie in de kwartriatlon van Bredene-Oostende.

Deze race vond plaats op dezelfde dag als het BK sprinttriatlon. Ik liet dit BK echter aan mij voorbij gaan om twee redenen. Ten eerste doe ik al genoeg korte sprintwedstrijden op hoog niveau in de T3 series dit jaar en ten tweede kan ik op het BK sprint zelf geen topresultaat behalen, iets wat in Oostende wel kon. Er zullen ongetwijfeld voor en tegenstanders zijn van deze keuze maar Oostende is een mooie wedstrijd en ik ben blij dat ik aan de start stond.

Sybren Baelde (eerder dit jaar winnaar in de triatlon van Eeklo) dacht er net zo over en was topfavoriet om te winnen. Na 1000 meter zwemmen in de spuikom was het echter ex zwemmer Dries Demeulenaere die met een kleine minuut voorsprong op mij en Baelde aan land klom. Demeulenaere wachtte echter zijn ploegmaat Baelde op in de eerste fietsmeters. In zijn wiel kwamen ook ik en  "local hero" Dennis Dieussart aansluiten. Oostende is een draftingrace dus met zijn vieren konden we vervolgens een kopgroepje vormen en wegrijden van de rest van het veld.  Zo kwamen we na 40 km fietsen met een voorsprong van een minuut op de eerste achtervolgers in de wisselzone binnen.

Tijdens de aanzet van het lopen voelde ik me helaas niet super. Er zat weinig versnelling op de benen en sterke loper Baelde was meteen de pijp uit op weg naar de winst. Dries Demeulenaere haakte vrijwel meteen af bij mij en Dieussart in de strijd om plek twee. De thuisatleet sloeg vervolgens een kloofje van 10 meter met mij. De hele tijd bleef deze kloof dezelfde tot mijn stroeve benen alsnog de pijp aan Maarten gaven in de derde en laatste loopronde. Zo kwam ik na Baelde en Dieussart als derde over de aankomst.

Ondanks het feit dat het lopen nog niet helemaal op mijn normale niveau was ben ik toch tevreden over de wedstrijd. Rekening houdend met mijn mindere races van de voorbije weken is een podium sowieso een opsteker om het vervolg van het seizoen aan te vatten!

Next race: 10/06 Half distance Terheijden (NL)

Part 7 of the world tour: Ironman Lanzarote

Seppe Odeyn 2 months 2 weeks ago
Ik heb inderdaad al een tussenstop gehad in Lanzarote dit jaar. Maar aangezien we het hier over een world tour hebben beschouw ik de eerste keer met de tri122 in Teguise als Europa en nu met de Ironman als Afrika. Mijn kansen op een selectie voor het WK 70.3 in Zuid-Afrika zijn redelijk klein waardoor ik eieren voor mijn geld kies en dus deze tussenstop als zijnde Afrika beschouw. Ja dat is een klein beetje aardrijkskundig foefelen is maar hé Afrika is dichter bij op Lanzarote dan het Iberisch schiereiland en een wereldreiziger mag dat! 
Ik begin een beetje Calimero te worden maar net als in Texas was ik weer de dupe van mijn pro-licentie, toen moest ik zonder wetsuit zwemmen. Deze keer gelukkig wel een wetsuit maar een andere pro-handicap voor de zwemcapaciteiten van me zelve. Er is namelijk een massa start. Pro’s mogen dus niet 10 minuten voor de rest vertrekken maar starten samen met het plebs. Nu ben ik een simpele jongen die niet vergeten is dat hij uit de bronx van Wijgmaal komt maar het probleem is dat de Pro’s vanvoor moeten starten met de nadruk op moeten. Dat lijkt inderdaad een klein privilege en ik zou dat ook in dank aannemen ware het niet dat er achter mij toch een goeie 1800 andere mensen klaar stonden om gelijktijdige de zee in te duiken. Als je weet dat ik de 300ste zwemtijd zwom, zijn dat dus inderdaad een man/vrouw of 200 die achter mij klaar stonden om mij als een stukje wrakhout te overvaren.  Nu wist ik dat gelukkig op voorhand en weet ik ondertussen dat een mens rare dingen doet met een badmuts op, maar ik had wel gehoopt dat het na 500m wat kalmer zou worden en ik wat minder slagen zou moeten incasseren. Maar dat bleek al snel voor de volle 4 km zo te zijn. Inderdaad ja 4km! Waar zijn de tafelspringers nu die van schande spraken dat er in Texas 3 km te weinig gefietst werd? Ik heb hier 200m teveel moeten zwemmen en dan is het natuurlijk stil op de facebooks en stravas.  Na 2km kon ik gelukkig even uit het water om mijn brilletje terug op te zetten en te merken dat ik een bloedneus had, jaja ruige zeeën in Afrika. Maar al bij al zwom ik wat ik moest zwemmen rond de 300ste plek dus in 1.04.  Eens op de fiets was het moeilijk om een goed ritme te vinden aangezien de eerste kilometers stevig bergop liepen en de wind zoals gewoonlijk in Lanzarote stevig blies. Ik baande me een weg naar voren en deed dat met begrip voor mijn collega’s. Het is namelijk niet dat omdat zij me verrot hebben geslagen in het zwemmen dat ik dat ook op de fiets moet doen. Ik kende het parcours goed door de eerdere stage hier en vond uiteindelijk wel een goed ritme. Ik kwam bij Dirk Baelus die in de dalende stukken telkens weer voorbij vloog. Ik zag Maarten Seghers staan met mechanische pech, reed boven op de Tabayesco tot bij Tim Brydenbach en kwam uiteindelijk ook Sanne Swolfs en Diego Van Looy nog tegen alvorens terug naar de wisselzone te duiken. Ik reed de 6de fietstijd wat uiteraard niet uitmaakt in een triathlon maar wel leuk is na 180km zwoegen! ​Eens aan het lopen hoorde ik al snel door de vele aanwezige supporters dat ik 11de liep in de wedstrijd. Wel dat gaf de burger moed. Mijn vermogenmeter, jawel in het lopen, gaf de burger dan weer wat minder moed.  Ik moest mezelf enorm forceren om een beetje in de buurt te komen van mijn vooropgestelde tijden. Maar het loonde wel want ik kon na 15km 2 man voorbij lopen en kwam zo de top10 binnen. Maar eens halfweg de marathon was het op.  Het probleem als je een 2de ironman in een maand doet, is dat het nog fris in je kopje zit hoe hard het afzien was als je merkt dat het die laatste kilometers op is. Nu had ik nog meer als 20km voor de boeg en dat zag ik eerlijk gezegd niet zitten. Ik kwam coach Stefaan tegen die me nog wat aanvuurde en zei dat er nog veel mogelijk was. Dat zag ik inderdaad ook maar mijn benen wouden niet meer vooruit. Mijn kop ook niet meer die wou gewoon stoppen. Ik liet mijn tempo zakken en kon het opgeven-plan uit mijn kop krijgen. Natuurlijk verloor ik wat posities en zakte ik terug naar de 13de plek. Maar ik haalde wel de aankomst wat op die moment toch als een prestatie aanvoelde. Voor coach Stefaan werd het ook een strijd om de finish te bereiken, maar onze yuppie haalde het ook!  Bij deze zit de eerste helft van de world tour erop. Tot dusver is het vooral nog leergeld betalen, mijn cash is intussen op maar ze aanvaarden gelukkig creditkaarten. Zodat we in juli terug zijn voor de tweede helft van de world tour! 

Hagelandse Chrono 50km

Jan Goddaer 2 months 2 weeks ago
​Vandaag stond ik aan de start van de Hagelandse Chrono 50km. Met de prikkel van gisteren, de tijdrit in Slypskapelle, had ik er wel zin in. 
 
Het parcours is een opvolging van singletracks, veldwegen en steile klimmetjes. Een parcours waar je kan op vlammen. Helemaal iets anders dan wat de Ardennen biedt. Iets wat dichter bij mijn mogelijkheden ligt.
 
 Ik vertrok iets na tien uur. Ik kon ongehinderd de ganse rit mijn tempo rijden. Een ware tijdrit op de mountainbike. 
Ik reed 1u58 over de 50 km. 
De uitslag ken ik op vandaag niet maar belangrijker is dat ik echt genoten heb van deze wedstrijd.
 

Tijdrijden is meer dan ‘zjirre rien’!

Jan Goddaer 2 months 2 weeks ago
Zoals de traditie het vraagt stond ik zaterdag opnieuw aan de start van de 14de editie van de tijdrit in Slypskapelle. Deze tijdrit wordt getypeerd door zijn parcours vol bochten met de nodige hoogtemeters alsook door zijn perfecte organisatie en super gezellige sfeer. Een tijdrit die je eigenlijk niet mag missen.
 
Pas diezelfde week haalde ik mijn tijdritfiets van onder het stof. Met slechts twee korte intervalsessies ging het moeten gebeuren. Het gevoel tijdens deze trainingen was allesbehalve top. Tijdrijden is lijden, zowel mentaal als fysiek. 
 
Tijdrijden is ook meer dan ‘zjirre rien’. Het vraagt een heel specifieke voorbereiding. Zo begint de wedstrijddag met de nodige hydratatie en carboloading, om dan het parcours te verkennen. Elke bocht wordt meermaals genomen om de meest ideale lijn te vinden. Verzetten worden getest. En dan komt het materiaal. Keuze van wielen, helm, kledij,… alles telt. De voorbereiding eindigt met de opwarming. Dit is niet zomaar losrijden, maar blokjes draaien tot de motor op toeren draait.
Tijdrijden is pure wetenschap. Kent geen geheimen. Is eerlijk.
Tijdrijden is mindfulness. Je leeft in het nu en komt in een tunnel terecht weg van de dagdagelijkse slameur.
 
Over naar de tijdrit zelf.
 
Om 14u58 knal ik van het startpodium voor 3 ronden van 6km. Ik start redelijk vlot en op de eerste helling kan ik mijn tempo vrij hoog houden. Maar naarmate de ronde vordert, begint de adem te stokken, doen de benen pijn en krijg ik het verdomd zwaar. In de tweede ronde krijg ik een patat rond mijn oren. Maar in de derde ronde kan ik me herpakken en pers ik er nog alles uit. Het levert me een 18deplaats overall op en een 7dein categorie H40. Wanneer ik de resultaten van mijn rechtstreekse concurrenten bekijk, kan ik alleen maar tevreden zijn gezien mijn beperkte voorbereiding.
 
Het was een heel goede prikkel. 
 
 

Pages