Onze bloggende atleten

Yuppies on tour part 4: Lanzarote

Seppe Odeyn 2 months 3 weeks ago
Het sukkelstraatje ken je dat? Ondanks dat verklein woord is dat een lange straat zeg. Ik kan het weten want ik zat er even in te dolen. Na mijn stage en race in Salou was ik klaar om de oogst binnen te halen. Je kent dat wel van die motivational quotes in het genre van: hard work pays off. Wel not in the litlle street of sukkelen, I can say you that! Zo stond ik oogstens klaar in de Powerman van Alsdorf om na 1km mijn hamstring te verrekken en na 5km te moeten opgeven. Inderdaad dezelfde blessure als voor de Hel maar nu aan mijn ander been, kwestie van de balans in mijn lichaam te behouden. Eenmaal daar van hersteld was ik klaar voor het Bk duathlon in Geluwe. Lichtjes ziek ervoor, maar dat wijst op topvorm toch? Niet dus, een heel slecht gevoel tijdens de wedstrijd en een 4de plaats was toch niet echt topvorm. Misschien dan het EK duathlon 6 dagen later in het Deense Viborg? Wel nee dat moest ik maandag al afzeggen nadat er de ziekte van Bornholm werd vast gesteld. Ironisch genoeg vernoemd naar het Deens eiland waar de ziekte voor het eerst ontdekt was en ook wel eens Devil’s grip genoemd. Echt iets voor mij dus. Het verklaarde wel mijn minder BK, al kon dat de pijn amper verzachten. Nog 2 weken om gezond te raken had ik voor Ironman Lanzarote. En dat lukte gelukkig zodat ik hier toch nog een aflevering yuppies on tour kan schrijven.  Lanzarote dus,  de zwaarste ter wereld zo men zegt. Nu vraag ik me af of iemand effectief al die wedstrijden gedaan heeft om dan te beslissen dat Lanzarote de zwaarste is? Nu is het goed mogelijk dat de persoon in kwestie na 150 meter bij die eerste boei kwam en zijn beslissing over Lanzarote had genomen. Want ondanks het ruige fietsparcours en de harde wind. Dat zwemmen wat is me dat. Op zich viel het Stefaan en mij op hoe prachtig dat de dagen voordien zwemmen is. Alleen met 1500 anderen in het sop, zie je niet zoveel van de visjes en de prachtige schakeringen in het water. 
Ik stond in de start achter de jarige Frederik Van Lierde en bij wijze van verjaardagscadeau liet ik meteen na de start het gat vallen. Fre zo makkelijk op weg naar winst en Odeyn goed gezwommen, ik kwam als 177ste uit het water en zwom iets sneller als vorig jaar, zowaar een progressie van 80 plaatsen, nog een paar jaar en ik….  Op de fiets werd het al snel duidelijk dat de felle wind er een zwaar dagje van zou maken. Ik schoof wel goed op in de wedstrijd en reed al snel de top-50 binnen. Maar ik moest ook wel vaststellen dat ik geen superdag had op de fiets. Hoe ik dat dan wel wist? Wel ik had met die andere Pro Belg Bert Verbeke afgesproken om hem net als vorig jaar in Haria in te halen op de fiets. Het was  de enige reden waarom ik uitkeek naar Haria, want wat is met dat een ellendig stukje parcours. Het begint al met een snelle afdaling gevolgd door een chicane in centrum Haria, waar ik altijd veel te hard rem, gevolgd door een streep omhoog, wind op kop en slechte asfalt resulteert steeds in een mopperende Seppe die daar naar boven sukkelt maar deze passage nog meer ellende dus want geen Bert te zien. Nu bleven we uiteraard positief: Bert heeft een superdag en ik zou hem iets later wel inhalen. Vervolgens dacht ik bij elke atleet in de verte dat het Bert zou zijn. Vreemd genoeg zag ik eerst Timothy Van Houtem op een plek waar je niemand graag ziet: Op de grond en naast zijn fiets. Even verder bedacht ik me dat ik misschien wel had moeten stoppen. Want het was maar een vreemde plek om te vallen, zoiets bedacht ik me ook maar een kleine 5 kilometer nadat ik hem gezien had. Je kan dus wel heldhaftig willen zijn, als je verstand al niet meer op volle toeren draait had ik ook niet veel hulp kunnen bieden suste ik mijn geweten. Achteraf hoorde ik dat hij onwel was geworden na een insectenbeet en daar allergisch op gereageerd had. Bon Timo uit mijn hoofd gezet focus op Bert. En ik zag Bert eindelijk, alleen ik kruiste hem. Je kent dat wel je kruist iemand en denkt, ach ik ben zo bij die u-turn. Maar je ziet in de verste verte geen kegeltjes of Spanjaard zwaaien met een vlag. Net op het moment dat je denkt hopeloos verkeerd te zijn gereden is daar dan die 180 graden bocht, bergop en wederom geen Bert aan de horizon. 
De laatste 40km liep het helemaal mis en kreeg ik simpelweg mijn pedalen nog amper rond. Maar kijk ik raakte in de wisselzone en begon vol goeie moed aan mijn marathon ergens rond plek 20. Lopen voelde gelukkig nog wel goed aan, pedalen weg dus mijn benen draaide terug! En eindelijk zag ik Bert en kwam ik bij hem, niet in Haria maar in Puerto Del Carmen een dorp of 20 verder.
Halverwege de marathon liep ik de plek voorbij waar ik vorig jaar de man met de hamer tegen kwam. Dit jaar mocht die man me de finisher medaille uitreiken want ik kon redelijk vlot blijven lopen en zo 11de pro worden. Een uitslag waar ik zeker gezien mijn kwakkelende voorbereiding wel tevreden over kan zijn. Volgende wedstrijd: Ironman Ierland in 3 weken!

Paniek in de keet

Kasper Lagae 3 months 1 day ago

Op 1 of andere manier stond ik vrij relaxed aan de start. Gezonde stress. Of was het Pauline die al mijne stress wegtrok omdat zij zodanig zenuwachtig was voor hare race, dat het bij mij niet meer opviel. Wie zal het zeggen.

Goed 14u30. We duiken in het veel te koude water. 15 graden. Zeveraars. No way, dit is kouder.
Maar goed.
Copain Berrie komt naast me liggen op de eerste rij.
We starten en op rechts vliegen ze vol weg.
Ikzelf blijf naast Bert hangen maar we zwommen een strak tempo.
Tot…

Na een 200 tal meter krijg ik een zeer benauwd, benard gevoel, ik kon niet meer in de diepte kijken. Alles zwart. Hyperventileren en plots zeer angstig. Alsof er 30 atleten op me sprongen. Ik stopte met zwemmen.
Schoolslag en dan eventjes op mijn rug laten drijven. Ik wou zo snel mogelijk naar de kant. Ik panikeerde immens. Schrok van mezelf.
Goed ik herpak me en vat rond positie 25 het zwemmen terug aan.
Ik raak in het ritme en zet ondanks alles 10de voet aan wal.
1’30 achter de leiders
1’ achter de achtervolgers.

Ik wissel zeer vlot, ondertussen tikt copain Berrie tegen de kont. In volle wedstrijd. Berrie durft da.
Nummer aan, rode pot op de kop, wissel uitspurten. De velo op en gas. Vanaf de eerste meters vond ik een zalig tempo. De hendel open en bustelen op de zwette.

Enkel maar mikpunten voor me. Ik haalde ze 1 voor 1 in en liet ze ook meteen achter. Ik sluit aan bij de achtervolgers.
Goris, Clijsters, Van Hamme, Dircken.
De schuif open Dircken en Van Hamme blijven hangen. Laats genoemde nestelde zich zeer dicht. Te dicht. Hij wou waarschijnlijk zien met welke tubes ik reed … Stayeren heet dit, terwijl Geel non drafting is.

Soit.

Doorbustelen. Ik haal Lemmens en Wera in. Ook hier wou laatstgenoemde mijn merk van tubes zien. BOYS TZIJN VELOFLEX TUBES. Bij deze. Na 20km kom ik door als leider.

Ik probeer op allerhande manieren weg te rijden maar als je van
10m, 5m maakt en dit in combinatie met een veel te lakse arbiter … mission impossible.

Andermaal Soit

3km voor de wissel kreeg ik ze er toch af. Laat. Veel te laat. Enkel Dircken volgde op de correcte afstand (zoals hij ook de hele wedstrijd deed). Ik duw af en zie 43,2 gem staan op net geen 40 km. Mooi gestampt met die smalle pootjes.

De wissel binnen poeffen als leider, een wissel als uit de boekjes en weg. De grijze haarband aandoen en meteen ritme zoeken. Na 3 km haalden de slepers mij in en lopen gestaag weg. Na 6 km haalde fenomeen Hemeryck mij in en liet me ter plekke. Alles bleef binnen de minuut en ik liep met een lichte ontgoocheling onder de boog.
4de verdikke. Er zat meer in. De drang naar winst is immens.

Goed, eventjes bekomen. 2 minuutjes  afzijdig houden. Vloekje links, vloekje rechts, vuistje tegen de vuilbak. Oké uit de tunnel komen en iets halen om te drinken. Ondertussen was Pauline de perfecte soigneuze. Ondanks ze zelf koud had maakte ze dat ik het zeker niet had.
Bedankt.

Conclusie van Geel.
Stayeren zal er nooit uit raken als de arbiters niet ingrijpen.

Noot aan mezelf.

Paniek momentje … vanwaar komt het? Ik weet het niet.
Maar.
Zwemmen moet beter. Het fietsen is fantastisch en het lopen is aan het komen.
Olympische kalmte en gefocust verder trainen

Merci aan de supporters maar vooral toch aan Pauline.
Ze nam deel aan de sprint triatlon. Hare eerste race.
Na een goed zwemnummer, een sterk fietsnummer en een prachtig loopnummer kwam ze als 13de over de streep. Ondertussen verzorgde ze het entertainment voor en na de wedstrijd.

Vuistje dabei.

Veel leesgenot
De Phil

Bloed, zweet en tranen in Leuven.

Matthias Allegaert 3 months 2 days ago

Leuven, een prachtige stad met een geschiedenis die al teruggaat tot in de negende eeuw. Met bezienswaardigheden als het stadhuis, Het Groot Begijnhof en de Grote Markt, een ideale citytrip. Daarvoor waren we echter niet naar Leuven afgezakt. Maar wel om een kleine vier uur af te zien om en rond deze historische stad.

Leuven ligt langs de Dijle, maar toch zwommen we in het meer van Rotselaar. De reden is mij onbekend, maar ik vond het zeker niet erg. Het water in het meer leek me echt van superbe kwaliteit, dat maakt het natuurlijk des te aangenamer om in af te zien.

Want afzien, dat stond mij echt wel te wachten. Om 11 uur stipt, nog maar zelden meegemaakt dat een triatlonwedstrijd stipt begint trouwens, gingen we van start voor 1.9 km zwemmen, 80 heuvelachtige kilometers fietsen en 20 hobbelige kilometers lopen. Voor de niet-kenners, een halve triatlon dus.

Ik startte helemaal vooraan en maakte na een snelle eerste 500m deel uit van het eerste groepje van 6 zwemmers. Ik kon het tempo net aan en wist dat ik bezig was aan een sterk zwemnummer. Bij de voorlaatste boei verloor ik even het contact en zwom dan de rest net achter het vijftal. Als zesde kwam ik op korte afstand uit het water. Zonder badmuts, dat wel. Want die verloor ik in de laatste 300m. Een toevallige passant zal de komende dagen overgelukkig huiswaarts kunnen trekken met die prachtige zwarte badmuts van EFC-ITC.

Als zesde uit het water en dus ook als zesde op die fiets. Klaar om te beginnen aan een inhaalrace. Dat liep al snel even anders dan gedacht. Na een tweetal bochten genomen te hebben met mijn nieuwe Trek tijdritfiets zag ik dat mijn Draft Box, waar al mijn reservemateriaal in zit, opengesprongen was. Aangezien dat die aerodynamische doos net boven mijn achterwiel zit, werd dit geen sinecure om die terug dicht te krijgen. Na een vijftal pogingen ondernomen te hebben gaf ik het op, ik reed door met die doos open. Toen ik even later kon aansluiten bij het viertal die voor mij reed, deed ik een nieuwe poging. Nu lukte het wel! Gelukkig had ik mijn gels vastgekleefd met schilderstape aan mijn kader. Ik maakte mijn gels los, stak ze in het bovenstuk van mijn triatlonpak en gebruikte de tape om mijn doos vast te kleven. Wonder boven wonder lukte dit allemaal en kon ik beginnen aan mijn inhaalrace richting Pamphiel Pareyn, want die had ondertussen al een mooie voorsprong op de rest uitgebouwd.

Toen ik de eerste keer in het centrum passeerde hoorde ik dat ik 45 sec. had. Achter dus op Pamphiel. Toen ik achter mij keek zag ik dat enkel Tom Mets en Wouter Monchy nog in mijn spoor zaten. Die moest ik kwijt zien te krijgen op mijn zoektocht naar de leider. Op de langste beklimming van de ronde trok ik fors door en toen ik achter mij keek in de afdaling zag ik onmiddellijk een gat. Ideaal, want net daarachter kwam de tweede beklimming van die ronde al. Daar kon ik hen definitief afschudden. Het gejuich was echter van korte duur. Twee bochten later stond een seingever nog niet honderd procent goed gepositioneerd en ging ik de verkeerde kant op. Ik zag mijn fout snel in en maakte rechtsomkeer. In dit tijd hadden mijn twee dichtste achtervolgers het gat natuurlijk al kunnen dichten. Dus nam ik ze de rest van de ronde nog mee in mijn zog. Het moest dan maar in de volgende ronde gebeuren op die beklimming.

Tijdens de passage in het centrum hoorde ik van mijn trainer Dirk dat ik anderhalve minuut had. ‘Wat rijdt die Pareyn stevig’, dacht ik. In plaats van tijd goed te maken, blijf ik er maar verliezen. Maar ik gaf de moed nog niet op. Op de beklimming ging ik weer fors door en ik merkte al snel dat ik te snel ging voor mijn dichtste kompanen. Goed zo. Op naar voor.

Eenmaal terug in het centrum kreeg ik te horen: “Meer dan twee minuten!” Nu zonk de moed me nu toch echt in de schoenen. Ik had er net een strakke ronde opzitten en die rijdt nu nog weg van mij.

De volgende ronde: “Drie minuten!” Ik berustte me al in het feit dat er iemand veel sterker was dan mij op de fiets. Dus die laatste ronde bleef ik mijn zelfde tempo rijden en mij er niets van aan te trekken.

Toen ik richting wisselzone ging hoorde ik de speaker Hans Cleemput iets zeggen van ‘leider’. Maar ik had het maar half gehoord en dacht er niet verder bij na. Na een tamelijk snelle wissel begon ik aan de laatste, maar voor mij zwaarste proef.

Ik zat behoorlijk snel in mijn ritme en kon een tempo van rond de 15 km per uur aanhouden. Wat voor mij op die afstand ideaal is. Ik zag Dirk al snel en hij riep dat ik 3 min. 30 voorsprong had op Mets. Ik vroeg onmiddellijk: “En hoeveel op Pareyn?” Dirk volledig verbouwereerd van mijn vraag antwoordde: “Die zit op meer dan zes minuten!”

‘Zes minuten?’, dacht ik bij mezelf, ‘Hoe kan dat?’ Maar ik bleef me focussen op mezelf en haalde het tempo dat ik wilde halen. Ideaal dus. Een podiumplaats zou er misschien wel kunnen inzitten. Net na de eerste ronde werd ik bijgehaald door Tom Mets. Ik vroeg onmiddellijk aan hem, want ik begon nu toch wat te twijfelen: “Waar zit Pareyn?” Die antwoordde nogal snel dat hij al heel lang out was.

Het werd even chaos in mijn hoofd. Heeft hij zich vergaloppeerd en moeten opgeven? Ik wist het niet. Later bleek dat hij al in de eerste ronde van het fietsen een lekke band had. Dus al heel lang uit de race was. De tijden die ik dus doorkreeg waar geen tijden van achterstand, maar dat was mijn voorsprong op de rest. Ik heb dus nooit geweten dat ik aan de leiding aan het rijden en lopen was. Een heel vreemd gevoel was dat.

Net op dat moment, na een achttal kilometer lopen voelde ik dat ik last begon te krijgen van blaren. Ook dat nog. Iedere stap werd pijnlijker en pijnlijker en ik kon mijn tempo niet meer aanhouden. Ik begon steeds trager te lopen. In de laatste ronde werd ik dan ook nog ingehaald door Wouter Monchy. Op een drietal kilometer van de meet hoorde ik zelfs dat Sybren Baelde nog heel erg dicht kwam. Ik zou mijn podium nu toch niet meer verliezen zeker?

Dirk stond de hele wedstrijd in communicatie met ploegmaat Bert Vergote, die kwam supporteren voor mij, en die gaf me mijn laatste mentale boost die ik nodig had. Ik kon op het laatste terug versnellen en kon zo alsnog mijn derde plaats veilig stellen. Maar het had letterlijk bloed, zweet en tranen gekost.

In de loopproef had ik zoveel pijn geleden dat het me na de meet eventjes te veel werd. Langs de ene kant was ik overgelukkig met mijn derde plaats, maar het kilometerslange verbijten van de pijn hadden er toch wel serieus ingehakt. Gelukkig waren Frieke, Sverre en natuurlijk Charlotte er om mij op te vangen. Ik had het echt even nodig.

Nadien moest ik snel op het podium en kon ik beginnen genieten van de vele felicitaties. Want mijn eerste podiumplaats op de halve afstand, daar ben ik echt wel trots op. Het is jammer dat ik niet volledig heb kunnen tonen tot wat ik in staat ben in het loopnummer. Maar mijn zwem- en fietsnummer staan wel al op punt.

We hebben in deze wedstrijd veel bijgeleerd en nemen dit allemaal mee naar het BK Halve Afstand in Geraardsbergen op 16 juni. Daar hoop ik terug op een topdag. Tot dan!

Bedankt aan alle supporters, zowel in de wedstrijd, als die op het thuisfront!

Tweede plaats in Dendermonde

Brecht Van Vooren 3 months 4 days ago

Bij de triatlon in Dendermonde kan ik ondertussen al heel wat herinneringen bovenhalen. Zo was dit een vijf-tal jaar geleden één van mijn eerste triatlonwedstrijden. Ik heb hier al enkele edities meegemaakt, in de gietende regen of in de stralende zon. Ik liep het ene jaar mijn voeten kapot met blaren en het volgende jaar trok ik sokken aan voor het lopen. Daar heb ik steeds veel uit geleerd. Ondertussen staan we al enkele stappen hogerop. Zo kon ik vorig jaar een eerste keer winnen in Dendermonde na een mooie solo.

Met wat lichte spanning leefde ik naar deze wedstrijd toe. Na de triatlon van Veurne was het eerst kwestie van mijn blaren te laten genezen. Dat is gelukkig gelukt op twee weken tijd. De conditie zit goed en daar hoop ik vandaag bevestiging van te krijgen. De grootste concurrenten komen uit het 3MD-kamp met Laurens Verluyten, winnaar van de sprinttriatlon in Geel vorige week, Stef Corthouts en Joris Buyl. Ik zou er alles aan doen om mijn titel te verdedigen. Daarachter zie ik zeker mijn ploegmaten Niels, Pieter en Arno op een goeie dag dichtbij komen.

Om 15u15 klinkt het startschot, zonder aftellen, in de achtergrond. Hier verlies ik mijn goeie start. Ik lig klem en moet mij een weg banen naar voren. Dit gaat niet zonder slag of stoot. Ik krijg een hiel in mijn gezicht met een kapotte lip als gevolg. Niet veel later volgt een stevige elleboogstoot in mijn rechteroog. Dat hoort er natuurlijk bij. Ik kom na de nodige hindernissen op kop. We worden begeleid door een man op een surfplank. Ik merk even dat hij van lijn verandert en ik volg zijn spoor. De zwemmer naast mij ziet dit pas laat en komt hierdoor achter mij te liggen. De man op de surfplank gaat richting de gele boei, maar plots zie ik op links een eenzame rode boei liggen. Ik weet even niet wat de bedoeling is. Voor de start zei de man op de surfplank: “Volg mij”, dus dat doe ik dan ook. Toch wringt het ergens en besef ik dat ik een boei heb afgesneden. Ik voel niemand meer in mijn voeten. Ik doe even enkele slagen op mijn rug en zie dat ik toch nog kortbij gevolgd wordt. De laatste 200 meter zwem ik goed door om een kloofje te proberen slaan. Ik zwem bijna de uitgang van het zwemmen voorbij. Na 500 meter zwemmen kom ik als eerste uit het water.

Na een vlotte wissel spring ik de fiets op, kort gevolgd door Milan Meys en Stef. Ik beslis om te wachten. Met ons drieën vatten we de eerste strook wind tegen aan. Achter ons zie ik Laurens in de achtervolging, gevolgd door Joris. Na de eerste ronde bedraagt de voorsprong 20 seconden. In de achtervolgende groep zitten Laurens en Joris samen met Lars Sonnaert. Daarachter volgt een grotere groep met 3PT’ers Niels, Pieter, Arno.

Na ruim 20 kilometer fietsen beginnen we dankzij een goede samenwerking en enkele stevige kopbeurten van mezelf aan het lopen met 50 seconden voorsprong. Bedankt Milan en Stef om goed rond te draaien! Het slotnummer bedraagt 5,8 kilometer lopen over twee ronden. Ik kom als eerste uit de wisselzone, maar Stef zit me meteen op de hielen. Na een kilometer neemt hij over aan een stevig tempo. Op het onverhard verlies ik de aansluiting. Die paar meters krijg ik niet meer gedicht op het asfalt. De eerste plaats is gaan vliegen.

Na de eerste ronde hoor ik de speaker aankondigen dat Laurens reeds in aantocht is. Dit geeft me de motivatie om door te zetten in die tweede ronde. Ik snak naar wat afkoeling en een slokje water. Na de wisselzone staat een tent met bekertjes water. Maar de vrijwilligers doen liever een koffieklets dan de atleten een bekertje aan te geven. Ik zet door. Na een bocht in de laatste kilometer kijk ik om. Ik zie Laurens op een vijftigtal meter achter mij lopen. Om een sprint te vermijden probeer ik het tempo met mijn laatste krachten nog wat te verhogen. Ik finish als tweede op een halve minuut van Stef. Laurens wordt derde op een tiental seconden. Milan finisht vierde voor Joris. De top 8 wordt vervolledigd door teamies Niels, Pieter en Arno.

Ik ben tevreden met het resultaat. Ik heb geknokt voor wat ik waard ben. In het lopen moest ik mijn meerdere erkennen. Met een tempo van 3:24/km kan ik vrede nemen, al zou ik graag onder die 3:20 willen lopen. De blaren zijn gelukkig achterwege gebleven deze wedstrijd.

Ik hoop dat het misverstand in het zwemmen de uitslag niet beïnvloed heeft. Als kopzwemmer maak ik hier een fout, maar de man van de organisatie op de surfplank leidt ons/mij op de verkeerde weg. Of was het toch de juiste weg en moesten we de rode boei negeren? Hier is nog steeds onduidelijkheid over.

Binnen twee weken staat het Belgisch Kampioenschap sprinttriatlon op het programma. Vorig jaar werd ik onverwachts 19de. Lukt top 20 dit jaar opnieuw? Dat zullen we zien. Ik hoop er in de komende twee weken nog enkele procentjes bij te doen.

Bedankt aan alle supporters die aanwezig waren in Dendermonde! Jullie aanmoedigingen werden gehoord. Het valt toch op dat deze wedstrijd dichter bij huis is.

Uitslag

See ya!

BVV

The post Tweede plaats in Dendermonde appeared first on Triatleet Brecht Van Vooren.

Crossduathlon Thieusies

Niki Devoldere 3 months 4 days ago
20 May 2019

Tine moet opgeven in Ironman 70.3 Barcelona

Tine Deckers 3 months 5 days ago
19/5/2019: Tine heeft vandaag moeten opgeven in de halve Ironman van Barcelona. De wedstrijd was er te veel aan na een zware trainingsweek.  Dat bleek al in het zwemmen. Tine kwam als negende uit het water met een achterstand van meer dan 4 minuten. Op de fiets ging het van kwaad naar erger. En dus volgde de moeilijke beslissing om, met het oog op de rest van het seizoen, niet nog meer energie te verliezen in de halve marathon.   Fenella Langridge (UK; 4:37:42) won de wedstrijd. Onze landgenote Sara Van De Vel (4:44:15) eindigde als tweede en Gabriella Zelinka

Karaktervolle wedstrijd in triatlon 111 Bilzen.

Hannes Cool 3 months 1 week ago

Na het BK long distance in Geluwe was mijn lichaam moe en verliep de recuperatie enorm traag. Ook de drukke weken zorgden voor weinig rustmomenten. De wedstrijden begonnen door te wegen en misschien was de wedstrijd op 12 mei in Bilzen teveel. Uiteindelijk was het de 5de wedstrijd in 3 weken tijd al.

12 mei. Gelukkig was het droog met een windje. Vooral het koude water trotseren van 15 graden zou geen lachertje worden. In het begin was het vooral naar adem happen, de koude sloeg onmiddellijk op mijn ademhaling. Na wat gewenning lag ik klaar om te starten. Goede positionering zorgde ervoor dat ik in de juiste voeten zat. Een slokje water naar binnen, bracht me even van de kaart. Echt verschieten hoe het lichaam reageert op zo’n klein slokje water. Gelukkig kunnen herpakken. Alleen de laatste 150m kreeg ik het moeilijk. De greep van de kopgroep ontglipte me een beetje. Toch kwam ik nagenoeg samen met de kopgroep uit het water. De wissel zorgde ervoor dat de afstand iets groter werd op de fiets. Ik blijf toch niet-één-van-de-rapste.

Een gat van zo’n 200m dichtfietsen ging niet van een leien dakje. Ik kwam op een moment dichter, maar het duurde te lang. Ik had niet de kracht in de benen om het gat onmiddellijk te dichten. Eenmaal de latere winnaar zich op kop van de kopgroep zette, verloor ik terrein. Het kalf was verdronken. Ik bengelde alleen verder. Na 1 ronde ging het zo vlot niet meer.

Na bijna 2 ronden kreeg ik het gezelschap van een groepje van drie. Meteen werd het tempo de hoogte in gejaagd. Dat was efkes een moeilijk momentje maar met karakter kon ik mijn wagonnetje nog net aanpikken. Daarna kon ik gezwind de groep volgen. Ik kan u zeggen dat dit enorm veel verschil maakt. Toch kreeg ik het moeilijk de laatste 15 km. Met karakter kon ik toch samen met mijn groep de wissel binnen gaan.

De plaatsen 1 en 2 waren al gaan vliegen. Hun voorsprong was al te groot. Dus het werd een strijd voor plaats 3. De wissel verliep moeizaam. “Het is dus waar…niet-één-van-de-rapste”.

Ik moest echt bekomen van het fietsen. Daarom liep ik ook moeizaam uit de wisselzone. Dat stukje omhoog viel enorm tegen.

Pas na 1 ronde lopen kreeg ik mijn 2de adem terug. Ik liep dan intussen op de 6de plaats. Het werd nog spannend voor plaats 4. We zaten met z’n drie dichtbij. Bij het ingaan van de 3de ronde kon ik gelukkig nog opschuiven naar die 4de plaats. Het hoogst haalbare dat moment want de voorsprong voor plaats 3 was intussen al te groot geworden. Zo kwam ik heel tevreden als 4de over de finish. Ik was vandaag niet top maar had wel het gevoel het beste van de dag eruit te kunnen halen. Dat maakt een mens wel gelukkig, terwijl je eigenlijk net naast het podium valt…

BeMC 2019

Jan Goddaer 3 months 1 week ago
Eén dag na de feiten zit ik met kapotte benen en een voldaan gevoel na te genieten van mijn eerste meerdaagse MTB race die ik met succes wist af te ronden. De BeMC 2019. Jawel, de wedstrijd die Mathieu Vanderpoel als voorbereiding meepikt richting de wereldbeker XC MTB in Albstadt.


Vorig jaar, exact dag op dag, waagde ik me voor het eerst, tijdens de LCMT, aan zo een avontuur. Het werd een afgang van formaat. Door een enkelblessure, een zware griep en een hamstringblessure kon ik toen niet de gewenste basis leggen. Met als toetje een maagdarminfectie de dag voor de LCMT, stapte ik na 1 dag al uit de wedstrijd. Ik had toen ook al ervaren dat het marathonwerk niet voor mij is weggelegd. ‘Nooit meer’ had ik toen gezegd! Never say never...


Toen ik mijn wedstrijdplanning opmaakte, kruiste ik de BeMC aan als voorbereiding op de MTB meerdaagse in de Drôme (Fr), beter gekend als ‘Les Chemins du Soleil’. Bram Huysentruyt en Dirk Baert zeiden me toen: ‘Jan, als je de BeMC overleeft zal Les Chemins du Soleil’ ook wel lukken. Wie ben ik om tegen dit advies in te gaan...


Enig probleem was het BK Duathlon lange afstand in Geluwe dat de zondag voor de BeMC plaats vond. Een bronzen plak was haalbaar. Maar kon ik dan wel tijdig herstellen voor de BeMC die de donderdag volgend op het BK van start ging? Tot 1 week voor het BK zag ik dit haalbaar, maar dan kwam het besef dat dit gekkenwerk is. Ik nam de beslissing om het BK te laten schieten. Na 1 x goud, 1 x zilver en 4 bronzen plakken op verschillende BK’s duathlon, zou een 5de bronzen plak het verschil niet meer maken, dacht ik. Echter een BeMC finishen had ik nog nooit eerder gedaan.


Dat de BeMC niet zomaar een mountainbike meerdaagse is, werd direct duidelijk als ik de website en de deelnemerslijst nader bestudeerde. Het is een UCI wedstrijd. Ja inderdaad, voor de grote beren. En dat het UCI is, zag je ook aan het deelnemersveld. In de categorie H50 stonden 50 deelnemers aan de start uit maar liefst 10 verschillende landen. Ja, zelfs een Braziliaan had de weg naar La Roche gevonden.


Donderdag 9 mei: Proloog BeMC in La Roche-en-Ardenne.


Door de drukke agenda op het werk, sta ik absoluut niet fris aan de start. Mentaal wat leeg en de conditie is ook dat niet meer. Om 16:00 moet ik starten in een tweede wave. In het centrum van La Roche krijgen we direct een stevige klim geserveerd om eens aan het kerkhof de bossen in te duiken. Symbolischer kan niet. Aan het kerkhof kom ik halfdood boven. De dood of de gladiolen... het wordt er iets tussenin. Ik kan niet voluit gaan en rij dan maar de proloog zo snel ik kan zonder echt te forceren. Na een klein uur finish ik als 19de H50 op 50 inschrijvingen.
Ik ben hier best tevreden mee. Doel is finishen en een top20 plaats halen in het algemeen klassement. Maar het echte werk begint pas morgen.


Vrijdag 10 mei: 1ste rit BeMC 81km en 2300 HM


Een eerste test, om te zien hoe we de volgende dagen zullen verteren. Ik kreeg van Dirk en Bram als tip: doseren, doseren, doseren... Alsook de eerst dag verbranden velen zich. Ik ben gewaarschuwd. Een spelbreker voor mij is het weer.
Gelukkig wordt het een droge dag met een maximum temperatuur van 14 graden. Ideaal weer. Om 10 uur starten we vanuit het centrum. Direct krijgen we een lange klim voorgeschoteld. Ik word langs alle kanten ingehaald. Ik blijf rustig en leg me zelf op om vandaag alles op reserve af te werken, voor zover dit wel kan... Een plaats telt niet, gewoon finishen. Na 2:20 krijg ik uit het niets een kramp in mijn linker dij. Damn, dat belooft niet veel goeds. Ik wandel de kramp eruit, en kan weer verder. Ik eet en drink continu. Na 4 uur wedstrijd loopt het niet meer zoals ik wens. Ik blijf doseren maar heb duidelijk tempoverval. Maar geen nood, finishen zal wel lukken. Ik blijf rijden en kom zo als 23ste H50 over de meet. Moe maar zeker niet kapot.


Zaterdag 11 mei: 2de rit BeMC: 82 km en 2400HM


Regen, regen en nog eens regen... bij een maximum temperatuur van 11graden. Dit staat voor mij gelijk aan een DNF. Maar een goede voorbereiding kan veel opvangen. Zo had ik rekening gehouden met een dergelijk scenario en had ik mij een Endura MT500 overall aangekocht. Een waterdichte overall die vooral enduro rijders gebruiken. Aero is het niet... Ik had heel wat bekijks en kreeg ook de nodige opmerkingen. Om 10:00 gaan we van start voor uren regen en modder trotseren. Vandaag rij ik terug zoals de dag voorheen. Steeds met de handrem op om zeker niet tegen krampen aan te lopen. Net als gisteren, wordt het voor mij moeilijk eens ik de 4u voorbij ben. Ik blijf gewoon tempo maken. Op het einde maak ik er nog een wedstrijdje van en in de laatste bocht richting finishboog ga ik zwaar onderuit met een gescheurde overall, geschaafde elleboog en heup als gevolg. Zot doen, doet zeer... Ik word 13de bij de H50.
Ik ben super tevreden. De kans dat ik de BeMC zal beëindigen is heel groot!


Zondag 12 mei: 3de rit BeMC 62 km en 2200HM


Geen regen vandaag en maximum 12 graden. Ideaal. De voorbereiding loopt wat in het honderd. Ik geraak niet op gang. Ook wanneer de wedstrijd start, loopt het voor geen meter. Maar na een uur kom ik er door en kan ik steeds meer terrein goed maken. Ik kan blijven rijden. Het voelt goed aan. Mijn beste dag! Het feit dat ik niet boven de 4u moet rijden verklaart veel. Ik finish deze rit als 16de H50. Voldaan, met wat overschot en zeker niet compleet leeg!


In het algemeen klassement levert het me een 11de plaats op bij de H50.


Mission accomplished. Les Chemins du Soleil, here i come!!


2u VTT Endurance Moeskroen

Niki Devoldere 3 months 1 week ago
11 May 2019

Veel te lang is het geleden dat ik nog eens een wedstrijdverslag kon posten. Maar thuis is alles stilaan in de mate van het mogelijk in de plooien aan het vallen.
Onze verhuis die we in de paasvakantie deden van Izegem naar Bellegem is helemaal rond en we raken stilaan helemaal gesetteld. Ik kan eindelijk weer een beetje gestructureerd trainen.

Tine vijfde in Ironman 70.3 Pays d’Aix

Tine Deckers 3 months 1 week ago
12/5/2019: Tine is vandaag met een tijd van 4:35:34 als vijfde geëindigd in de halve Ironman van Pays d’Aix. Het werd een volledig Brits podium in Aix-en-Provence met Emma Pallant (4:19:56) als winnares. Nikki Bartlett (4:25:15) klopte India Lee (4:25:30) in een sprint voor de tweede plaats.   De eerste weken van het seizoen was het zoeken naar die sterke wedstrijdconditie voor Tine. Niet verwonderlijk dat ze vandaag voor de start aan de wedstrijdspeaker zei: “In Frankrijk ben ik meestal sterk. Ik hoop dat ik hier mijn goede fietsbenen terugvind.” Maar eerst moest er nog gezwommen worden en dat ging

Pages