Onze bloggende atleten

Tine zesde in Challenge Sardinië

Tine Deckers 2 months 3 weeks ago
29/10/2017: Tine is vandaag als zesde geëindigd in de Challenge Forte Village in Sardinië. De Canadese Heather Wurtele pakte de overwinning. Laura Siddall (UK/Australië) en Marta Bernardi (Italië) vervolledigden het podium. Het is al een mooi, maar lang seizoen geweest voor Tine. En dat liet zich voelen in Sardinië. Tine voelde zich nog goed in het water, maar nadat ze een paar (onvrijwillige) klappen kreeg van een andere zwemster, moest ze even stoppen en was er een groepje vertrokken. Ze kwam als negende uit het water op vier minuten van Santamaria. De Italiaanse werd op twee minuten gevolgd door een

Crossduatlon Lembeke 28/10/2017

Sam Willems 2 months 3 weeks ago
8ste op 105 geworden in de Crossduatlon van Lembeke. supersnelle 1ste loop, tijdens het fietsen ontstond er een kopgroep van 10 waar waar niemand uit

Reuzen van Wetteren

Sam Willems 3 months 9 hours ago
Zondag 22 oktober deelgenomen aan de crossduatlon Reuzen van Wetteren, 9 lopen 45 mtb en nog eens 6 lopen. Op het selectieve parcours zette ik een 6de

XTERRA Denmark 2017

Yeray Luxem 3 months 4 days ago

​De Red Rock Challenge: ’t Hield an de rebben!

Jan Goddaer 3 months 1 week ago
 Nu na Bevergem de voertaal het West-Vlaams is geworden, mag ik en kan ik me wel een West-Vlaamse uitdrukking permitteren. Daarenboven wil ook ik mijn steentje bijdragen tot het promoten van mijn moedertaal. Volgende slagzinnen betekenen nagenoeg hetzelfde als ’t hield an de rebben:’ ’t woa zwoare paté’, of ‘ ’t woa nie gesketen’, of ‘da woa nie geweune’. Vertaald naar het Nederlands betekent dit zoveel als ‘dit was een echte uitdaging’.
 
Al enkele jaren stond de Red Rock Challenge op mijn bucketlist. Maar tot op vandaag was het me nog niet gelukt om aan de start te staan. Ook nu hing het aan een zijden draadje. Door een valpartij vorige week had ik mijn ribben gekneusd. Tot donderdagavond was ik onzeker. Ondanks de aanhoudende pijn, maakte het hart plaats voor de rede en besliste ik om toch deel te nemen.  De intentie was deze keer niet presteren maar genieten van het evenement.
 
En inderdaad de Red Rock Challenge X-duathlon kan tellen. Het leuke aan deze X-duathlon is dat men de normale format verlaat. Zo wordt hier gestart met een 20-tal km op de MTB, gevolgd door een trailrun van een kleine 10K en om terug te eindigen met 20km mountainbiken, met als decors de Red Rocks in Luxemburg.
 
Samen met mijn partner in crime Wesley stonden we vrij vooraan het pak. Wanneer het startschot ging, stoven we met zo’n 100 duathleten richting de Red Rocks. Ondanks mijn intentie niet te zot te doen, ga ik direct in de red zone. Na nog geen 2km lopen mijn benen vol en schreeuwen mijn ribben naar rust. Maar daar mogen ze de volgende kleine drie uur naar fluiten.
 
Ik raak maar niet op dreef. Is het de pijn, is het een mindere dag?....  Ik beland in een groepje met o.a. Wesley. Wesley rijdt de pannen van het dak en ik heb moeite om volgen. Ook in ons groepje zit Congalves Paulo (Lux), een rechtstreekse concurrent in mijn agegroep. Hij werd in 2012 Europees kampioen Powerman Duathlon en 3de in 2013. Ik eindigde in diezelfde wedstrijd telkens 4de.  
 
We blijven lange tijd samen tot ik in een afdaling een verkeerd pad kies en verkeerd rij. Hierdoor verlies ik tijd en verschillende plaatsen en plots rij ik na de eerste vrouw in de wedstrijd. Ondanks het tijdverlies zie ik niet veel later Wesley terug voor me uitrijden. Ik hoorde achteraf dat hij gevallen was. We kunnen samen wisselen.
 
Ik start rustig aan mijn trailrun maar kan een mooi tempo ontwikkelen. En ik loop richting Paulo. Ik speel jojo, maar kan niet aansluiten. 
 
De tweede keer op de MTB doet pijn. Toch kan ik een redelijk tempo ontwikkelen en maak ik terug enkele plaatsen goed. Ook Paulo moet eraan geloven. Ik vlieg. Althans een 30-tal minuten. Dan is plots het vat leeg. Ik verlies tijd en ook nog 1 plaats. Het laatste kwartier is er teveel aan. Desondanks kan ik toch comfortabel finishen.

Aan de finish heb ik totaal geen notie van mijn plaats of resultaat. 3 minuten later komt Wesly over de meet. Samen rijden we wat los en gaan we de resultaten bekijken. Tot mijn grote verbazing zie ik dat ik op 101 deelnemers 15de wordt en eerste in de categorie masters 1. 
En dat met gekneusde ribben!
 
Lik da we zeggen: ’t Hield an de rebben!!!

No pain, no glory..... No glory, lots of pain...

Jan Goddaer 3 months 1 week ago
No pain, no glory is één van mijn slogans waar ik nu en dan wel eens mee uitpak. Twee dagen na de feiten zit ik aan mijn computerscherm en toetsenbord om relaas uit te brengen van mijn MTB-wedstrijd en cyclocross op de Kluisberg, in plaats van in het zwembad baantjes te trekken.
No glory, maar vooral veel pijn...
Maar nu over naar de orde van de dag, het schrijven van mijn wedstrijdverslag.

Op zaterdag laatstleden ging in het Kluisbos om 10u AM een MTB crosscountry en om 2u PM een cyclocrosswedstrijd door. Dit leek me ideaal om deze 2 wedstrijden te combineren als training op de Red Rock Challenge X-duathlon die volgend weekend doorgaat. 

Na de gebruikelijke routine, gaande van ontbijt tot parcoursverkenning, sta ik met 18 andere MTB'ers aan de start van mijn eerste XC na vele jaren. Er zijn 2 categorieën, -35 en +35. In mijn categorie zijn we met 14. Ondanks het beperkt aantal renners zijn het vooral specialisten van dit werk, met op kop Quincy Vens. Het is mij direct duidelijk dat vooral de focus moet liggen op ervaring opdoen, dan wel te mikken op een goed resultaat .

Met zijn allen staan we aan de start, die een smalle aanloopstrook is bergop naar het eigenlijke parcours. Ik plaats me helemaal achteraan. Het startschot wordt gegeven en ik mis volledig mijn start. Geen nood, ik moet hier geen resultaat rijden. Het begin is een lange singletrack met vele bochten, waar inhalen sowieso moeilijk is. Ik wil mij vooral focussen op mijn bochtentechniek. En dat gaat wonderwel. Door de slechte start zit de wedstrijd na 1 ronde al bijna in zijn definitieve plooi. Ik rij dan op een 9de positie overall en 6de in mijn categorie. Tot halverwege de wedstrijd iemand vanuit de achtergrond  terug komt aansluiten. Ik probeer te volgen en verlies mijn focus en ga in een bocht onderuit. Ik plant mijn elleboog met mijn volle gewicht in mijn ribbenrooster en voel direct dat de zwaartekracht zijn werk doet. Ademen gaat moeilijk, maar zoals eerder gezegd 'no pain, no glory'. Terug de fiets op en knallen. Door de adrenaline die door mijn lichaam giert voel ik geen pijn, maar weet ik dat dit niet OK is. Na enkele minuten voel ik toch de pijn opkomen en beslis ik om gewoon op tempo de wedstrijd uit te rijden. Ik eindig 7de in mijn reeks en 10 overall.

Even bekomen en dan beslissen of ik de cyclocross wel nog rij. Wederom met gelijkaardige zegswijzen als 'no pain, no gain' of 'pain is temporary, quitting lasts forever', sta ik aan de start van mijn tweede wedstrijd die dag.

In de LRC zit ik de categorie D (45-55) oftewel de jonge garde van den OKRA. Deze reeks telt 26 deelnemers. Gezien de pijn, sta ik helemaal achteraan en ga ik als laatste van start. Maar om één of andere reden vlieg ik door de bochten, knal ik bergop en rij ik zonder probleem 1km/h sneller dan deze morgen. Zo kan ik vanuit een verloren laatste positie tot een 8ste positie oprukken. In de laatste 500m word ik nog geremonteerd en eindig ik toch mooi 9de.  Tot zover alles nog OK.
De zondag sta ik op en voelen de ribben alles behalve OK. Ik doe nog een training van 3 uur in de Middelkerkse duinen. Maar dan crash ik. De pijn wordt steeds heviger.

Nu vandaag is het motto: No glory and lots of pain!!!!
De Red Rock Challenge X-duathlon komt in het gedrang en het is dan ook onwaarschijnlijk dat ik er zal starten. Het worden 6 weken pijn verbijten en dan komen we terug!!
En om te eindigen: What doesn't kill you, makes you stronger. 

En nu zijn de slogans op!

Koers 1.12 Rekkem

Niki Devoldere 3 months 2 weeks ago
07 October 2017

Vandaag sloot ik in Rekkem het seizoen in mineur af. Wat een domper.

Regen en wind in Rekkem op een toch mooie omloop met veel hoogtemeters. Helaas verzeil ik constant te ver achterin het peloton waar ze er constant afschoten. Ik wist dat ik moest opschuiven, maar het lukte me totaal niet. Het peloton scheurde constant en ik zat altijd achter de feiten aan te rijden, tot er uiteindelijk voor mij ook iemand een gaatje liet vallen en ik kon het zelf ook niet meer dichten. Ik was gewoon rotslecht.

Interclub Ichtegem

Niki Devoldere 3 months 2 weeks ago
05 October 2017 Ze blijven maar naarstig verder delven aan hun graf.

Gisteren trok ik naar jaarlijkse traditie naar de Interclub in Ichtegem. De organisatoren organiseerden er al vele jaren een A-koers, maar konden nooit op veel succes rekenen. 3 jaar geleden schakelden ze over naar de interclubformule. Pech voor een individueel renner als ik dus.

Maar ook als interclub is het moeilijk om een ruim deelnemersveld aan de start te krijgen. Op dit moment in het seizoen is het voor veel ploegen moeilijk om nog een volledige ploeg samen te krijgen. Ichtegem is bovendien ook niet de makkelijkste koers, waar iedereen staat voor te springen.

Bondscoach Odeyn

Seppe Odeyn 3 months 2 weeks ago
Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: Ik ben 6de geworden op het BK standard distance in Torhout. Het goeie nieuws is dat mijn reeks 2de plaatsen als dusdanig gestopt is. Het mindere nieuws is dat mijn andere reeks nationale titels (5 op een rij)ook gestopt is. Voila nu heb ik nog een hele blog over om uit te leggen waarom ik “maar” 6de was: Dat heeft namelijk  2 oorzaken Ten eerste is het Albertoo, haha nee: Ik kan gewoon niet snel genoeg lopen, zo verloor ik al een kleine minuut op nog geen 10 km. Het koste me 30 kilometer om samen met de kleine reiger Sander Heemerijck en Nicolas Tilman naar voor te rijden. Ik had nog 10 fietskilometer over om mezelf wijs te maken dat ik in de afsluitende 5 km wel sneller zou lopen, maar dat gebeurde dus niet en ik werd bijgevolg 6 de.   
Maar de hoofdoorzaak was dat ik een geheime agenda had op het BK: Ik was daar namelijk scoutingswerk aan het doen, aangezien ik mezelf heb uitgeroepen tot nationale Ekiden bondscoach. 2 jaar geleden was ik depanneur van dienst op de Ekiden, een aflossingsmarathon in Brussel. Ik vond dat toen zo plezant dat ik besloot zelf een team te maken en terug te komen. Een team met tri en duathleten leek mij ideaal om te laten zien hoe hard die wel kunnen lopen. Een nationale ploeg leek mij nog meer uitstraling te hebben, zodat ik dus aanklopte bij de nationale triathlon federatie. En ja zo had ik mezelf voor ik het wist uitgeroepen tot ekiden bondscoach triathlon/duathlon. Ok er waren niet veel kandidaten voor die job, maar het staat wel knap op men cv! Uiteraard neem ik mijn job serieus. En zo begon ik aan mijn team te bouwen. Selectiecriteria waren redelijk simpel: sneller kunnen lopen als de bondscoach en tijd hebben op 14 oktober. "Ik wou een brede kern en liefst alle posities dubbel bezet, maar je hoort de vreemdste uitvluchten: Mensen veinzen blessures en gaan nog gauw trouwen om maar niet opgeroepen te worden op het einde van het seizoen. Toch kan ik met enige fierheid mijn ekiden ploeg voorstellen: Zo heb ik de nr 1,2 en 5 van het afgelopen BK: Vincent Bierinckx, Angelo Vandecasteele en Glen Laurens. Aangevuld met Jakke "Petrol Petralia en triathleet Jonathan Wayaffe. Aangezien we met 6 lopers moeten zijn trekt ook de bondscoach  zijn sloefen aan!  Nu was het aan mij om de posities in te vullen, op de ekiden worden de volgende afstanden gelopen: 5km-10km-5km-10km-5km-7km. Jonathan wou graag starten met de eerste 5 km, Angelo opteerde ook voor een 5 km en Jakke wou graag finishen. Er moest dus nog 2x een 10 km en 1 x 5 km verdeeld worden onder mezelf, Vincent en Glen. En zo kwam het dus dat ik in Torhout met mijn gedachten aan het scouten was. De eerste 10km lopen op het BK waren immers de trials voor de ekiden 10km. Nu had ik dat scouten toch wat onderschat, dat fret werkelijk energie omdat je alles moet observeren. Ik wou eens naast Glen lopen en dan naast Vincent om vervolgens alles keurig in mijn notitie boekje te noteren, na 5km heb ik dan de knoop doorgehakt om Vincent en Glen de 10km te laten lopen, aandringen had dus voor mezelf geen zin!
Nu nog snel wat oefeninterlands regelen om mijn team op scherp te krijgen. En nee het feit dat Radja niet is geselecteerd heeft niets met zijn levensstijl te maken maar gewoon omdat hij niet in ons type elftal past!
Volgende wedstrijd dus Ekiden in Brussel op 14 oktober!

It’s no New Year’s resolution

Mieks vertellinkjes 3 months 2 weeks ago
It's more than that.Met dit deuntje loop ik nu al enkele weken in mijn hoofd. Te pas en te onpas is het daar. Alsof het me iets wil zeggen.Helaas ken ik enkel dat ene zinnetje. Dat dus. It’s no New Year’s resolution, it’s more than that. Dat het niet zomaar een goed voornemen is, maar veel meer dan dat.Na tientallen keren, wou ik het weten. Welk een snoodaard zingt dit lied? En waar gaat het eigenlijk over? Ik hoorde en hoor het echt overal: op de radio in m’n auto, in de lift, op een feest, bij de kapper. Het “nana na nananana, it’s more than that”, bleef maar hangen. En een nanana no self-possession. Nanana na na nana. It’s no New Year’s resolution. It’s more than that. Je weet wel welk lied ik bedoel.Gek hoor. Want ik hoor het tegenwoordig op momenten waarop het ook echt een verschil maakt. Het is er met een attitude. Van eilaba, snotneus, ik ben hier hoor, je zou beter eens luisteren.Zo was het er plotsklaps zomaar uit het niets, net op het moment dat ik een snoepje uit de doos aan de koffiecorner wilde nemen. Lees: “snoepjes”, meervoud. En “graaien”, als in haastig zoveel mogelijk proberen te grabbelen. It’s no New Year’s resolution, Miek. Neen, het is veel meer dan dat. Het is niet zomaar een goed voornemen om van die suikerverslaving af te geraken. Het is je leven.Ik liet het snoepje liggen.Goed bezig.Het was er op een cursus die ik dit weekend volgde (het is nu zondagavond en ik schrijf dit een beetje groggy). Lange sessies over vervulling, relaties en succes. Over coaching en emotie. Over liefde en leven. M’n hoofd staat en stond op barsten. Maar zo interessant. Uitdagend. Verrijkend. Leerzaam. Het muzakte aan de receptie van het hotel. It’s no New Year’s resolution, Miek. Het is veel meer dan dat. Het is niet zomaar een cursus. Het is je leven.Ik zette op dat ogenblik m’n vizier helemaal op scherp. En luisterde. Naar de muziek en naar de begeesterende sprekers.Goed bezig.Op het werk, die zware klus die ik al zolang voorop stelde en waar ik maar niet aan gestart raakte. StuBru herinnerde me eraan. Het schalde uit de radio. It’s no New Year’s resolution, Miek. Niet zomaar iets wat je van plan was te doen. Het is je leven.Ik begon er aan. Alleen dat al gaf me vreugde. En het bleek helemaal geen rotklusje te zijn. Wat het ik toch een zalige job.Goed bezig.Tijdens een feestje waren we aan het praten over sporten. De een doet zus, de ander zo. Ik zette voor 2018 een paar stevige wedstrijden op m’n menu. DE stevigste houdt vooral veel zwemmen in. En laat dat nu net niet zo mijn 'fort' zijn. En plots was het daar. It’s no New Year’s resolution, Miek. Niet zomaar iets wat je graag zou willen doen. En het is bovendien niet zo dat je het zomaar zult kunnen omdat je het wil. Het is veel meer dan dat. Het is je leven.Ik legde meteen na dat feestje, zwemtrainingen vast. En voorwaar, het gaat stukken beter. Dankjewel Petra!Goed bezig.Op een vettige vrijdag. “Een kleine met mayonaise, een brochette, een gebakken jagersworst en joppiesaus. Neen er niet op. In een potje. Dank u.”  En op de achtergrond speelde het liedje. It’s no New Year’s resolution, Miek. Het is niet zomaar iets wat je wil, die slanke lijn. Het is meer dan dat. Je zult er ook langdurig iets moeten voor gaan doen. Het is je leven.Dus eten wij ondertussen al een paar weken “Hello Fresh” (eerste keuze was Marley Spoon maar de portemonee heeft ook zijn rechten). Gezonde gerechten, makkelijk en snel klaar.Goed bezig.It's no New Years Resolution, it's more than that, komt er voor mij eigenlijk op neer dat ik aan het stuur sta van mijn leven. Goede voornemens zijn mooi, maar alleen maar iets waard als ik er ook naar handel. Bij deze.Goed bezig.  Maar waar het liedje nu echt over gaat. Over de liefde. Uiteraard. Of wat dacht je? Maar helemaal toevallig hoor. Ook uiteraard natuurlijk. "Message to my girl" van Crowded House. Een mooie liefdesverklaring van een man aan een vrouw. Een man die het uitzingt, dat het tijd is om zijn liefde uit te spreken en te tonen. Treffend einde: “Er is niets zo echt als de aanraking van jouw lieve hand”, zegt hij. En dattie de rest van zijn leven niet begraven onder het zand wil doorbrengen.Slimme kerel.Goed bezig.Vertalingen van anderstalige liefdesverklaringen naar het Nederlands sucken. Luister hier naar het liedje.Je begrijpt me wel. x

Pages