Onze bloggende atleten

Crossduathlon Westrozebeke

Niki Devoldere 2 months 3 weeks ago
26 January 2019

In dit verslagje wens ik heel kort te zijn. Een van de weinige crossduathlons voor eigen volk dichtbij huis werd één lange aangekondigde afgang. Het zat er 2 weken na de marathon van Olne aan te komen dat ik absoluut niet in vorm was voor deze mooie, maar zeker niet te onderschatten zware crossduathlon.

Sportics Crossduathlon West-Rozebeke

Jan Goddaer 2 months 3 weeks ago
We schrijven 26 januari, de dag dat mijn vader 86 jaar wordt. Dat we ouder worden en steeds minder vat krijgen op de tijd en op wat het met ons doet, ondervind ik zelf. Etienne Vermeersch is niet meer, mijn vader is 86 en ik duik de categorie +50 binnen.


Von Bismarck voerde in 1889 de pensioenleeftijd op 65 jaar in. Met die gedachte toen, dat haast niemand deze leeftijd haalde. Zo heb je in de topsport ook een ongeschreven wet dat 35 of 40 jaar de leeftijd is waarop je de fiets of schoenen aan de haak hangt. Bij de recreatieve competitiebeesten ligt de grens op 50. Wel, ik heb deze grens bereikt. Wat nu?


Grenzen verleggen, denk ik dan!


Zo sta ik op 26 januari aan de start van mijn eerste wedstrijd van het seizoen 2019, opnieuw onder de vlag van Team Bikesensation, maar ook voor het eerst in de categorie H50. Het geeft een dubbel gevoel. Blij om er nog altijd bij te kunnen zijn, triest om te beseffen dat het mooiste achter de rug ligt. Met dit besef beleef ik de sport en de wedstrijden anders. Het tot het gaatje gaan maakt plaats voor met enige reserve en comfort te genieten.


Met die intentie sta ik ook aan de start. Op een 4de rij... laat de jonge gasten maar knallen. Samen met Niki Devoldere verdedigen we de kleuren van de groen-zwarte armada. Een resultaat halen is ondergeschikt. In de H50 wordt zelfs een podium moeilijk met mannen als Filiep Parein en David Tournant.


Het startschot gaat af. Ik vertrek rustig en kan niet voluit lopen. Maar na één ronde van ongeveer 1,3km die we 3 maal moeten afleggen, voel ik de boterhammen met confituur opkomen. Voluit lopen zit er sowieso niet in en ik probeer mijn tempo hoog te houden. Ik kan samen met Dirk Beullens wisselen. Dirk maakt een supersonische wissel! Hij is gaan vliegen.


Ik begin het mountainbiken alleen. Het parcours telt 3 ronden en is een opeenvolging van vettige modderstroken, oplopende stroken asfalt en een passage met vettige singletracks. Al snel vormt zich een groepje met 3. We begrijpen elkaar en knallen elk om beurt. Dit is genieten! We gaan samen richting wisselzone.


De wissel loopt voor geen meter. Ik vertrek voor de laatste 4km lopen. Ik start heel voorzichtig en kom meer en meer onder stoom. Zo raap ik nog verschillende atleten op waaronder Gianni Vanhooren en Sam Lepoutre. Ik finish zonder forceren op een mooie 10de plaats op 107 deelnemers en een 2de plaats bij de H50 (exclusief BK Brandweer).


Dit is stukken beter dan verwacht. Gezond blijven is de boodschap, zodat we dit nog een tijdje kunnen doen.

















Yuppies on tour part 1: Egmond

Seppe Odeyn 3 months 6 days ago
Weinig mensen weten het maar de world tour 2018 heeft ook zijn eigen playlist. Een verzameling van de kampliedjes van elk gedeelte van de world tour zeg maar. Nu ben ik soms krampachtig op zoek naar die hit die ik associeer met elk hoofdstuk, zoals ook nu bij de start van onze Yuppies on tour. Hoe meer je dat probeert te forceren hoe harder dat ook kan tegenvallen. Ik had zelf op voorhand gedacht aan: The first cut is the deepest van Sheryl Crow. Dat leek me een prima nummer om de eerste wedstrijd in Egmond te omschrijven. Nog even een leuke link bedenken met die ex van haar, die andere 7-voudig winnaar: De Lance en klaar. Mezelf vergelijken met Lance zou misschien wat overdreven zijn. Er zijn namelijk wel wat niveau verschillen tussen ons. Die man zwemt namelijk een pak beter. Maar toch  de playlist was al aangevuld nog voor we naar Egmond afzakten voor de beachrace op zaterdag, de halve marathon op zondag en uiteraard het combiklassement van beide! Maar ik zal jullie zeggen wat  de soundtrack was toen ik samen met 3500 andere het strand op draaide richting de pier: De Oude man en de zee. Want ja beste lezers Seppe Odeyn wordt oud. Ik zal dat  even staven met wat bewijslast: Ik begin namelijk tegen mijn fiets te praten. Daar ik uiteraard met mijn favoriete fietsenmerk Orbea rij is dat in het Odeyn-Spaans: I’am getting old mi hombre zeg ik dan of Johhny la genta esta muy locca als we met zen allen naar de eerste natte bocht sprinten. Maar ook oud worden want ik kan niet meer mee in de start en ik vind dat ze niet meer in waaiers kunnen rijden tegenwoordig. Want hoezeer ik Dana Winner haar oeuvre ook had willen volgen het was verdekke geen westenwind Dana maar kutwind recht uit de zee en dus waaiers op het strand of tewel Wamos a la playa.  De oude man zat in waaier drie (wamos tres) in het gezelschap van beachboy de smalle. Die jongen moet ondertussen ook beginnen vinden dat ik oud word, ik betrap mezelf erop dat ik in de auto telkens tegen hem begin te zagen dat dat toch geen muziek meer is op de radio, maar commerciële rommel. Dat trekt allemaal op elkaar en dan gaan ze een nummer uit de jaren 90 nog eens verkrachten door er een beat op te zetten en weet ge wat ik mij eigenlijk afvraag smalle? Draaien ze dat tegenwoordig op de oude markt en hoe moet ge daar dan wel op dansen? Alsof dat nog niet genoeg was voor de Smalle werd waaier 3 nogal bruut uiteengeslagen door een valpartij, iemand reed tegen mijn achterwiel viel en sleurde een man of 5 mee in zijn val waaronder dus de Smalle. Een beetje dubbel want ik haalde dan wel mijn gelijk: ik zei het dat ze tegenwoordig niet meer in waaiers kunnen rijden maar aan de andere kant heel wat wagonnetjes weg die ons misschien wel bij waaier twee hadden kunnen brengen. Het liep overigens goed af. Zoals dat in de tour ook wel eens gebeurt als je uitgeschakeld wordt in de eerste week moet je de tactiek veranderen en in plaats voor geel voor het bergklassement gaan. De Smalle reed het snelst de duin op en pakte de bollen voor onder andere Lars Boom. In Nedeland betekent dat uiteraard heel wat want dat is het land van de bollen: witte bollen, bruine bollen, krentenbollen, tulpbollen, kaas uien bollen, bakkersbollen,.. en dat kost bijna niets hé.  Maar terug naar waaier 3a. Waar we de pier bereikten en dus keerden. Ik was ondertussen opgewarmd en kon standhouden met 5 man. Met onder andere ook Yennick Wolthuizen, vorig jaar 2de in de combi en Nederlands kampioen duathlon.  We speelden wat haasje over op de terugweg naar Egmond maar bereikten uiteindelijk in hetzelfde groepje de finish. Ik werd 51ste en had 5 seconden voorsprong op Yennick in het combiklassement.
Qua recuperatie heb ik na 3 jaar de juiste formule nog niet gevonden. Ik besloot het eens iets anders aan te pakken en ging met de coach zwemmen. Prima zwembadje daar in Alkmaar. 50 meter bad, snelle glijbaan en cafetaria waar ze chocomelk met slagroom hebben en vaasjes pils voor de coach.
Oud worden heeft ook zo zijn voordelen. Een gehandicapte kaart bijvoorbeeld maar ook ervaring. Ervaring in combi klassementen zowaar. We bekeken de uitslag van de beachrace en de coach en ik bijgestaan door nonkel google besloten dat 1.14 zou volstaan voor winst al moest ik dan ook wel Yennick achter me laten.  Terug naar het strand. Daar waar ik de dag voordien nog doceerde in de waaier kunde moest ik nu constateren dat het nooit te laat is voor een bijscholing. Ik kende namelijk de Russische waaier al. Waar  iedereen zijn voorganger duwt behalve de koprijder die voor windbreker moet dienen. Ik ken ook de mongolenwaaier waar ik spijtig genoeg iets te veel deel van uit heb gemaakt. Maar de Keniaanse waaier was me onbekend. Blijkbaar kan je dus ook in waaiers lopen. Ik startte op mijn 1.14 tempo en zag het dus voor mij gebeuren. Jaja ik ben ondertussen klaar voor mijn doctoraat waaiers aan de universiteit van Egmond. Ik kon na 7 km het strand verlaten en had Yennick achter me kunnen laten. De duinen door en terug naar Egmond. Iets voor op mijn schema. Nog de gekende bloedweg over om te finishen als 53ste in 1u13.15. Genoeg voor de 3de winst op rij in het combiklassement.
 
Nu vind ik het zelf heel moeilijk die overwinning in het combiklassement in te schatten. Langs de ene kant voel ik me king of the combo. En klop ik toch maar mooi twee duathlon toppers. Maar soms besef ik ook dat ik wel twee dagen naar huis wordt gefietst en gelopen door de toppers in het vak. En ja je kan dan zeggen dat je multi getalenteerd bent. Maar voeg er een 3de sport aan toe, zwemmen bijvoorbeeld en mijn kingdomship ziet er al heel wat anders uit. Eén ding weet ik zeker: Wat ga ik een cynische oude man worden. Met Thomas Cremers op 2 in het combiklassement staat de jeugd ook al klaar. Graag sluit ik dan ook af met mijn all time favoriete oudemannen zin: Och snotneus ik won al koersen toen gij nog in de pampers zat! 

Marathon Trail Olne "Le trefle a 4 feuilles"

Niki Devoldere 3 months 1 week ago
13 January 2019

Na mijn inactiviteit in augustus en september koos ik er voor om weer eens opnieuw rustig op te bouwen en wat basis te leggen, zeker in wat mijn lopen betreft. Daarom leek het me leuk om deze winter terug te keren naar mijn oude liefde, het traillopen. Via 2 halve marathons en een 33km had ik deze marathon in Olne als ultieme doel gekozen. We keren graag terug naar Olne. Ik was er een 20-tal jaar geleden al bij tijdens de eerste editie van deze marathon.

Wedstrijduitslagen 2019 Ultron team Ronse

Sam Willems 3 months 1 week ago
Datum wedstrijd plaats uitslag

Jaaroverzicht 2018: The World tour

Seppe Odeyn 3 months 2 weeks ago
Jaja de Hel is ondertussen verteerd: Het is zo vreemd om terug gevoel te hebben in je vingers en zelf je schoenen te moeten aandoen. Dat herstel gaat wel elk jaar minder goed. Vroeger dronk ik vlot mijn hel overwinningen in Chimay maar tegenwoordig gaat dat wat moeizamer... Ondertussen zijn we terug mobiel en kon ik mijn jaar afsluiten met nog 2 wedstrijden. Beginnende met de Kerst strandrace in Bredene. Waar ik het laatste restje Kastelse modder uit mijn longen wrong. Om dan vervolgens nog de corrida in Leuven te lopen. Ik liet me nog omkopen om te starten door Koen Lintermans in ruil voor een Chimay beloning. Foto Be Movi Nu ben ik al enkele dagen bezig om de symboliek te vinden tussen die laatste wedstrijd en mijn jaar 2018 om een mooi bruggetje te hebben naar mijn jaaroverzicht maar die corrida was zo vreemd dat je daar geen brug op kan bouwen dus gewoon de feiten: De Corrida was 12km lang. De eerste 8 lopers worden de verkeerde weg opgestuurd. 7 van de 8 eindigen met minder als 12km en Seppe Odeyn heeft er 15 gelopen. De bekroning achteraf tot Chimay man van het jaar met de nodige natura prijzen maakte veel goed. De brug maken laat ik aan jullie.  2018 was natuurlijk het jaar van de world tour van Stefaan en mezelf. Mijn GSM staat intussen vol met selfies van onze beide koppen met op de achtergrond: de skyline van Dubai, de Trump tower, de bereden politie in New Orleans, de Baltische zee of de mist in Egmond. Jaja ik denk dat we onze taak als vakantiereporters wel hebben volbracht. Sportief gezien was het een minder jaar. Uiteraard er was dat leergeld dat ik graag betaalde in de Ironman wedstrijden. Maar natuurlijk had ik op meer gehoopt dan  een 11de en 13de plaats in Tallinn en Lanzarote en een verdere plaats in Texas. Het was ook het jaar van de dubbele hamstringblessure en van de opgaves met als dieptepunt het Wk in Zofingen. Er kwam wat tegenslag aan te pas maar even goed hebben we ook fouten gemaakt in de voorbereiding op het drukke programma. Echt redden kon ik mijn jaar niet meer maar afsluiten met nummer 7 in Kasterlee verzacht de pijn wel wat. Ik zeg dan ook liever dat Kasterlee al het begin is van mijn 2019 jaar. Het jaar van de ommekeer, de wederopstanding jaja zelfs het woord comeback durf ik hier neer te pennen. Geleerd uit onze fouten en klaar om de lijn van Kasterlee door te trekken. Over hoe 2019 er precies gaat uitzien kom ik later nog op terug.  Het zal zeker geen 2de world tour worden. Aangezien er heel wat papierwerk aan te pas komt om het label World tour te mogen gebruiken. Als primeur geef ik wel de titel van volgende blog: Yuppies on tour: Part 1 Egmond aan zee!  Rest me enkel nog de 2018 awards uit te reiken en jullie het allerbeste voor 2019 te wensen:

Koudste zee van het jaar: Baltische zee
Woord van het jaar: Yuppie
Spotify playlist van het jaar: Retro arena top-500
Beste afterparty: New Orleans Jazz Fest
Toertocht van het jaar: Aarschot (RIP Sikke)
Training van het jaar: Malteni bootlegger ultra cx waar ik toch een kleine 12uur voor nodig had.
Duikbootmuseum van het jaar: Tallinn
Beste stoverij: Belgian café in Souk Madinat Jumeirah in Dubai

Crossduo-athlon Spa

Niki Devoldere 3 months 2 weeks ago
07 January 2019

Na de 3de plaats vorig jaar, werden we met het team opnieuw uitgenodigd naar deze originele crossduathlon. Dit is er eentje waar je met 2 de hele wedstrijd samen moet blijven. Door ziekte in de kerstvakantie zag ik er echt tegenop. Bovendien ben ik al de ganse tijd met rustige looptrainingen bezig, en nu was ik gekoppeld aan ons nieuw team lid Wim De Coene, die vorig jaar onderandere WK powerman in onze leeftijdscategorie werd.

November-December 2018

Sam Willems 3 months 2 weeks ago
Beste vrienden, Op 1 november stond de halve marathon van Berlare op het programma, niet echt mijn afstand maar 1 x per jaar wil ik toch mijn grenz

Blèten

Mieks vertellinkjes 3 months 2 weeks ago
Een nieuw jaar, het zet aan tot goede voornemens, nieuwe beginnens (of hoe zeg je een nieuw begin in het meervoud?) en tot inzichten. Aan goede voornemens waag ik mij niet meer en jaren van “mindfulness” en consoorten leerden me dat elk einde een nieuw begin is. Elk jaar, elke maand, elke week, dag, elk uur, elke minuut, seconde. Laat ik dan maar een inzicht met u delen. Nu ja, inzicht, een feit eigenlijk.Ik ben een blètekoesseEen grote blètekoesse (anderstaligen, raadpleeg het Tielts woordenboek). Ik ween dus voor het kleinste. Tranen met tuiten. Van verdriet. Van geluk. En ook vaak zomaar. Een huilebalk dus.Terwijl ik deze tekst aan het schrijven ben, besef ik dat ik helemaal niets over het fenomeen “huilen” weet. Een korte zoektocht op het web brengt me tot een zeer bevattelijke uitleg. Akkoord, “maar” in de Nina, maar laten we nu vooral niet elitair en denigrerend gaan doen. Volgens de professor die in het artikel aan het woord is ben ik hulpeloos. Ja, echt.Ik weet het, ik heb de perceptie tegen, maar geloof me, ik ben een hulpeloze blètekoesse volgens de professor. Omdat hulpeloos niet meteen het predicaat is dat spontaan bij u op komt om mij te typeren heb ik het zelf even voor u opgezocht. “hul·pe·loos (bijvoeglijk naamwoord), niet in staat zichzelf te helpen”. Vooraleer u hier massaal de slappe lach krijgt, de dikke van Daele heeft altijd gelijk. Wat me naadloos bij het TV-programma “wat als” brengt. Sta me deze zijsprong even toe: “Wat als de Dikke van Daele een klootzak was”, hilarisch.Ik ben hulpeloosEven serieus nu. De professor in het artikel stelt dat ik huil om aan te tonen dat ik een situatie niet aankan, me machteloos voel en overweldigd ben door bepaalde gebeurtenissen. Dat mijn huilen een schreeuw om hulp, steun en troost is. Zijn woorden. Stelling waarin ik me helemaal kan vinden. Want hoe zalig is het om getroost te worden als ik verdrietig ben, om me veilig te voelen in jouw sterke armen, om me gesterkt te voelen door de mensen in mijn omgeving. Fijn. Daar wil ik graag een traantje voor laten. Zijn bewering dat ik huil van geluk omdat ik overweldigd ben en niet meer weet hoe ik mijn emoties anders moet uiten dan door te wenen, durf ik zachtjes te weerleggen. Aan woorden heeft het me nooit ontbroken. Als ik boos of diep teleurgesteld ben, ja, dan is mijn stilte oorverdovend. Maar in de dagelijkse omgang kan me bezwaarlijk een onvermogen om me verbaal te uiten worden aangewreven. Wel in tegendeel. Taal is één van mijn wapens en om woorden zit ik zelden verlegen.Tot tranen toe bewogenEn toch ween ik. Om de eerste krokus. Bij het zien van een zonsondergang. Wanneer na een spannende wielerwedstrijd de winnaar zijn armen in de lucht steekt aan de meet. Als ik hardloop en besef welk een chanssard ik ben. Bij de pakjes aan de kerstboom. Altijd, quoi. Nu ik toch confidenties doe, dan maar meteen één van mijn grootste. Al 15 jaar kijken wij als gezin gezamenlijk naar “Brother Bear” na onze jaarlijkse zomervakantie. Traditie. Sorry meisjes, dat dit even jullie “chill” aantast (“cool” mag je niet meer gebruiken, dat is zeer “oldschool”, wie tieners heeft weet dat gewoon. Als je als ouder echter het woordje “chill” in de mond neemt dan ben je eigenlijk ook niet goed bezig, maar soit.). Brother Bear met frietjes van het frietkot dus. Heerlijk. En elk jaar weten die kadetjes (van ondertussen 20 en 22- tijd vliegt) precies aan te geven op welk moment er bij mij traantjes vloeien. En dan lachen we samen. Hulpeloos is dit niet beste professor. Wel integendeel. Warm, sterk, mooi, krachtig, heerlijk, ... kies maar. Alles behalve hulpeloos.Waarom?Gezond ook, als ik het artikel mag geloven. Mijn tranen doden bacteriën, zorgen dat ik beter zie en verwijderen toxines. Laat mij maar een blètekoesse zijn.Intrigerend wel dat huilen. Dat dieren dat niet doen, bijvoorbeeld. En dat we eigenlijk niet weten waarom mensen wel. Dat boeit me. Misschien moet ik me wel aansluiten bij Darwin, die stelde dat tranen geen enkel nut hebben. Een foutje in de natuur? Neen, we komen er wel achter. Ooit. Misschien is het wel de nieuwe energiebron waar we zo naar op zoek zijn? Of worden onze tranen ooit diamanten. Of de zoutwinning van de toekomst. Of...Zot? Wellicht. De dikke zegt hierover: “zot (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord; vergrotende trap: zotter, overtreffende trap: zotst) mal, dwaas, gek.” Maar dat is voor een ander vertellinkje.

Blèten

Mieks vertellinkjes 3 months 2 weeks ago
Een nieuw jaar, het zet aan tot goede voornemens, nieuwe beginnens (of hoe zeg je een nieuw begin in het meervoud?) en tot inzichten. Aan goede voornemens waag ik mij niet meer en jaren van “mindfulness” en consoorten leerden me dat elk einde een nieuw begin is. Elk jaar, elke maand, elke week, dag, elk uur, elke minuut, seconde. Laat ik dan maar een inzicht met u delen. Nu ja, inzicht, een feit eigenlijk.Ik ben een blètekoesseEen grote blètekoesse (anderstaligen, raadpleeg het Tielts woordenboek). Ik ween dus voor het kleinste. Tranen met tuiten. Van verdriet. Van geluk. En ook vaak zomaar. Een huilebalk dus.Terwijl ik deze tekst aan het schrijven ben, besef ik dat ik helemaal niets over het fenomeen “huilen” weet. Een korte zoektocht op het web brengt me tot een zeer bevattelijke uitleg. Akkoord, “maar” in de Nina, maar laten we nu vooral niet elitair en denigrerend gaan doen. Volgens de professor die in het artikel aan het woord is ben ik hulpeloos. Ja, echt.Ik weet het, ik heb de perceptie tegen, maar geloof me, ik ben een hulpeloze blètekoesse volgens de professor. Omdat hulpeloos niet meteen het predicaat is dat spontaan bij u op komt om mij te typeren heb ik het zelf even voor u opgezocht. “hul·pe·loos (bijvoeglijk naamwoord), niet in staat zichzelf te helpen”. Vooraleer u hier massaal de slappe lach krijgt, de dikke van Daele heeft altijd gelijk. Wat me naadloos bij het TV-programma “wat als” brengt. Sta me deze zijsprong even toe: “Wat als de Dikke van Daele een klootzak was”, hilarisch.Ik ben hulpeloosEven serieus nu. De professor in het artikel stelt dat ik huil om aan te tonen dat ik een situatie niet aankan, me machteloos voel en overweldigd ben door bepaalde gebeurtenissen. Dat mijn huilen een schreeuw om hulp, steun en troost is. Zijn woorden. Stelling waarin ik me helemaal kan vinden. Want hoe zalig is het om getroost te worden als ik verdrietig ben, om me veilig te voelen in jouw sterke armen, om me gesterkt te voelen door de mensen in mijn omgeving. Fijn. Daar wil ik graag een traantje voor laten. Zijn bewering dat ik huil van geluk omdat ik overweldigd ben en niet meer weet hoe ik mijn emoties anders moet uiten dan door te wenen, durf ik zachtjes te weerleggen. Aan woorden heeft het me nooit ontbroken. Als ik boos of diep teleurgesteld ben, ja, dan is mijn stilte oorverdovend. Maar in de dagelijkse omgang kan me bezwaarlijk een onvermogen om me verbaal te uiten worden aangewreven. Wel in tegendeel. Taal is één van mijn wapens en om woorden zit ik zelden verlegen.Tot tranen toe bewogenEn toch ween ik. Om de eerste krokus. Bij het zien van een zonsondergang. Wanneer na een spannende wielerwedstrijd de winnaar zijn armen in de lucht steekt aan de meet. Als ik hardloop en besef welk een chanssard ik ben. Bij de pakjes aan de kerstboom. Altijd, quoi. Nu ik toch confidenties doe, dan maar meteen één van mijn grootste. Al 15 jaar kijken wij als gezin gezamenlijk naar “Brother Bear” na onze jaarlijkse zomervakantie. Traditie. Sorry meisjes, dat dit even jullie “chill” aantast (“cool” mag je niet meer gebruiken, dat is zeer “oldschool”, wie tieners heeft weet dat gewoon. Als je als ouder echter het woordje “chill” in de mond neemt dan ben je eigenlijk ook niet goed bezig, maar soit.). Brother Bear met frietjes van het frietkot dus. Heerlijk. En elk jaar weten die kadetjes (van ondertussen 20 en 22- tijd vliegt) precies aan te geven op welk moment er bij mij traantjes vloeien. En dan lachen we samen. Hulpeloos is dit niet beste professor. Wel integendeel. Warm, sterk, mooi, krachtig, heerlijk, ... kies maar. Alles behalve hulpeloos.Waarom?Gezond ook, als ik het artikel mag geloven. Mijn tranen doden bacteriën, zorgen dat ik beter zie en verwijderen toxines. Laat mij maar een blètekoesse zijn.Intrigerend wel dat huilen. Dat dieren dat niet doen, bijvoorbeeld. En dat we eigenlijk niet weten waarom mensen wel. Dat boeit me. Misschien moet ik me wel aansluiten bij Darwin, die stelde dat tranen geen enkel nut hebben. Een foutje in de natuur? Neen, we komen er wel achter. Ooit. Misschien is het wel de nieuwe energiebron waar we zo naar op zoek zijn? Of worden onze tranen ooit diamanten. Of de zoutwinning van de toekomst. Of...Zot? Wellicht. De dikke zegt hierover: “zot (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord; vergrotende trap: zotter, overtreffende trap: zotst) mal, dwaas, gek.” Maar dat is voor een ander vertellinkje.

Pages