Onze bloggende atleten

VTT Endurance ARTEM: Zilver dankzij Winnen

Jan Goddaer 1 month 5 days ago
Op 5 mei stond de VTT Endurance Artem, een twee uur lang durende mountainbike race, op het programma. Het decors was het Atheneum van Moeskroen, waar men een parcours door de ganse school van zo een kleine 2,5 kilometer bijeen knutselde. Zo reden we door een kleine wijngaard, op de speelplaats,  over een voetbalplein, door een bomenpartij en nog veel meer van dat. Het resulteerde in een technisch parcours waar vooral een goede bochtentechniek van tel was dan wel de PK’s.
 
We stonden met 51 deelnemers aan de start waarvan 31 solorijders en 20 teams. Het was duidelijk een recreatieve wedstrijd. Wanneer ik de tegenstand taxeerde leek een top vijf plaats wel in de maak.
 
Rond de middag ging de wedstrijd van start. 
 
Na het startschot stuif ik naar voor richting de eerste bocht. Het lijkt erop dat ik als eerste de bocht zal nemen. Echter na een enkele pedaalslagen schiet ik uit mijn linker pedaal en verlies ik direct enkele kostbare plaatsen. Ik draai als zevende of achtste. Door het vele draaien en keren is het heel moeilijk opschuiven. Het duurt eventjes alvorens ik samen met de nummer drie op een vierde positie rij. Na enkele inhaalpogingen kom ik in derde stelling en kan ik me focussen op de nummer twee. De eerste is echter gaan vliegen en is ook van een andere klasse. Na ongeveer 35 minuten kan ik aansluiten bij de nummer twee. Ik moet wat temporiseren. De nummer 2 is nog een jonge atleet en eist continu de koppositie op. Het geeft geen zin om zo vroeg in de wedstrijd energie te verspillen. Ik moet denken aan een uitspraak van Peter Winnen: ‘Als wielrenner moet je eerst het bord van de ander leegeten en dan pas aan je eigen beginnen’. Met deze gedachte laat ik hem het werk doen. Na 1 uur wedstrijd acht ik mijn tijd gekomen. Ik begin de forcing te voeren en enkele ronden later kraakt hij en rij ik nu definitief tot de finish afgescheiden op een tweede plaats. 
 
Mijn eerste MTB podium is een feit.
Het was leuke wedstrijd in een leuk kader. Zeker voor herhaling vatbaar!
 

Bikkelen in Bilzen

Pieter Vanhee 1 month 6 days ago

Op het einde van vorig triatlonseizoen besliste ik om het in 2018 nog eens op een IronMan te gooien. Ja, ik hou wel van uitdagingen. Het selectieve parcours van de wedstrijd in Maastricht sprak me wel aan, dus die zou het worden. Met twee sprinttriatlons als opening van het nieuwe seizoen – het BK ploegentriatlon en het EFC-ITC-clubkampioenschap – kende m’n langeafstandsvoorbereiding eerder een atypische start. Maar hé, het moet ook maar zo leuk niet zijn? Beide wedstrijden hielpen me om warm te draaien en lieten me kennismaken met de sterktes van m’n ploegmaats. Het was alweer even geleden dat ik nog op die manier kon genieten van het korte werk maar met een IronMan op het programma zal het uiteraard meer op uithouding aankomen. En daar paste de wedstrijd van 13/05 in Bilzen iets beter in. Alhoewel, met slechts 1 km zwemmen en 10 km lopen kent deze wedstrijd nog niet de grote afstanden, behalve dan het fietsen: goed voor 100 km hardrijden. Dat was het plan. En ook om mezelf vertrouwd te maken met een deel van het parcours van de IronMan. Het relatief lage startnummer (9) deed enige ambitie vermoeden (ik werd er in elk geval in dat kader meermaals over aangesproken) maar verraadde vooral een eerdere deelname (in 2015) met een top-10-notering (8ste plaats). 

 

Met de 14de tijd klim ik uit het aangenaam warme Albertkanaal. Hoogstwaarschijnlijk niet mijn beste zwemprestatie maar ik kon er best mee leven. Het miezert nog wat als ik m’n voeten ietwat klungelig de fietsschoenen inwerk en een poging doe om de collega-atleten in het vizier te houden. Hun tempo lag al van bij de aanvang ongemeen hoog. Na afloop van de wedstrijd verneem ik dat dat tot pakweg kilometer 20 het geval was en het tempo daarna stokte. Wist ik veel. Om de een of andere reden kon ik dat op dat moment niet zelf nagaan. Zonder objectieve data (zoals wattage, hartslag of snelheid) neem ik het parcours en de weerselementen in me op. Even flitst me nog het getal 4500 voorbij. Het aantal fietskilometers van de voorbije vier maanden dat een ploegmaat me kort voor aanvang van de wedstrijd me nog meegaf en waarvoor ik nederig het hoofd buig. Ondanks die handicap hou ik er wel nog altijd een stevig fietstempo op na, al is het onvermijdelijk dat ik door groepjes wordt bijgehaald. Mijn lichaam stuurt lange tijd positieve signalen; tot ik pakweg halfweg krijg af te rekenen met acute pijn in mijn onderrug/bilregio. Een oud zeer dat me vanaf dan meermaals uit de tijdritpositie dwingt en me noodgedwongen het tempo moet doen zakken. Zonde eigenlijk, want de Trek Speed Concept straalt niet alleen snelheid uit; hij hééft het ook. Het duidelijke en pijnlijke signaal dat ik niet sterk genoeg ben om in dit stadium (in dit soort wedstrijden) tegen de betere fietsbenen op te boksen komt niet als een verrassing. Ik hou vol en verbijt de resterende pijn ook tijdens de loopproef. M’n familie schreeuwt me naar de 14de plaats, waarmee ik best tevreden mag zijn. De speaker benadrukt de constante in de triatlonprestaties die Solid Endurance-team boegbeeld Koen De Weerdt en ikzelf de voorbije 20 jaar aan de dag leggen. Ook dat motiveert. Net als de aanmoedigingen van overige supporters en sterke prestaties van ploegmaats. Een mooie sportnamiddag. Nu volgt een meer specifieke voorbereiding richting het langere werk.

 

 

Maart-April 2018

Sam Willems 1 month 6 days ago
Een klein verslagje van de wedstrijden in maart en april. De crossduatlon van Nossegem stond in het rood in mijn kalender, vorig jaar was ik hier 2de.

LCMT triathlon (4-daagse etappe triathlon)

Niki Devoldere 1 month 1 week ago
10 May 2018

Het voorbije weekend was het eindelijk zo ver. 8 maanden trainde ik met 1 doel en dat was mijn titel verdedigen in de LCMT triatlon. Het idee voor deze wedstrijd werd mede door mij aangebracht en vorig jaar kon ik vrij gemakkelijk de toen al behoorlijk extreme eerste editie winnen. Na een rondvraag bij de toen aanwezige deelnemers bleek dat de wedstrijd nog niet extreem genoeg was en omdat de afstanden niet in verhouding waren, mocht het lopen en zwemmen voor de meesten serieus opgetrokken worden. Iets waar de organisatoren gewillig op in gingen.

Part 6 of the world tour: Ek Vejle

Seppe Odeyn 1 month 1 week ago
De week na een Ironman kan je op heel wat manieren invullen: Je zou bijvoorbeeld het strakke sportregime kunnen laten voor wat het is, fastfood verorberen en het op een zuipen zetten of je kan je voorbereiden op een Ek duathlon. Multisporter die ik ben besloot ik beide te doen. Nu kan ik er ook niet aan doen dat ik als reisreporter de lokale specialiteiten moet uitproberen en dat dat in New Orleans Bourbon gedronken wordt (geen Chimay te vinden daar) en dat ze in New York vooral hamburgers eten. In eerste instantie stond het EK niet op de world tour long list. Maar nadat ik de Powerman in Mallorca won, besloten we toch maar het erop te wagen: Ik kende de wedstrijd in Vejle van vorig jaar, het was geen zware verplaatsing en Stefaan kon niet 100% garanderen dat ik echt slecht ging zijn een week na Texas. Bovendien schatte ik mijn kansen met een slechte dag nog altijd op top-10, ben ik nog altijd nummer 1 op de powerman ranking en altijd fier mijn land te mogen vertegenwoordigen op een Europees kampioenschap. Donderdagochtend waren we terug uit Amerika, zaterdagochtend stonden we alweer in Zaventem. Het makkelijke aan dat drukke wedstrijdprogramma is dat je je fietskoffer niet hoeft uit te laden. Gewoon koffer open, zwemspullen eruit, koffer dicht. Coach, sub-9 yuppie en Kona qualified Stefaan was uiteraard ook van de partij.  Yuppies on the road again! Van het grote Ironman circus naar de powerman was een grote stap. Zo ga je van een starter of 3000 naar 300. Van Frederik Van Lierde naar Jakke Petrol en rijden over de toll road naar Deense boerenwegels. Maar het is ook wel een beetje thuiskomen: hier was ik terug de champ en krijg je tonnen respect als je überhaupt 3.8 km kan zwemmen. Ook van New York naar Vejle is toch wel enigszins anders. Van een deftig hotel met uitzicht op central park naar een zak linnen goed krijgen aan de balie van het Danskhostel is wat wennen, maar aan de andere kant kunnen we ons bed nog net zelf opmaken en in USA zouden we daar toch iemand een fooi voor moeten geven dus geld uitgespaard meer budget om lokale streekgerechten te proeven, en mensen lief wat hadden ze in die hostel goed brood. Nog een geluk dat het brood was en geen plaatselijk gestookte likeur of dat had mijn wedstrijd nog iets meer gehypothekeerd. 
Fameuze photobomb van de man met de sixpack! Zondagochtend begon ondanks dat brood echter niet zo goed. Ik werd wakker om 3u30, wat normaal is met een jetlag. Ik werd wakker met een liedje in mijn hoofd wat nog altijd normaal is. Alleen is dat normaal gezien: Who the king, Dominator of de bumba trein. Nu werd ik wakker met Creep van Radiohead in mijn hoofd. Geen paniek ik ga jullie niet lastig vallen met een fikse portie zelf medelijden, het waren vooral de woorden na het gekende zinnetje I’am a creep, I’am a weirdo die me een vreemd gevoel bezorgden: What the hell am I doing here? (goh ja goeie vraag) I don't belong here (beetje overdreven maar bon). I don't care if it hurts (euhm I do care…), I want to have control (liefst wel maar vertel dat maar is tegen die andere hé) , I want a perfect body (klopt beermile is coming fast people). Stefaan uiteraard ook wakker want hetzelfde type jetlag als de mijne maakte zich ook wat zorgen. Mannen met een jetlag dat is trouwens hetzelfde als vrouwen in een groep die na een tijd ook samen beginnen te, ok ik ga de vergelijking hier stopzetten.  
Maar dus met die vreemde, al dan niet profetische woorden van Radiohead in mijn hoofd was ik plotsklaps wat nerveuzer. Ze spelen dat nummer ook niet meer live omdat het hun altijd doet herinneren aan die keer dat ze een week na een ironman een duathlon gingen doen, zwarte tijden voor de band. Gelukkig kon ik me herpakken met de gedachten dat een hele dag met de bumba trein in je kop zitten ook niet alles is. 
Starten deden we met 10km lopen. Ik vertrok goed en liep goed mee de eerste kilometer. Mijn horloge biepte en gaf 3.05 aan in de eerste kilometer. Denkende aan de laatste wedstrijdkilometer die ik al zwijmelend afwerkte in Texas voelde ik me werkelijk master of recuperation. Maar die titel werd me na 7km abrupt afgenomen toen mijn benen toch wel aangaven dat het welletjes was geweest. 3km afzien tot de wissel maar nog net binnen de minuut van de eerste, op schema heet dat. Op de fiets ging het behoorlijk. Ik kon die 50 seconden op mijn eigen tempo dichtrijden en kwam exact halverwege aansluiten vanvoor. Net op tijd om Soren Bystrup te zien wegrijden naar de Europese titel. Inderdaad ja ik haal de spanning al wat uit de wedstrijd, want ondanks dat ik nog voor de medailles reed. Moest ik vanaf dat punt de wedstrijd  ondergaan. Ik kon nog wel wisselen als 3de en rekende op mijn fameuze 2de run.  Ik slaagde erin die eerste kilometer alle lichaamssignalen te negeren en straf te openen, om dan toch wel tegen een fameuze muur aan te lopen. Ik viel terug naar positie 6 en had alle moeite van de wereld de resterende kilometers af te werken. Eindigen deed ik zoals in Texas een beetje zwalpen met dat verschil dat ik hier wel redelijk content was. 6de worden op een EK een week na een Ironman is geen schande denk ik. Dat daar is iemand een combinatie klassement van maakt! 
​En nu terug naar de wereld van zwemmen en 1001 transition bags. Ironman Lanzarote binnen een week of 3: Seppe komt onder stoom!

Koers 1.12 Heule

Niki Devoldere 1 month 1 week ago
06 May 2018

Gisteren trok ik toch nog eens naar Heule, om nog eens uit de slaperige tapermodus te komen. Een koers die ik altijd graag rijd, maar dit jaar kozen ze voor een ander parcour. Wat altijd een vlakke omloop was kreeg nu de klim naar de watertoren in Gullegem erbij. Op zich bleef het wel een pracht omloop op mooie wegen.

Part 5 of the world tour: USA! USA! USA!

Seppe Odeyn 1 month 2 weeks ago
Het spreekt nogal voor zich dat er geen sprake van een world tour kan zijn zonder de Verenigde staten van Amerika aan te doen. En het zou ook onze world tour niet zijn moesten we van de Ironman wedstrijd in Texas geen gebruik maken om Amerika voor jullie te ontdekken!
Eerste tussenstop Dallas, jawel van de serie. Na een lange vlucht kon ik daar samen met Stefaan mijn benen voor de eerste maal strekken op Amerikaanse bodem oftewel American soil, van in de zin they attacked us on American soil.
Om de volgende dag naar The woodlands, Texas te rijden waar de wedstrijd was. Iedereen kent de Amerikaanse wegen wel van op tv, al is het maar van die spectaculaire achtervolgingen gefilmd uit een helikopter, alleen houden de gefilmde wagens zich meestal niet aan de verkeersregels en die bleken in Amerika toch net iets anders te zijn. Vrachtwagens rijden waar en hoe snel ze maar willen op de autostrade. Om over die regels bij een stopstreep nog maar te zwijgen, het duurde een dag of 3 voor we die doorhadden maar gelukkig nooit een helikopter van cnn boven onze kop gehad. Maar uiteraard waren we in Amerika om te racen en om onze bucketlist Amerika af te vinken. We hadden geluk, op 2km van ons base camp was een Hooters waardoor we dat al konden schrappen. De eerste Ironman van het jaar is op voorhand best spannend. Ik was er klaar voor had een goeie voorbereiding achter de rug met als hoogtepunt de Malteni Bootlegger ultra cross die ik reed en compleet onderschat had, waardoor ik 13 uur onderweg was voor 250 km modder, kasseien en terrils.
Ja dat was me het dagje wel en ik zou daar een blog of 10 mee kunnen vullen maar dat is voor later, waarom moeite doen als er toch geen nobelprijs literatuur uitgereikt wordt..
Maar bon Ironman dus en als pro-atleet dat heeft een aantal voordelen: een speciale briefing met landgenotenTine Deckers en Frederic Van Lierde is al een grote eer. De start van een Ironman vanop de eerste, allé tweede rij meemaken is dan weer eerder overroepen en ik kan jullie zeggen dat is zoals met de cross, op tv zie je dat beter hoor.  Het enige wat ik zag was opspattend water en badmutsen die weg zwommen. Nu er was ook een nadeel aan pro zijn waar ik niet echt rekening mee had gehouden. Blijkbaar was het water te warm voor de pro’s om met wetsuit te zwemmen. Ik snap die regel wel, een pro triatleet wordt geacht zichzelf 3.8 km drijvende te kunnen houden zonder hulpmiddelen en dus zijn ze iets strenger voor de pro’s dan voor de agegroupers. Ik had het dus wel vlaggen dat ik de uitzondering was die de regel bevestigd. Ik had dat ook wat onderschat zonder wetsuit zwemmen, ik moest echt moeite doen om de voeten van de voorlaatste te houden. Mijn benen ondervonden een aantrekkingskracht met de bodem van het meer die sterker was dan mijn drijfvermogen en hoewel ik mij aan de eerste boei bedacht dat een speedboot op diezelfde manier in het water lag ondervond ik precies toch wat meer weerstand dan die speedboot. De zwemlocatie was wel schitterend, met gigantisch grote villa’s rond het meer die ziedend traag passeerden. Als afsluiter kreeg ik in de laatse 500 meter nog een snelle agegrouper of 50 over mij heen gezwommen met hun wetsuits aan.  ​Eenmaal het water achter me gelaten kon ik op zoek naar de Toll road waar we het grootste deel van onze 180km fietsen moesten afwerken. Ik vond redelijk snel een mooi ritme en haalde heel wat atleten in. Na het eerste keerpunt zag ik voor me een groepje met de eerste vrouwen en een aantal mannen erin. Ik verschoot een redelijke cartouche om dat gat te dichten. Nu ja in Texas wordt al wel wat vaker geschoten en zo kwam ik in de kop van de vrouwenwedstrijd te zitten, wat uiteraard voor mij niet telde daar ik van het andere geslacht ben, maar het was een begin en ik bleef positief.
Er werd in die groep alleen nogal wat gediscussieerd over drafting zones. Ik had daar niet echt zin in dus besloot ik al gauw mijn eigen tempo weer op te pikken en te kijken wie er zou volgen. Dat bleken uiteindelijk Mike en Michelle te zijn. Fantastische DJ naam trouwens
Gentelmans als Mike en ik zijn verdeelden we mooi het werk en liftte Michelle mee met ons. Met nog 30km te gaan liet ik M&M achter om mijn solo project verder te zetten. Ik was niet de enige met een solo project want van voor in de mannen wedstrijd was een indrukwekkende Starykowicz die op zijn Orbea een nieuw wereld record reed. Ook Stefaan kruiste ik en hij was ook goed onder stoom.  De wissel dan voor mijn afsluitende marathon. Ik voelde me eigenlijk nog redelijk goed maar ik kon dat niet doortrekken in het lopen. Ik haalde niet de gehoopte tempo’s. Ik hield nog lange tijd stand maar na km 33 zakte mijn tempo wel heel erg weg. Kilometers af tellen tot het einde dus op wel een fantastisch loopparcours. Ik loop namelijk nog altijd liever rond een meer dan erin te zwemmen, gekruid met een enthousiast publiek. De Amerikanen bleven maar roepen, common you’re looking great of like your style dude. Maar het was niet echt looking great meer. Het enige wat ik kon bedenken was make Seppe great again. Maar dat soort mirakels bestaan helaas niet. Ik zwalpte op de finishlijn af, goed wetende dat iedereen thuis voor de livestream zat, daar ik niet iedereen ongerust wou maken. Dacht ik nog bij mezelf, even bluffen op de meet dan mag je instorten. Maar zelfs mijn bluffen was nog net voldoende om overeind te blijven. Een aantal vrijwilligers ondersteunden me naar de Pro lounge, nog zo een voordeel van pro zijn. Alleen maakte ik niet meteen indruk op de andere pro’s die al een uur binnen waren terwijl ze mij als een walvis besproeide om wat af te koelen. De vrijwilligers vroegen of ik alleen was op de wedstrijd, nee natuurlijk niet mijn coach is hier. Waar die dan was? Ze keken maar raar als ik zei dat hij dacht ik wel aan zijn laatste ronde bezig was. Maar in feite klopte dat niet Stefaan was de finish al aan het bestormen zoals dat hoort te zijn, niet zwalpend maar het rode tapijt kapot stampen. Hij finishte onder de 9 uur en behaalde super knap zijn slot voor Kona. Diepe buiging, grote meneer!  Stefaan mocht naar Kona en dat moest gevierd worden, beginnende met een roadtrip van 500 km naar New Orleans waar we in een wervelende jazzfestival nacht terecht kwamen. Stond niet op mijn bucketlist, maar voor zij die nog eentje in opbouw hebben zeker opzetten!
Om vervolgens door te vliegen naar New York waar we 25 km door de avenues en streets van Manhattan wandelden en onze lijst verder af werkten door naar een baseball match van de New York Mets te gaan kijken, poseerden met de NYPD, gingen lopen in central park, om af te sluiten met een quarter pounder hamburger alvorens de USA tour af te sluiten en terug te vliegen.  Mijn reisbeoordeling van de USA is dus zeker positief en Ironman Texas was een fantastische wedstrijd. 
 Mijn eigen race beoordelen is iets moeilijker, ik ben natuurlijk geen topzwemmer maar had hier toch meer van verwacht. Fietsen was op mijn niveau en in het lopen had ik niet de power om het helemaal af te maken. Ik werd uiteindelijk 28ste, maar had wel op iets meer gehoopt. Geen zorgen natuurlijk, ik betaal nog veel leergeld op de lange afstand en het is nog wat zoeken. Maar Stefaan bewees dat je soms 15 Ironmans nodig hebt om de perfecte race af te leveren. 
Ook na dit weekend zal ik weer heel wat bijleren, of het bijvoorbeeld interessant is om 7 dagen na een ironman een Ek duathlon te doen met jetlag en 5 dagen geleefd als een toerist! Next up dus Ek duathlon in Vejle.

BK ploegentriatlon

Lars Baeyens 1 month 2 weeks ago
Het is al even geleden sinds mijn laatste blogpost. Nu, veel viel er ook niet te vertellen. Uiteindelijk zijn de stratenlopen en zwemlopen van het voorjaar slechts voorbereiding op al het moois dat komen gaat. Te beginnen met 1 mei: het BK ploegentriatlon! Dit is telkens de échte start van het Belgisch tri seizoen want vanaf nu volgen de races elkaar snel op.

Het BK ploegen is telkens een aparte race. Het principe is hetzelfde als bij een ploegentijdrit in het wielrennen: We leggen per ploeg gezamenlijk een sprinttriatlon af, starten gebeurd met 7 en de tijd van de 5de man telt. Onderweg mag je dus 2 atleten achterlaten. Onze ploeg bestond uit Soren Sanders (onze teamcaptain) , Brecht Van Vooren, Jelle Clijsters, Wouter Simons, Ramses Van Hoofstat, Gianni Nauwelaers en ikzelf. Vooraf waren de ambities hoog met een top 8 als doel. Uiteindelijk moesten we tevreden zijn met plaats 12 , maar de inzet was bij iedereen maximaal dus moeten we tevreden zijn!

Uiteraard was het zwemmen koud zo vroeg op het jaar , we zwommen goed samen maar te traag om echt een vuist te maken tegen de grotere teams. Op de fiets kwamen we meteen vast te zitten tussen de mindere ploegen die voor ons waren gestart (wij waren de eerste T3 series ploeg op het parcours vandaar). Zo verloren we veel tijd met telkens uit de formatie te moeten gaan om deze ploegen te passeren. Toen de tweede ploeg van ATRIAC ook nog eens viel vlak voor onze neus verloren we opnieuw kostbare seconden. Gelukkig kwamen ze er zonder grote lichamelijke schade vanaf.

Toen we begonnen aan het lopen hadden we dus al veel kostbare tijd verloren. Gelukkig liep het lopen wel als een trein. We begonnen meteen aan tempo 3.20/km waardoor Soren  en Ramses helaas snel moesten passen maar de overgebleven 5 atleten (Brecht, Jelle, Wouter, Gianni en ik) hielden dit tempo vol. Uiteindelijk liepen we de 4de looptijd van alle ploegen! Enkel het eindpodium liep sneller dan wij! Zo konden we toch met een positief gevoel huiswaarts keren.

Ons doel hebben we dan wel niet helemaal gehaald maar we hebben zeker potentieel laten zien. Als we nu nog leren uit onze fouten gaan we zeker nog groeien. En minstens even belangrijk ,de sfeer in het team is top!

Next race: 1/4de triatlon Geel

Val-Dieu trail 20km Aubel

Niki Devoldere 1 month 3 weeks ago
28 April 2018

Mijn laatste trainingsblok stond dit weekend gepland, met op zaterdag deze mooie 20km trailrun die ik niet aan mij wou laten voorbij gaan. Ik had op vrijdag nog een echte volledige rustdag moeten insteken, want ik was doodop en die had echt deugd gedaan. Ik ging zaterdagmorgen eerst 2u fietsen en het was genieten. Ik moest me inhouden of ik zou er veel te hard in vliegen. Het was genieten want Nederlands Limburg en de Voerstreek zijn nu echt op hun mooist. Ik reed rustig, maar na zo veel mogelijk hellingen op in mijn ritje.

Pages