Onze bloggende atleten

Bk Veldlopen 25/02/2018 Brussel

Xenia Luxem 1 month 4 weeks ago

Zondag 25/02/2018 onder een stralend zonnetje maar koud sta ik op de deelnemerslijst van het Belgisch kampioenschap.
Aan de aankomst kwam ik als 23 ste binnen maar wel 21 op het Belgisch kampioenschap waar ik best tevreden mee ben nu nog het BK Masters en dan kunnen we aan het zomerseizoen triathlon beginnen.

hier het filmverslag:

https://youtu.be/FV-frdiYKFY

Mallorca, part 3 of the world tour

Seppe Odeyn 2 months 13 hours ago
Dames en heren het gaat goed met Seppe Odeyn! Ik heb namelijk sinds kort mijn eigen rubriek op 3athlon.be: Seppe schrijft.  Alvast een mooie appreciatie voor de start van de worldtour al zou ik naar het einde van het jaar graag een correctie willen van Seppe schrijft naar Seppe drijft. Aangezien ik nu naast schrijver ook triathleet ben. Triatleet die af en toe wel een duathlon meepikt, ja dat moet toch kunnen zeker!
Deel 3 ondertussen van de world tour en we trekken naar Mallorca! Daar waar ik in Dubai nog wat sukkelde met het Arabisch, aangezien rapper boef mij de enige vocabulaire die ik machtig ben had bezorgd, is het met mijn Spaans veel beter gesteld. En neen dat komt niet door de songteksten van Shakira, met waka waka geraak je namelijk op Mallorca ook niet aan een brood. Nee dat komt door de netflix series Narcos en El Chapo. Wat ook niet echt Spaans is maar Escobariaans, waardoor ik waarschijnlijk in de bakker een kilo onversneden besteld heb, maar wel een brood meekreeg en wat wenkbrauw gefrons. Moest ik indertijd deze taal machtig geweest zijn op mijn mondeling examen Spaans, ik zou ook gewoon een smak geld op tafel hebben gelegd of een familielid van de leerkracht afgeperst hebben in plaats van me door dat examen heen te hakkelen. Maar goed toen was er nog geen netflix! ik trok dus naar Spanje voor de eerste powerman duathlon van het jaar samen met mijn 2 vrouwen Valerie en Laurien, zij moesten Stefaan even vervangen in de world tour crew. De dag voor de wedstrijd rustig in het Spaanse zonnetje gaan losrijden, en gij zult in korte broek en met korte mouwen rijden ook al is het maar 13 graden! Mijn ritje werd verstoord door een lekke band. Niet meteen een groot probleem, maar ik rij met tubes! Ja ik rij met tubes, laat dat corrigerende vingertje al maar naar beneden dat is een weloverwogen keuze waar ik gerust een uurtje over kan discussiëren maar geen tijd, ik zat dus wel met een probleem. Eerste probleem terug aan het hotel geraken werd al snel opgelost door de eerste chauffeur die ik tegen kwam. Buiten een lift kreeg ik ook nog een lesje in verkeersregels van de vriendelijke man. Zo rijden ze in Mallorca met hun raampjes open en de verwarming op om bij een twijfelachtig al dan niet voorrang van rechts kruispunt gewoon te toeteren en door te rijden zonder te kijken, geniaal.
Tweede probleem: Een tube moet lang genoeg kunnen drogen en moet bij voorkeur gelegd worden door een gepensioneerde man met een kelder vol tubes die geen uur kan discussiëren over al dan niet met tubes rijden, want nen tuub dat bolt gewoon beter! In Mallorca was er geen plaatselijke held die dat kon flikken. Dus moest ik beroep doen op collega Jan Cappaert, die met een wiel kon lenen omdat zijn fiets gesneuveld was in het transport. Geen probleem voor sterke Jan, fiets huren en zijn agegroup winnen! Vandaar dus geen SWS achterwiel bij mij, sorry Kris! Geen hectische zwemtaferelen deze keer dus maar gewoon beginnen met 10 km hard lopen, langs de zee om de overgang van triathlon naar duathlon zo vlot mogelijk te laten verlopen. Nu is 10 km lopen best afzien, de zee naast je zien en weten dat je er niet in moet is een zalig relax gevoel.
Maar we moeten dat nu ook niet gaan romantiseren, de dijk van Can Picafort zal in de zomer wel een idyllisch plekje zijn, in deze tijd van het jaar heeft elke horeca zaak het geweldig idee zijn voorgevel een nieuw likje verf te geven. We liepen dus meer door de verfdampen dan dat het naar Paella rook aldaar op de dijk. Het lopen ging vlotter dan gedacht. De Spanjaard Fidalgo en Deen Laumann liepen weg maar ik vond een goeie gangmaker in landgenoot Wout Daniels en de Brit Price in het achtervolgende groepje. We wisselden op 25 seconden van de eerste en eens op de fiets had ik meteen zoiets van ok der op af. Zo reed ik dus naar voor in de wedstrijd en ging ik meteen naar de kop. Enkel Fidalgo volgde. Het ging goed op de fiets. Ik reed op kop, reed hard en het ging snel. Aan het keerpunt na 15 km zag ik dat we een mooie voorsprong hadden en ging het in dalende lijn weer naar de wissel. Ik vond het zo tof dat ik in de afdalingen zelfs een brommer geluidje af kon, zoals ik dat als papa wel eens moet doen voor mijn dochter wanneer ze met haar auto’s speelt en dan heb ik het niet over van dat flauw gereutel maar over een degelijk goed opgedreven Honda Civic.  Fidalgo vond dat eerder maar raar en was niet echt onder de indruk van mijn chappement met gaten in. Hij volgde ook in de 2de ronde en we zagen de Fin Rissanen uit de achtergrond naderen. Op 10km van de wissel moest Fidalgo lossen en werd voorbijgereden door de Fin die tot bij mij kwam. Zo wisselden we voor de laatste 10 loopkilometers wederom op de dijk van Can Picafort. Spannend moment voor mezelf, een snelle 10km lopen na het fietsgedeelte was ook voor mij alweer even geleden. Met de voorjaarsklasiekers in het vooruitzicht hoorde ik Michel Wuyts al commentaar geven op mijn exploot: toch een ietwat hoekige stijl! Waarna José hem gelukkig zou bijspringen: maar het gaat wel vooruit Michel! Bedankt José en klopt inderdaad het ging vooruit en ik liep weg van Rissannen en ook Fidalgo kwam niet veel dichter. En zo gebeurde het dat ik de powerman in Spanje won voor Fidalgo en Risannen. Wat me een beetje een raar gevoel oplevert. Vorig jaar wou ik als wereldkampioen dolgraag een powerman winnen, lukte dat niet. Nu probeer ik een Ironman te worden en win ik een powerman. Daar ik het systeem nu een beetje doorheb wil ik in dat opzicht niet naar de Olympische spelen en zegt Hawaii me totaal niks!
 
 
Volgende stop in de world tour en hopelijk onder de noemen Odeyn drijft: Lanzarote 112 triathlon. 

Oefenkoers Izegem

Niki Devoldere 2 months 3 days ago
22 February 2018

Het weekend had er serieus ingehakt. 2 dagen heb ik al mijn trainingen moeten annuleren om te bekomen. Kortom, ik was kapot. Gisterenavond heb ik wat extra geslapen en ik was benieuwd hoe de benen zouden aanvoelen voor de oefenkoers die over hetzelfde parcour liep van zaterdag. "Oefenkoers", what is in a name? 690€ prijzengeld en 20€ premie iedere ronde. Oefenen zal er dus niet veel bij komen kijken, maar het zal opnieuw direct pure koers zijn.

D’er zit sleet ip!

Jan Goddaer 2 months 4 days ago
Samen met enkele ploegmaten stond ik zondag aan de start van de Sandman Inferno. De Sandman Inferno is een crossduathlon in Westende met een heel mooi gevarieerd parcours gaand van strand, golfbrekers tot singletracks in de duinen. Ik koos samen met Dirk Baert en Korneel Lagae voor de lightversie, Niki Devoldere ging voor de XL.
 
Gezien de enkelblessure stond ik met grote vraagtekens aan de start. Hoe zou de enkel reageren in wedstrijdmodus en hoe zou ikzelf het lopen verteren gezien de heel beperkte looptrainingen.
 
Doelstelling was dan ook eenvoudig! Fun beleven en de rest zien ze dan wel.
 
De wedstrijd zelf.
 
Om 10:30 luidt het startschot. Ik vertrek in het losse zand heel voorzichtig om de enkel wat te sparen. Ik zie Korneel een 20tal plaatsen voor me uitlopen. Het signaal om te versnellen. Ik raak vlot tot bij Korneel en neem zelfs de kop. Het doet pijn en ik moet temporiseren. Korneel komt terug over mij en ik moet passen. Korneel neemt zo’n 10 tot 15 sec. Na 2,5km in de duinen lopen kom ik de wisselzone binnen. Ik wissel vlot en zo kan ik toch in het spoor van Korneel vertrekken voor 20km MTB. En dat is aardig meegenomen.
 
Na ons avontuur in de Twins Beachrace te Bredene weet ik dat Korneel kan brommeren. Net na de wissel moet je door het losse zand klieven richting het goed berijdbare strand. Ik volg Korneel en moet wat bekomen in zijn wiel. Ondertussen worden we geremonteerd door een kanjer van een beachracer, Grosseries genaamd. We lossen elkaar vlot af en winnen terrein. Bij het keerpunt op het strand kan ik voor het eerst onze posities inschatten. We rijden in de top 10. Ik ben aangenaam verrast. Ondertussen hebben we ook Bregt Van Nieuwenhuyse geremonteerd en zo rijden we met ons vieren richting de startzone waar we 2 zones los zand voorgeschoteld krijgen. Direct ligt ons groepje uiteen. Grosseries vliegt over het losse zand en zal zelfs tot helemaal vooraan de wedstrijd fietsen. Echt grote klasse! Ik volg als 2de en Korneel en Bregt volgen iets verder op. Vanaf nu wordt het vechten, elk voor zich. Ik leg me plat op de fiets en knal richting de singletracks. Voor de eerste keer heb ik het gevoel de betere te zijn in het bochtenwerk. De verschillende techniektrainingen met Dirk Baert werpen vandaag hun vruchten af. Ik remonteer 2 atleten waaronder Bart Vantorre ook een veertig plusser. Ik rij nu, na Jurgen Boterberge, als 2de in mijn leeftijdscategorie. Ik krijg vleugels en vlieg naar de wisselzone.
 
Ik start het lopen behouden en op een 10tal seconden volgt Bart Vantorre. Ik voel dat het nog een strijd zal worden. Ik behoud vlot mijn voorsprong tot ik in het begin van de 2de loopronde van 2,5 km uit het niets een contractuur in de rechter hamstring voel opkomen. Ik moet direct vertragen en Bart loopt me voorbij. Ondanks de pijn loop ik toch verder. Steeds trager en trager.  Ik finish als 8ste overall en 3de H40. Korneel komt iets later op een 11de plaats binnen en Dirk eindigt knap bij zijn debuut als 30ste en 10de H40. Niki zou als 29ste finishen in de XL.
 
Dit had ik nooit verwacht!
Toch is er niet echt plaats voor euforie gezien de contractuur. Ik weet uit ervaring dat dit een heel ambetante blessure is die de nodige tijd vraagt voor volledig herstel. Tijd die ik waarschijnlijk tekort zal komen voor deelname aan het clubkampioenschap.
 
Ik moet stilaan erkennen: d’er geraakt sleet ip de carroserie. Toeme toch!

Inferno Crossduathlon Westende

Niki Devoldere 2 months 5 days ago
18 February 2018

17u30 nadat ik mijn kas helemaal heb leeggereden in de koers gisteren, mocht ik opnieuw van start gaan. Ditmaal in de Inferno duathlon te Westende. Een heuse boterham stond op het programma. 5km lopen over strand en duinpaden - 40km mooie MTB en nog eens 10km lopen over dezelfde strand en duinpaden.

Clubkampioenschappen EZC Izegem

Niki Devoldere 2 months 5 days ago
17 February 2018

Ik had dit weekend een druk en zwaar programma. De clubkampioenschappen georganiseerd door Soenens hier in Izegem, staan normaal zo vroeg op het jaar met alle topploegen nooit echt hoog op mijn agenda, maar omdat ze dit jaar nu naar Izegem gekomen waren ipv Ingelmunster kon ik dit nu echt niet laten liggen. Op zondag stond dan de loodzware crossduathlon 'Inferno duathlon' in Westende op het programma. Normaal moest dit doenbaar zijn, omdat ik er in Izegem toch vanuit ging dat ik nogal vrij snel uit koers genomen zou zijn.

Stratenloop Viersel

Lars Baeyens 2 months 6 days ago
Traditioneel smuk ik mijn voorseizoen wat op met enkele stratenlopen. Dit zijn altijd leuke wedstrijdjes en zelfs in de zomer durf ik zo een loopuitstapje te maken. Ik denk er zelfs aan om een atletieklicentie te nemen om op de piste te kunnen racen omdat ik loopwedstrijden zo leuk vind, maar dit terzijde.

Gisteren, zaterdag 17/02/2018 stond ik namelijk aan de start van de eerste editie van de 'Chiro Viersel loop' , een organisatie door de chiro van Viersel uiteraard. Had ik vooraf wat schrik dat de organisatie de wensen zou overlaten dan bleek dit onterecht. De eerste editie van deze loop was zeer goed georganiseerd met een heel mooi parcours langs het jaagpad. De ronde was 5km lang en je kon één (5km), twee (10km) of drie (15km) rondjes lopen. Ik koos voor de 5km wedstrijd. Viersel is natuurlijk de thuisbasis van KTT en twee van hun toppers, Yorben Verboven en Tom Suetens , stonden dan ook mee aan de start. Met deze twee heren erbij was de start furieus. Steeds opnieuw heb ik moeite met deze snelle start. Suetens en Verboven openden na 1 kilometer in 3.00 en waren met twee weg. Hierna liet Suetens zich uitzakken en liep tempo verder (na de aankomst vernam ik dat dit hun plan was, Suetens liep de 10km op tempo maar zou eerst Verboven lanceren ). Ondertussen liep ik halverwege een tweede groep mijn eerste kilometer in 3.16.

Na die eerste kilometer komt mijn sterke punt gelukkig altijd bovendrijven, waar anderen verzwakken houd ik mijn tempo vol! Zo liep ik mijn volgende kilometers allemaal constant tempo. Mijn traagste kilometer was 3.23. Dit zorgde ervoor dat ik alle andere achtervolgers kon lossen en onbedreigd naar een tweede plaats kon lopen in 16min18sec! Yorben was helaas al te ver voorop en won eveneens onbedreigd.

Toch ben ik zeer tevreden na dit loopje! Zonder pistetraining slaag ik er alvast in een stevig tempo te lopen. Volgende week herneem ik (als alles volgens plan verloopt) deze sessies op de piste. Normaal zullen deze trainingen me enkel sneller maken. Ik kijk alvast uit naar de volgende races te beginnen met de zwemloop van Bergen op Zoom volgende week zaterdag 24/02/2018!

Een tussendoortje... dat kan tellen!

Jan Goddaer 2 months 1 week ago
Zondag laatstleden stonden Sofie en ikzelf aan de start van de Trail des Z’amoureux in Ben-Ahin, nabij Huy. Gezien voluit lopen door mijn enkelblessure nog niet lukt, leek deze trail die je als duo kunt doen een leuk alternatief. Voor ons beiden was dit bovendien een eerste kennismaking met trailrunning. Ik kreeg wel al in enkele crosstriathlons een trailparcours voorgeschoteld, maar een trail op zich had ik nog nooit eerder gedaan. Het was gissen naar wat ons te wachten stond.
 
We stonden met 120 duo’s aan de start voor 9 km trailrunning, de kortste afstand. Teamgenoot Niki Devoldere nam deel aan de 27 km en zijn zoon Yannis startte ook in de 9km, maar dan solo.
Om 10:20 werd het startschot gegeven en we vertrokken rustig in de voorste gelederen. Vanaf de start had je direct een lange klim vol modder die steeds steiler werd.  Al snel werd lopen wandelen en de toon was gezet voor de resterende zware kilometers. Het zou een afwisseling worden van al klimmend voorovergebogen wandelen, in de modder glijden, lopen, steile afdalingen doen met ontploffende quadriceps, laveren tussen de rotsblokken, een klein riviertje doorkruisen en nog veel meer van dit alles. Het parcours met zijn verschillende mooie vergezichten was er eentje om vingers en duimen van af te likken. Hindernis na hindernis verteerden we steeds beter en op het einde liep alles als vanzelf.
Het leverde ons een 7de plaats op 120 duo’s op.
 
Het was een superleuke kennismaking met het wereldje van de trailrunners. Als tussendoortje kon dit zeker tellen. En dit smaakt naar meer, maar dan met een gezonde enkel!
 

Trailrun Ben-Ahin 27,5km

Niki Devoldere 2 months 1 week ago
11 February 2018

Dit weekend stond normaal gezien een nachttrail op het programma in het Franse Maubeuge. Een bevriende organisatie die eigenlijk goed gelegen kwam. er was toch geen crossduathlon en het zou een mooie tussentijdse test zijn voor de 45km trailrun die ik op 30/03 op mijn planning heb staan. Helaas moesten die organisatoren donderdag de handdoek in de ring gooien door de overvloedige sneeuwval daar. Dus moest ik iets anders zoeken. Gelukkig kwam ik ploegmaat Jan Goddaer deze week tegen en vertelde hij dat hij zelf zou deelnemen met zijn vriendin in Ben- Ahin.

Duo Race Bredene: passie kent geen leeftijd

Jan Goddaer 2 months 2 weeks ago
Om mijn verhaal te starten dien ik zo een 13 jaar in de tijd terug te gaan. Sommigen onder jullie weten dat ik pas in 2003 de draad van het sporten terug had opgenomen. De winter vulde ik toen met cyclocrossen en de zomer stond in het teken van het rijden van cyclosportieven. Pas in 2005 startte ik met wielrennen op de weg bij de nevenbonden en in 2006 reed ik mijn eerste tijdritten.
 
In die periode kwam ik zo in contact met Dominique Bruneel. In zijn jeugdjaren was hij een heel begenadigd speerwerper en toen ik hem ontmoette was hij een hardrijder pur sang. Ik zag hem dan ook geregeld op tijdritten en lokale koersen. Een heel goede vriend van hem was niemand minder dan Wim Lagae. Of beter gezegd professor Wim Lagae, dokter in de Economische wetenschappen en hoofddocent sportmarketing. Een autoriteit in zijn vak. Maar in zijn vrije tijd een gepassioneerde wielrenner en tijdrijder.
 
Ik herinner me nog levendig onze eerste echte ploegentijdrit in 2007 in Eindhoven met onder andere Tom Vandierendonck, Philip D’haeyere, Geert Marijsse, Ferdi Geldof, Dominique Bruneel en ja, ook Wim Lagae. De ploegentijdrit in Eindhoven maakte toen deel uit van de UCI Protour. Wij, fietsliefhebbers, mochten als voorprogramma van dit evenement proeven van hoe het moest voelen, om op een volledig afgesloten parcours als een pro ‘in the zone’ over mooi geasfalteerde brede wegen te mogen zoeven. Een tot op vandaag ongeëvenaarde ervaring. Maar wat me vooral bijgebleven was, was het bezoek aan de verschillende teambussen onder leiding van Wim. Hij was toen actief bij UNIBET en kende het wereldje en omgekeerd, het wereldje kende ook Wim.
 
We kwamen elkaar nog geregeld tegen in tijdritten of koersen. Hij was vooral een goed renner die als de beste de koers kon lezen, de goede ontsnapping kon kiezen en bovenal nog rap was aan de meet. En dat heb ik meermaals mogen ervaren. Vandaag is Wim als triatleet actief.
 
Tot hier de intro.
 
Een aantal weken geleden was ik op zoek naar een wedstrijd. Omdat lopen niet lukt door mijn enkelblessure, leek een strandrace wel een optie. Nooit eerder had ik een strandrace gedaan, maar daar zou nu verandering in komen. Vraag was, welke zou ik kiezen. De Duo Race in Bredene leek me wel iets leuk, vooral omdat het een teamgebeuren is. In ons team vroeg ik wie zich wilde opofferen en Korneel, zelf in opbouw na een ingreep aan de knie, bood zich zonder aarzelen aan. Twee invaliden in een team, dat moest wel goed komen.
 
De wedstrijd ging zondag laatstleden om 11 uur door. Twee uur ervoor haalde ik onze startnummers af en iets erna verkende ik samen met Korneel de ronde. De sfeer zat meteen goed en we wisten direct wat ons te doen stond, STAMPEN. Naast stampen zou het ook de kunst zijn om de juiste zandstroken te kiezen bij het verlaten en oprijden van het strand, zodat je jezelf niet vastreed of erger nog, niet ten val kwam.
 
We spraken af om er een goede training van te maken zonder elkaar druk op te leggen. Maar toch stond ik daar met heel wat twijfels aan de start. Het leeftijdsverschil tussen Korneel en ik pleit zeker niet in mijn voordeel en ik wou vooral geen last zijn. Het feit dat het bovendien mijn eerste zandrace ooit was deed daar ook geen goed aan.
Maar nu over naar de wedstrijd zelf.
Korneel en ik stonden op de tweede rij uiterst links, van een lang uitgestrekte rij beachracers. Ikzelf had me strategisch in het wiel van Korneel genesteld. Mijn plan was Korneel volgen en mocht ik iets over hebben dan zou ik wel mijn deel doen. Bij het afgaan van het startsignaal volgde ik Korneel. In dit grote peleton was dit niet altijd evident, maar toch slaagden we erin om steeds in elkaars buurt te blijven. Op de technische passages en bij het op- en afspringen van de fiets, kwam ik net iets beter tot mijn recht. Maar op de passages waar er gebrommerd werd, waren we elkaars gelijken. We konden de ganse race ons ding doen en allebei kwamen we moe maar voldaan aan de finish. Het leverde ons een 40ste plaats op 134 in de categorie herenteams. Meer moest dat niet zijn.
 
Maar nu komt de clou!
Korneel is niemand minder dan het neefje van Wim Lagae.
 
Nu, zo een dertien jaar later rij ik samen met Korneel Lagae, neefje van nonkel Wim, voor hetzelfde team. Korneel 28 jaar en ik de 49 nabij. 2 verschillende generaties. En in sporttermen spreken we misschien zelfs over 3 generaties. Maar raar maar waar, daar was niks van op te merken.
 
Passie kent geen leeftijd!
 

Pages