Onze bloggende atleten

Triatlon Oostende

Lars Baeyens 2 weeks 18 hours ago
Na een goede start op het BK ploegentriatlon viel de rest van mijn seizoenstart in het water. Na matige prestaties in Geel (17de) en T3 supersprint Sint Laureins (61ste) was ik gebrand op een goede prestatie in de kwartriatlon van Bredene-Oostende.

Deze race vond plaats op dezelfde dag als het BK sprinttriatlon. Ik liet dit BK echter aan mij voorbij gaan om twee redenen. Ten eerste doe ik al genoeg korte sprintwedstrijden op hoog niveau in de T3 series dit jaar en ten tweede kan ik op het BK sprint zelf geen topresultaat behalen, iets wat in Oostende wel kon. Er zullen ongetwijfeld voor en tegenstanders zijn van deze keuze maar Oostende is een mooie wedstrijd en ik ben blij dat ik aan de start stond.

Sybren Baelde (eerder dit jaar winnaar in de triatlon van Eeklo) dacht er net zo over en was topfavoriet om te winnen. Na 1000 meter zwemmen in de spuikom was het echter ex zwemmer Dries Demeulenaere die met een kleine minuut voorsprong op mij en Baelde aan land klom. Demeulenaere wachtte echter zijn ploegmaat Baelde op in de eerste fietsmeters. In zijn wiel kwamen ook ik en  "local hero" Dennis Dieussart aansluiten. Oostende is een draftingrace dus met zijn vieren konden we vervolgens een kopgroepje vormen en wegrijden van de rest van het veld.  Zo kwamen we na 40 km fietsen met een voorsprong van een minuut op de eerste achtervolgers in de wisselzone binnen.

Tijdens de aanzet van het lopen voelde ik me helaas niet super. Er zat weinig versnelling op de benen en sterke loper Baelde was meteen de pijp uit op weg naar de winst. Dries Demeulenaere haakte vrijwel meteen af bij mij en Dieussart in de strijd om plek twee. De thuisatleet sloeg vervolgens een kloofje van 10 meter met mij. De hele tijd bleef deze kloof dezelfde tot mijn stroeve benen alsnog de pijp aan Maarten gaven in de derde en laatste loopronde. Zo kwam ik na Baelde en Dieussart als derde over de aankomst.

Ondanks het feit dat het lopen nog niet helemaal op mijn normale niveau was ben ik toch tevreden over de wedstrijd. Rekening houdend met mijn mindere races van de voorbije weken is een podium sowieso een opsteker om het vervolg van het seizoen aan te vatten!

Next race: 10/06 Half distance Terheijden (NL)

Part 7 of the world tour: Ironman Lanzarote

Seppe Odeyn 2 weeks 2 days ago
Ik heb inderdaad al een tussenstop gehad in Lanzarote dit jaar. Maar aangezien we het hier over een world tour hebben beschouw ik de eerste keer met de tri122 in Teguise als Europa en nu met de Ironman als Afrika. Mijn kansen op een selectie voor het WK 70.3 in Zuid-Afrika zijn redelijk klein waardoor ik eieren voor mijn geld kies en dus deze tussenstop als zijnde Afrika beschouw. Ja dat is een klein beetje aardrijkskundig foefelen is maar hé Afrika is dichter bij op Lanzarote dan het Iberisch schiereiland en een wereldreiziger mag dat! 
Ik begin een beetje Calimero te worden maar net als in Texas was ik weer de dupe van mijn pro-licentie, toen moest ik zonder wetsuit zwemmen. Deze keer gelukkig wel een wetsuit maar een andere pro-handicap voor de zwemcapaciteiten van me zelve. Er is namelijk een massa start. Pro’s mogen dus niet 10 minuten voor de rest vertrekken maar starten samen met het plebs. Nu ben ik een simpele jongen die niet vergeten is dat hij uit de bronx van Wijgmaal komt maar het probleem is dat de Pro’s vanvoor moeten starten met de nadruk op moeten. Dat lijkt inderdaad een klein privilege en ik zou dat ook in dank aannemen ware het niet dat er achter mij toch een goeie 1800 andere mensen klaar stonden om gelijktijdige de zee in te duiken. Als je weet dat ik de 300ste zwemtijd zwom, zijn dat dus inderdaad een man/vrouw of 200 die achter mij klaar stonden om mij als een stukje wrakhout te overvaren.  Nu wist ik dat gelukkig op voorhand en weet ik ondertussen dat een mens rare dingen doet met een badmuts op, maar ik had wel gehoopt dat het na 500m wat kalmer zou worden en ik wat minder slagen zou moeten incasseren. Maar dat bleek al snel voor de volle 4 km zo te zijn. Inderdaad ja 4km! Waar zijn de tafelspringers nu die van schande spraken dat er in Texas 3 km te weinig gefietst werd? Ik heb hier 200m teveel moeten zwemmen en dan is het natuurlijk stil op de facebooks en stravas.  Na 2km kon ik gelukkig even uit het water om mijn brilletje terug op te zetten en te merken dat ik een bloedneus had, jaja ruige zeeën in Afrika. Maar al bij al zwom ik wat ik moest zwemmen rond de 300ste plek dus in 1.04.  Eens op de fiets was het moeilijk om een goed ritme te vinden aangezien de eerste kilometers stevig bergop liepen en de wind zoals gewoonlijk in Lanzarote stevig blies. Ik baande me een weg naar voren en deed dat met begrip voor mijn collega’s. Het is namelijk niet dat omdat zij me verrot hebben geslagen in het zwemmen dat ik dat ook op de fiets moet doen. Ik kende het parcours goed door de eerdere stage hier en vond uiteindelijk wel een goed ritme. Ik kwam bij Dirk Baelus die in de dalende stukken telkens weer voorbij vloog. Ik zag Maarten Seghers staan met mechanische pech, reed boven op de Tabayesco tot bij Tim Brydenbach en kwam uiteindelijk ook Sanne Swolfs en Diego Van Looy nog tegen alvorens terug naar de wisselzone te duiken. Ik reed de 6de fietstijd wat uiteraard niet uitmaakt in een triathlon maar wel leuk is na 180km zwoegen! ​Eens aan het lopen hoorde ik al snel door de vele aanwezige supporters dat ik 11de liep in de wedstrijd. Wel dat gaf de burger moed. Mijn vermogenmeter, jawel in het lopen, gaf de burger dan weer wat minder moed.  Ik moest mezelf enorm forceren om een beetje in de buurt te komen van mijn vooropgestelde tijden. Maar het loonde wel want ik kon na 15km 2 man voorbij lopen en kwam zo de top10 binnen. Maar eens halfweg de marathon was het op.  Het probleem als je een 2de ironman in een maand doet, is dat het nog fris in je kopje zit hoe hard het afzien was als je merkt dat het die laatste kilometers op is. Nu had ik nog meer als 20km voor de boeg en dat zag ik eerlijk gezegd niet zitten. Ik kwam coach Stefaan tegen die me nog wat aanvuurde en zei dat er nog veel mogelijk was. Dat zag ik inderdaad ook maar mijn benen wouden niet meer vooruit. Mijn kop ook niet meer die wou gewoon stoppen. Ik liet mijn tempo zakken en kon het opgeven-plan uit mijn kop krijgen. Natuurlijk verloor ik wat posities en zakte ik terug naar de 13de plek. Maar ik haalde wel de aankomst wat op die moment toch als een prestatie aanvoelde. Voor coach Stefaan werd het ook een strijd om de finish te bereiken, maar onze yuppie haalde het ook!  Bij deze zit de eerste helft van de world tour erop. Tot dusver is het vooral nog leergeld betalen, mijn cash is intussen op maar ze aanvaarden gelukkig creditkaarten. Zodat we in juli terug zijn voor de tweede helft van de world tour! 

Hagelandse Chrono 50km

Jan Goddaer 2 weeks 2 days ago
​Vandaag stond ik aan de start van de Hagelandse Chrono 50km. Met de prikkel van gisteren, de tijdrit in Slypskapelle, had ik er wel zin in. 
 
Het parcours is een opvolging van singletracks, veldwegen en steile klimmetjes. Een parcours waar je kan op vlammen. Helemaal iets anders dan wat de Ardennen biedt. Iets wat dichter bij mijn mogelijkheden ligt.
 
 Ik vertrok iets na tien uur. Ik kon ongehinderd de ganse rit mijn tempo rijden. Een ware tijdrit op de mountainbike. 
Ik reed 1u58 over de 50 km. 
De uitslag ken ik op vandaag niet maar belangrijker is dat ik echt genoten heb van deze wedstrijd.
 

Tijdrijden is meer dan ‘zjirre rien’!

Jan Goddaer 2 weeks 2 days ago
Zoals de traditie het vraagt stond ik zaterdag opnieuw aan de start van de 14de editie van de tijdrit in Slypskapelle. Deze tijdrit wordt getypeerd door zijn parcours vol bochten met de nodige hoogtemeters alsook door zijn perfecte organisatie en super gezellige sfeer. Een tijdrit die je eigenlijk niet mag missen.
 
Pas diezelfde week haalde ik mijn tijdritfiets van onder het stof. Met slechts twee korte intervalsessies ging het moeten gebeuren. Het gevoel tijdens deze trainingen was allesbehalve top. Tijdrijden is lijden, zowel mentaal als fysiek. 
 
Tijdrijden is ook meer dan ‘zjirre rien’. Het vraagt een heel specifieke voorbereiding. Zo begint de wedstrijddag met de nodige hydratatie en carboloading, om dan het parcours te verkennen. Elke bocht wordt meermaals genomen om de meest ideale lijn te vinden. Verzetten worden getest. En dan komt het materiaal. Keuze van wielen, helm, kledij,… alles telt. De voorbereiding eindigt met de opwarming. Dit is niet zomaar losrijden, maar blokjes draaien tot de motor op toeren draait.
Tijdrijden is pure wetenschap. Kent geen geheimen. Is eerlijk.
Tijdrijden is mindfulness. Je leeft in het nu en komt in een tunnel terecht weg van de dagdagelijkse slameur.
 
Over naar de tijdrit zelf.
 
Om 14u58 knal ik van het startpodium voor 3 ronden van 6km. Ik start redelijk vlot en op de eerste helling kan ik mijn tempo vrij hoog houden. Maar naarmate de ronde vordert, begint de adem te stokken, doen de benen pijn en krijg ik het verdomd zwaar. In de tweede ronde krijg ik een patat rond mijn oren. Maar in de derde ronde kan ik me herpakken en pers ik er nog alles uit. Het levert me een 18deplaats overall op en een 7dein categorie H40. Wanneer ik de resultaten van mijn rechtstreekse concurrenten bekijk, kan ik alleen maar tevreden zijn gezien mijn beperkte voorbereiding.
 
Het was een heel goede prikkel. 
 
 

Double dirt, Dwars over de Mandel en LCMT

Carl Salomez 2 weeks 4 days ago

Wegens andere prioriteiten (waaronder op weekend gaan enzo) hier een “kort” verslag van mijn laatste wedstrijden. Beginnen doen we met de Double Dirt. Een duo-duatlon in een vorm van afvallingsrace. Carl Meersman was mijn partner in crime, hij zou mountainbiken, ik zou trailrunnen in het Kluisbos. De eerste ronde overleefden we vlotjes. Daarna volgde blijkbaar al de halve finale (met 3 groepjes). Daarin kon Carl aanklampen in het mountainbiken en kon ik zwaar bezweet naar winst in de halve finale snellen. Finaleplaats dus, maar nog geen zekerheid over een medaille. De beste 4 stonden aan de start van de finale. Tijdens het mountainbiken kwamen de eerste 3 samen aan in de wisselzone. Ik probeerde te volgen, maar de eerste was gaan vliegen, dus moest ik proberen de 3e af te schudden, wat me ook lukte. Een 2e plaats na een leuke “Double D” namiddag met Carl.

Volgende wedstrijd was de 10km loop “Dwars over de Mandel”. Met mijn beperkte aantal loopkilometers in 2018 had ik er niet al te veel vertrouwen in. In zou proberen ergens tussen de 40 en 45 minuten te finishen. Aangemoedigd door een enthousiaste menigte en een nog enthousiastere Véronique liep ik de wedstrijd uit in een goeie 38 minuten (oké, het was ook maar 9.7km). Nog een dikke proficiat aan Véronique die de 3.5km liep! Go Girl!

En dan de LCMT Triatlon versie. Enkele weken voordien bekeek ik nog eens het programma en vroeg ik me af waarom ik me eigenlijk ingeschreven had. Méér dan 500km fietsen, 65km lopen en 5.5km zwemmen in 4 dagen. Welke zotten doen dat nu eigenlijk? Ik ging richting Ardennen met Robin & Julie, Carl & Nele, Véronique, Donavan en Glenn.

Dag 1: 185km fietsen + 15km lopen. IK begon enthousiast aan de fietstocht. Langer dan ik ooit gedaan had en samen met een hele bende cyclomannen en vrouwen en enkele verdwaalde triatleten. Al snel vormden we een klein maar gezellig groepje en fietsten we richting het Groothertogdom Luxemburg. Daar waar de wegen goed en de taxen laag liggen. Na zo’n 90km met de wind mee in het leuke groepje en wat gekeuvel, mochten we de Mont Saint Nicolas beklimmen in Vianden. Hier begon mijn lichaam wat barstjes te vertonen tegenover de rest van het groepje. Ik kon boven nog net aanpikken en we reden verder met iets minder gekeuvel richting Echternach. En ja, vanaf daar begon mijn processie… Ik moest lossen en mocht nog zo’n 80km alleen terug rijden richting Houffalize, en nu met tegenwind. Nu ja, ik had geen andere keuze, dus deed ik maar gewoon door. Kilometer per kilometer kwam ik dichter bij Houffalize, er staken me nog was renners voorbij en ik kon hier en daar wel even aanpikken, maar moest toch meestal bergop terug lossen. Eigen tempo dus en eerlijk, ik was zelden zo blij geweest om Houffalize te zien. Na een kleine 7 uur kwam ik over de finish en moest ik nog 15km lopen. Ik besliste om te passen en mij te laten verwennen in ons huisje. Na dag  waren nog van de 15 van de 28 deelnemers die meededen voor het klassement. Ook ik was hier al eruit “gebonjoured”.

Dag 2: 500m zwemmen, 165km fietsen en 15km lopen.

Tussen 7u en 8u ’s morgens mochten we  meter zwemmen in het zwembad. Ik klokte af met een tiende tijd en was hier tevreden mee. Daarna mochten we terug 165km fietsen. Ik besliste om de kleine versie te rijden, normaal gezien zo’n 110km. Ik had achter na 500 meter de eerste afslag al gemist, en mocht dus toch de grote versie rijden. Gelukkig kwam er na 65km nog een afslag. Ik moest vanaf hier wel alleen verder aangezien de meesten de grote tocht deden. Ik fietste lustig verder en bij de laatste bevoorrading kwam ik een lokale zwerver tegen, Glennemanz genaamd. Zo kon ik de laatste 40km toch nog wat keuvelen. Ik klokte dag 2 af met 126km op de teller. Ik besliste om vandaag de loopproef wel mee te doen. Ik liep de zware omloop op een rustig tempo en kon zo mijn dag vermoeid afsluiten met een etentje met de vriendjes bij de lokale chinees in Bastogne.

Dag 3: 2500m zwemmen, 145km fietsen en 15km lopen.

Deze morgen mochten we zwemmen in het meer van Nisramont. De afstand werd ingekort tot een goeie 800 meter doordat het water zo’n 13-14 graden had. We gingen het frisse water in en gingen tussen 2 boeien liggen. Iets na 9u klonk het startschot en moesten we ons balgevoel gaan testen aan de overkant van het meer. Na 2 rondjes “de bal aan de overkant tikken” klom ik als 6e uit het water en mocht ik gaan fietsen. Het plan vandaag was terug om de kortere afstand te fietsen om mij wat te sparen. Daardoor reed ik de eerste uren van de dag behoorlijk eenzaam door België en Luxemburg. Triest werd ik er niet van, van het vele afval langs de wegen echter wel. Prachtige vergezichten, prachtige natuur en toch enorm veel afval langs de weg. Afval hoort in de vuilnisbak en niet in de natuur! Als ik eraan terugdenk wordt ik nog altijd kwaad… Vertel het gerust verder…  Na 65km kwam ik in Clervaux aan de 2e bevoorrading. Vanaf daar ging het met de wind mee richting Houffalize. Ik besloot om terug niet te gaan lopen en mijn benen te sparen voor de zondag en om pasta te gaan eten met de vriendjes bij de lokale Italiaan.

Dag 4: 2500m zwemmen, 45km mountainbiken en 18km trailrunnen.

Door het slechte weer werd het zwemmen in het meer vervangen door 500m zwemmen in het zwembad. Na wat krampachtig heen en weer gezwem kon ik terug een 6e tijd aantikken. Well done dacht ik. Dan kwam mijn favoriete onderdeel samen met mijn favoriet weer: mountainbiken bij een graad of 15 in de regen! Ik nam de kopstart en al snel kwam Niki Devoldere me voorbij gestoven. Ik liet hem gaan en er kwamen nog 3 man over mij. Ik pikte aan bij Rinus die in 4e positie reed en kwam stilletjes aan in mijn ritme. De beklimmingen gingen vlotter en vlotter en de afdalingen nog wat vlotter. Ik liet Rinus achter en ging op zoek naar de 2e plaats. Na enkele kilometer had ik deze te pakken en op een steile klim liet ik ook hem achter. Ik kreeg bijna vleugels en voelde me volledig in mijn sas. De eerste plaats zat er niet in, maar na 2 uur mountainbiken kwam ik toch als 2e over de streep. Ik besloot om vandaag nog eens alles uit de kast te halen en vandaag wel te lopen. We moesten een lus van het mountainbike parcours lopen. Ik begon dus als 2e aan deze laatste proef en kon een redelijk tempo aanhouden. Onderweg stak teammie Rinus mij nog voorbij. Hij gaf me nog wat extra moed en zo kon ik als 3e finishen deze dag. Kleine kanttekening wel, ik liep en fietste hier en daar wel wat minder de afgelopen dagen, wat me op deze laatste dag wel een voordeel gaf.

Robin werd in de mountainbikewedstrijd (3 dagen) bergkoning terwijl Carl Meersman behoorlijk wat pech had en moest opgeven in de mountainbikewedstrijd. Proficiat aan allen die geen vuilnis op de weg gooien!

Koers 1.12 Wakken

Niki Devoldere 3 weeks 9 hours ago
29 May 2018

Na 2 weken als een zombie, voelde ik mij zondag op training plotseling superman. De wielertoeristen van de Mandelfietsers zullen het geweten hebben. Ik sprong bijna uit mijn vel van energie. Die supercompensatie na de LCMT komt er dan toch uiteindelijk. Dit was ineens het sein om te gaan koersen in Wakken gisteren.

46 man aan de start voor een hele snelle omloop. Warm weer, weinig wind en af en toe wat regendruppels op het gezicht om af te koelen maar nooit een nat wegdek. Ideaal dus.

Marathon VTT La Reid Arden Trophy

Niki Devoldere 3 weeks 2 days ago
21 May 2018

Een week na de LCMT trok ik op Pinkstermaandag naar de Arden Trophy. Een MTB marathon over 95km in en rond Theux, waar ik 14 jaar geleden eens deelnam. Nostalgie dus, maar waarvan ik wist dat dit toch één van de mooiste en zwaarste marathons is die ik ken.

Toch had ik er op de dag zelf nogal snel spijt van. Ik had na de LCMT een week gerust, maar het was duidelijk dat ik serieus over mijn toeren was gegaan. Ik leefde op wolken, maar dan als een zombie. Het was een leuk weekend in de Ardennen, waar ik vooral genoot met het gezin, maar maandag werd een calvarietocht.

Golf Ter Hille triathlon

Xenia Luxem 4 weeks 5 hours ago

Golf Ter Hille triathlon in het mooie Oostduinkerke aan onze Belgische kust.

https://www.youtube.com/watch?v=IydjSxu-OmY

LCMT: When shit happens…

Jan Goddaer 1 month 5 days ago
Dit jaar zou ik sinds lang opnieuw eens proeven van enkele MTB-marathons met als orgelpunt de LCMT, een meerdaagse wedstrijd in de regio van Houffalize. Ik schreef me eind vorig jaar in. Een leuk gegeven was dat we met quasi het ganse team daar present zouden zijn. 
 
Aan MTB marathons deelnemen vraagt een gedegen voorbereiding. Veel kilometers malen en hoogtemeters maken. Daarnaast moet je ook over de nodige fysieke mogelijkheden beschikken, dixit een grote motor hebben. Het laatste heb ik niet, maar de kilometers malen en hoogtemeters maken heb ik wel in de hand.
 
Maar een enkelblessure, een zware griep waar ik toch een maand mee sukkelde en een hamstringblessure gooiden echter roet in het eten. Ik kon de gewenste kilometers niet malen en de hoogtemeters maakten plaats voor ritjes langs de Leie. 
 
Kortom ik vertrok met een klein hartje richting Houffalize. Tot overmaat van ramp werd ik de dag voor de eerste rit getroffen door hevige diarree. Een ganse lat immodium en een handvol enterols zorgden dat de diarree stopte.
 
Ik stond leeg aan de start van de eerste rit, goed voor 92 km in en rond Houffalize. Zonder ambitie en motivatie plaatste ik me helemaal achteraan het pak. Ik startte traag met de enige doel om de finish te halen. De eerste drie uren waren fysisch en mentaal heel zwaar. Ik had buikkrampen en geen energie. Pas na 3 uur voelde ik me iets beter en kon ik normaal eten tijdens een bevoorrading. Ik kon zo een uur genieten om dan na 4 uur wedstrijd door mijn beste krachten te zitten door het gebrek aan kilometers. Pas na 6u9min bereik ik de finish compleet verzuurd. 
 
De volgende dag was de langste rit richting Luxemburg. Ik had me voorgenomen om niks te forceren en desnoods zou ik me beperken tot de toerversie buiten wedstrijd die een 25km korter was. Dirk zou me vergezellen. Wat voor hem een rustig ritje was, was voor mij bij momenten skarten. Met een te beperkte basis kwam ik al snel terug in de problemen en na een kleine 50 kilometer moest ik me al parkeren met krampen in de bovenbenen. Het teken om over te schakelen op de toerversie.
 
De derde dag startte in de regen en ook hier zou ik me beperken tot het rijden van de toerversie.
 
Ondanks de tegenvallende resultaten was dit toch een unieke ervaring. 
Vooral de leute met de teamgenoten deed de miserie direct vergeten! Ook als training kon dit ook zeker tellen.
Thx Team Bikesensation!!!
 
 

Pages