Onze bloggende atleten

Baeckelandcorrida Lendelede

Niki Devoldere 1 month 3 days ago
16 December 2017

Geen crossduathlons of hel deze periode maar wel 2 corrida's op een boogscheut van elkaar en laat mezelf daar nu net tussenin wonen. Dus met het ganse gezin tijd om 2 keer op te treden.

WinterslaaP

Gert-Jan D'Haene 1 month 1 week ago
Winterslaap?

Het seizoen der vallende bladeren is bijna achter de rug, temperaturen komen tevoorschijn die het vriespunt benaderen en regenbuien waar stiekem wat smeltende sneeuw zich dreigt tussen te mengen. Hier en daar wordt voorzichtig de kerstverlichting geëtaleerd en menig boom dat ietwat meeheeft van een spar wordt van een ‘piek’ voorzien. Koning winter is stillaan in het land dames en heren. Het kille, grijze weer zou hen, atleten, moeten ontmoedigen buiten te komen als beren die hun grot klaarmaken voor de gure winter met de welverdiende rust achterna. Maar niets is minder waar…
Winter… Het gezoem van draaiende rollen, ronkende computers die uren slijten van opzoek- en inschrijfwerk voor wat komen gaat volgende jaargang. Hier en daar duikt de modderduivel op die zich niet kan bedwingen en die ‘grot’ laat voor wat het is en zich een weg baant door weer en wind, op de met slijk bedolven wegen om segmenten als enige die week aan te aanvallen… Strava, het oord der verderf! Nog voor de bakker z’n ontbijtkoeken mag etaleren laat de zwemarena al sporen na van de eerste gedaantes die het water beroert hebben. Je zou het bijna een schuldgevoel durven noemen. Een schuldbekentenis tegenover die spieren die we roerloos zouden verwaarlozen, medelijden met die tweewieler die je als een stuk vuil voor enkele weken in de hoek dreigt te dumpen, een ongerustheid over die conditie die we plots zo diep laten vallen als een baksteen om misschien daarna nooit meer dat toppunt te bereiken. Rust roest, nood breekt wet, maar niets is minder waar…

Winterslaap… Tijd om die batterijen terug op te laden en neen, deze keer niet van dat elektronische mechanisme die op onze bolides zijn gemonteerd. Komende periode, het eindejaar in het verschiet, is een momentum dat moet rust uitstralen en zij, atleten, doen dat op hun manier. De ene voor de klaarte nergens te bespeuren om zich even later dan toch op het pad te begeven, deze keer de nodige aandacht bestedend aan de schoonheid dat de opkomende zon teweeg brengt. De ander slaat voor even z’n vleugels uit, mee met de vogeltrek, de massale migratie richting het zuidelijk halfrond om zich daar in alle stilte voor te bereiden voor wat komen gaat. Als een kind die z’n eerste stappen zet, met die vreugde worden de loopschoenen aangebonden om stap voor stap terug de kilometers op te stapelen. Is het van moeten? Neen! Het is de wil dat de bovenhand neemt om het moment van stilzwijgen te doorbreken. Hij, zij, de atleet is gebeten door de microbe dat bij hen dat intens geluk naar boven brengt wanneer ze terug die hartslag naar hogere waardes kunnen stuwen en wanneer ze druppels van hun rug voelen rollen die uit het lichaam werden geperst. Niet obsessief maar doelgericht , de passie primeert en dat is echt waar…
 
Rust goed, slaap zacht.

Update: enkelblessure

Jan Goddaer 1 month 2 weeks ago
Zondag liep ik een enkelblessure op tijdens het mountainbiken. Op spoed kon men een fractuur uitsluiten. Ik kreeg 1 week gips en 1 week niet steunen voorgeschreven door de spoedarts.

Na 1 dag met de krukken sukkelen en een halfuur op de rollen trainen, belde ik het secretariaat van de dienst orthopedie voor een afspraak, met als boodschap : de gips moet eraf! Op dag 2 maakte het 'niet steunen' plaats voor 'met lichte steun' kleine verplaatsingen maken en 1u15 op de rollen trainen.  

Vandaag, dag 3, mocht ik op consult bij de orthopedist. Ik wou het de orthopedist makkelijk maken en ik had daarom het gips zelf verwijderd. De boodschap was duidelijk: ik wil een enkelbrace in plaats van gips. Bij de dokter aangekomen, gaf ik tekst en uitleg. In eerste instantie werd ik niet direct op applaus onthaald, maar dat had ik wel ingecalculeerd. Na wat meer duiding (job, sport, etc...) keerde het tij en de arts ging akkoord. Wel op voorwaarde dat ik de voorgeschreven rust zou respecteren. Dit betekent 10 dagen rust, been in hoogstand en bewegen zonder belasting. Na die 10 dagen start de revalidatie. 

Uiteraard ging ik hiermee akkoord. Ondertussen heb ik 1,5km gezwommen zonder belasting en het deed deugd om terug vrij te kunnen bewegen.

Dit is alleszins al een eerste stap in de goede richting. 

In een vogelvlucht door 2017

Jan Goddaer 1 month 2 weeks ago
Nu ik hier in mijn zetel zit gekluisterd en noodgedwongen mijn seizoen moet afsluiten door een enkelblessure heb ik de tijd om eens terug te blikken op het voorbije seizoen.
 
In 2016 had ik voor het eerst geproefd van de crosstriathlon, met als eerste triathlon ooit de Nisraman Light. Als doop kon dit tellen. Maar ik was direct verkocht.
In november 2016 schafte ik mij een tweedehands Cannondale FSI aan om meer comfort te hebben tijdens de meer technische off-road wedstrijden. Ik was klaar om te knallen in 2017.
 
Het enige vraagteken was hoe mijn lopen zou zijn. Vanaf eind oktober ’16 was ik niet meer aan lopen toegekomen door een blessure. Ik zou pas vanaf januari het lopen hervatten. Toch belette me dit niet om eind januari te starten in de crossduathlon van Wachtebeke.
Ik deed er de korte afstand en als prikkel kon dit direct tellen. Dit deed pijn. Toch kon ik 2de overall eindigen en een eerste plaats bemachtigen bij de H40. De toon was gezet voor 1 van mijn beste seizoenen, qua resultaten althans.
 
Ik zou 30 maal aan de start staan van een wedstrijd, waarvan ik 12 keer kon winnen in mijn agegroup. En tweemaal had ik de overwinning overall beet.
 
Alle overwinningen haalde ik in duathlons of triathlons. De drie mooiste waren voor mij de Nisraman Lite, de Sandman Duathlon en de Red Rock Challenge Duathlon.
Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik bijlange niet meer het loopniveau haal van een drie, vier jaar geleden. De leeftijd krijgt steeds meer vat op mijn prestaties. Dit probeer ik deels te compenseren met het zwemmen, waar ik nog een grote progressie kan maken gezien ik pas in 2016 van nul startte. Op de fiets lukt het wel nog, al kan ik in het mountainbiken zeker nog progressie maken op technisch vlak.
 
Het tijdritten ging me wat minder af. Ik kwam dit seizoen uit voor het Time Trial Team Atom6. De leeftijd en de te beperkte specifieke training zorgden ervoor dat ik zowel individueel als in team verband duidelijk te kort schoot. Dit deed me ook beslissen om niet meer verder te gaan in het tijdrijden in ploegverband.
 
Dat mijn goede off-road seizoen niet ongemerkt voorbijging, vertaalde zich in een lidmaatschap bij Team Bike Sensation. Het team rond Dirk Baert van BikeSensation Beernem. Zo kon ik vanaf september voor het team nog vier overwinningen halen bij de H40 waarvan 1 overall. Mooi om zo het seizoen af te sluiten.
 
Nu wordt het uitkijken naar wat 2018 zal geven. Maar alvorens te plannen zal ik eerst moeten herstellen van mijn enkelblessure.
 
 

Go to Hel

Seppe Odeyn 1 month 2 weeks ago
Wel, wel wel (quote Jay Vleugels). Kijk eens wie daar terug is met hangende pootjes. Eerst aankondigen dat je een jaartje geen Hel van Kasterlee gaat doen om dan gewoon te starten alsof er niks gebeurd is. 
Wel ja ik ga inderdaad terug naar Kasterlee, maar wat ik daar precies allemaal gezegd heb na mijn 5de overwinning weet ik toch zo goed niet meer. Fake news!
Maar ik heb wel degelijk getracht af te kicken van de Hel. Ik ging naar praatgroepen, zo van die groepen waar je in een kring zit en dan moet zeggen ik ben Seppe en ik heb een probleem. Ik maakte wilde plannen over wat ik dan wel in de winter ging doen en ik probeerde me te sussen dat 5x echt wel mooi is en voldoende. Bovendien had ik mezelf ook voldoende ingedekt door tegen iedereen te verkondigen dat ik een hel sabbatjaar ging doen.  Maar kijk dan sloeg het om. Eerst werd die mafketel verkozen tot president van Amerika door zaken die niet in zijn kraam passen te omschrijven als fake news. Waardoor ik dus ook staalhard kan ontkennen dat ik een helloos jaar ging doen. Vervolgens kwamen ze in Kastel met een nieuw MTB parcours en verloor ik mijn wereldtitel.
En die wilde plannen dan Seppe? Geen paniek, die zijn er nog steeds. Ik zal zelf meer zeggen ik ga de wereld veroveren. Maar ook dan kwam ik terug op dat aloude spreekwoord: verover de wereld begin met Kastel!  En uiteindelijk is 5x nog niet overdreven hé Aangezien ik nog geen enkele voorbereiding voor Kasterlee hetzelfde heb gedaan, heb ik ook de laatste maanden weer van alles nieuw gedaan. Ik begon dus als Ekiden bondscoach alwaar ik mijn team naar een 6de plaats coachte. Vervolgens zat ik zo terug in het atletiekwereldje dat ik besloot om nog eens een veldloop mee te doen. Dat was ondertussen al 15 jaar geleden. Wat was dat een fijne dag. Hoe leuk is het om te merken dat na 15 jaar sommige sporten nog exact hetzelfde zijn als je ze achter gelaten hebt. 12mm pinnetjes in die spikes, crosskaartje onder de nummer en starten, wat ik 15 jaar later nog steeds niet kan. Vervolgens wat opschuiven, wat afzien en 7de worden om dan een prijs van de prijzentafel te mogen kiezen. 
Uiteraard was er ook tijd voor ontspanning en 4 pintjes in een minuut of 6 tijdens het Bk Beermile. Ik werd er 7de. Omdat ik dreigde wat in de 6de en 7de plaatsen te blijven hangen kon ik gelukkig nog eens een duathlon doen. Ik kon mijn titel verlengen in de Crossduathlon van Damme waar ik van start tot finish aan de leiding liep en fietste. Trainingsmakker Sikke Van Roy mocht mee op het podium als 2de. Een dagje later begon ik dan samen met 1200 andere aan het bechrace seizoen in De Panne. Ik had niet men beste dag op het strand en werd 29ste.  Nu we dan toch in het zand zaten wou ik het weekend erop meedingen naar de strandtitel king of the beach. De uitdaging was op zaterdag de strandrace van Oostduinkerke en vervolgens op zondag een 1/2 marathon lopen. Nu lijkt dat in de eerste plaats vooral een conditionele test. Maar je moet het begrip beach toch iets ruimer zien. Koning wordt je namelijk niet zomaar. Nu eigenlijk wel je wordt zo geboren dus misschien is het daar wel dat het voor mij al misliep. Maar kijk koning Arthur trok toch ook dat zwaard uit die steen zat rond een ronde tafel en werd alsnog koning dus. Zand was ook niet echt het probleem, ik had een goeie dag en reed er goed door die zaterdag. Het probleem was datgene dat de zee op het strand geworpen had: Schelpen en om specifiek te zijn scheermessen. Je kent ze wel van die langwerpige schelpen die je als kind gemakkelijkheidshalve gaat verzamelen omdat ze nogal talrijk zijn en redelijk groot en dus ook makkelijk te vinden in een schelpen bank, ja ik was eerder de luie schelpverzamelaar. Nu horen wat schelpen uiteraard bij het strand, maar als we al van schelpbanken beginnen te spreken en die schelpen zich dan ook nog eens genesteld hebben op het enige berijdbare stukje strand tussen Nieuwpoort en Koksijde zit je toch al snel met een probleem als je daar met 400 potentiële koningen het strand opsprint. De scheermessen vlogen werkelijk in het rond het wat de konings strijd uiteraard heldhaftig maakte, de bandenfabrikanten wreven ondertussen ook in hun handjes want er sneuvelde wel wat rubber. Ik hield me lang staande maar iets voor halfweg moet ik dan toch op dat scheermes teveel gereden zijn. Lekke band dus. Ik telde in totaal 4 gaten in mijn achterband en 2 in mijn voorband. Opgave dus en geen koning.  De dag nadien dan maar een poging om nog iets te maken van mijn weekend. Een halve marathon op strand en duin. Deze keer had ik wat minder last van de scheermessen, en iets meer van Kris Coddens. Docent in de zandkunde en dus ervaring met in het zand lopen. Nu in het zandlopen is toch wat bijzonder. Daar schijnt ook een techniek voor te bestaan, ik kan u al meteen zeggen ik heb die niet gevonden. Meer zelfs ik begon ernstige fysica formules uit te werken in een poging dit mysterie te ontrafelen. Ik bedacht iets als: snelheid = (kracht - loopstijl – frontaal oppervlak – energieverlies in het losse zand) x 1000. Strijden tegen de fysica is al net zo oneerlijk als tegen die scheermessen. Strijden tegen Kris Coddens is dan weer iets eerlijker waar ik me dan maar op focuste. Het werd een echte clash in de Duinen arena tussen 2 verschillende mode en loopstijlen. Coddens was verkleed als trailrunner, terwijl ik had geopteerd voor een wet Flandrien look. Dat terwijl we qua loopstijl iets meer naar elkaar toe leunen namelijk Coddens als een hinde mezelf eerder als een Brabants trekpaard. De Beslissing viel na 17km op het strand dat er eigenlijk amper beloopbaar bij lag. Ploegen leek daar de beste optie en dus ploegde het Brabants trekpaard weg van de hinde door de Duinen om zijn weekend toch een beetje glans te geven. Hoewel we allemaal weten dat een trekpaard niet bezig is met glans geven aan zijn weekend. Hij was blij dat zijn ploeg weer wat scherper is. Er moeten immers nog wat Kempische akkers geploegd worden! 

Every setback is a setup for a comeback

Jan Goddaer 1 month 2 weeks ago
Zondag 26 november ging ik op pad met mijn volgeveerde Niner. Gezien het duathlon en triathlon seizoen er toch opzit, wou ik vooral wat duur trainen met ook wat techniekoefeningen erin verwerkt. So far so good, maar toen ik na een 4-tal uur van de fiets stapte, zat mijn onderrug zo vast als beton. De maandag erop maakte ik een afspraak met mijn chiropractor, om pas donderdag op visite te kunnen gaan. Ondanks de rug niet helemaal hersteld was, stond op zaterdag een lichte duurtraining met de Niner op het programma en was op zondag een techniektraining in Beernem gepland. 

Zoals voorzien zat ik zaterdag 3u op de MTB en gingen we zondag met enkele ploeggenoten techniek trainen.
Ik ben hier volledig nieuw in maar toch werd ik direct ondergedompeld in een bad met surplacen, bunnyhops, zijdelingse sprongen en oefeningen op bochtentechniek.  Super uitdagend maar ook dikke fun.
Na deze sessie vervolgden we onze weg richting de Beernemse oevers met diverse natuurlijke technische uitdagingen.
​Hoogmoed komt voor de val, zou later blijken. Ik voelde me vrij zeker bij het nemen van de hindernissen. Maar bij een technische klim raakte ik net niet boven en tuimelde ik de dieperik in en landde ik slecht op mijn linker voet. Ik voelde en hoorde mijn enkel kraken. Ik krijste mijn longen leeg, enerzijds door de pijn  anderzijds door het verschot. Na enkele minuten stond ik op en kon ik wonderwel lichtjes op mijn linker voet steunen. Ik begon voorzichtig te stappen en besliste om nog een klein uurtje los te rijden, hopende dat de linker enkel zou herstellen. Ik kon losfietsen...

Na de training, toen ik me omkleedde zag ik dat mijn enkel heel erg gezwollen was en op een bepaalde plek en bij bepaalde bewegingen heel pijnlijk aanvoelde. Met veel tegenzin besliste ik dan maar naar het ziekenhuis te gaan. Daar werd een RX genomen en werd een fractuur uitgesloten. Vermoedelijk werden de ligamenten geraakt. De spoedarts schreef 1 week gips voor en 1 week niet steunen. Dit staat gelijk aan krukken en sukkelen. Voor een echte diagnose is het afwachten tot het consult van de orthopedist later deze week. 

Sowieso is dit seizoen nu definitief gedaan en moet ik me focussen op mijn revalidatie. Een dag later rijden we met gips en al een halfuurtje op de rollen.

A setback is a setup for a comeback!
 

Trailrun Oostduinkerke 4/12

Sam Willems 1 month 2 weeks ago
Vandaag stond de 10 km trailrun op het programma te Oostduinkerke, 10 km knallen door de duinen en op het strand. Direct na de start weggelopen met 3

Ednine Beach Challenge Oostduinkerke

Niki Devoldere 1 month 2 weeks ago
02 December 2017

Zaterdagnamiddag trok ik na de zwemtraining met mijn 2 Fury's (Pascale en mijn MTB) naar Oostduinkerke, waar mijn vrienden van Sandman Events al voor de 3 keer instaan voor wat genoemd wordt, de zwaarste beachrace van ons land. Ik vind het alleszins de mooiste en zeker de best georganiseerde. Want waar kan je inschrijven, fietsen wassen, douchen, enz en dat allemaal aan de startplaats?

Tine tweede in Ironman Argentinië

Tine Deckers 1 month 2 weeks ago
3/12/2017: Met een tweede plaats in de Ironman van Argentinië heeft Tine vandaag een glansrijk jaar in schoonheid afgesloten. Sarah Piampiano (VS; 9:11:03) won de wedstrijd. Magali Tisseyre (Canada; 9:24:37) werd derde. De eindtijd van Tine was 9:19:22. Ze sluit 2017 af met overwinningen in de Challenge Geraardsbergen, de Alpe d’Heuz Triathlon en de Embrunman; ze behaalde de tweede plaats in de Ironman van Italië en de Ironman van Argentinië. Met die laatste twee resultaten zet ze bovendien nu al een grote stap naar kwalificatie voor het WK Ironman in Hawaï in 2018.   Dede Griesbauer liet zich vanaf het

End of the season reflections

Claire Michel 1 month 2 weeks ago
In all honesty, 2017 was a make-it or break-it year for me. After a challenging 2016 season, I began the year with some fairly clear performance goals. These correlated to a legitimate break-even analysis: given the investment I wanted to make, I knew I needed a certain income from prize money or sponsors to financially break-even. Contrary to some perceptions of professional athletes in general, in triathlon, with the exception of the top 3-5%, most Elite triathletes on the ITU circuit have rather meager, unstable incomes. While I am not doing it for the money, (and I don’t think many of my colleagues are either), we do need to make a living. Otherwise, triathlon just becomes a hobby. 

​Thus, I found myself at a cross roads in October 2016: questioning my capabilities as a professional athlete after a very disappointing Olympics and Grand Final. There was the possibility for a clean exit; to simply hang up the tri-suit for good and take a more stable, lucrative job. Ultimately, I believed I was capable of better, and chose not to pursue those job offers. One year ago exactly, I joined coach Paulo Sousa and the Triathlon Squad instead. ​
​Overall, the results were largely positive finishing the season 18th in the World Triathlon Series Ranking, 3rd in the European ranking, with 2x World Cup podiums and 10x Top ten performances at European & World levels. This exceeded my break-even analysis allowing me to continue my professional career. The progression was not linear, nor entirely consistent throughout the season. On the whole, though, I was much more in control of my races. Learning to focus on my process, rather than on the outcome was something that made a big difference this year. This may seem somewhat contradictory after explaining that I started off the season with such precise objectives. I believe goal-setting is important to establish a direction, but once the aim is set, all energy and attention must go into the daily process of making it happen. 

And let’s be honest, the process is the hard part! Actually doing the daily actions required to put you out of your comfort zone is difficult. It’s the not-so-glamorous daily grind. It’s the morning 5km swims. It’s the drag yourself out the door, third-workout-of-the-day evening runs. It’s the 10th hill repeat when you thought your quads exploded on the last one. If anything, setting goals is the easy part. Thinking about holding that blue finish line tape above your head, champagne showers, happy hugs with family and friends. Coincidentally, the media and federations love to talk about goals and results the most, and it takes conscious effort to keep my attention on my own process. Alongside learning to the trust the process came the realization that it will never get easier. In other words, trust the never-ending process. I know this is not a very sexy motto, but as I said before, to get the glory, we must endure the mundane. My profession simply allows me to experience pushing my own boundaries, fears and limits and this is precisely what brings me satisfaction. 

Thanks for reading and I wish you all a healthy holiday season!

Pages