Onze bloggende atleten

November-December 2018

Sam Willems 1 month 2 weeks ago
Beste vrienden, Op 1 november stond de halve marathon van Berlare op het programma, niet echt mijn afstand maar 1 x per jaar wil ik toch mijn grenz

Blèten

Mieks vertellinkjes 1 month 2 weeks ago
Een nieuw jaar, het zet aan tot goede voornemens, nieuwe beginnens (of hoe zeg je een nieuw begin in het meervoud?) en tot inzichten. Aan goede voornemens waag ik mij niet meer en jaren van “mindfulness” en consoorten leerden me dat elk einde een nieuw begin is. Elk jaar, elke maand, elke week, dag, elk uur, elke minuut, seconde. Laat ik dan maar een inzicht met u delen. Nu ja, inzicht, een feit eigenlijk.Ik ben een blètekoesseEen grote blètekoesse (anderstaligen, raadpleeg het Tielts woordenboek). Ik ween dus voor het kleinste. Tranen met tuiten. Van verdriet. Van geluk. En ook vaak zomaar. Een huilebalk dus.Terwijl ik deze tekst aan het schrijven ben, besef ik dat ik helemaal niets over het fenomeen “huilen” weet. Een korte zoektocht op het web brengt me tot een zeer bevattelijke uitleg. Akkoord, “maar” in de Nina, maar laten we nu vooral niet elitair en denigrerend gaan doen. Volgens de professor die in het artikel aan het woord is ben ik hulpeloos. Ja, echt.Ik weet het, ik heb de perceptie tegen, maar geloof me, ik ben een hulpeloze blètekoesse volgens de professor. Omdat hulpeloos niet meteen het predicaat is dat spontaan bij u op komt om mij te typeren heb ik het zelf even voor u opgezocht. “hul·pe·loos (bijvoeglijk naamwoord), niet in staat zichzelf te helpen”. Vooraleer u hier massaal de slappe lach krijgt, de dikke van Daele heeft altijd gelijk. Wat me naadloos bij het TV-programma “wat als” brengt. Sta me deze zijsprong even toe: “Wat als de Dikke van Daele een klootzak was”, hilarisch.Ik ben hulpeloosEven serieus nu. De professor in het artikel stelt dat ik huil om aan te tonen dat ik een situatie niet aankan, me machteloos voel en overweldigd ben door bepaalde gebeurtenissen. Dat mijn huilen een schreeuw om hulp, steun en troost is. Zijn woorden. Stelling waarin ik me helemaal kan vinden. Want hoe zalig is het om getroost te worden als ik verdrietig ben, om me veilig te voelen in jouw sterke armen, om me gesterkt te voelen door de mensen in mijn omgeving. Fijn. Daar wil ik graag een traantje voor laten. Zijn bewering dat ik huil van geluk omdat ik overweldigd ben en niet meer weet hoe ik mijn emoties anders moet uiten dan door te wenen, durf ik zachtjes te weerleggen. Aan woorden heeft het me nooit ontbroken. Als ik boos of diep teleurgesteld ben, ja, dan is mijn stilte oorverdovend. Maar in de dagelijkse omgang kan me bezwaarlijk een onvermogen om me verbaal te uiten worden aangewreven. Wel in tegendeel. Taal is één van mijn wapens en om woorden zit ik zelden verlegen.Tot tranen toe bewogenEn toch ween ik. Om de eerste krokus. Bij het zien van een zonsondergang. Wanneer na een spannende wielerwedstrijd de winnaar zijn armen in de lucht steekt aan de meet. Als ik hardloop en besef welk een chanssard ik ben. Bij de pakjes aan de kerstboom. Altijd, quoi. Nu ik toch confidenties doe, dan maar meteen één van mijn grootste. Al 15 jaar kijken wij als gezin gezamenlijk naar “Brother Bear” na onze jaarlijkse zomervakantie. Traditie. Sorry meisjes, dat dit even jullie “chill” aantast (“cool” mag je niet meer gebruiken, dat is zeer “oldschool”, wie tieners heeft weet dat gewoon. Als je als ouder echter het woordje “chill” in de mond neemt dan ben je eigenlijk ook niet goed bezig, maar soit.). Brother Bear met frietjes van het frietkot dus. Heerlijk. En elk jaar weten die kadetjes (van ondertussen 20 en 22- tijd vliegt) precies aan te geven op welk moment er bij mij traantjes vloeien. En dan lachen we samen. Hulpeloos is dit niet beste professor. Wel integendeel. Warm, sterk, mooi, krachtig, heerlijk, ... kies maar. Alles behalve hulpeloos.Waarom?Gezond ook, als ik het artikel mag geloven. Mijn tranen doden bacteriën, zorgen dat ik beter zie en verwijderen toxines. Laat mij maar een blètekoesse zijn.Intrigerend wel dat huilen. Dat dieren dat niet doen, bijvoorbeeld. En dat we eigenlijk niet weten waarom mensen wel. Dat boeit me. Misschien moet ik me wel aansluiten bij Darwin, die stelde dat tranen geen enkel nut hebben. Een foutje in de natuur? Neen, we komen er wel achter. Ooit. Misschien is het wel de nieuwe energiebron waar we zo naar op zoek zijn? Of worden onze tranen ooit diamanten. Of de zoutwinning van de toekomst. Of...Zot? Wellicht. De dikke zegt hierover: “zot (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord; vergrotende trap: zotter, overtreffende trap: zotst) mal, dwaas, gek.” Maar dat is voor een ander vertellinkje.

Jaaroverzicht 2018 in vogelvlucht

Jan Goddaer 1 month 3 weeks ago
2018 loopt op zijn einde. Op de wedstrijdkalender staat momenteel niks in fluo. De feestmaaltijden volgen elkaar in hoog tempo op. Het weer is grijs en koud. Dus tijd om terug te blikken op het afgelopen seizoen.


2017 eindigde met een linker enkel aan flarden. Gescheurde enkelbanden en een botoedeem. Vooral het botoedeem baarde me zorgen. In de boekjes las ik dat het herstel varieerde tussen de 6 à 12 maand. In het slechtste geval werd 2018 een verloren jaar. In het beste geval kon ik vanaf de vakantiemaanden terug mijn ding doen. Ik draaide heel snel de knop om en nam van de gelegenheid gebruik om in mijn laatste jaar als H40 nieuwe horizonten te ontdekken.


Zo nam ik samen met Korneel Lagae, in duo, voor het eerst deel aan een beachrace, stond ik voor het eerst aan de start van een meerdaagse MTB raid, de LCMT en nam ik deel aan verschillende MTB endurance races. Dit alles met wisselend succes. Door het zand klieven was leuk. De LCMT werd een DNF en de endurance races in Wallonië waren altijd een feest.


Tegen doktersadvies in stond ik in februari en maart aan de start van respectievelijk de Inferno Sandman Xduathlon en de Xduathlon van Lac de l’eau d’heure. Ik werd in beide wedstrijden derde bij de H40 maar kreeg steeds een hamstringblessure als toetje er bovenop. Reden was overbelasting van de rechter hamstring ten gevolge van een andere loophouding door de pijnlijke linker enkel. Hoe het lichaam een kinetische keten vormt...


Het zou duren tot juni alvorens het lopen een beetje lukte. Halverwege juni stonden de 55,5 triathlon van Wanze en de Xtriathlon des Shark (Couvin) op het programma. In Wanze kon ik als derde H40 finishen en in Couvin werd ik 5de H40. Een geslaagde rentree.


Vanaf juli kon ik eindelijk pijnvrij lopen en begon het tij te keren.
Zowel tijdens de Xtriathlon van Butgenbach als deze van La Gileppe werd ik 3de H40 en presteerde ik terug op niveau.


Net als vorig jaar won ik de Xtriathlon van Watrissart S bij de H40 en de Sandman Xduathlon S overall.


Het jaar sloot ik af met een beachrace en een trailrun in Oostduinkerke. Vooral de trailrun in het Oostduinkerkse zand was een succes. Ik kon er als eerste H40 finishen.


Ondanks een valse start kon ik 2018 toch in schoonheid afsluiten!


2019 wordt mijn eerste jaar bij de H50. Pfff. De categorie van de medioren om het mooi te zeggen...
Dat ik ouder word betekent niet dat uitdagingen er minder op worden.
Zo staan volgend jaar de Grand Raid Nisramont, BeMC, les Chemins du Soleil als nieuwe uitdagingen op de agenda samen met het gebruikelijke du- en triathlon programma.


Op naar 2019!


Trail de Noel (Hombourg) 33km

Niki Devoldere 1 month 3 weeks ago
22 December 2018

Toen ik de aankondiging van deze wedstrijd zag passeren was ik meteen verkocht. Hombourg is vlakbij de camping waar wij staan en behoort dus tot mijn trainingsgebied. Ideaal om mij te motiveren in de winter voor mijn duurlopen en ook ideaal om dat weekend eens te gaan kerstmarkten in Aachen. Een blik op het parcours had me ook al doen watertanden. Ik was benieuwd hoe ze bepaalde stukken zouden verbinden.

Part 11 of the World tour: De Hel

Seppe Odeyn 1 month 4 weeks ago
Laat me even de toestand schetsen waarin ik me bevond aan het begin van deel 11. En hoe beter schetsen  dan met een korte dialoog bij Kine Kjell:  Je nek en rug zitten redelijk vast, ben je soms gevallen?  Ja Kjell ik ben van mijn voetstuk gevallen en dat doet pijn.
Die nek en rug waren redelijk snel terug in orde. Maar de ontgoocheling van het WK was toch een zware klap. Dat dat eventjes pijn ging doen had ik ook wel zien aankomen. Maar eenmaal in het dal gekomen dacht ik daar toch weer snel uit te klimmen. Ware het niet dat mijn liefde voor aardrijkskunde me al snel de ernst van de situatie deed inzien. Zo herinner ik me nog de top aardrijkskunde vraag uit het middelbaar: Teken de verschillende dalen. Makkelijke vraag ook want het woord zegt hoe het dal eruit ziet. Een U en V-dal, spreekt voor zich. Maar na een week of 3 voortsukkelen besefte ik dat ik me in een vlakbodemdal bevond. Het woord zegt het hier ook en het zou dus even duren voor de weg terug wat omhoog zou gaan. 
​Ondermeer in de uitgestrekte vlakte van dat dal: DNF in de reuzen van Wetteren door materiaalpech en DNF in de halve marathon van Kasterlee door een hamstringblessure. 4 weken voor de hel was dat heel moeilijk. Ik was de World Tour al begonnen met een hamstringblessure dus de cirkel was op dat vlak redelijk rond. Maar kom meetkunde heeft me dan weer nooit geboeid dus ik lag niet direct wakker van een cirkel.
Eerste zorg was uiteraard fit aan de start geraken. Tweede probleem was dat ik door mijn dal periode ook nog wel wat looptrainingen nodig had om voor mijn 7de overwinning te kunnen strijden. Het werd dus een moeilijke voorbereiding in de laagvlakte waarin het niet makkelijk was een combinatie te vinden tussen voldoende te herstellen en toch nog de nodige trainingen te doen. Fietsen ging wel goed ik reed de beachrace van De Panne en Koksijde en kon in die laatste nog de King of the Beach combiklassement winnen. 2 weken voor de Hel kon ik dus een halve marathon lopen na een beachrace.  
In mijn 8ste deelname aan de Hel kon ik toch nog een vakje afvinken: sneeuweditie. Niet veel weliswaar maar er lag toch een mooi sneeuwtapijtje bij de start om 8uur. Mijn hamstrings vonden dat minder plezant maar als je elke spier in je lichaam hun zegje moet laten doen waar zijn we dan mee bezig?
15km lopen in de sneeuw is redelijk belastend voor het gestel. Ik bleek er ook nog eens slecht in te zijn of niet de juiste techniek te hebben? Bart Borghs, Geert Lauryssen en Rik Thijs hadden duidelijk voor de ijsbreker techniek gekozen en liepen al heel vroeg weg van me. Ik had voor de tennisraketten onder je schoenen techniek gekozen wat me dus al snel alleen bracht. Tijd om een eerste keer mijn hulplijn te gebruiken want ook dit jaar was de Odeyn crew weer ter plaatse. Bobby nam de peptalk in het eerste lopen voor zich en gaf me nog snel de profetische woorden mee dat het een koude dag zou worden, Gooik toestanden. Gooik staat namelijk bekend om zijn microklimaat. Als ze daar in het voorjaar een koers organiseren is het net boven het vriespunt en regent het een ganse dag.  ​Ik nam dus mijn tijd in de wissel om alles goed dicht te doen en mijn schoenen vast te draaien nu ik nog gevoel had in mijn vingers. Eenmaal op de fiets kan ik jullie bevestigen dat een witte Hel net hetzelfde is als een witte Kerst: alleen maar mooi op een postkaartje. Verder pure miserie te beginnen met dat sneeuw nogal kan schuiven. En ik had dan nog het geluk dat er 3 jongens voor mij al een spoor reden in de Kastelse bossen zodat ik toch wist waar ik moest rijden. Ik was wel voorzichtig die eerste ronde en zat iets meer dan 3 minuten achter op leider Geert maar 1.30 op Rik en ik was Bart al voorbij gereden. In de 2de ronde vond ik dan het goeie ritme en was er al een iets breder spoor getrokken zodat het ook iets minder begon te schuiven. Bij het ingaan van ronde 3 hoorde ik dat Geert had opgegeven en zag ik Rik een 20 tal seconden voor me rijden. Ik kwam aansluiten bij Rik maar zag hem na een lastige strook niet meer in mijn wiel zat. Ik reed dus op kop en zag het parcours nu meer en meer veranderen in zware modderstroken gecombineerd met dooiwater, zo’n dingen zie je niet op je witte kerstkaart natuurlijk. Het was inderdaad koud Bobby, maar verdekke mensen ik heb dit jaar in de Baltische zee gezwommen tussen de ijsschotsen, ik kan daar wel tegen. Bij het ingaan van de laatste ronde was ook Rik uit de wedstrijd verdwenen en was Kevin Van Hoovels mijn eerste achtervolger op 4 minuten. De laatste ronde kreeg ik het echt lastig. Mijn benen hadden koud en ik had niet meer de nodige power voor alle korte klimmetjes. Eten pakken uit mijn achterzak was door mijn gevoelloze handen veranderd in een grijpmachine in het lunapark. Je knijpt je hand dicht haalt hem weer en hoopt dat er iets in zit. Zoals bij elke avonturier begon ook de eenzaamheid te wegen, ik had echt nood aan iemand die zei: ge staat ni plat ze, het zijn u benen!
Eindelijk in de wissel was ik wat duizelig, maar Bobby kreeg mijn schoenen uit en aan. En voor ik het wist was ik al aan mijn laatste 30 loopkilometers begonnen. Ik had wel wat voorsprong verloren en had nog 1.40 op Kevin. De Odeyn crew was nu bij mij in de klassieke rolverdeling: DJ Birger, chrono Smalle, Fixer Bobby en gast Roussel. Ze loodsten me door de moeilijke eerste kilometers bijgestaan door de betere beats. De tijdsverschillen liepen al snel op. En na 15 kilometer lopen had ik 10 minuten voorsprong. DJ Birger gooide er zowaar een verzoekje tussen van mijn dochter. Lopen als een beer was een zeer toepasselijk nummer!
Mijn hamstrings besloten het toen nog wat spannend te gaan maken door zich even aanwezig te melden. Ik liet mijn tempo serieus zakken en begon de kilometers af te tellen. Op het einde dubbelde ik Bart Van De Water. De man die mij in mijn eerste hel nog de weg wees en een trapje hoger stond op het podium. Voor mij was dat een heel speciaal moment omdat ik plots besefte hoe lang ik dit nu al doe en hoe lang het ook maar goed blijft gaan. Mijn 7de rode loper moment als winnaar blijft nog altijd even bijzonder. Kevin werd 2de en Sikke Van Roy 3de . 
Het leuke aan de hel zijn de vele verhalen achteraf: Te beginnen bij mijn eigen vrienden en familie. De coach Stefaan maakte zijn heldebuut. Enorm veel respect voor hem, na zijn grote Kona droom doortrainen om samen met mij in de Kastelse modder een punt te zetten achter onze World Tour. Nog een debutant mijn zus Joke rijd nog maar een 3 tal maanden met de MTB en bracht haar Hel tot een goed einde met een indrukwekkende laatste loopproef werd ze heel knap 3de dame. En ook onze pa kwam ongeveer samen met mijn nonkel aan na een lange dag!
Maar ook die andere verhalen die je de dagen nadien meekrijgt zijn indrukwekkend. Er was tegenslag voor Geert Lauryssen met een spierscheur in zijn hamstrings, Ward Vander Meiren scheurde zelfs zijn achillespees en moest geopereerd worden. Veel beterschap mannen! Wim De Coene zag niets meer door de koude op zijn netvlies maar bereikte wel de aankomst. Ja het was weer een heroische editie waar zelfs Sporza aandacht voor had dit jaar.
​De world tour zit erop en we kunnen plannen beginnen maken voor volgend jaar!

Geitencorrida Wilrijk

Lars Baeyens 2 months 1 week ago
Het was geleden van september dat ik nog eens enige vorm van competitie heb ondervonden. Het plan was ook om daar in 2018 geen verandering meer in te brengen. Ik kon het echter niet langer aan om nog te wachten. En zo stond ik aan de start van de geitencorrida te Wilrijk met ploegmaten Gianni, Pieter, Marie en Julie!

Ik had er wel zin in maar was niet zeker van mijn conditie na enkel basistrainingen te hebben afgewerkt. Ik koos samen met Julie voor de 4.5 km afstand terwijl de anderen voor 7.5 km opteerden. Mijn grootste concurrent op de 4.5km bleek Kevin Kennis te zijn , een loper die ik wel vaker tegenkom in het stratenlopencircuit. Bij het startschot vlamde hij meteen weg. Ik hield me enkele tientallen meters verder op in een groepje met enkele 7.5km lopers. Mijn eerste km ging in 3min13 en ik voelde dat er "dash" op de benen zat. Ik kon versnellen en liep zo het gat dicht op Kennis. Het ging tussen ons twee voor de overwinning. In de laatste km had hij echter een tweede versnelling. Ik ging erg diep om ze te beantwoorden maar helaas kwam ik er net niet aan. Aan de aankomst eindigde ik op 2 seconden.

Toch ben ik heel tevreden na deze loopwedstrijd! Na 4.5 km bleek ik 3.17 per kilometer gemiddeld te hebben gelopen! Een snelheid die ik nog maar zelden heb gehaald en dat in december, ik ben dus heel gemotiveerd om 2019 aan te vatten!

A travers Olne ( 22km trail run )

Niki Devoldere 2 months 1 week ago
08 December 2018

Zaterdag trokken we met de menage naar Olne, een klein dorpje tussen Chaudfontaine en Pepinster, maar heel bekend bij de trail runners. Een plek waar ik met Pascale vele mooie herinneringen aan heb. Een 20-tal jaren geleden was ik al bij de eerste edities van Olne - Spa - Olne, wat ondertussen een legendarische ultra trail geworden is. Dit was toen de eerste echte trailrun in ons land. Tijdens deze halve marathon was het eveneens de viering van het 40-jarig bestaan van de joggingclub daar. Op het programma 11km wandelen en 11 of 21km lopen.

Update december 2018

Lars Baeyens 2 months 1 week ago
Beste supporters, het is ondertussen van afgelopen zomer geleden dat ik nog eens een blogbericht postte. Dit was niet de bedoeling maar door allerhande omstandigheden ben ik niet meer aan schrijven toe gekomen. Na mijn laatste verslag (over mijn 5de plaats in Kinrooi) kon ik nog wel het mooiste resultaat van mijn seizoen 2018 behalen, een tweede plaats in de kwarttriatlon van Berlare! Hierna verschoof de focus echter vrij snel naar het hervatten van mijn opleiding tot leraar.  Een keuze waar ik op moment van dit schrijven nog geen seconde spijt van heb gehad.

Toch had ik nog één doel in 2018, sterk presteren op de Challenge Mallorca in oktober. Helaas kwam ik begin oktober zwaar ten val op training met de fiets. Het verdict was niet mals: kneuzingen, diepe vleeswonden en bovenal gescheurde schouderligamenten. Zo werd het vervroegde verplichte rust voor mij.

Na enkele weken kinesist kon ik de training hervatten, mijn herstel verliep voorspoedig! De eerste weken van november modderde ik maar wat aan. Ondertussen zijn de grote lijnen voor 2019 echter uitgezet. Het grote nieuws hierbij is dat ik nog een keer de uitdaging van een volledige Ironman ga aangaan. Dit te Ironman Hamburg 2019!

Met dit nieuwe doel in het vooruitzicht kwam de motivatie langzaam terug en december ben ik opnieuw begonnen met een verbetenheid die ik al een paar jaar niet meer heb gevoeld. Het gegeven dat ook privé alles voorlopig naar wens verloopt zal hier ook niet vreemd aan zijn.

Ik ben klaar om in 2019 een mooi tweede jaar voor het 3pt-Solidpharmateam te draaien!


Moet er nog zand zijn: Ednine Beach Challenge en Coast Trail

Jan Goddaer 2 months 2 weeks ago
Exact 1 jaar geleden paste ik voor de Ednine Beach Challenge en de Coast Trail. De reden was dubbel, enerzijds een weerspannige rechter achillespees en anderzijds de focus op meer techniektrainingen op de MTB. Tijdens de techniektraining in Beernem, nu exact 365 dagen geleden, liep het mis. Een val met gescheurde enkelbanden en botoedeem als gevolg. Het zou mijn ganse seizoen hypothekeren. Pas vanaf de vakantiemaanden begon het tij te keren. Dit jaar wou ik als revanche zeker deelnemen aan deze wedstrijden. Ik koos voor de kortere versies.

Om 10:00 ging de Ednine Beach Challenge van start. De deelnemers van de 22km stonden in derde box, helemaal achteraan. De eerste box was voor de eliterenners van de 44km. De tweede box werd bemand door de deelnemers aan de combiwedstrijd oftewel ‘the king of the beach’ challenge en de vrouwen. De ‘king of the beach’ bestaat uit de lange versie van de mtb-beach race en de 21km lange Cost Trail run. Zwoare paté, ip zin Wesvlams.

De wedstrijd:

De derde startbox betekent sowieso inhalen.
Het startschot gaat af. Al lopend probeer ik tussen het pak door op te schuiven. Het lukt niet echt. Ik spring de fiets op en probeer te knallen. Het loopt voor geen meter. Direct ga ik in het rood. Het is zoeken naar de betere berijdbare stukken. Het peloton scheurt. Ik kom in een groepje terecht en neem het meeste werk op mijn schouders. Stampen en niet plooien wordt mijn leuze. Wanneer we het losse zand op moeten, rij ik me keer voor keer vast. Het zandgevoel was er aan geen kanten. Het wordt een wedstrijd met ups and downs. Na 2 ronden van 11km zit mijn wedstrijd er op. Ik finish als 17de overall en als 6de H40. Geen super wedstrijd, maar een ideale voorbereiding voor de Coast Trail enkele uren later.

Snel richting camper voor wat carboloading, verse kledij en wat rusten.

Om 14:30 luidt het startschot. Met 220 deelnemers vertrekken we voor 10km zand, zand en nog eens zand. De eerste 2km lopen we op het strand richting Koksijde om dan links de duinen in te gaan. Hier volgt een eerste zware passage in de duinen. Ik start op het strand doelbewust met de handrem op. Ik loop rond een 12de positie. Schuif op en leg mezelf op om voor een toptien plaats te gaan. Wanneer we het strand verlaten, loop ik al op een 7de positie. Ik voel me in mijn sas in de duinen. Waar ik me met de MTB continu vast reed, zweef ik nu als het ware over het losse zand en de duinen. Ik kom al snel in een 4de positie. De derde komt in zicht. Maar na 6,5 km begint mijn beperkte loopbasis me zuur op te breken. Ik begin terug terrein te verliezen en dring niet meer aan. Ik kan zo zonder forceren als vierde en eerste H40 deze Coast Trail run beëindigen.
Bij de finish word ik door Hans Cleemput, speaker van dienst, als de officieuze ‘prince of the beach’ uitgeroepen! Nice!!


Deze revanche smaakt zoet!!!

Crosstriathlon Arras (Fr)

Niki Devoldere 2 months 2 weeks ago
02 December 2018

Voor mij dit weekend geen LD crossduathlon in St. Kruis Brugge of beachrace in Koksijde. Niet dat ik die wedstrijden niet graag doe, maar gewoon omdat ik nog niet in vorm ben om zware dingen te doen. Alhoewel dit toch wel iets sneller minder waar lijkt te zijn dan verwacht. In 2017 won ik de MTB race én de crossduathlon in Arras en we waren daar met de kinderen heel goed onthaald. Dit jaar deden ze opnieuw kinderwedstrijden, maar werd het nu een crosstriathlon op een andere locatie.

Pages