Onze bloggende atleten

Koers 1.12 Rumbeke Zilverberg

Niki Devoldere 1 day 4 hours ago
16 July 2018

Donderdag heb ik een vervelende blessure opgelopen tijdens de looptraining. In die mate zelfs dat stappen heel pijnlijk was en fietsen ook niet aan de orde was. Zondag ging ik dan toch eens gaan MTB'en met mijn zoon en hoewel de pijn er nog was, leek die toch op zijn minst niet te verergeren. Omdat ik in het verlof toch nog wel enkele mooie triathlons gepland heb, mag ik me niet te ver laten afglijden en besloot ik toch maar te gaan koersen op de Zilverberg. Hoewel 3 dagen absolute rust me duidelijk eens heel goed gedaan hadden, wist ik dat het toch niet zou gaan.

Elisabetta’s full custom 1500eur Italian Championships winning triathlon bike.

Jim Thijs 1 day 16 hours ago

It’s crazy how many questions we got about Elisabetta her bike the last weeks. Is it because of her two Italian championship titles or because of her unusual bike set up? Probably a combination of both.

Elisabetta started the season on an aluminum Specialized frame that she won a few years ago. She raced the Italian championships non drafting duathlon with this bike and set the fasted bike split on a totally flat course. No aero frame, no aero wheels. Just a standard road bike with a value of around 800eur.

This bike actually replaced an even older bike she was using at the time: a Cannondale Caad 3 from 1999. In 2015 she raced her first half ironman on this bike averaging 37km/h for the 90K ride.

To really understand why Elisabetta was using such cheap bikes in the past you should know her past. It’s the perfect scenario for a Hollywood movie because it includes many lows, mafia, success, family, depression, victory, etc. To make a very long story short: she left home at the age of 17 to become a professional triathlete at the Italian army. The most unbelievable things went wrong and she could only leave the army four years later. Than she went to the university and graduated last october with maximum scores and highest honours. During those years she races some XTERRA triathlons (she finished 3rd at XTERRA Italy and 11th at the XTERRA World Championships on an average of 8 hours training a week so clearly there was some potential) with me and saved every euro she could to be able to “survive” one year as a pro triathlete and pay a professional coach (Bella Bayliss). That “one year pro life” started last november. It was a choice not to invest in a top level TT bike because it made more sense to us to invest money in a coach and a training camp with her coach than in equipment. It turned out to be the best decision ever.

While all elite/pro athletes showed up with their 5000-10000eur carbon TT bikes at the Italian Triathlon Championships, Elisabetta was crazy excited that also she was finally on her first ever carbon road bike.

She still has no bike sponsor but we got some unexpected help. One of my biggest sponsors/supporters/friends, Jamie Anderson, followed Elisabetta’s career and story and decided to give her an old SCOTT Foil frame. This was just incredibly helpful but also a great coincidence because SCOTT Sports Italy is Elisabetta’s official running equipment sponsor.The other huge help came from Elisabetta herself. While most people invest first a crazy amount of money in their equipment before making 1 euro from triathlon, she did the opposite. The first months of the year were so successful that she made enough prize money to buy some components for the SCOTT Foil frame she got from Jamie.From then on it became my project to turn this opportunity into the best and fastest triathlon bike ever for Elisabetta. Luckily I had some help from the guys of Technobike, which was definitely needed for the Di2 stuff etc…

The first step was making this aero road frame into an even more aero frame. It is known that the front derailleur and hanger create more aerodynamic drag than the difference between a round or aero frame. So I asked my friend and carbon specialist Antonio Marongiu to remove the front derailleur hanger and rework the carbon in that zone.

Our other friend Rossano Mascia repainted the frame in Elisabetta’s custom design. 

This left us with a totally custom frame with no option to put a front derailleur and thus no double chainring option. “One by” or “1x” became the only option. This means that on this bike Elisabetta has no possibility to change between the small and big chainring, she has only one (big) chainring. But she has her 11 sprockets in the rear. Hence the name: 1×11 or short: 1x or One By.

I’ve been making custom components for 1x for over 20 years. It always made a lot of sense to me to get rid of the front derailleur and use only the rear derailleur to shift between gears. I’m happy that with today’s technology, mainly from the mountainbike industry, there are finally several standard solutions and there are no more limitations. Back in the day I had to modify cassettes and shifters and made some other custom components. Here a picture of one of my custom 29 gram chainguides from 1999.

We decided to go “electronic” for the shifting. For road cyclist electronic shifting has some benefits, but for triathletes and time trial specialists it has one huge advantage over traditional mechanical shifting: you can add extra shifting options. This means that Elisabetta can shift while she’s in her normal road position and when she gets as aero as possible using the aero extensions. In whatever position she is, she never has to get out of this position just to shift.

We went for Shimano Di2 because that’s actually the only reliable electronic system that’s 1x ready. It’s not really offered as a 1x groupset, but by mixing a mountainbike rear derailleur and cassette with road shifters and brakes we got all we needed. Because of the very limited budget we opted for the cheaper XT/Ultegra combo over the lighter and more expensive XTR/Dura Ace option.

Another advantage of using a Shimano mtb rear derailleur is what Shimano calls its “Shadow RD” technology. It not only helps to have a greater chain tension to prevent dropping the chain, it’s also 12mm more inwards than a traditional rear derailleur. This is done to prevent hitting the rear derailleur to rocks etc while mountainbiking, but on a triathlon bike it makes for a very aero set up. As you can see on the picture, the core of the rear derailleur is hidden behind the cassette. Aero is everything!

The crank is a Dura Ace from one of my old 10speed bikes. The old Dura Ace still uses a 130 BCD which gave us some options for specific 1x chainrings. It’s actually really hard to find specific 1x chainrings that are big enough! We started with a custom FibreLyte 54T.

It’s really beautiful, aero and light, but we found out that without a chainguide the chain retention was not good enough. Because we have to avoid at all costs that she would drop the chain during a race, we mounted a Sram 1x 54T narrow/wide chainring. She never dropped her chain again. Problem solved.

For the gearing it’s actually easier than what most people think. With a mountainbike cassette you have all the gears you need. For flat courses or for the Alps. When she uses an 11-40 cassette with her 54T chainring her lightest gear is equal to a 39×28. If she uses a 10-42 cassette her lightest gear is equal to a 36×28 and the 54×10 is equal to a monster 59×11.

So we have an aero frame and an aero time trial position with easy access to shifting. What else is missing to turn a road bike into a triathlon bike? In the past the answer would have been: a reversed seatpost to get the seat angle from 73 to 78 degrees to get a more forward position. But these days are over. Now we have specific “noseless” seats that puts the rider automatically 3 to 8cm (depending on which model of seat and brand) more to the front.

Another big difference between a road bike and a TT bike is the height of the head tube. It used to be a real challenge to get low enough, definitely for smaller riders. But that was in the old days when we taught “low is aero”. Now we know better. Usually it’s more aero to have the arm pads a little bit higher so you can drop your head as low as possible between your shoulders. In the past we tried to get really low but as a result our heads were sticking up like telescopes and thus creating a lot of drag. A perfect bad example is Cadel Evans’ low but un-aero TT position.

Let’s get back to the seat. This was a huge struggle for Elisabetta. We tried millions of different seats. Ok, millions is maybe slightly exaggerated. For women in general it’s much more complicated than for men. I used to be sponsored by Cobb Seats and Elisabetta tried every model. Nothing worked. She tried other brands. Even worse. We had to adjust her road position to be more upright, like on her mountainbike, because like this she had less comfort issues. But because she looked like somebody who just started cycling instead of an elite athlete we went to a famous Sardinian bike fitter: Quirino Atzori. He did a great job and Elisabetta looked a lot better on her bike. He also suggested some seats and we kept on experimenting. In the beginning we were optimistic and hopeful, but after a while she couldn’t even finish a 2h ride. Luckily at that time she had no time to train any longer because of her studies. She was riding around 3 hours a week but we knew that the moment she was going to be finished with the university she was going to ride 3 hours a day.

Things only got worse. The comfort issues related to the seat made her ride the bike really tense. She didn’t enjoy riding at all and her neck and shoulders became so sore that she had to stop each session after 1h to max 1h30.

In our quest to find a solution we visited Giuseppe Solla, a Sardinian cycling and triathlon legend who has a Triathlon shop near Cagliari. He suggested two different ISM seats and made some small adjustments to her TT position. With the ISM Road seat she immediately felt a lot better. But when we switched it for a ISM PL1.1 all problems were solved. I think that if a seat company would offer Elisabetta a million euro she would still turn down the contract. Thanks to Giuseppe she not only found the perfect seat and comfort, she also rediscovered the joy of road cycling.

Her current position is still far from finished. It’s a work in progress. Half a year ago she was still in a mountainbike position on her road bike, so it looks already a lot better now. But we have to take small and careful steps to avoid drops in performance and/or new comfort issues. After each race we make some small adjustments (5mm lower or 1cm longer) before starting the new training block. By spring 2019 she will be perfectly aero and powerful.

Ok, I admit, the wheels don’t look aero or sexy, but they are fast. I’m convinced they are faster than a pair of standard carbon aero wheels. These Stan’s Notubes wheels ended up on her bike because I had them already for a few years. She didn’t have to spent one euro on a set of wheels, which was actually more important than the “aeroness” of the wheels. But why do I claim that they are fast? They are tubeless and this comes with many advantages. It’s almost impossible to puncture. Combined with low rolling resistance tubeless tires (she races with Vittoria Corsa Speed Tubeless at 5.5 Bar), which outperform fast “normal” tires by far, this feature makes up for all the losses on aerodynamic performance. It also has an aluminium brake track for reliable brake performance even in wet conditions. The low profile of these Stan’s Notubes ZTR Alpha 340 wheels are helping Elisabetta not to be affected by lateral wind. These wheels are a lot lighter than normal carbon aero wheels. So yes, even on a flat course her wheels will be a little bit faster than standard aero wheels paired with slower non tubeless tires, but on a hilly course like Alpe d’Huez triathlon or the Embrunman, the differences will be a lot bigger.

After trying several options Elisabetta decided that she feels more comfortable on the Zipp Vuka Clip aerobars. It’s also one of the few clip on aerobars where I didn’t have to do any custom work to get the arm pads narrow enough. Just standard, out of the box. For once something simple. Attached to the extensions are Shimano’s Sprint shifters. They are custom, with longer wires to get from the brake levers to the extensions. I had those from another bike and didn’t really need it, so it was cheaper than buying new TT specific shifters.

She’s using standard road (drop) handlebars instead of the TT (bullhorn) bars. For now she prefers this set up because she can corner a lot faster and feels a lot safer in the drops while descending. The only negative fact about road handlebars is that they create more aerodynamic drag (while in the aero position) compare to a specific TT handlebar/brake levers set up. Those things are almost invisible to the wind. But we feel that Elisabetta can make up for these aerodynamic losses because of the much greater handling of the bike.

I agree, two bottles on a frame doesn’t really look aero. But we opted for this just for simplicity.

An aero bottle in the front has its benefits, but also some negatives. It’s impossible to see how much left there is in your bottle while racing. And if you lose the straw, the whole system becomes unusable. Plus, if your bike crashes in transition area, you lose all your liquids. These systems also affect the handling of the bike in a negative way, definitely in corners and when there’s lateral wind.

The same for the behind the seat systems. Yes, it is aero, but to get that bottle from behind your seat (if it’s still there because after a good shock the bottle will fly out of its cage), drink, try to put it back, … you’re out of your aero position for much much longer than just grabbing your bottle from the traditional two positions.

There was no budget left for a nice Garmin computer, but Elisabetta got a Polar watch from a friend. Her coach Bella Bayliss wants her to train with cadence and not with power, so all we had to buy was a cadence sensor. To make the set up a little more aero I’ve put a small magnet in the pedal axle instead of the big ugly one that was provided by Polar to tape on the crank arm.

Thanks for reading this blog and hopefully I answered all the questions people have been asking us the last months.This project isn’t finished, it’s an ongoing process. I still have better and faster solutions but we have to take it step by step. The very exciting part is that the budget problem we were facing the last years will be solved. After her impressive start of the 2018 season we got contacted by 4 different bike companies and 2 component companies to sponsor Elisabetta from 2019. It has been a difficult journey for her to get in this situation, but it was all worth it. Dreams come true. And this is just the beginning.

VTT Endurance 3h de Gimnée-Doische: blij met het brons.... van de Belgen

Jan Goddaer 2 days 15 hours ago
Gisteren trok ik naar Gimnée-Doische, een dorpje nabij Philippeville in de provincie Namen, voor een endurance race op de mountainbike over 3 uur. De start was gepland om 14:30 en dit betekende dat ik de wedstrijd van de Belgen tegen Engeland om de derde plaats grotendeels zou missen. Maar ‘a man has got to do what a man has got to do’... Biken dus!


Daar aangekomen maakte ik tijd voor de nodige carboloading en parcoursverkenning.


Het parcours start met een klim op een veldweg die dan overgaat in een singletrack om dan via een korte nijdige klim op losliggende stenen terug iets verder op diezelfde veldweg te komen. Het blijft klimmen tot we links het bos induiken. Een mooi technische afdaling die terug overgaat in een singletrack die tussen de bomen slalomt. Nu krijgen we een pittige, steile technische beklimming voorgeschoteld waar velen voet aan grond zullen moeten zetten. Eens boven slingert de singletrack terug tussen de bomen. Hier kan je geen snelheid maken. Uiteindelijk kom je op een veldweg richting de startzone op de weg.


De parcoursverkenning leerde me dat de hitte en de nijdige, technisch steile klim, die we elke ronde voorgeschoteld krijgen op een ronde van nog geen 3 km, doorslaggevend gingen zijn. Ik zou op basis van de verkenning rustig starten. ‘A man has got to know his limitations’ (dixit Clint Eastwood).


De wedstrijd zelf:


We staan aan de start met een kleine dertig deelnemers, waarvan trio’s, duo’s en solo’s. Ik kan niet direct zien wie als solo start. Ik vermoed een vijftal, maar het is gissen. Het is geen grote opkomst, waarschijnlijk door het WK voetbal en het hele warme weer. Het is gekkenwerk om dit solo te doen, maak ik me de bedenking. Daarom dat het gros kiest om dit in teamverband te doen.


Ik sta achteraan het pak en vertrek als allerlaatste. In de eerste ronde schuif ik naar voor en rij gedurende enkele ronden samen met een triatleet van het Veranda Willems team. Een zekere Denis. Na 45 minuten moet ik hem laten rijden. Net aan de voet van de nijdige klim moet ik voet aan grond zetten omdat een tak in mijn versnellingsapparaat me verhindert verder te fietsen. Het wordt naar boven lopen. Denis is gaan vliegen. Alsook mijn moraal. Maar één ding dat ik van Dirk Baert geleerd heb tijdens de verschillende ritten en clinics, is dat je nooit mag panikeren. Alles komt toch op zijn plaats. Zo peddel ik gewoon verder zonder in het rood te gaan. Na 1u30 wedstrijd zie ik Denis terug rijden. Erop en erover. Ik vermoed dat ik als derde bij de solo’s rij na 2 jonge klasbakken, die me een paar keer dubbelen.


Na 3 uur wedstrijd eindig ik leeg, maar voldaan. Aan de finish vraag ik naar de uitslag, maar dat blijkt te moeilijk. Dus wachten maar. Ik wacht het podium af maar de nummer 14 wordt als derde op het podium geroepen. Dit klopt niet. Ik reed vanaf de eerste ronde voor hem uit en finishte zeker voor hem. Was het de gewonnen B-finale van Belgen met het daarbij horend overvloedig bier drinken in het wedstrijdsecretariaat of de hitte, maar een volledige uitslag heeft niemand gezien. Bovendien was ik niet de enige met vragen. Ook bij de duo’s en trio’s waren er fouten. Naar de beker en bijhorende enveloppe mag ik fluiten. Toch een smet op deze mooie wedstrijd.


Tot op vandaag heb ik nog geen uitslag gezien.


Ik onthou:
  1. Het mooie parcours
  2. Het leuke evenement
  3. Dat de Belgen 3de zijn op het WK voetbal


Ik vergeet: de uitslag!

Part 8 of the World Tour: Triathlon van Vlaanderen

Seppe Odeyn 6 days 16 hours ago
Vijf weken van windstilte na Ironman Lanzarote maar we zijn terug vertrokken beste lezers. En hoe kon ik mijn world tour beter terug op gang te trekken door dat eens in eigen land te doen. Want België is in dagen van de wereldbeker voetbal zeker en vast een deel van de wereld. Vijf weken geen wedstrijd is uiteraard lang maar ik moest me klaarstomen voor mijn debuut op de kwart afstand, in de volksmond wel eens een kwartje genoemd. Normaal heb ik het niet zo voor verkleinwoorden maar een kwartje moet wel kunnen omdat je bij het opsommen van de afstand telkens zo iets hebt van: is dat alles. Dus in Oudenaarde was het maar 1000m zwemmen, maar 45km fietsen en maar 10km lopen. U heeft het al begrepen dat het tijd was om de explosieve Seppe Odeyn nog eens boven te halen.   Voor 1000 meter zwemmen trekt mijn explosieve zelve zijn wetsuit niet aan, het zou ook niet gemogen hebben want het water was wat aan de warme kant. Het parcours was voor een keer niet afgezet met boeien maar met zeilbootjes. Het was echt werken in het water omdat verschrikkelijke liedje zeil je voor het eerst van Bart Kaell niet in mijn hoofd toe te laten. Het lukte net hoewel die eerste zin: "ze zei hou je van zeilen" al halvelings mijn kop binnenkwam met een geut water uit de Donk. Maar ik verdapperde knap met een tegenreactie en de Marie Louise van Luc Steeno. Wat uiteraard wel een goed zwemnummer is daar het dwars door de woeste orkaan gaat. Ik trok mijn Flandria aan wal en wel als 40ste. Jaja u leest dat goed 2 cijfertjes maar en 39 man dat kan je nog in een bus krijgen.  Het was dan ook nog eens ver lopen tot aan de wissel waardoor ik nog wat plekjes won. En dan de fiets op en de Vlaamse Ardennen in. Mensen lief de Vlaamse Ardennen, daar waar de student Seppe Odeyn meer tijd heeft doorgebracht dan in het auditorium van de Hogeschool Gent. Ja het was een blij weerzien met de nijdige hellingen, het draaien en keren, kasseien met een gootje en een boer die van zijn erf komt getuft. Natuurlijk voelde ik me daar als een vis in het water wat een nummer te laat kwam, maar beter laat dan nooit uiteraard! Door mijn enthousiasme en mijn poging tot explosief en agressief het parcours aan te pakken. Was mijn NOS wel snel opgebruikt. Met NOS bedoel ik niet de Nederlandse omroep maar dat gas dat je in een gepimpte auto vind om de turbo nog wat aan te vuren. Na 25km was dat dus op en viel ik wat terug op het vertrouwde Ironman tempo. Dat was wel voldoende om de top 10 in te duiken en aan mijn 10 loopkilometers te beginnen. Het lopen ging goed en ik kon opschuiven naar een 5de plek. De overwinning was voor Neal Van Vaerenbergh voor Tom Mets  en Timothy Van Houtem.  
De explosieve Seppe Odeyn mag weer even op de bank tot de beermile want volgende wedstrijd de quatre quarts Ironman van Tallinn. 

Koers 1.12 Beitem

Niki Devoldere 1 week 5 hours ago
10 July 2018

De zomer nam voor 1 dag vakantie in Beitem. 18 graden en een heel strakke noorderwind vermengd met af en toe wat stofregen. Zo koud hebben we het amper gehad in het voorjaar. Met 65 deelnemers gingen we van start. Ik voelde me direct goed. De triatlon van zondag leek heel goed verteerd en ik kan me de eerste ronden al direct heel goed vooraan houden. De temperatuurdaling doet mij waarschijnlijk goed.

BK crosstriathlon Oudenaarde

Niki Devoldere 1 week 2 days ago
08 July 2018

Dit BK was een van de weinige wedstrijden waar ik me al lang op voorhand had voor ingeschreven. Vooral om het een beetje betaalbaar te houden, en als crosstriatleet ben je het toch een beetje aan jezelf verplicht om te starten in het BK. Maar ik had er steeds meer en meer spijt van. In verhouding met de traditionele wedstrijden die ik doe in Wallonië waren het zwemmen en lopen verdubbeld in afstand, terwijl dit bij het fietsen niet zo was en dat bovendien dat fietsen met vele kilometers op de weg ook veel minder lang zou duren.

mei-juni

Sam Willems 1 week 3 days ago
Sportvrienden,Mei was heel goed begonnen met op 1 mei de overwinning in de Trailrun van Ellezelles. De dag erachter ziek geworden, niks ergs een keelo

Criterium Poperinge

Niki Devoldere 1 week 5 days ago
05 July 2018

Het was toch met een bang hartje dat ik naar Poperinge trok. Vorig jaar, weliswaar op natte wegen en 3 dagen voor mijn volledige triathlon in Engeland, werd ik daar halfweg gewoon gelost. Bovendien voel ik aan alles dat ik niet in mijn beste periode zit.

PK EZC Ruddervoorde

Niki Devoldere 1 week 6 days ago
04 July 2018

Bij gebrek aan organisator hadden we dit jaar met de EZC terug een open PK in Ruddervoorde. Dwz dat beloften, mensen van buiten de provincie en ook ikzelf, die normaal niet mag meedoen omdat ik als West-Vlaming in een West-Vlaams team met EZC vergunning lid ben van een MTB team. Voor mij ondertussen wel eens een mooie gelegenheid om de langste koers (130km) die ik in het jaar kan rijden mee te doen. Maar zo'n open wedstrijd is altijd een rare koers. Iedereen heeft wel wat niet West-Vlaams volk ingeropen om te helpen.

PK EZC Ruddervoorde

Niki Devoldere 1 week 6 days ago
04 July 2018

Bij gebrek aan organisator hadden we dit jaar met de EZC terug een open PK in Ruddervoorde. Dwz dat beloften, mensen van buiten de provincie en ook ikzelf, die normaal niet mag meedoen omdat ik als West-Vlaming in een West-Vlaams team met EZC vergunning lid ben van een MTB team. Voor mij ondertussen wel eens een mooie gelegenheid om de langste koers (130km) die ik in het jaar kan rijden mee te doen. Maar zo'n open wedstrijd is altijd een rare koers. Iedereen heeft wel wat niet West-Vlaams volk ingeropen om te helpen.

Pages