Onze bloggende atleten

juli-augustus

Sam Willems 1 week 4 days ago
Sportvrienden,Twee stevige sportmaanden gehad in juli en augustus, weinig wedstrijden veel training. In juli stond de strandloop van Sint-Idesbald op

Part 10 of the World tour: Wk Zofingen

Seppe Odeyn 2 weeks 1 day ago
Jaja jullie snappen het al:  Net zoals de 100000 ste aflevering van Blokken met bv’s, heb ik deel 10 van de world tour opgespaard om er een lange feestelijke editie van te maken. Maar als ik deze blog een beetje parallel laat lopen met mijn prestatie van het weekend zou hij na deze zin moeten stoppen, want na een uur zat het er voor mij al op daar in het Zwitserse Zofingen. Eén DNF is echter voldoende dus ik ga even doorbijten en toch het beste van deze blog maken.  Mensen lief hoe lang kan een jaar duren? Normaal vliegt dat voorbij maar na mijn zilver van vorig jaar op het wk en het toen verliezen van mijn werldtitel, was het de dagen aftellen tot mijn herkansing.
Hoe zeer mijn ironmans dit jaar mijn kalender innamen merkte ik toch dat ik na Tallinn even het zwemmen vergat en me volledig op het WK richtte. Ik vond ergens onderin een kast nog een serieuze tand om bij te steken en die specifieke Zofingen traingen te doen. Dat ging allemaal heel goed en maakte dat ik me enorm klaar voelde om de regenboogstrijd aan te gaan met iedereen. Ik kwam donderdag aan in Zwitserland en reed nog snel een lusje op het nieuwe parcours. Ondanks de uren in de auto ging dat enorm goed. Zo van die schaarse dagen dat je moet stoppen om je vermogensmeter te kalibreren omdat je moeilijk gelooft wat je op je scherm ziet. Dat je besluit niet naar het kleine blad te schakelen want het is nog maar 1 km bergop… De volgende dagen deed ik, bijgelovig als ik ben, alles hetzelfde als in die andere Zofingen jaren. Er was geen vuiltje aan de lucht toen ik zondag om 9u ’s ochtends aan de start stond.  ​Wat volgt is een uur wedstrijd tot het moment waarop ik besliste dat het genoeg was geweest en ik dus opgaf. Ik voelde na de start meteen dat het niet ging: dat ik geen adem had, dat ik de jongens niet kon volgen die ik anders wel volg en dat mijn benen al ongelooflijk veel zeer deden in de eerste afdaling maar ik bleef positief zoals mijn coach Stefaan me dat geleerd heeft, dat ik nog een lange dag te gaan had dat ik gewoon even in mijn ritme moest komen, maar het ging van kwaad naar erger ik zag af als de beesten en kwam bergop nietr vooruit en kon bergaf amper lopen door mijn verzuurde en verkrampte benen. Het gevoel dat je normaal hebt na een dagje Zofingen of een dagje hel maar niet na 10kilometer lopen.  ​Ik wisselde op 4 minuten van de kop. Maar bleef positief en geloven dat ik dat nog goed kon maken. Ik zat immers bij de Fin Rissanen die goed kon fietsen, in een triathlon zou ik tekenen voor maar 4 minuten achterstand. Mijn benen waren volledig kapot maar ik kon daar wel door trappen op de fiets, ik kon die pijn wel aan. Ik begon dan ook samen met de Fin aan een stukje achtervolgen. Ik dacht niet aan mijn benen maar gewoon aan snel fietsen. Ik had alle moeite van de wereld om de Fin te volgen en mijn benen deden nog meer pijn dan tijdens het lopen. Ik kreeg ze nog amper rond en moest ook de Fin laten rijden. Alleen kreeg ik mijn pedalen amper nog rond en mijn vermogensmeter moest niet gekalibreerd maar gedeletet worden. Ik passeerde aan mijn trouwe leden van team Odeyn en stopte redelijk ontmoedigend bij Stefaan. De man die zijn eigen wk 70.3 had laten schieten om mij en Miriam wereldkampioen te maken. Ik zei dat het niet ging dat mijn benen zo’n pijn deden. Maar vertrok toch maar terug omdat je nu eenmaal niet opgeeft. De eerste helling kwam eraan en al op de kilometers vals plat ervoor moest ik besluiten dat de pijn in mijn benen niet te harden was en dat waarschijnlijk niet eens boven zou geraken. Ik keerde om en zette een punt achter mijn WK.  Zelf heb ik een grondige hekel aan opgeven. Ik ben het er volledig mee eens dat je uit respect voor je collega’s en organisatoren altijd moet proberen de wedstrijd uit te doen, ook al ben je één van de favorieten en loop je rond met het idee wereldkampioen te worden en gaat je wedstrijd door omstandigheden niet zoals gehoopt. Ik heb ook een hekel aan het zoeken naar uitvluchten en misbruiken van het woord pech bij een opgave. Nu zitten jullie hier al een zin of 5 te wachten op die grote maar die eraan zit te komen, maar die komt niet. Ondertussen weet ik waar het is fout gelopen en moet ik vaststellen dat dat geen pech is maar gewoon een fout. In mijn jacht op het goud wou ik alles nog sneller en harder doen. Ik zocht zoals altijd de limiet op maar moet nu gewoon vaststellen dat ik daar over ben gegaan. Mijn drive om revanche te pakken heeft me uiteindelijk blind gemaakt en mijn WK gekost.
De hoofdoorzaak van mijn opgave werd echter al gevonden en opgelost door Joeri Van Houtem. De alom gebruikte locker 289 in Sportoase blijkt vervloekt te zijn. De oplossing beperkt zich dus enkel tot het niet meer gebruiken van locker 289! Lang leve locker 287! 
Bedankt voor de vele lieve berichtjes die ik kreeg. Ik kom dat wel te boven en weet nog goed hoelang een jaar duurt, dus zal ik de dagen weer aftellen net als vorig jaar! 

Xterra world

Troy en Frank Kiveryn 3 weeks 1 day ago

Het is zover, het is gelukt!

Frank heeft zich weten te kwalificeren voor Xterra world championship in Hawaii.

Zoals Ironman Hawaii voor de lange afstand atleten is, telt deze voor de xterra atleten, kwalificeren is de boodschap.

Omdat Frank eens totaal iets anders wilde en het offroad werk hem goed af gaat dus kiest hij voor de cross-triathlon.

Een totaal andere sport ook al is het wel zwemmen – fietsen – lopen toch kan je het niet vergelijken. Zwemmen oke, water is water maar dan de MTB op waar je ongelofelijk zware, spectaculaire en pittige parkoers onder je wielen krijgt. Op het einde volgt het zwaarste onderdeel, het lopen, tja waar ze je overal op – af en door sturen , echte trail loop.

Omdat Frank zich er goed mee amuseert ga hij volgend jaar zowiezo terug xterra/cross triathlons meedoen. ‘Fun‘ daar draait het om.

Hier een Youtube video van vorig jaar: https://www.youtube.com/watch?v=wfZBtlaioe8

En dan volgt nu de beloning. Frank en Stefanie trekken een maandje naar Hawaii Eerst is het de beurt aan Stefanie voor haar Ironman op 13 Oktober op Big Island. Daarna vliegen ze naar Maui waar Frank op 28 oktober zal meedoen, wordt een toffe, leerrijke, zware, uitdagende , …………….. ervaring!

Frank ziet er naar uit en nu kan het aftellen beginnen, Hawaii ‘here we come‘.

X Triathlon Watrissart S en M in Jeumont: ne kjè zot doen!

Jan Goddaer 3 weeks 6 days ago
Zondag, 26 augustus, zou ik me aan de dubbel van de Crosstriathlon Watrissart wagen. Dat betekent ‘s morgens om 10:30 de S versie afwerken en in de namiddag om 14:00 de M versie. 
Watissart is een natuurgebied gelegen in een oude steengroeve in Jeumont (Fr). Een heel mooie site om een crosstriathlon te organiseren. 
Het is mijn derde jaar op rij dat ik er bij ben. De vorige 2 edities beperkte ik me tot de S versie omwille van mijn beperkte zwemkunsten. De S versie staat voor 400m zwemmen, 10km MTB’en op een technisch en fysisch veeleisend parcours en iets meer dan 4km trailrun, met de nodige hoogtemeters en zelfs een passage waar je op handen en voeten omhoog moet klauteren omdat gewoon stappen zelfs niet lukt. Kortom crosstriathlon meer dan de naam waardig. Ik werd er steeds 2de overall en 1ste H40. Dit jaar komt daar dus de M versie bovenop. Oftewel 800m zwemmen, 18 MTB’en en een kleine 9km trailrun. Reden waarom ik deze beide wilde combineren was om te zien of ik rijp ben voor het zwaardere werk zoals een Xterra. Het zou dus de kunst zijn om zuinig om te gaan met mijn krachten. Enkel het zwemmen in de S versie wou ik wel voluit doen.
Na de gebruikelijke verkenning maak ik me klaar voor de wedstrijd en ga ik het koude water in om wat op te warmen. Dan naar de briefing en enkele minuten later zijn we met 30 deelnemers vertrokken. Ik zwem naar mijn doen goed en kan mooi tempo maken. Ik kom als 8ste de wisselzone binnen. Na een vlotte wissel vertrek ik op de MTB en op de eerste technische steile beklimming direct na de start haal ik al enkele deelnemers in. Al snel rij ik in 2de positie. Het teken om met de handrem op het parcours af te werken. Ik kom als 2de de wisselzone binnen en begin rustig aan het lopen ook hier kies ik om voorzichtig zonder forceren het parcours af te werken om zo toch nog wat energie over te houden voor de wedstrijd in de namiddag. Toch blijft dit een hels parcours, zelfs met de handrem op. Ik finish vlot als 2de overall en eerste H40. Mijn eerste zege dit jaar bij de H40!
Pas gedaan en direct al de focus op de M. Eten, drinken, inschrijven en startgerief ophalen in het wedstrijdsecretariaat, prijsuitreiking voor de S versie waar ik 2x op het podium mag, materiaal installeren in de wisselzone en wetsuit aantrekken en ik sta klaar voor de M-versie. 
Ik ga terug het water in om opnieuw op te warmen. Ik voel me moe. Al snel beslis ik dat ik achteraan het pak zal starten en gewoon rustig zal van start gaan. Zo beslist, zo gedaan. Het startschot gaat af en met slechts 41 deelnemers duiken we het water in. De 800m zwemmen zijn 2 lussen van 400m met een Australian exit. De eerste lus verloopt vrij rustig tot ik na 300m kramp in mijn linker kuit krijg. Dat wordt hier tjolen! Tijdens de Australian exit kan ik amper lopen maar de kramp gaat eruit. De tweede ronde verloopt vlot al voel ik terug mijn linker kuit en hamstring verkrampen. Ik kom als 26ste in de wisselzone. Bij het uittrekken van mijn wetsuit schiet mijn volledig linker been in de kramp. Ik moet bekomen en verlies hierdoor veel tijd. Toch kan ik verder. De toon is gezet. Alles op souplesse en gewoon proberen te finishen. In het MTB’en haal ik continu in en rij ik al snel naar een 12 de plaats. Ik kan krampvrij wisselen. Ik start het lopen en voel dat de krampen niet ver weg zijn. Ik loop daarom echt op reserve. Maar km na km lukt het beter en op het einde kan ik zelfs voluit gaan. Zo finish ik nog als 9de en 3de H40. 
Mission accomplished!!!
2de/30 en  1ste/13 H40
9de/41 en  3de/14 H40

hier om te bewerken.

Tine vijfde in ingekorte Ironman 70.3 Zell am See

Tine Deckers 4 weeks 20 hours ago
26/8/2018: Tine is vandaag als vijfde geëindigd in de Ironman 70.3 Zell am See. Het was de laatste wedstrijd van Tine voor het WK Ironman in Hawaï. Jammer genoeg moest de wedstrijd ingekort worden tot een swim/run wegens sneeuw op het fietsparcours. Tine wist dus vooraf dat haar resultaat weinig representatief zou zijn; toch koos ze ervoor om de wedstrijd mee te doen als zwem- en looptraining voor Kona. In dat kader was haar prestatie vandaag bijzonder hoopgevend.   De wedstrijd werd gewonnen door de Duitse Laura Philipp in een tijd van 1:47:03, voor Barbara Riveros (Chili; 1:48:53) en onze

Crosstriathlon Butgenbach

Niki Devoldere 1 month 1 day ago
28 July 2018

Tijdens de vakantie werd ik 6de in de crosstriathlon van Butgenbach. 2 dagen voordien zat ik nog op spoed met een zwaar omgeslagen enkel en ik wist absoluut niet of ik nog zou kunnen lopen.

Na het zwemmen was het nog wat stuntelig naar mijn fiets lopen. Maar eenmaal op de Scalpel kon ik toch wel op mijn lievelingsparcour snel naar de 3de plaats rijden. Het is voor deze omloop dat ik voor een fully gekozen heb en het rendeert duidelijk.

Tine tweede in Ironman 70.3 Dún Laoghaire

Tine Deckers 1 month 6 days ago
19/8/2018: Tine is vandaag als tweede geëindigd in de Ironman 70.3 Dún Laoghaire in Ierland. Met een eindtijd van 4:49:31 moest Tine enkel Emma Pallant (UK; 4:48:02) voor laten gaan. Samen hadden ze een flinke voorsprong op de rest van het veld. Amber Ferreira (VS) vervolledigde de top-3 met een tijd van 5:04:01.   Voor Tine was Dún Laoghaire de eerste wedstrijd na haar val in de afdaling van de Muur tijdens de Challenge Geraardsbergen in juni. De vraag was dan ook of haar schouder volledig genezen was en of ze zich niet zou inhouden op de afdalingen in het

Challenge VTT des Eoliennes te Haulchin: mais en asfalt

Jan Goddaer 1 month 6 days ago
Vandaag vond de 3de manche van de Challenge VTT des Eoliennes plaats in Haulchin. Deze challenge bestaat uit 4 endurance-races over 2 uur. Het was mijn eerste deelname, waardoor ik niet in aanmerking kom voor het klassement. Zoals bij de andere endurance wedstrijden in Wallonië is ook hier de sfeer weer top. Het parcours daarentegen viel tegen. Twee maïsvelden doorkruisen en voor de rest asfalt vreten. Een URBAN cross zoals men dat zo mooi kan stellen. 
 
We staan met 43 solo’s aan de start. Samen met de duo’s en trio’s vermoed ik toch dat we een kleine 70 deelnemers hebben. Ik sta middenin het pak op de derde startrij. Ik mis mijn start compleet en mag direct aan inhalen denken. Iedereen zoeft me voorbij. Echt gekkenwerk. Maar na welgeteld 1 km zie je al de eersten sneuvelen. Verbrand zoals dat heet. Nu kan ik beginnen opschuiven. Een ronde telt 3 km. Al na een drietal ronden ligt de wedstrijd grotendeels in zijn plooi. Ik rij dan al in een 8ste positie bij de solo’s. Samen met de nummer 7 rijden we de ganse wedstrijd samen. De laatste ronden zet ik mijn kompaan onder druk, maar hij breekt niet. Tot de laatste bocht heb ik de 7de plaats in handen. Echter ga ik op een lullige manier onderuit en verlies ik zo toch mijn 7de plaats. Maar niks ergs.
 
Ik mag heel tevreden terugkijken op deze wedstrijd die als trainingsprikkel zeker kon tellen.
Op naar Watttrisart, waar ik de dubbel zal doen! De S en M Xtriathlon op 1 dag. 

20 x in de Izegemse triatlon

Pieter Vanhee 1 month 1 week ago

2018 is een jaar van lijstjes… Naast mijn 10de Ironman, nam ik voor de 20ste (opeenvolgende) keer deel aan de Izegemse triatlon (en finishte ik). In 1999 startte ik er als jongste deelnemer en kon ik me dankzij de focus op kortere wedstrijden ook in de Izegemse triatlon aardig uit de slag trekken. De laatste edities (en zeker de jongste) stond m’n deelname in de schaduw van langeafstandswedstrijden en moet ik toegeven dat het me wat aan snelheid ontbrak om me in de debatten te mengen. Niettemin ben ik best tevreden met deze lijst. Met inbegrip van de wedstrijden over de eerder ongebruikelijke afstanden 111 (1 km zwemmen, 100 km fietsen en 10 km lopen) en 1/3-triatlon (±2 km zwemmen, 60 km fietsen en 15 km lopen) – die in de buurt komen van de kwarttriatlon – rond ik de kaap van 100 kwarttriatlons (op een totaal van 209).

 

Jaar Benaming Prestatie Eindtijd 2018 Belgisch Kampioenschap Kwarttriatlon 55 2:00:53 2017 Belgisch Kampioenschap Kwarttriatlon 39 2:04:20 2016 Belgisch Kampioenschap Kwarttriatlon 24 1:58:37 2015 Niet-stayer triatlon  12 2:01:04 2014 Niet-stayer triatlon 15 2:03:47 2013 Niet-stayer triatlon 17 1:58:39 2012 Stayer kwarttriatlon 19 1:53:23 2011 Belgisch Kampioenschap Kwarttriatlon 28 2:04:18 2010 Stayer kwarttriatlon *** 9 2:02:10 2009 Belgisch Kampioenschap Kwarttriatlon 18 2:03:54 2008 Kwarttriatlon *** 13 2:05:30 2007 Recreatieve triatlon 7 2:03:11 2006 Recreatieve kwarttriatlon 8 2:06:30 2005 Points Race 10 2:00:05 2004 Points Race 8 1:59:24 2003 Recreatlon 11 2:01:36 2002 Recreatlon 6 2:07:32 2001 Recreatlon 13 2:08:13 2000 Recreatlon 14 1:54:02 1999 Recreatlon 43 2:12:57

 

Het was opnieuw een plezier om deel te nemen aan deze kwarttriatlon. Na een matig zwemnummer was het in de aanvangskilometers van het fietsen wat naar adem happen om de aansluiting te kunnen maken met net iets betere zwemmers. Even later bleek dat verspilde energie toen een grote groep ons opslokte. Ondanks het feit dat een grotere fietsgroep doorgaans als gevolg heeft dat elk individu wat minder krachten moet verbruiken, reed ik er met nog helende wonden allesbehalve rustig bij. Het gewring om vooraan de groep post te vatten schrikte me af en die (té) defensieve houding dwong me meermaals tot achtervolgen. Gelukkig nooit vanuit een hopeloze situatie maar het kostte me toch krachten. Die miste ik dan tijdens het loopnummer om tegen de jongere en snellere lopers nog wat plaatsen goed te maken. Toch moet ik tevreden op deze deelname terugkijken. Bedankt aan de club EFC-ITC die er opnieuw een schitterende organisatie neerzette! Proficiat ook aan mijn ploegmaats. Heel wat onder hen maakten weer een grote sprong voorwaarts. Een plezier om te zien! Tot de volgende!

X-triathlon de La Gileppe: Less is more...

Jan Goddaer 1 month 1 week ago
Is het de aanhoudende hitte of de schreeuw naar vakantie, maar mijn energiepeil kent momenteel ongekende laagtes. Alles voelt lastig en zwaar aan. En de behoefte naar competitie lijkt plots ver weg. Ware het niet dat ik al ingeschreven was voor de Xtriathlon van La Gileppe, was ik dit weekend nooit richting het stuwmeer ginds geweest.

​Daar aangekomen blijkt het waterniveau van het meer stukken lager dan normaal. Hier zie je echt wel de gevolgen van de hittegolf. Ook het MTB-parcours is in tegenstelling tot vorig jaar veel beter berijdbaar. Niks van modder, alles koppekeihard. Hier zal gevlamd worden. Ook de moordende slotklim die we vorig deels lopend moesten afwerken, kunnen we nu al fietsend op. Al blijft het skarten! Het loopparcours is volledig hetzelfde als vorig jaar. Na km 1 en 4 krijg je een muur voorgeschoteld die haast niet te verteren valt. In de slotrun kan je echt sterven!
We starten om 14 uur. Ik zwem middenin het pak. Het wordt 500m vechten, water drinken, me verslikken, schoppen krijgen, proberen te overleven. Als bij wonder kom ik als 44ste op 133 deelnemers de wisselzone binnen. Waarschijnlijk mijn beste resultaat ooit.
Op de mountainbike probeer ik het juiste ritme te vinden. Het loopt wat stroef. Maar na de steile slotklim in de eerste ronde, kom ik onder stoom. Ik blijf geven en met een 16de fietstijd kom ik als 19de overall de wisselzone binnen.
Ik maak me klaar voor 6,5km trailrun. Ik start vrij voorzichtig maar kan al snel enkele plaatsen goedmaken. Ondanks een val loop ik toch als 8ste overall en 3de H40 over de eindstreep. Met een 7de looptijd doe ik het tegen alle verwachtingen in super. Wetende dat ik maximum 2 maal een halfuurtje per week loop. Deze week stonden een volle anderhalve kilometer op de teller. Jawel: 1,5 km of 1500 meter!
Less is more, zekers!
Conclusie:
Ondanks een leeg gevoel toch een super resultaat.
Nu terug op mijn effen komen en binnen twee weken zijn we present in Watrissart.

Pages