Onze bloggende atleten

Crossduathlon Bas-Oha

Niki Devoldere 1 day 13 hours ago
20 November 2017

Na mijn enorm dieptepunt in Malonne, ben ik deze week licht ziekjes geworden. Lichte maagklachten hebben me toch 5 dagen langs de kant gehouden. Heel gedemotiveerd ben ik dan gewoon aan de trainingen begonnen, met het doel alweer verder te proberen opbouwen. Ik wist niet of ik zou starten in Bas-Oha. Dus ik leefde er zeker niet specifiek naar toe. Mijn doel om deze winter vooral aan mijn basis te werken blijft primair.

Crossduathlon Malonne

Niki Devoldere 1 week 2 days ago
11 November 2017

Terwijl ik vooral blijf verder werken aan mijn basistrainingen trok ik zaterdag traditioneel naar Malonne voor de crossduathlon daar die toch een echte klassieker geworden is. Nieuw dit jaar was ook de crossduathlon voor de kinderen, waarin Yannis natuurlijk niet ontbrak. 29 starters daar, wat ineens een succes was. Yannis komt als 6de binnen na de 1ste run, maar vind dan zijn fiets niet meer terug en verliest meer dan 45sec extra. Eenmaal op de fiets wordt hij constant opgehouden omdat hij zo ver teruggeslagen was.

Crossduathlon de la Houssiere

Niki Devoldere 2 weeks 2 days ago
05 November 2017

De plannen voor deze winter heb ik serieus moeten omgooien. Door een loopblessure kan ik niet de lange crossduathlons doen, waarin ik eigenlijk wou schitteren dit najaar. In plaats daarvan heb ik gedaan zoals ieder wielrenner en na de laatste koers mijn fiets aan de haak gehangen en een 10 daagse pauze ingelast. Nu ben ik een 3-tal weken met een rustige trainingsopbouw begonnen.

Wintertraing

Stan Vandendriessche 2 weeks 3 days ago

 

De winter, de moeilijkste periode van het jaar voor de triatleten onder ons. Hoe ga ik nu met de sleur van die donkere dagen om? Via dit medium probeer ik enkele tips te formuleren die voor mij werken, een wetenschappelijke benadering van winteropbouw en een manier om de motivatie hoog te houden doorheen de wintermaanden te geven.

 

Donkere dagen

Na een periode van niets doen is het weer tijd om het leeggoed in de winkel binnen te brengen en de trainingen opnieuw aan te vatten. Even weer genoeg van feestjes, frieten en het niet moeten trainen. De waarheid is echter ook dat de dagen al serieus ingekort zijn. Tegen zeven uur ’s avonds verdwijnt de zon alweer aan de horizon. Vaak is de eerste maand geen probleem om te overbruggen. Maar naarmate de winter kouder wordt blijkt het ook al moeilijker om het huis uit te raken Wat houdt je nu scherp tijdens deze donkere dagen? Wel mijn antwoord is simpel. Probeer zo veel mogelijk te plannen aan de hand van de zon. Indien mogelijk nog genieten van het eerste of laatste daglicht. En onthoud de legendarische woorden van de zowel Olympisch als tweevoudig Wereldkampioen Ironman Jan Frodeno: “Ik vind het zalig om hier buiten te zijn terwijl al mijn concurrenten nu aan het eten of gezellig bij de familie zijn. En hier ben ik, mezelf aan het afjakkeren, kan dit nog beter worden?”

 

Voor de niet-duatleten onder ons komen daar vaak ook nog eens zwemtrainingen bij die starten voor dag en dauw. Wie wil presteren als de specialisten moet zich daar ook naar gedragen en op een onchristelijke uur het bed uit. Als er uit mijn hele zwemcarrière één zin is die is blijven hangen dan is het wel: “Je bent niet moe, maar onfris.” Een verwijzing naar een top zwemcoach en een niet onverdienstelijk triatleet in zijner tijd Romain M. die mij en heel wat anderen geleerd heeft wat het woord karakter betekent.

 

Lijstjes

Doelen stellen, elke week. Maak lijstjes van dingen die je wilt bereiken. Wees realistisch en stel haalbare, systematische doelen en laat je hiervoor desnoods begeleiden door je coach. Maak ook lijstjes van de je wedstrijdplannen en doelen voor komend seizoen. Zo verlies je het einddoel niet uit het oog. Voor de liefhebbers van muzieklijstjes zoals ikzelf kan je hier één van mijn favoriete trainingslijsten beluisteren, een aanrader voor een uurtje beuken op de rollers. Met een klik op het groene woord kan je deze direct beluisteren.

 

Plezier

De focus van de winter ligt bij mij op amusement en het opbouwen van een zo’n groot mogelijke basisconditie. Probeer te varieren tussen dingen die jij plezant vindt, train samen, ga met de mountainbike fietsen, neem deel aan ludieke of cultuur-sportieve events zoals stadslopen, urban-trailruns,… Zorg voor een gezonde afwisseling tussen kwalitatief goed trainen en amusementstrainingen waardoor je het plezier niet verliest. Beloon jezelf. Onderzoek wees eerder al uit dat belonen werkt. Beloon jezelf met kleine dingen na een goede of misschien mentaal zware training. Ik probeer hier zeker geen binge drinking of eating aan te moedigen, moge dat duidelijk zijn. Zoek dingen uit die jij lekker vindt en ook goed zijn voor jouw recuperatie. Alles waar zowat eiwitten inzitten is wenselijk voor optimale recuperatie. Ere wie ere toekomt vind ik dat onze sponsor Svensson hierin topproducten levert. Chips als recuperatie, top en vernieuwend in de sportwereld.

 

Wetenschappelijk :Training-injury prevention paradox

>> trainingsload Gabett
Rustig opbouwen is de boodschap, maar wat is rustig? Recent onderzoek heeft aangetoond dat als je minder dan 80% van je normale volume traint je gevoeliger wordt voor blessures. Als je maar een korte periode je sportkledij aan de kant hebt laten liggen kan je relatief snel -laat ons afkloppen op ongeveer een maand- terug je oude trainingsvolumes aan. Natuurlijk hoe langer je hebt gerust, hoe langer je moet rekenen voor de opbouw. Dit betekent ook dat als je tijdens het seizoen het 1-2weken kalmer aandoet, je opnieuw gevoeliger bent voor blessures.
Indien je meer wil trainen dan de vorige jaren hou je best rekening met de hoeveelheid training die je de afgelopen 4 weken hebt gedaan (= chronic workload) en op basis daarvan kan je je weekvolume (= acute workload) verhogen met 30% en nog steeds een lage, maar steeds bestaande, kans op blessure hebben. Natuurlijk kan je je volumes niet tot in het oneindige verhogen, de grens die je lichaam aankan is heel persoonlijk. Dat moet je daarom als atleet zelf leren aanvoelen én durven rusten op die momenten.

 

 

Gabbett TJ. The training-injury prevention paradox: should athletes be training smarter and harder? Br J Sports Med. 2016;50:273–280 doi:10.1136/bjsports-2015-095788. PubMed
Met dank aan Wouter Timmerman voor deze toelichting.

 

Motivatieboost

Bij nood aan een boost. Trigger jezelf, zoek een uitdaging, schrijf je in voor een loopwedstrijd, een strandrace, crossduatlon,… Pas hierbij wel goed op, te vroeg pieken heeft geen nut. Wees dus spaarzaam met fysieke uitspattingen. Maar dit kan wel dienen als een tussentijdse motivatieboost. Want wat kan die winter toch soms lang duren. Probeer er van te genieten. Niets moet, alles kan.

 

Hopelijk kan ik met deze tips jullie wintertraining een positieve boost geven.

Tot schrijfs
Stan

Trainingslijst

Stan Vandendriessche 2 weeks 4 days ago
Hieronder vindt u één van mijn motivationele spotifylijsten, een gouden tip voor de trainingen op de rollers. Click and play.

Geen vering, voorvering of volledige vering, That’s the question. Mijn zoektocht en ervaringen…

Jan Goddaer 2 weeks 4 days ago
Een beetje grasduinen in mijn geheugen…
 
Zoals jullie wellicht allemaal weten vindt de mountainbike zijn oorsprong in Californie (USA). Eind jaren 70 in de vorige eeuw kwam Specialized met een eerste serie MTB’s op de markt. De andere grote merken volgden snel. In de beginjaren domineerde John Tomac (USA) en bracht hij de sport naar een hoger niveau en kreeg deze steeds meer internationale uitstraling. Toch duurde het tot eind jaren 80 dat de sport bij ons voet aan grond kreeg. Het was zelfs zo dat de naam MTB, dat voor MounTainBike staat, vervangen werd door ATB. Gezien hier geen ‘mountains’ zijn, was de naam marketinggewijs niet interessant genoeg en maakte men er een All Terrain Bike van. Met Filip Meirhaege en Roel Paulissen groeide de populariteit van de sport gigantisch.
 
Het moet dan ook eind jaren tachtig geweest zijn dat ik voor het eerst met het fenomeen mountainbiken in contact kwam.  
 
Mijn eerste ATB kocht ik begin jaren 90. Het was een witte loodzware stalen TREK 850, met V-brakes en vaste vork. Ik betaalde rond de 15000 Belgische frank, zo’n 375 euro. In die tijd een grote hap uit het budget van een student. Dat was tevens het pre-internet tijdperk.  Onze info haalden we bij de lokale fietshandelaar, via sportmagazines of TV-reportages. Samen met ‘Chambi’, een sportieve gek, maakten we de Heverleese bossen onveilig en deden we de naam ATB alle eer aan door op alle mogelijke terreinen te fietsen waar we niet hoorden te fietsen. Uiteindelijk zou ik dit maar een tweetal jaar doen en hing ik de ATB aan de haak en nam ik in de plaats de basgitaar in de hand.
 
In 2004 had ik al een jaar mijn basgitaar opgeborgen en kocht ik een Alu Specialized Stumpjumper, een 26’er met voorvering. Mijn eerste contact met het comfort van een vering. Maar als cyclocrosser, op dat moment mijn hoofdbezigheid, vond ik de voorvering overbodig. Dit was voor sissies.
In de daar op volgende jaren nam ik voor het plezier deel aan enkele marathons en XC-wedstrijden.
 
Het is pas vanaf 2012 dat ik het MTB’en wat serieuzer begon te nemen. Niet zozeer om aan marathons of XC’s deel te nemen, dan wel om aan crossduathlon te doen. In dat jaar kwam ik voor het eerst in contact met de 29’ers. Ik moest mee in dit verhaal. Al snel ging ik op KAPAZA en Tweedehands.be op zoek naar een 29’er, die aan mijn noden beantwoordde. Deze waren: minus 10kg, vaste voorvork en een set goede wielen en bovenal budgetvriendelijk. Zeker geen met voorvering, want dat is voor sissies.
Gezien de 29’ers pas op de markt waren, was dit niet evident. Toch vond ik zo’n MTB. Ik deed er alle wedstrijden mee, op alle mogelijke terreinen, en de fiets deed wat ik ervan verlangde, knallen.  Wel moet ik toegeven dat de crossduathlons zeker niet de moeilijkste parcoursen voorschotelen.
 
Tot ik in 2016 in contact kwam met het wat technischer werk van de crosstriathlons. Meer bepaald in Wanze ervoer ik voor het eerst de beperking van een vaste vork. Tijdens een afdaling met vele losliggende stenen, moest ik elke concurrent laten rijden en had ik de fiets totaal niet onder controle. Tijdens de Nisraman later dit jaar verloor ik terug veel terrein op enkele met-losliggende-stenen-bezaaide afdalingen. Het signaal om op zoek te gaan naar een hardtail met voorvering. Zeker geen full-suspension, want dat is voor sissies.
 
Na wat zoekwerk op internet, bevragingen bij mountainbikers koos ik voor een Cannondale met Lefty voorvork. Op tweedehands.be kwam ik bij Bram Huysentruyt (Belgisch Kampioen Marathon) terecht, die voor TeamBikeSensation uitkomt. Bestaat toeval?
 
Ik kocht zijn paard en had wat tijd nodig om het temmen. Maar eenmaal ik de teugels strak in handen had werd het een plezier om door de bossen te cruisen. Vooral de afdalingen en wortelpartijen kon ik stukken comfortabeler nemen. Dit betekende weliswaar niet dat ik sneller reed. Het voordeel vond ik in het comfort en een betere stabiliteit in moeilijke afdalingen. Nadeel voor mij was het spelen met de vering en ook het energieverlies bij elke pedaaltrap als de vering open staat. Toch had de hardtail met vaste vork afgedaan voor het Ardennenwerk. Niettegenstaande kwam ik met de Cannondale in bepaalde wedstrijden toch te kort. Vooral wanneer het echt technisch werd. De crosstriathlons van La Gileppe en Butgenbach waren hier een voorbeeld van. Twee wedstrijden die ik samen met Niki Devoldere betwistte. Na die wedstrijden kwamen we tot de conclusie dat voor dat soort werk een fully het meest aangewezen is.
 
Ondertussen ben ik sinds september dit jaar lid van TeamBikeSensation, het team van Dirk Baert met o.a. Bram en Niki als ploegmaten. Hier zou ik wel de correcte info vinden om de juiste keuze te maken bij de aankoop van een Fully die bij mijn rijstijl past. Daar ik een wat nerveuze rijder ben, paste de Cannondale Scalpel me minder en dat was ook hetgene wat ik op mijn FSI al had opgemerkt. Na twee maand van bezinning kozen Dirk en ik op basis van mijn verlangens, mogelijkheden en rijstijl voor de NINER RKT 9. Een echt beest, maar dan wel een heel mooi beest.
Nu na enkele ritten kan ik enkel zeggen dat de fully met verve de andere MTB’s overtreft. Qua beleving, stabiliteit, comfort, stuurgedrag, funfactor is deze mountainbike uitmuntend. Het is geen snelheidsmachine, maar wel een pure MTB voor het echte werk. THX Bikesensation voor de raad en ondersteuning!
 
Elke MTB, van hardtail met vaste vork over een hardtail met voorvering tot een fully, heeft zijn eigen specifieke karakteristieken die je dan ook op die manier moet inzetten. De hardtail met vaste vork is ideaal voor beachraces en duathlons zoals Wachtebeke, Lembeke. De hardtail met voorvering gebruik ik dan veeleer voor snelle Ardennenparcoursen en de Fully is voor het echte MTB werk.
 
Conclusie: ik ben een SISSY en ben daar nu best fier op.

Doei 2017, hallo 2018

Kasper Lagae 3 weeks 3 hours ago

Bedankt
Dit is wel van toepassing.

Hiermee sluit ik het sportieve 2017 af.
2016 was een super jaar dus waren de spotlights op mij gericht voor 2017. Alsook mijn grote uitspraken en grote mond deden er niet goed bij. Ik kreeg onbewust veel druk en gaf mezelf op een gezonde manier druk
En zie
3 halve 3 keer podium. Op het BK te Izegem top 10 en in alle andere wedstrijden kleur ik alsook de top vijf.
Jawel 2017 was een boerenjaar.
Weliswaar zonder overwinning maar daar leg ik mij bij neer, winnen is niet voor iedereen van toepassing.

Mijn seizoen heb ik niet alleen aan mezelf te danken!
Eerst en vooral wil ik alle sponsors bedanken!
Zonder hen is er zelfs geen ploeg.

Ook wil ik mijn vriendin Lore bedanken. Veel van onze tijd samen ging naar sport of over sport. Maar Lore steunde mij door dik en dun. Nooit klaagde ze over een wedstrijd of een training. Of toch. Toen ze in de Damme de hele wedstrijd moest volgen in de gietende regen! Haar Michael Kors schoenen waren eraan voor de moeite maar het verlies is van korte duur. Vorig weekend wees ze me al een ander paar aan!
Zo weet ik ook terug waar ik mijn prijzengeld moet aan spenderen.

Ook Frank Bruyneel en Bart Becquart.
Toen ik problemen bleef hebben met mijn tijdritfiets zorgden Frank en Bart na 6 dagen dat ik een splinternieuwe Trek ter beschikking had, dit via fietsen Ampe.
Nogmaals bedankt.

Trainer Dirk.
Die niet verstond dat ik weinig slaap, veel uren klop op mijn werk en dan wilde sporten op een hoog niveau.
Maar goed, een perfecte verstandhouding en de resultaten volgden.
Bedankt.

Mijn ouders.
Ze steunden met al van kleinsaf en dit blijven ze doen.
De dag voor de wedstrijd bij mijn ma spaghetti gaan eten is een vast ritueel en de brommertrainingen met pa zijn legendarisch.
Warm, koud, regen of snikheet. In zijn hemdje of regenjas. Hij reed wanneer ik het vroeg.
Bedankt

Alexander Chamon. Die ten alle tijde beschikbaar was om te werken aan 1 van mijn fietsen en die zelfs zijn tijdritfiets in bruikleen gaf.

Ook bedankt aan. Alle vrijwilligers, supporters, organisatoren, referees. Zonder jullie, geen triatlon.

BEDANKT.

Seizoenseinde.
Ik liep eind september een halve marathon (1u16’16) daarna ging ik voor 3 weken niets doen.
In die weken merkte ik dat ik kampte met een ferme decompressie.
Het seizoen had veel van mij gevraagd. Mentaal, sportief.
De rust deed me goed en ondertussen kon ik vooruitblikken naar 2018.

In 2018 kleur ik ook de efc itc kleuren.
Reden is heel simpel.
Professionele omkadering. Die luistert naar de atleet en die de atleet respecteert.
Die bijstuurt waar nodig.
Alsook materialen levert met een hoog kwaliteitslabel.

Voor 2018 was de planning. 1 IM. Maar dit heb ik alvast opgeborgen.
Combinatie werk-slaap-sport = onmogelijk. Ik ga mezelf niet uitwringen als een spons. Dit is de bedoeling niet. We stellen dit uit en we zien wel wanneer het ooit eens past.

De nieuwe planning is. Mij meer amuseren en terug knallen.
Ook ga ik af en toe een loopwedstrijd, wielerwedstrijd voor mijn rekening nemen.
Een beetje variatie zal mij goed doen, zodat de zin voor het sporten blijft.
Ook zal ik de zondag af en toe fietstrainingen begeleiden van de jeugd.

We zijn alvast terug begonnen met zwemmen, fietsen en lopen.
Weliswaar op een zeer recreatief tempo.
Morgen 1/11/2017 start ik in de halve marathon te Berlare. Tempo gekozen door Elodie.

Tot hoors

A tough day at the office!

Jan Goddaer 3 weeks 1 day ago
Zaterdag laatstleden stond ik voor de vierde maal aan de start van de Crossduathlon te Thuin. De editie van 2015 moest ik, in de nasleep van mijn ‘Zofingen’ avontuur, aan me laten voorbij gaan omwille van een achillespeesblessure . Ik won de eerste twee edities in mijn agegroup en eindigde overall respectievelijk 4de en 7de. Vorig jaar werd ik na Niki Devoldere 2de bij de H40 en 7de overall. Resultaten die aangeven dat deze wedstrijd me ligt. Daarom wou ik er dit jaar zeker terug bij zijn. De omstandigheden zijn wel van een andere aard in vergelijking met voorafgaande jaren. Minder training, vooral een gebrek aan loopkilometers, en een algemeen minder vormpeil zorgen voor wat onzekerheid. De pijnlijke ribben doen daar geen goed aan. Maar ook het lange seizoen begint zijn tol te eisen.

Zoals gewoonlijk start de dag van de wedstrijd met een parcoursverkenning. Wim en Wesley, die ook aan de wedstrijd deelnemen, vergezellen me. We zien dat het parcours er vrij goed bij ligt. Tijdens de verkenning voel ik dat ik heel stramme spieren heb. Zou het griepvaccin dat ik dinsdag kreeg hier voor iets tussenzitten? Ik vrees van wel. Het gebruikelijke ritueel van een wedstrijddag wordt tot in de kleinste details uitgevoerd en iets voor 14:00 staan we met 145 deelnemers aan de start.

Om 14:00 wordt het startschot gegeven. Ik start mijn eerste run van 6km vrij rustig. Ik schuif op en zie Wesley enkele plaatsen voor mij uit lopen. Tijd om wat te versnellen. Ik maak tempo tot aan de moordende klim. Maar daar krijg ik een eerste tik en waarschuwing. Dit zou wel eens een zware dag kunnen worden. Ik overleef de klim maar verlies toch enkele plaatsen. Ik werk de eerste run af maar ik constateer dat ik veel verder in het pak zit dan voorafgaande jaren. Een slechte dag? Sterkere bezetting? Geen tijd om na te denken! Vlammen!!

Na een vlotte wissel spring ik mijn MTB op en probeer ik mijn situatie enigszins recht te trekken. Ik maak wat plaatsen goed maar verlies er evenveel. Het blijft vechten. Ik fiets richting wisselzone en kan terug vlot wisselen.

Ik start mijn laatste run, samen met een 5 tal andere atleten. Ik maak mooi tempo en loop de steile afdaling op kop. Ik hou dit vol tot de moordende slotklim die we ook in de eerste run voorgeschoteld kregen. Aan de voet van de klim krijg ik het al moeilijk en moet ik iedereen laten lopen. Wanneer het echt steil wordt moet ik wandelen. Wandelen wordt strompelen. Ik wordt steeds kleiner, voorovergebogen met mijn neus bijna de grond rakend. Ik verlies steeds meer terrein en vanuit de achtergrond komen steeds meer atleten opzetten. Dit komt niet goed! Bovenaan de klim wil ik me terug groot maken zodat ik terug kan lopen. Het lichaam zegt nee. Ik duizel en krijg koud zweet. Ik crash. Toch probeer ik te lopen. Stap per stap probeer ik een tempo te ontwikkelen maar het lukt me niet. Pas tot anderhalve kilometer voor de aankomst kan ik me wat herpakken. Ik pers er nog een versnelling uit om een vermeende podiumplaats te verzekeren. Na de aankomst hang ik totaal uitgeteld over een omheining te happen naar lucht. Het is jaren geleden dat ik zo kapot was.

Ik finish als 20ste overall. Ik vraag hoeveelste ik in mijn agegroup ben. Dan krijg ik te horen dat ik eerste H40 ben. Hoe kan dat? Blijkt dat twee 50-plussers voor me eindigen maar bijgevolg in de categorie H50 staan. Dat noemen we een aangename verrassing ;-).
Zou het leven dan toch aan 50 beginnen?

Eén ding is zeker, dit was een off-day. Komt het door de weinige loopkilometers, het griepvaccin, het lange seizoen of het resultaat van een heel bewogen week (betrokkenen weten wel meer)? Een klaar en duidelijk antwoord zal ik hierop wel niet krijgen.
Wel weet ik dat deze wedstrijd duidelijk zijn sporen heeft nagelaten en dat ik eerst voldoende zal moeten herstellen.
Ik noteer vandaag maandag 30 oktober, betonnen quadriceps, stramme hamstrings en  uiterst pijnlijke kuiten wat resulteert in een eendengang om me van punt a naar punt b te begeven. Kortom, gewoon geen zicht!

Nu herstellen en focussen naar de volgende wedstrijd!


Tine zesde in Challenge Sardinië

Tine Deckers 3 weeks 2 days ago
29/10/2017: Tine is vandaag als zesde geëindigd in de Challenge Forte Village in Sardinië. De Canadese Heather Wurtele pakte de overwinning. Laura Siddall (UK/Australië) en Marta Bernardi (Italië) vervolledigden het podium. Het is al een mooi, maar lang seizoen geweest voor Tine. En dat liet zich voelen in Sardinië. Tine voelde zich nog goed in het water, maar nadat ze een paar (onvrijwillige) klappen kreeg van een andere zwemster, moest ze even stoppen en was er een groepje vertrokken. Ze kwam als negende uit het water op vier minuten van Santamaria. De Italiaanse werd op twee minuten gevolgd door een

Crossduatlon Lembeke 28/10/2017

Sam Willems 3 weeks 3 days ago
8ste op 105 geworden in de Crossduatlon van Lembeke. supersnelle 1ste loop, tijdens het fietsen ontstond er een kopgroep van 10 waar waar niemand uit

Pages